มีบางอย่างในดีเอ็นเอของเรา ซึ่งผมอธิบายไม่ได้
มันผลักดันให้เรา สร้างสัญลักษณ์บนร่างกายของเรา
ในแบบที่แตกต่างจากคนอื่นๆ รอบตัวเรา
ลิงทุกตัวอยากดูแตกต่างจากตัวที่อยู่ข้างมัน
สมัยนี้สามารถสักได้ทุกแห่ง
บนหัวเข่าครับ
- ส่วนใหญ่บนแขนฉัน - ข้อเท้าค่ะ
บนตัวนักกีฬา ดาราหนัง และแม้แต่ผู้ปกครองที่มาจากการเลือกตั้ง
ในปี 2015 คนอเมริกันเกือบหนึ่งในสาม มีรอยสักอย่างน้อยคนละหนึ่งรอย
โดยที่สามปีก่อนหน้านั้น เพิ่งมีแค่หนึ่งในห้า
ปัจจุบันมีงานเกี่ยวกับการสักทั่วโลก
รวมทั้งในบราซิล อินเดีย และอียิปต์
แต่ย้อนกลับไปเมื่อ 50 ปีก่อน รอยสักมีให้เห็นน้อยมากอย่างไม่น่าเชื่อ
และในหลายๆ แห่งบนโลก ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น
ในประเทศจีน รอยสักห้ามปรากฏบนจอโทรทัศน์
(จีนสั่งห้ามวัฒนธรรมฮิปฮอป และรอยสักบนจอทีวี)
ในญี่ปุ่น รอยสักมักถูกห้าม ในสระว่ายน้ำสาธารณะและสปา
และในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
คุณต้องลบรอยสักหากคุณอยากเข้ากองทัพ
แต่มนุษย์สร้างสัญลักษณ์บนร่างกาย ตั้งแต่อารยธรรมยุคแรกๆ แล้ว
ผมคิดว่าไม่ได้มีเหตุการณ์ครั้งแรกครั้งเดียว...
(ลาร์ส ครูทัก นักมานุษยวิทยารอยสัก)
...หรือสถานที่แห่งเดียวที่พัฒนารอยสักขึ้นมา จากนั้นก็แพร่หลายไปทั่วโลก
ผมคิดว่ามันคือการคิดค้นอย่างอิสระ ในหลายๆ แห่งมากกว่า
เรามีแรงผลักดันจากธรรมชาตินี้ ให้ทำสัญลักษณ์เหตุการณ์สำคัญที่เปลี่ยนชีวิต
วัฒนธรรมโบราณของมนุษย์ที่ไม่น่าจะเคยพบกัน
ได้พัฒนาวัฒนธรรมการสักของตัวเองขึ้นมา
มีรอยสัก 61 รอยบนตัวเอิตซี ดิ ไอซ์แมน
มัมมี่แช่แข็งอายุ 5,000 ปี ที่ถูกพบในเทือกเขาแอลป์ อิตาลี...
(ประมาณ 3300 ปีก่อนคริสตกาล)
ถ้าเราทำแบบนี้กันมาตลอดอยู่แล้ว ทำไมอยู่ๆ เดี๋ยวนี้จึงคนมากมายเริ่มสักกัน
ฉันเกิดมาหน้าตาแบบนี้ และฉันเปลี่ยนมันไม่ได้
แหม ไม่จริงหรอกค่ะ
รอยสักไม่ใช่แผลเป็นตลอดกาลที่พ่อแม่เตือนเรา
รอยสักบนร่างของอาโป อานี ชี้ให้เห็นว่าเขามีสถานะสูงศักดิ์
มันเคยมีแต่นักโทษ นักแสดง นักบิด และกะลาสี
ตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์แล้ว ที่รอยสักคือสัญลักษณ์ของความทรหด
สวยจัง รอยนั้นก็สวย และฉันคิด "อยากสักบ้างจัง"
มันคือส่วนหนึ่งของผม นี่คือภายในของผมที่ปรากฏภายนอก
(ไขประเด็น รอยสัก)
ฉันสักรูปตากับยายไว้บนแขนค่ะ
อันนี้คือตึกที่โด่งดังในเซาธ์ มินนีแอโพลิส
จักรยานคันนี้สักเพื่อปู่ทวดของผม
รอยสักส่วนใหญ่ที่คุณเห็นในวันนี้
มาจากแบบแผนการสักจำนวนหนึ่ง
(เผ่าพื้นเมือง)
ผมสักหลังอายุครบ 24 ปีไม่กี่เดือน
มีลายหัวหอกตรงนี้
แล้วก็ลายฟันฉลาม
และตรงนี้เป็นลายกระดองเต่า
กระดองเต่าใช้เป็นโล่ป้องกัน
นั่นคือรอยสักนักรบ
หลายร้อยปีก่อน ชาวฮาวายพื้นเมืองสักรูปเหล่านั้น
เพื่อบันทึกความสำเร็จในการรบ
การสักแพร่หลายออกไป
ในชุมชนพื้นเมืองทั่วโลกมาหลายพันปี
ธรรมเนียมถูกส่งต่อกันไปหลายรุ่น
และใช้เป็นสัญลักษณ์ของการบรรลุนิติภาวะ การเป็นสมาชิกกลุ่ม และพลังทางจิตวิญญาณ
เครื่องมือชิ้นแรกที่ใช้ในการสักนั้นธรรมดามาก
เช่น หนามหรือเศษกระดูก
ลวดลายในยุคโบราณ มักจะเป็นรูปทรงเรขาคณิตง่ายๆ
สัญลักษณ์ต่างๆ มักได้แรงบันดาลใจจากสิ่งแวดล้อม
ต้นไม้และสัตว์ คลื่นและภูเขา พระอาทิตย์และดวงดาว
ถ้าคุณมาจากเกาะหนึ่ง ก็จะมีพืชแบบหนึ่งขึ้นอยู่ที่นั่น
ซึ่งอาจเป็นเหมือนที่ตั้งสำคัญของลวดลายนั้นๆ
มันก็คือที่อยู่นั่นแหละครับ
คนจะได้จำได้ "อ๋อ ใช่ ลวดลายนั้น...
มาจากด้านนี้ของป่า ฟากนี้ของเกาะ" และพวกเขาจะรู้ว่า ต้องเข้าหาชายคนนั้นหรือหญิงคนนั้นยังไง
ในแบบที่เป็นการให้เกียรติ
ธรรมเนียมเหล่านี้ถูกส่งต่อโดย วีรบุรุษแห่งวัฒนธรรม วีรบุรุษผู้เป็นบรรพบุรุษ
นั่นคือต้นกำเนิดของมัน
และทุกครั้งที่พิธีการสักเกิดขึ้นซ้ำ
คุณกำลังเรียกทุกคนจากอดีต
มันจึงเป็นช่วงเวลาที่ทรงพลังอย่างยิ่ง เวลาที่น้ำหมึก...
กระทบผิวหนัง
มันมีจังหวะ แทบจะเหมือนจังหวะกลอง
และมันให้ความรู้สึก เหมือนการปลุกบรรพบุรุษขึ้นมา
อีกคนมาเข้าร่วมเพื่อขึงผิวหนังให้ตึง
พวกเขาทำขี้เขม่าดำมาเอง พวกเขาทำน้ำหมึกมาเอง
ป่าจึงเป็นอีกส่วนประกอบในนั้น
การสักคือพิธีกรรมที่เจ็บปวด
ที่เมื่อทำเสร็จแล้ว จะกำหนดสถานะคุณในสังคมของคุณ
นี่คือเรื่องจริงอย่างยิ่ง ในวัฒนธรรมของเกาะแปซิฟิกอย่างซามัว
ในการสักของซามัว ลวดลายเรียบง่าย ที่เป็นสัญลักษณ์ของสัตว์
เช่น โกโกหรือนกนางนวล และตะขาบ
ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่ง ที่เป็นหนึ่งเดียวของชุมชน
ถูกทำให้เป็นลวดลาย และสักลงไปตามแผ่นหลังด้านล่างและขา
ธรรมเนียมการสักของเกาะแปซิฟิก พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหลายชั่วอายุคน
จนกระทั่งนักสำรวจชาวยุโรปมาถึง
ไม่พบเห็นการสักในยุโรปมากนัก ในช่วงกว่าพันปีที่ผ่านมา
เช่นเดียวกับศาสนายิวและอิสลาม ศาสนาคริสต์
มองว่าการสักคือการดูหมิ่นร่างกาย...
(และห้ามทำสัญลักษณ์ใดบนตัว)
ดังนั้นเมื่อกัปตันเจมส์ คุก นักสำรวจชาวอังกฤษ
จอดเรือบนเกาะตาฮิติในเขตแปซิฟิกในปี 1769
เขาและคนของเขาจึงบันทึก ธรรมเนียมการสักของชาวพื้นเมืองไว้
คุกเขียนไว้ว่า
"ทั้งสองเพศทาสีบนร่างกาย หรือแททเทา ตามภาษาของพวกเขา"
(13 กรกฎาคม 1769)
คำว่าแททเทาซึ่งเป็นภาษาตาฮิติ ปัจจุบันกลายเป็นคำที่ใช้ทั่วโลก
แต่เกือบจะทันทีที่ชาวยุโรปค้นพบการสักในแปซิฟิก
พวกเขาก็เริ่มลบล้างมัน
กลุ่มผู้ล่าอาณานิคมและหมอสอนศาสนา ที่ติดตามการเดินทาง เช่นของคุก
เข้ายึดครองเกาะ และสั่งห้ามการสักตามธรรมเนียมเดิม
ทันทีที่คุณลบล้างการสักจากผู้คนได้
ก็จะทำให้กำราบพวกเขา ให้ยอมรับอุดมคติตะวันตกได้ง่ายขึ้นมาก
และทำลายรูปแบบพื้นเมือง ของอำนาจและความเชื่อท้องถิ่นได้
ลัทธิล่าอาณานิคมและโบสถ์
ลบประวัติศาสตร์ของพวกเขา บรรพบุรุษของพวกเขา
เพื่อให้พวกเขาหายไปจากแผนที่
และเพื่อให้พวกเขาเกิดวิกฤตอัตลักษณ์
และมันทำให้พวกเขากลมกลืนได้ง่ายขึ้น
ธรรมเนียมการสักแบบนี้ ไม่เคยถูกลบเลือนอย่างแท้จริง
และการออกแบบดั้งเดิมหลายลวดลาย มีคนนอกบันทึกไว้
เช่น นักมานุษยวิทยา และนักเดินทางที่มาเที่ยวเกาะ
(ฟิลิปปินส์ ปี 1896)
และปัจจุบัน ช่างสักก็ใช้ผลงานเก่าแก่หลายร้อยปีเหล่านี้
เป็นตัวอย่างการออกแบบรอยสักแบบชนเผ่า อย่างที่คุณเห็นในทุกวันนี้
(แบบแผนญี่ปุ่น)
ลายโปรดของผมคือ
ลายนี้ครับ
มันคือเก้าอี้
ครั้งแรกที่ผมเริ่มสัก
มันเป็นเรื่องของความทรหด
และมันมีภาพลักษณ์ของ "ผมแกร่งและผมทนได้"
เป็นการเอาชนะอะไรบางอย่าง เอาชนะความเจ็บปวด
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรแล้ว
เก้าอี้ตัวนั้นคือการสักแบบร่วมสมัยแน่นอน
แต่ดูแขนอีกข้างสิ
คลื่นเหล่านั้นและแรงลม เป็นเวลานานมาก
ที่คุณจะเห็นลวดลายนั้น บนตัวอาชญากรชาวญี่ปุ่นเท่านั้น
(นักพนันชาวญี่ปุ่น ปี 1946)
จริงๆ แล้วรอยสักถูกใช้เป็นการลงโทษอาชญากร ในญี่ปุ่นมาหลายศตวรรษ
โดยมักจะสักบนแขนหรือใบหน้า
แต่การสักเพื่อลงโทษหมดไป ในปลายศตวรรษที่ 17
น่าจะเป็นเพราะความเฟื่องฟู ของการสักเพื่อการตกแต่ง
ซึ่งอาชญากรใช้มันปกปิดตำหนิของพวกเขาได้
แต่การสักเป็นที่นิยมในญี่ปุ่น อย่างแท้จริงในปี 1827
เมื่อช่างพิมพ์ภาพพิมพ์แกะไม้ อูตากาวะ คูนิโยชิ
ทำลายพิมพ์ออกมาเป็นชุด อ้างอิงจากหนังสือยอดนิยมเรื่องซูอิโกเด็น
เรื่องราวของคนนอกกฎหมายในตำนาน ซึ่งบางคนมีรอยสักทั้งตัว
ภาพพิมพ์ของเขาน่าสนใจมาก
แทบจะในทันที คนในสมัยเอโดะ หรือโตเกียวยุคปัจจุบัน
พากันไปสักลายวีรบุรุษเหล่านั้น...
(ประมาณปี 1890)
(โฮริโยชิที่สาม ผู้เชี่ยวชาญด้านการสักชาวญี่ปุ่น)
รอยสักคือสัญลักษณ์ของอำนาจ
คุณสักรูปวีรบุรุษไว้บนแผ่นหลังของคุณ เพื่อที่จะมีบุคลิกเหมือนเขา
และรอยสักที่คูนิโยชิ สร้างแรงบันดาลใจนั้นยิ่งใหญ่มาก
มักจะปกคลุมทั้งแผ่นหลัง โดยเป็นภาพของคนคนเดียว
(ประมาณปี 1890)
ก่อนจะมีผลงานของเขา รอยสักเป็นแค่ภาพปะติดปะต่อกัน
เขาทำให้ร่างกายทั้งร่างเป็นผืนผ้าใบ โดยใช้ลวดลายเดียว
ปัจจุบันรอยสักแนวนี้เป็นที่รู้จักในชื่อว่า แบบแผนญี่ปุ่นหรืออิเรซูมิ
งานอิเรซูมิหนึ่งชิ้นอาจต้องใช้เวลาเป็นปี
มันโดดเด่นด้วยสีสันที่สดใส และรูปภาพขนาดใหญ่ของตำนานและปีศาจ
วาดด้วยหน้าตาที่เกินจริง
และรายล้อมไปด้วยธรรมชาติ เช่น ก้อนเมฆและคลื่น
รัฐบาลญี่ปุ่นกำหนดให้การสัก เป็นเรื่องผิดกฎหมายในศตวรรษที่ 19
ช่วงแรกอิเรซูมิจึงแพร่หลายไปยังผู้คน
ที่ต้องการบ่งบอกว่าตัวเองเป็นคนอันตราย
อำนาจและความกลัวคือเรื่องเดียวกัน
คุณไม่กลัวความอ่อนแอ
คนอ่อนแอจะไม่เผชิญหน้า กับบุคคลมีชื่อเสียงและตำนาน
การสักในญี่ปุ่นทุกวันนี้ถูกกฎหมายแล้ว แต่ส่วนใหญ่ก็ยังเกี่ยวข้องกับ
เรื่องผิดกฎหมายที่พัฒนาควบคู่มากับมัน เป็นเวลาหลายชั่วอายุคน
และงานศิลปะได้กลายเป็นทัศนสัญลักษณ์ ของแก๊งมาเฟียญี่ปุ่นหรือยากูซ่า
ในมุมอื่นๆ ของโลก
แบบแผนญี่ปุ่นเติบโตขึ้นจนเป็นที่นิยม อย่างกว้างขวางและเป็นสไตล์ที่มีอิทธิพล
มันเป็นการเล่นกับเส้นโครงร่างและรูปร่าง
มันก็เลยน่าสนใจเสมอและเป็นอะไรที่แปลกดี
ผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่คนมักจะทำกัน โดยเฉพาะกับการสัก
คุณจะเลือกอะไรที่เป็นต่างชาติและแปลก
และคุณทำให้มันเป็นส่วนหนึ่งของคุณ
และนั่นคือเหตุผล ที่เรายังคงได้เห็นลม คลื่น และปลาโคอิ
ที่เริ่มต้นมาจากภาพพิมพ์แกะไม้ เมื่อกว่าศตวรรษที่แล้ว
(แบบแผนอเมริกัน)
เราเพิ่งแต่งงานกัน
ใช่ เรามีลายสักคู่กัน ลายคลาสสิก ลายหัวใจ
ของผมสักว่า "ชื่อเธอ" และของเธอสักว่า "ชื่อเขา"
หัวใจและธงคือลายสักคลาสสิกของอเมริกัน
แต่เดิมทีคนที่สักลายนี้คือกะลาสี
สวรรค์ช่วยกะลาสี
พระเจ้า ดีจริงที่ได้เป็นกะลาสี ในค่ำคืนเช่นนี้
บอกว่าค่ำคืนเช่นนี้
(ซี.ดับเบิลยู. เอลดริดจ์ ช่างสักแบบแผนอเมริกัน)
...กะลาสีมีรอยสัก ตั้งแต่พวกเขาขึ้นเรือออกสู่ทะเล
ซึ่งย้อนกลับไปหลายศตวรรษแล้ว
รอยสักของกะลาสีโดยทั่วไปจะมีตัวย่อ
สัญลักษณ์ทางทะเล และสัญลักษณ์ของความรักชาติ
ตัวเลือกของลวดลาย จะถูกเรียงไว้ในแผ่นกระดาษที่เรียกว่าแฟลช
และเลือกจากกำแพง
เช่นเดี่ยวกับรอยสักชนเผ่า มันบ่งบอกตัวตนของคุณว่าเป็นกะลาสี
เช่นเดียวกับความสำเร็จของคุณในทะเล
เช่น นกนางแอ่น
กะลาสีจะได้นกนางแอ่นหนึ่งตัว ทุกๆ การเดินเรือ 5,000 ไมล์
ซึ่งในสมัยนั้นเป็นเรื่องยากและอันตรายอย่างยิ่ง
ดังนั้นกะลาสีที่มีนกนางแอ่นหนึ่งหรือสองตัว จึงน่าทึ่งมาก
และคุณอาจเคยเห็นลายนี้ รอยสักลายเรือใบ
เดิมทีจะได้มา
ด้วยการเดินทางผ่านแหลมฮอร์น ชายฝั่งตอนใต้ชิลี
กะลาสีมีธรรมเนียมการสะสม สัญลักษณ์การเดินทางมายาวนาน
เพื่ออวดสถานที่แปลกๆ ที่พวกเขาเคยไปเยือน
นี่คือปาเลสไตน์ ผมอยู่ที่ปาเลสไตน์ตั้งแต่ปี 1937 ถึง 1939
และผมเดินทางลงไปอียิปต์ ผมก็สักที่นั่นมาลายหนึ่ง
อันนี้คือตอนที่ผมอยู่ที่ไอร์แลนด์ในปี 1936
รอยสักแนวนี้แพร่หลายในหมู่กะลาสี
เมื่อมีการนำเครื่องสักมาใช้ในปี 1891
และคุณสามารถสักได้เร็วขึ้นมาก
มันเป็นการเริ่มต้นนวัตกรรมที่สำคัญมาก ในวงการสักเลยทีเดียว
โดยเฉพาะคนที่สักทั้งตัว
ที่มีความต้องการอย่างมาก
ที่จะเป็นที่สนใจจากรอยสักในคณะละครสัตว์
ตัวอย่างของความประหลาดสุดขั้ว ที่คุณจะได้เห็นในราคาย่อมเยาว์
ช่างสักที่น่าตื่นเต้นเปลี่ยนกะลาสี และนักแสดงละครสัตว์เป็นผืนผ้าใบ
ปกคลุมเรือนร่างด้วยการจัดเรียง เหมือนวอลล์เปเปอร์ลายซับซ้อน
ผมคิดว่าละครสัตว์มีผลกระทบอย่างมาก
ต่อการเผยแพร่ศิลปะการสักไปทั่วประเทศ
มีช่างสักยุคเก่าหลายคน ที่รุ่งเรืองในต้นทศวรรษที่ 1900
ที่บอกว่าพวกเขาหันมาสนใจการสัก เพราะได้เห็นนักแสดงละครย่อย
มันเหมือนนำเอาโลกที่แตกต่าง
มาสู่เมืองเล็กๆ ในตะวันตกตอนกลาง
แนวที่พวกเขาเผยแพร่ ตอนนี้เป็นที่รู้จักในชื่อแบบแผนอเมริกัน...
สัญลักษณ์ที่มีเส้นขอบหนา สีสันสดใส และลงเงาดำ
สัญลักษณ์ที่กะลาสีสักกัน ย้อนไปหลายศตวรรษ
เช่น รูปหัวใจ นกนางแอ่น และสมอ
คือลายสักที่เป็นที่นิยมมากในปัจจุบัน
พ่อแม่ผมไม่รู้เรื่องที่ผมสักเลยครับ
ไอเดียเรื่องการสัก คงทำให้พวกท่านตกใจหนักมาก
ซึ่งตลกดีเพราะผมสนใจเรื่องสักมาตลอดครับ
แต่ผมเดาว่าพวกท่านคงไม่ยอมรับส่วนนั้นของผม
ผมเลยไม่อยากให้พวกท่านช็อก ด้วยการบอกให้พวกท่านรู้
เช่นเดียวกับในญี่ปุ่น กลุ่มอาชญากรทั่วโลก
เข้าใจว่าการสักมีชื่อเสียงในทางที่แย่มายาวนาน
เพราะเป็นวิธีประกาศตัวเอง ว่าเป็นบุคคลอันตรายและแปลกแยกจากสังคม
การสักรุ่งเรืองมากในคุก
ที่ที่นักโทษสักตัวเองโดยใช้วัสดุเฉพาะหน้า
เช่น สายกีตาร์และขี้เขม่าดำ
ชิ้นนี้ทำมาจากวอล์กแมน
และใช้โดยช่างสักที่เป็นนักโทษ
เพื่อสักรอยสักแบบในคุก
รอยสักในคุกจึงมักจะเป็นเส้นบางและไม่มีสี
ซึ่งได้กลายเป็นแนวที่มีเอกลักษณ์
รอยสักเป็นเหมือนสัญลักษณ์ ในวัฒนธรรมแก๊งและนักบิด...
โลกนอกกฎหมายของอาชญากร
และรอยสักเป็นอย่างนั้นอยู่นานมาก
(ธรรมเนียมการสัก เป็นเรื่องทั่วไปในหมู่อาชญากร)
ฉันว่ามันคงดู "ว้าว มันฮิตระเบิดระเบ้อ
และมีคนสักเยอะมาก"
ซึ่งเป็นเรื่องจริง คนส่วนใหญ่ก็สักกัน
แต่ฉันคิดว่ามันมีหลายปัจจัยซ้อนกันอยู่...
(สเตฟานี ทาเมซ ช่างสักชาวอเมริกัน)
ในช่วงปี 1970 ภาพลักษณ์ของการสักเริ่มพลิกผัน
มีการเผยแพร่ภาพรอยสักในหน้ากระดาษมัน
ในนิตยสารอเมริกันทรงอิทธิพล เช่น ไลฟ์
ซึ่งในปี 1972
มีการประกาศว่าศิลปะการสักแบบโบราณ ได้กลับมาเป็นแฟชั่น
ร้านสักขยายจากแฟลชของกะลาสี
และเริ่มมีการรับสักแบบตามสั่ง ทำให้คนสร้างสรรค์ลายสักของตัวเองได้
การสักไม่ได้เป็นการตีตราว่า คุณเป็นคนแบบไหนอีกต่อไป
และมันทำให้ได้ลูกค้าแนวใหม่มา
เชื่อไหม ผู้หญิงมาสักเยอะมาก
ซึ่งนั่นคือประชากรครึ่งหนึ่งบนโลกนี้เลยนะ
ฉันเลยคิดว่าการมาของพวกเขาเป็นเพราะ อยากเพิ่มอำนาจให้กับร่างกายของตัวเอง
และเป็นการดึงดูดเข้าหางานศิลปะด้วยเช่นกัน
ทำให้คนกลุ่มอื่นๆ มาสักกัน
มันคือชิ้นส่วนสำคัญมาตลอด และแน่นอนว่าหนึ่งในสิ่งที่ลึกซึ้งที่สุด
ที่ริเริ่มทุกอย่างก็คือการได้มองเห็นมัน
(เปิดตัวเอ็มทีวี ปี 1981)
...และความชัดเจนของการสักปะทุในปี 1981
เอ็มทีวีมาครับ
ทุกท่านครับ ร็อกแอน์โรลครับ
มันเจ๋งมากครับ
ผมจำได้เลยตอนที่เอ็มทีวีอยู่บนจอทีวี
มันทำให้ผมตะลึงเลย
ผมจะนั่งอยู่หน้าจอกับสมุดจดเล่มเล็กๆ
และทำเครื่องหมายถูกอันเล็กๆ ในสมุดจด
ทุกครั้งที่มีคนมีรอยสักอยู่ในเอ็มทีวี
และให้ตายเถอะ พอหมดชั่วโมง
มีเครื่องหมายถูกตั้ง 40 50 อันแน่ะ
ผมเชื่อว่ามันมีผลกระทบที่เหลือเชื่อจริงๆ
กับไอเดียที่ว่าใครสักบ้าง
("เวลคัม ทู เดอะ จังเกิล" กันส์แอนด์โรสเซส ปี 1987)
ฉันจำวิดีโอตัวนี้ได้แม่นมาก
ฉันคิดยังไงกับมันเหรอ
สิ่งนั้นมันสรุปทุกอย่างหมดแล้ว
ใช่ไหมล่ะ
เหมือนกับมันคือข้อสรุปของความเจ๋งในตอนนั้น
และการเห็นรอยสัก และเขาใส่เสื้อเกี่ยวกับการสัก...
(เสื้องานสัก)
มันเจ๋งโคตร มันแบบว่า ยิ่งใหญ่อะไรเบอร์นี้
มันรวมทุกอย่างไว้ด้วยกันเลย
ผู้คนเริ่มรวบรวมและผสมแบบแผนการสักทั่วโลก
ในแบบใหม่เอี่ยมและเป็นส่วนตัว
และพวกเขาเริ่มรวมเอา
สไตล์เส้นบางดำและเทาที่มีต้นกำเนิดในคุก
เพิ่มตัวหนังสือและแนวสัจนิยมลงไป ในพจนานุกรมของการสัก
และนี่คืออดัม เลอวีน
เพื่อนฉันเป็นคนสักให้เขาเอง
(อดัม เลอวีน นักดนตรี)
นี่คือดอกซากุระและแถบสายลม...
(แบบแผนญี่ปุ่น)
...และเขาก็สักแบบแผนอเมริกัน เป็นคำว่า "แม่" อยู่ตรงกลางด้วย
แล้วก็สักตัวอักษร
เป็นการรวมกันที่สนุก ของความงามเหล่านี้ที่มาผสมผสานกัน
นี่คือตัวอย่างหนึ่งของแนวต่างๆ หลายแนว
มีรูปลักษณ์คลาสสิกอยู่ในนี้ด้วย เป็นส่วนตัวมาก...
(วิซ คาลิฟา แรปเปอร์)
(ลูกเต๋า บทสวด ปีก)
...นั่นคือความแตกต่าง ระหว่างอเมริกันและญี่ปุ่น
แบบญี่ปุ่นมักจะสักหัวข้อสำคัญหัวข้อเดียว
และพวกเขาจะสร้างทุกอย่าง พวกองค์ประกอบต่างๆ เป็นพื้นหลัง
เช่น ลม น้ำ ไฟทั่วๆ ไป...
รอยสักอเมริกันมีองค์ประกอบ ที่เชื่อมโยงกับความทรงจำอย่างเหนียวแน่น
ต่างจากญี่ปุ่นมาก
ซึ่งใช้ตำนานมาบอกเล่าเรื่องราว
แบบแผนอเมริกันคือการที่คุณรวบรวมทุกอย่าง
และนี่ก็เป็นอีกรูปแบบของมัน
และลักษณะร่วมทั่วไปก็คือ มันเป็นสีดำและเทาทั้งหมด
เดี๋ยวนี้รอยสักทุกแนวในโลก อยู่แค่ปลายนิ้วของเรา
ตั้งแต่การเปิดตัวของอินสตาแกรม
จำนวนคนอเมริกันที่สักเพิ่มเกือบสองเท่า...
(คนอเมริกันที่มีรอยสัก)
และช่างสักก็สร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ และเพิ่มความเป็นไปได้ของรอยสัก
แต่ในขณะที่จำนวนคนที่มีรอยสักพุ่งสูงขึ้น
จำนวนคนที่เสียใจจากการสักก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน
โจบอกว่าอยากให้ร้านสัก จ่ายให้เขา 2,200 เหรียญ
เขาบอกว่ามันคือราคา ที่เขาต้องใช้ผ่าตัดเลเซอร์เพื่อลบคำนี้
ปัจจุบันการลบรอยสักเป็นธุรกิจระดับโลก มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์
และยังคงเติบโต...
(ตลาดลบรอยสักทั่วโลก)
โดยมีอินเดีย ญี่ปุ่น และสหรัฐฯ นำเป็นจ่าฝูง
ผมสักจากในคุก
เพราะผมรู้สึกว่า ผมจะได้รับการนับถือมากขึ้นเยอะ
หรือแก๊งคู่ปรับอาจเห็นมันและกลัวมัน
มันเป็นเรื่องของการนับถือกันในวิถีชีวิตแก๊ง
ผมอยากลบมันออกไปเลย ไม่ใช่แค่สักอย่างอื่นทับ
(คุณเคยคิดจะลบรอยสักหรือไม่)
แต่คนส่วนใหญ่ที่มีรอยสักไม่ได้อยากลบมันออก
(ไม่ 78 เปอร์เซ็นต์)
และการวิจัยชี้ให้เห็นว่า การสักช่วยเพิ่มภาพลักษณ์แห่งตนได้
ผู้คนพูดถึงความมั่นใจในตัวเองที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก
และรอยสักทำให้รู้สึกดีขึ้นเกี่ยวกับร่างกายตัวเอง
โดยอธิบายว่ามันเป็นเหมือนการสร้างตัวตน
มันคือส่วนหนึ่งของการเริ่มต้น จะเรียกอย่างนั้นก็ได้ ของการมีรอยสักคือ...
การเต็มใจเผชิญกับความเจ็บปวด
มีข้อผูกมัดต่อตัวเองว่า คุณจะต้องสวมใส่ภาพลักษณ์นั้น
นั่นคือส่วนหนึ่งของมนตร์วิเศษของการสัก
มันทำให้ฉันควบคุมร่างกายฉันได้ มันทำให้ฉันเป็นเจ้าของมัน
มันเหมือนการส่งสารเล็กๆ น้อยๆ
เป็นการแบ่งปันข้อมูลเกี่ยวกับตัวคุณ
ซึ่งคุณอาจไม่ได้พูดมันออกมาดังๆ ด้วยซ้ำ
ทุกคนอยากเป็นคนที่ กล้าแสดงออกมากที่สุดเท่าที่จะเป็นได้
และรอยสักเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงมันที่เยี่ยมมาก
ฉันรักรอยสักค่ะ ฉันคิดว่ารอยสักเจ๋งมาก
และเป็นการแสดงออกของชีวิตมนุษย์ที่วิเศษสุดๆ