ผมมักจะสงสัยอยู่เสมอ
ทำไมเราต้องได้ยินทุกคืนด้วยว่า ตลาดหุ้นทำอะไรอยู่
ตอนนี้มีหุ้น 70 ตัวทำลายสถิติปิดสูงสุด
พุ่งสูงทะลุเพดาน...
ไอพีโอที่ได้ทำลายสถิติ...
นักลงทุนได้ผลประโยชน์....
เวลาที่ตลาดหุ้นเฟื่องฟู
เราจะถูกทำให้เชื่อว่าเศรษฐกิจกำลังเฟื่องฟู
และในอเมริกา ตลาดหุ้นรุ่งเรืองอยู่นานเกือบ 40 ปี
ถ้าตลาดหุ้นแย่ ความมั่งคั่งก็จะแย่ตาม
และเศรษฐกิจของอเมริกาก็จะแย่ไปด้วย
สิ่งที่ตลาดกำลังบอกเราคือ เราอยู่บนถนนสู่ความมั่งคั่ง
ตลาดหุ้นพุ่งสูงและเกิดประโยชน์ต่อทุกคน...
ตลาดหุ้นมีมูลค่าเกือบสามล้านล้านดอลลาร์
ตั้งแต่การเลือกตั้ง
แต่ถ้าคุณบวกสินค้าและบริการทุกชนิด ที่ขายและซื้อในสหรัฐฯ เข้าไป
เศรษฐกิจจริงๆ ตัวเลขนั้น ไม่ได้เติบโตเร็วอย่างที่มันเคยเป็น
ค่าแรงแทบไม่ขยับมาหลายสิบปี
และความมั่งคั่งสุทธิ ของครอบครัวอเมริกันโดยเฉลี่ย
ก็ยังไม่ฟื้นตัวตั้งแต่เศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่
ถ้าอย่างนั้นตลาดหุ้นวัดอะไรได้กันแน่
(ผลงานภาพยนตร์สารคดีชุดของ NETFLIX)
มาตรวัดความมั่งคั่งของอเมริกาคือตลาดหุ้น ดูที่ดาวนะคะ ตอนนี้ขึ้นไปถึง...
ในที่สุดแนสแด็กก็พุ่งถึง 5,000
นักลงทุนพากันน้ำลายไหล...
เงินปันผล!
การตื่นทองรูปแบบใหม่...
เราทุกคนกำลังดู การขยายเศรษฐกิจระดับโลกนี้...
ตอนนี้เราอยู่ใน ดินแดนแห่งประวัติศาสตร์...
หุ้นที่ซื้อคืน...
มันคือหลักปรัชญาโรคจิตโดยพื้นฐาน
(ไขประเด็น ตลาดหุ้น)
เพื่อให้เข้าใจว่าตลาดหุ้นคือมาตรวัดอะไร
การนึกภาพธุรกิจง่ายๆ จะช่วยได้ อย่างเช่นซุ้มขายน้ำมะนาว
- จิลล์ทำได้เยี่ยมมาก - แต่ฉันคิดใหญ่กว่านั้น
ฉันพยายามจะกู้เงิน แต่ธนาคารบอกว่ามันเสี่ยงเกินไป
นักลงทุนรวยๆ ไม่ซื้อหรอก
จิลล์มีอีกทางเลือก
(หุ้นสามัญบริษัทซุ้มขายน้ำมะนาว)
เธอจะเสนอขายหลักทรัพย์ ให้กับใครก็ได้ที่ต้องการ
เปิดโอกาสให้ลงทุนในธุรกิจของเธอ
มีสิ่งที่เรียกว่าการเสนอขายหุ้นใหม่ แก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรก หรือไอพีโอ
นักลงทุนจ่ายเงินจำนวนหนึ่ง เช่น หนึ่งดอลลาร์ เพื่อเป็นเจ้าของส่วนเล็กๆ
หรือมีหุ้นในธุรกิจของจิลล์
จิลล์ขายหุ้นไปจำนวนหนึ่ง
แล้วฉันก็ขยายอาณาจักรน้ำมะนาวได้!
ใช่แล้ว จิลล์สามารถเอาเงินก้อนนั้น ไปเปิดซุ้มขายน้ำมะนาวใหม่ได้
ซึ่งแปลว่าได้กำไรมากขึ้น
จิลล์สามารถเอากำไรเหล่านั้นไปพัฒนาสินค้าใหม่
เธอยังสามารถคืนเงินก้อนนั้น ให้กับนักลงทุนของเธอได้ด้วย
สิ่งนี้เรียกว่าเงินปันผล
เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ แต่มันช่วยให้คนตื่นเต้น
กับบริษัทของเธอ และอยากซื้อหุ้นของเธอมากขึ้น
เช่นแซม เขาป่วยในวันขายไอพีโอ แต่เขาคิด...
จิลล์เป็นผู้หญิงที่ฉลาดที่สุดในโลก
และผมรู้ว่าซุ้มขายน้ำมะนาวนี้
จะต้องยิ่งใหญ่
เขาจึงเสนอขอซื้อหุ้นบางส่วน จากหนึ่งในนักลงทุนกลุ่มเดิม
เป็นสองเท่าที่เธอจ่ายให้พวกเขา
- เขาคิดว่า.... - ถ้าจิลล์ทำแบบนี้ได้เรื่อยๆ
อีกหน่อยผมก็จะขายหุ้นพวกนี้ได้มากขึ้นอีก
นั่นคือตลาดหุ้น มันคือการที่คนซื้อและขาย
ส่วนเล็กๆ ของบริษัท
โดยที่พวกเขาคิดว่า ส่วนเหล่านั้นจะมีมูลค่าแค่ไหนในอนาคต
เว้นแต่ว่าในชีวิตจริง
มันเกิดขึ้นเป็นพันๆ ครั้งต่อวินาที ทั่วโลก
มีตลาดหุ้นอยู่ทุกหนทุกแห่ง
แต่ตลาดหุ้นนิวยอร์กใหญ่มาก มันมีมาตั้งแต่ปี 1792
เมื่อนายหน้าซื้อขายหุ้น 24 คน สวมกางเกงสามส่วนอย่างดีและหมวกทรงสูง
และมารวมตัวกันใต้ต้นบัตตันวูด บนวอลสตรีตในนครนิวยอร์ก
ปัจจุบัน มันคือที่ที่หุ้น ในบริษัทเก่าแก่ขนาดใหญ่
เช่นไอบีเอ็มและจีอีซื้อขายกัน แนสแด็กคือน้องชายคนเล็กที่เจ๋งกว่า
มันเกิดในปี 1971 และไม่มีสถานที่เป็นรูปธรรม
การซื้อขายทั้งหมดเกิดขึ้นด้วยอิเล็กทรอนิกส์
นั่นคือที่ที่คุณจะพบบริษัทเทคโนโลยี เช่นแอปเปิลและเฟซบุ๊ก
ดังนั้น ในอเมริกา ถ้าคุณอยากรู้ว่าตลาดหุ้นเป็นยังไง
คุณต้องอยากรู้ว่าตลาดหุ้นทั้งสองนี้เป็นยังไง
นั่นคือจุดที่อินเด็กซ์เข้ามา
มันเอามูลค่าหุ้นทั้งหมดมา และเปลี่ยนมัน ให้เป็นตัวเลขจำนวนเดียว
เอสแอนด์พี 500 ติดตาม 500 บริษัท ที่ใหญ่ที่สุดของทั้งสองตลาด
ในขณะที่ดาวมีความพิเศษกว่ามาก
มันติดตามแค่ 30 บริษัทที่มันคิดว่าสำคัญที่่สุด ในปี 2015 มันถีบเอทีแอนด์ทีออกไป
และเอาแอปเปิลเข้ามาแทน
ดาวและเอสแอนด์พีคือดัชนีอเมริกันที่ใหญ่ แต่ประเทศอื่นๆ ก็มีดัชนีของพวกเขาเอง
เพื่อประเมินตลาดหุ้นของตัวเอง
ดัชนีหุ้นเยอรมัน แด็กซ์...
ดัชนีฟุตซี 100 ของลอนดอน...
ดัชนีนิคเคอิ...
ดัชนีเซี่ยงไฮ้...
ปัจจุบัน หลายๆ บริษัท ที่ใหญ่ที่สุดในโลกเป็นมหาชน
แต่ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป
ชายคนหนึ่ง และแทบจะเป็นผู้ชายเสมอ ที่ชอบเป็นใหญ่คนเดียว
บริษัทใหญ่ๆ ในช่วงยุค 1900 ส่วนใหญ่ในสมัยนั้น
(ลินน์ สเตาท์ ศาสตราจารย์ด้านกฎหมายองค์กร)
มีผู้ถือหุ้นคนเดียว เช่น แอนดรูว์ คาร์เนกี
(แอนดรูว์ คาร์เนกี เหล็ก)
แวนเดอร์บิลต์
(คอร์เนเลียส แวนเดอร์บิลต์ ทางรถไฟ)
ร็อกเกอะเฟลเลอร์
(จอห์น ดี ร็อกเกอะเฟลเลอร์ น้ำมัน)
พวกเขาดำเนินการ ควบคุมบริษัทเหล่านี้เข้มงวดมากจริงๆ
สิ่งนี้เริ่มจะเปลี่ยนไปในช่วงต้นศตวรรษที่ 20
เราเริ่มเห็นการเพิ่มขึ้นของบริษัท อย่างเจนเนอรัล มอเตอร์ส
และเจเนอรัลอิเล็กทริก และอาร์ซีเอ
บริษัทต่างๆ ค้นพบสิ่งที่จิลล์ค้นพบ
ว่าถ้าคุณยอมให้ประชาชนมาซื้อหุ้น คุณก็จะเติบโตเร็วขึ้นมาก
ผู้ถือหุ้นต้องการทำเงิน
ดังนั้นถ้าผู้บริหารตัดสินใจไม่ดี
พวกเขาจะเริ่มขายหุ้นทิ้ง ซึ่งจะทำให้ราคาหุ้นตก
ในทางตรงข้ามก็จริงเช่นกัน ความเป็นไปได้ของเงินปันผลในอนาคต
กระตุ้นให้คนมาลงทุนกับไอเดียใหม่ๆ ที่เสี่ยง
นั่นคือแนวคิดทั้งหมดของตลาดหุ้น ในฐานะพลังเพื่อสิ่งที่ดี
มันกระตุ้นให้บริษัทตัดสินใจอย่างดี
บริษัทจะได้มีเงินมากขึ้นเพื่อคืนให้กับผู้ถือหุ้น
และมีเงินมากขึ้นในการพัฒนาและสร้างสรรค์งาน และนั่นคือสิ่งที่ดีสำหรับทุกคน
ภายในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 บริษัทมหาชนอเมริกัน
พิสูจน์ตัวเองว่าเป็นหนึ่งในองค์กร ที่มีประสิทธิภาพที่สุด และทรงพลัง
และให้ประโยชน์มากที่สุดในโลก
รู้สึกได้ถึงความเฟื่องฟูที่เพิ่มขึ้น
และบริษัทโทรศัพท์ คือผู้มีส่วนร่วมที่น่าชื่นชมยินดี
ในทศวรรษหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง ตลาดหุ้นช่วยสร้างสมัยรุ่งเรือง
ของความมั่งคั่งร่วมกันของอเมริกา
ยุคใหม่เริ่มแล้ว ทำให้ระบบเป็นประชาธิปไตยมากขึ้น
เพิ่มความคล่องตัวของเงินทุน เพื่อการเงินของธุรกิจ
บริษัทควรจะเป็นสื่อกลาง
ในการจัดหาโอกาสในการลงทุนจริงๆ ไม่ใช่เพื่อคนที่รวยมากๆ เท่านั้น
แต่เพื่อคนอเมริกันทั่วไป มันสร้างผลกำไรที่เหนือกว่าให้กับนักลงทุน
คุณไม่คิดว่าเราควรลงทุนเหรอ
งานที่ปลอดภัย รายได้ดีหลายล้านงาน
มันสร้างผลิตภัณฑ์ล้ำสมัยที่มีคนซื้อทั่วโลก
ผู้บริหารและกรรมการบริษัทมองตัวเอง เป็นเหมือนพ่อบ้านหรือผู้จัดการทรัพย์์สิน
ของสถาบันมหาชนขนาดใหญ่ ที่ควรให้บริการ
ไม่ใช่แค่ผู้ถือหุ้น แต่รวมถึงผู้ถือพันธบัตรด้วย
ผู้ผลิตสินค้า พนักงาน ชุมชน
บิวอิคก์จัดสถานที่สุดโปรด ให้กับคาวบอยและหนูน้อย
และผู้จัดการทั่วไปของบิวอิคก์ ไอวาน ไวลส์ก็แวะไป
บริษัทดูปองต์...
เคมียุคใหม่และอุตสาหกรรมยุคใหม่ร่วมมือกัน
ในการรับใช้อเมริกายุคใหม่ของเรา
บริษัทมหาชนเหล่านี้ช่วยสร้างชนชั้นกลางอเมริกัน
และสำหรับคนที่รู้ว่าควรเล่นยังไง
การซื้อขายหุ้นอาจสร้างความมั่งคั่งให้พวกเขาได้
เช่นชายคนนี้
ฉันทำงานอยู่บนทางรถไฟ...
เพลงโฟล์กเป็นเพียงงานอดิเรกของเขา ส่วนใหญ่แล้วเขาเป็นนักลงทุนพันล้าน
วอร์เรน บัฟเฟตต์
ยักษ์ใหญ่แห่งวอลสตรีต
นักลงทุนที่โด่งดังที่สุดของอเมริกา
นักลงทุน วอร์เรน บัฟเฟตต์มีมูลค่า 84 พันล้าน
บัฟเฟตต์โด่งดังเรื่องสไตล์การลงทุนที่ไม่ธรรมดา
(นักเศรษฐศาสตร์ชนะรางวัลโนเบล)
การลงทุนตามมูลค่า วิเคราะห์บริษัทอย่างรอบคอบ
ดูงบแสดงฐานะการเงินของพวกเขา ดูธุรกิจของพวกเขา
แต่ถ้าคุณไม่มีเวลาทำแบบนั้น นี่คือเคล็ดลับจากเขา
ซื้อกองทุนดัชนีเอสแอนด์พี 500 ราคาต่ำ
กองทุนดัชนีเอาเงินเล็กน้อยของคุณ
ไปลงในทุกบริษัทในดัชนี
จริงๆ แล้ว คุณกำลังตั้งเป้าที่จะไปยังตลาดหุ้น
อีกทางเลือกก็คือ มอบเงินของคุณให้กับนักลงทุนมืออาชีพ
ผู้ซึ่งพยายามจะเอาชนะตลาดหุ้นเพื่อค่าตอบแทน
บัฟเฟตต์เคยท้าพนันกองทุนบริหารความเสี่ยง หนึ่งล้านดอลลาร์ว่าในช่วงสิบปีนี้
กองทุนดัชนีจะทำเงินได้มากกว่า
(ชนะพนันกองทุนบริหารความเสี่ยง หนึ่งล้านดอลลาร์)
และเขาชนะ การเลือกหุ้นเป็นเกมที่ยาก แต่มีกลยุทธ์ยอดนิยมอยู่หนึ่งกลยุทธ์
ชายคนนี้ชื่อจอห์น เมย์นาร์ด เคนส์
คุณคงจำเขาได้จากหนวดในตำนาน
เขาคิดกลยุทธ์นั้นได้ เคนส์คือผู้ชนะรางวัลโนเบล
และนักเศรษฐศาสตร์คนหนึ่ง ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในศตวรรษที่ 20
และเขาสังเกตเห็น ว่าหนังสือพิมพ์จะทำสิ่งหนึ่งอยู่ประจำ
หนังสือพิมพ์จะมีหน้าเต็มอยู่หน้าหนึ่ง
ที่เอาไว้ลงรูปคนหน้าตาดี
และคุณต้องเลือกคนที่หน้าตาดีที่สุดหกคน และจัดลำดับให้พวกเขา
และส่งจดหมายไปที่หนังสือพิมพ์
ทางหนังสือพิมพ์จะจัดอันดับทุกคน อ้างอิงจากคะแนนเสียงที่ได้
และผู้ชนะคือคนที่ตัวเลือกของเขาตรงกับฝูงชน
ลองนึกถึงการประกวดนั้นดูสิ ผมจะเลือกคนที่ผมคิดว่า
หน้าตาดีที่สุดเหรอ ไม่ ผมควรเลือกคนที่คนอื่นคิดว่า
หน้าตาดีที่สุด
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในตลาดหุ้น
มันไม่ใช่มูลค่าที่แท้จริงของบริษัทที่กระตุ้นมูลค่าหุ้น
แต่เป็นเรื่องราวยอดนิยมที่สุด ที่คนเชื่อเกี่ยวกับบริษัทเหล่านั้น
บางครั้งเรื่องราวก็สนับสนุนด้วยความจริง
หุ้นชิโปเลดิ่งลงมากกว่าหนึ่งในสาม
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น หลังเกิดโรคระบาดหลายครั้ง
รวมถึงอีโคไล ซาลโมเนลลา และโนโรไวรัส ที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจนี้
ข่าวฉาวที่เกิดขึ้นสั่นสะเทือนโฟล์กสวาเกน ส่งผลให้หุ้นร่วงอย่างรวดเร็ว
แต่บางครั้ง เรื่องเหล่านี้ก็เป็นแค่โฆษณาชวนเชื่อ
บริษัทอินเทอร์เน็ตคือการลงทุน ที่ร้อนแรงที่สุดและทำกำไรมากที่สุด
ในยุคนี้
พวกมันกระตุ้นมูลค่า จนสูงพุ่งออกนอกโลก
ไลคอส เอ็กไซต์ ยาฮู...
หุ้นอินเทอร์เน็ตเหล่านั้นพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เรื่องเล่าในช่วงปี 1990 คือ
บริษัทอินเทอร์เน็ตกำลังจะเป็นใหญ่
บริษัทเหล่านี้ไม่ควรพยายามสร้างกำไร
นั่นเป็นเรื่องราวที่ดีซึ่งก็ถูกส่วนหนึ่ง
เรามีบริษัทอย่างแอมะซอน กูเกิล
ปัญหาคือไม่มีใครมีวิธีที่จะปรับเรื่องราว
ว่าตลาดควรสูงแค่ไหน
มันจะเฟื่องฟูไม่รู้จบเลยหรือ
เศรษฐกิจเปลี่ยนแปลงตลอดไปแล้วหรือเปล่า
คุณรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เวลาที่ทุกคนพูดถึงเรื่องแบบนี้
มันคือฟองสบู่ มันเหมือนสโนว์บอลเอฟเฟ็กต์
มันสูงขึ้นเรื่อยๆ มันจะสูงขึ้นตลอดไปไม่ได้
ด็อตคอมฮันนีมูน กำลังจะปิดตัวในหลายส่วนของโลก
ด็อตคอมกำลังจะระเบิดตูม
ช่างเทคนิค 300,000 คนตกงานแล้ว เป็นอะไรที่น่าใจหายมาก
หุ้นตกอย่างที่ไม่เคยเห็นในตลาดสหรัฐฯ มาก่อน
จนผู้ค้าและนักลงทุนหวาดผวา
เวลาที่ฟองสบู่ตลาดหุ้นแตก
ไม่ได้มีแค่นักลงทุนที่เจ็บ แต่มันทำให้เศรษฐกิจเสียหายทั้งหมด
คนนับล้านอาจตกงาน บริษัทเจ๊ง
และเงินชดเชยจะถูกถล่มเละ
แต่ถึงแม้ตลาดหุ้นจะดี นักลงทุนทำเงินได้
ก็อาจทำร้ายเศรษฐกิจได้เหมือนกัน
(ประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน 1973)
เรากำลังเข้าสู่ภาวะ ขาดแคลนพลังงานอย่างรุนแรง
ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้ใช้รถยนต์เริ่มมาเข้าแถวรอก่อนเช้ามืด โดยหวังว่าจะได้น้ำมันมากพอ
ที่พวกเขาจะใช้ได้ทั้งวัน
คุณโมโหไหมที่ราคาสูงขึ้นแบบนั้น
ฉันรู้สึกท้อแท้และสะอิดสะเอียดกับเรื่องทั้งหมดค่ะ
มันมีความรู้สึกกังวลว่าบางอย่างผิดปกติ
ในเศรษฐกิจอเมริกา
และสุดท้าย คำตอบก็อยู่ที่ วิธีการที่บริษัทมหาชนขนาดใหญ่ของเรา
ปฏิบัติและดำเนินการ
พบกับผู้ที่ให้คำตอบนั้น มิลตัน ฟรีดแมน
นักเศรษฐศาสตร์ชื่อดัง เขาได้รับเชิญ ไปออกรายการพูดคุยยอดนิยม
เพื่ออธิบายหลักปรัชญาของเขา
คุณเคยมีช่วงเวลาที่สงสัยในระบบทุนนิยมไหมครับ
แล้วความโลภคือความคิดที่ดี ที่ควรขับเคลื่อนต่อไปไหม
บอกผมทีสิ มีสังคมไหนที่คุณรู้จัก ที่ไม่ขับเคลื่อนด้วยความโลภบ้าง
จำวงล้อนี้ได้ไหมคะ ฟรีดแมนไม่ชอบเลย
เขาคิดว่าควรมีแค่ซี่ล้อเดียว ผู้ถือหุ้น
ช่วงปี 1970 เขาตีพิมพ์ งานแสดงข้อคิดเห็นที่เป็นที่นิยมมาก
(ความรับผิดชอบต่อสังคมของธุรกิจ คือการเพิ่มผลกำไร)
บทความโด่งดังที่อยู่ในนิวยอร์กไทมส์
ในนั้นเขาบอกว่า เพราะบริษัท มีผู้ถือหุ้นของพวกเขาเป็นเจ้าของ
ข้อผูกมัดเดียวของธุรกิจจึงเป็นการสร้างกำไร
ตัวละครของกอร์ดอน เก็กโก้ ในหนังเรื่องวอลสตรีต
เป็นตัวอย่างหลักปรัชญาของฟรีดแมนที่ชัดเจน
คุณเป็นเจ้าของบริษัท ใช่แล้ว คุณคือผู้ถือหุ้น
และพวกคุณทุกคนกำลังมีปัญหา เพราะผู้บริหารพวกนี้
ความโลภ ไม่มีคำไหนจะดีกว่านี้แล้ว คือสิ่งที่ดี
และบริษัทต่างๆ รับฟังคำแนะนำของเขา
พวกเขาเริ่มผูกรายได้ของผู้บริหารระดัับสูง กับประสิทธิภาพต่อมูลค่าหุ้น
ถ้า 80 เปอร์เซ็นต์ของรายได้ของซีอีโอ
ตั้งอยู่บนสิ่งที่มูลค่าหุ้นจะเป็นในปีถัดไป
เขาหรือเธอย่อมจะพยายามเต็มที่ ที่จะทำให้มูลค่าหุ้นสูงขึ้น
แม้ว่าผลที่ตามมาอาจเป็นอันตราย
ต่อพนักงาน ลูกค้า สังคม สิ่งแวดล้อม หรือแม้แต่ตัวบริษัทเองในระยะยาวก็ตาม
ซีอีโอลงเงินไปกับ สิ่งที่จะเพิ่มมูลค่าหุ้น
ในระยะสั้น เช่นการลดต้นทุน หรือการซื้อหุ้นของตัวเองคืนมาส่วนหนึ่ง
เพื่อลดอุปทานและเพิ่มมูลค่าขึ้นปลอมๆ
ระหว่างปี 2007 ถึง 2016 นั่นคือวิธีที่บริษัทต่างๆ ในเอสแอนด์พี 500
ใช้จ่ายผลกำไรมากกว่าครึ่งหนึ่ง
อีก 39 เปอร์เซ็นต์ใช้ไปกับการปันผลให้ผู้ถือหุ้น
ซึ่งทำให้มีเงินเหลือไม่มาก ในการเพิ่มค่าจ้างหรือขยายกิจการ
หรือพัฒนาสินค้า สิ่งต่างๆ ที่ดี
ต่อเศรษฐกิจในระยะยาว
ถ้าคุณมองในระยะยาว จากนี้ไป 100 ปี
(อดีตซีอีโอ วอซอเปเปอร์)
ผมยังอยากเป็นบริษัท อาจจะทำอะไรที่แตกต่าง
แต่ผมก็ยังอยากอยู่ตรงนี้ ดังนั้นตัวเลือกที่คุณเลือก
ในแง่ของการลงทุน และผู้คน และเงินทุนมันต่างจาก
การที่ถ้าคุณอยากลงทุน และสร้างผลกำไรภายใน 24 เดือน
ในปี 2012 บริษัทวอซอเปเปอร์ลงทุน
เพื่อเปลี่ยนจากการเป็นโรงงาน ผลิตกระดาษสำหรับพิมพ์ดีดและเขียน
มาผลิตกระดาษทิชชู่แทน
แต่แล้วกองทุนบริหารความเสี่ยง ได้กว้านซื้อหุ้นจำนวนหนึ่งและผลักดันให้บริษัท
ลดต้นทุนแทน
คำโต้แย้งของพวกเขาคือเราไม่อยากทำแบบนั้น
สิ่งที่ผมอยากเห็นคุณทำมากกว่าคือเพิ่มเงินปันผล
(กำไรเป็นเงินปันผล)
ในฐานะผู้บริหาร เราไม่เห็นด้วย
(อดีตช่างเครื่อง)
เราเสนอให้ลดค่าแรง
เพียงเพื่อเผื่อว่าจะเกิดอะไรขึ้น
วอซอเปเปอร์กล่าวว่าบริษัทวางแผน ที่จะปิดโรงงานโบรคอว์ภายใน 31 มีนาคม...
ทำให้คน 450 คนต้องตกงาน
ข่าวนี้สร้างความเสียหายอย่างมาก ไม่ใช่แค่กับคนงานที่ต้องตกงานเท่านั้น
แต่กับชุมชนโบรคอว์ที่บริษัทกระดาษก่อตั้งขึ้นด้วย
วันที่เจ็ด ธันวาคม และผมจะไม่มีวันลืมเลย มันคือวันที่เกิดเหตุเพิร์ลฮาร์เบอร์
นั่นคือวันที่ผมฝังพ่อผม
และเป็นวันที่ผมตกงานด้วย
วันต่อมา ผมไปทำงาน แต่มันกลายเป็นโรงพยาบาลบ้าไปแล้ว
ผู้คนร้องไห้
ทำไมน่ะเหรอ
มันคือภาวะช็อก
สิ่งที่ผมกังวลคือเราค่อยๆ มองสิทธิ ของผู้ถือหุ้นในระยะสั้น
มากขึ้นเรื่อยๆ
เทียบกับการมองความรับผิดชอบ ของผู้ถือหุ้นในระยะยาวกว่า
นี่คือกระแสที่เคยเกิดขึ้นอยู่ช่วงหนึ่งและมันยิ่ง
ทรงพลังและสำคัญมากขึ้น
มันคุกคามศักยภาพ ของบริษัทเราอย่างจริงจังในการทำ
โครงการต่างๆ ให้สำเร็จ ซึ่งจะพาบริษัทไปสู่ความยั่งยืนระยะยาว
และการเติบโตทางเศรษฐกิจ
การไล่คนงานออก การปิดโรงงาน การกดค่าแรงต่ำๆ
นี่คือสิ่งที่ไม่ดีต่อเศรษฐกิจโดยรวมเลย
แต่อาจดีต่อผลกำไรระยะสั้นของบริษัท
และนั่นคือสิ่งที่ตลาดหุ้นชื่นชอบ
ตลาดหุ้นเริ่มต้นได้น่าประทับใจ...
วันนี้สร้างสถิติใหม่อีกครั้ง...
เป็นวันแห่งความสำเร็จในวอลสตรีต
เศรษฐกิจสหรัฐฯ เร่งเดินหน้าเต็มที่ ราคาในวอลสตรีตก็เช่นกัน
นี่คือวันสำคัญในวอลสตรีต...
เอสแอนด์พี 500 วิ่งเข้าสู่จุดสูงสุดใหม่
และเมื่อตลาดหุ้นเติบโต ค่าจ้างของซีอีโอก็โตตามไปด้วย
ในปี 1973 ซีอีโอทั่วไปทำเงินได้ มากกว่าคนงานทั่วไป
ถึง 22 เท่า ภายในปี 2016 มากกว่าถึง 271 เท่า
และเมื่อตลาดหุ้นใหญ่ขึ้น คนอเมริกันก็ได้รับผลประโยชน์น้อยลง
หุ้นที่คนอเมริกันลงทุนในตลาดหุ้นอยู่ในจุดต่ำสุด
ในรอบ 20 ปี เนื่องจากชนชั้นกลางลดลง
จึงไม่น่าแปลกใจที่เมื่อหุ้นในสหรัฐฯ สูงขึ้น
ความไม่เสมอภาคก็สูงขึ้นด้วย แต่มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้
ตลาดหุ้นเปิดโอกาสให้ทุกคนตัดสินใจ
ว่าบริษัทไหนควรค่าที่จะประสบความสำเร็จ ความคิดไหนที่คุ้มค่าต่อการเสี่ยง
มีบางอย่างเกี่ยวกับการเอาเกมให้คนเล่น
คุณมองดูประเทศที่ประสบความสำเร็จ และทุกประเทศมีตลาดหุ้น
และประเทศที่พยายามจะปิดมัน
ก็เริ่มเปลี่ยนใจและกำลังก่อตั้งมัน
ผู้ถือหุ้นสามารถมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมของบริษัทได้
ซึ่งบริษัทต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ของพวกเขา
พวกเราส่วนใหญ่คิดถึงอนาคตในระยะยาว
เราใส่ใจบ้านใกล้เรือนเคียงของเรา และลูกของเรา และหลานของเรา
เรามีค่านิยมและศีลธรรม และอยากให้บริษัทของเราทำเงิน
ด้วยการทำสิ่งที่ดีต่อโลก
และไม่ทำสิ่งที่อันตรายต่อผู้คนและทำลายมัน
นั่นคือสิ่งที่ผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่ต้องการจริงๆ