Wszyscy chcemy dobrze wyglądać,
co w wielu kulturach
oznacza szczupłą sylwetkę, i tu jest problem.
Jemy więcej kalorii.
Wzrasta wskaźnik występowania otyłości na świecie.
To napędziło rynek dietetyki, warty dziś w USA 66 miliardów dolarów,
składający się z książek, gotowych posiłków, programów lojalnościowych,
odżywek i suplementów,
reklamowanych jako sekret utraty wagi.
Zostało jeszcze sporo do odkrycia.
Dziesiątki badań wykazały, że większość ludzi traci trochę wagi
i często ją odzyskuje.
Więc czemu wciąż trzymamy dietę?
I czemu to się nie udaje?
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Wszystko, czego potrzebujesz do pięknej przemiany, jest w tej puszce.
Wielokrotnie wprowadzano nas w błąd,
często w celach osiągnięcia zysku.
W kwestii utraty wagi trzeba być realistą.
To całe zamieszanie nie musi istnieć.
To wspaniały dzień, kiedy waga wskazuje „sukces”.
CZEMU DIETY ZAWODZĄ
PRÓBY UTRATY WAGI W ŻYCIU
Amerykanie odpowiedzieli, że średnio próbują w życiu pięciu diet.
Kobiety, siedmiu.
Jest wiele diet do wyboru.
Ciągle pojawiają się nowe,
promowane jako wykorzystujące najnowsze naukowe odkrycia.
Jednak większość z nich
to te same diety wracające na nowo,
a często ich założenia nie są poparte nauką.
Przykładowo, dieta ketogeniczna i autorska dieta Atkinsa głosiły,
że redukując węglowodany, ludzie na diecie mogli jeść więcej kalorii i wciąż chudnąć.
Badania temu zaprzeczyły.
A dieta paleo? Nasi paleolityczni przodkowie tak nie jedli.
Jest sporo dowodów, że jedli zboża.
Są diety dopasowane do organizmu, na przykład do grupy krwi,
ale nie ma twardych dowodów naukowych na poparcie ich zasadności.
Nauka od dawna odrzuca pomysł detoksu,
bo nasze ciała ewoluowały
do usuwania szkodliwych substancji samodzielnie.
Suplementy, szczególnie tabletki, praktycznie nie są kontrolowane,
więc producenci nie muszą dowodzić ich skuteczności.
I są jeszcze diety niskotłuszczowe,
ale sama informacja na produkcie, że ma mało tłuszczu nie czyni go zdrowym.
Może zawierać sporo cukru i kalorii.
W kwestii diet ubogich w tłuszcze czy węglowodany,
spory się nie kończą.
Nowi rekruci, nowe zasady i nowy wróg.
Tłuszcz.
Tłuszcz jest wrogiem naszego zdrowia, tak? Najwyraźniej nie.
Węglowodany są twoim przyjacielem, a nie wrogiem.
- Cukier to wróg publiczny. - Tak.
A węglowodany to źli goście.
W 2018, dr Christopher Gardner
i jego zespół z Uniwersytetu Stanford przeprowadzili badanie.
Próbowaliśmy porównać dwie popularne diety,
ubogą w tłuszcze z niskowęglowodanową.
Nie zapytaliśmy nikogo,
o ile potrzebuje zmniejszyć liczbę kalorii, aby utracić wagę.
Skupiliśmy się na unikaniu bogatych w tłuszcze
albo węglowodany pokarmów,
ale także na tym, aby badani nie byli głodni.
Zebrali 609 ochotników z 7 do 45 kg do zrzucenia
i losowo przypisali do nich
dietę niskotłuszczową albo niskowęglowodanową na rok.
Diety, których używałam do tej pory były nieistotne.
To było dla mnie zupełnie nowe doświadczenie.
Przyszłam na kolację z ogłoszeniem rezultatów
i wszystkie informacje zostały pokazane.
Zaskoczyło mnie, że było to bez znaczenia.
Wyniki? Były niemalże identyczne.
Niektórzy utracili sporo wagi, ale większość nie.
Jeanne straciła trzy kilogramy, a Yvette przytyła dwa.
Dlaczego diety działają na niektórych, a na innych nie?
Jest jedna prosta odpowiedź.
Diety nie działają na większości ludzi, bo większość ludzi się ich nie trzyma.
Wielu z nas wciąż postrzega to jako osobistą porażkę.
Winne są, po części, reklamy...
pokazujące spadek wagi jako prosty i osiągalny.
Proste jak raz, dwa, trzy!
Podejście to wywodzi się z roku 1863,
gdy Brytyjczyk z branży pogrzebowej, William Banting,
opublikował pierwszą wpływową książkę o diecie.
List o korpulencji do wszystkich, autorstwa Bantinga,
był mającym 16 stron planem diety niskowęglowodanowej.
To pełna współczucia, autobiograficzna książka,
różniąca się od wczesnych, autorytatywnych pozycji medycznych.
Autor pisze z dozą współczucia i humoru.
W nowoczesnym stylu mówi: „Solidaryzuję się z wami.
Kiedyś też taki byłem.
Jeśli zastosujecie się, osiągniecie cel”.
I książka wnet stała się bestsellerem.
W znacznej części Europy ludzie zaczęli nazywać bycie na diecie „bantingiem".
W Szwecji nadal tak mówią.
„Jag bantning”. „Jestem na diecie”. Nie ma w szwedzkim słowa na dietę.
Jednak przez większość czasu,
nadwaga była wyjątkiem, a nie normą.
Posiłki wymagały hodowania i przygotwania.
Samo zaspokojenie głodu wymagało sporo wysiłku.
Jednak na Zachodzie zmieniło się to po II wojnie światowej.
Systemy transportu stały się lepsze, podobnie z produkcją
i firmy były w stanie zacząć produkować jedzenie,
które było w opakowaniach i nie psuło się szybko.
I ludzie je uwielbiali, bo były wygodne.
Typowym przykładem tego, jak przetwarzane jest jedzenie,
jest produkcja białej mąki z pełnych ziaren.
Usuwa się zewnętrzną warstwę otrębów oraz zarodków pszenicy,
w których znajdują się wszystkie witaminy, minerały i błonnik.
Rozwiązanie? Włożyć je tam z powrotem.
I wielu konsumentów, którzy nigdy o nich nie słyszeli,
uważa te produkty za zdrowe.
I tak powstał przemysł nowoczesnego żywienia.
W porze lunchu, zamiast tuczącego jedzenia,
piją pyszne shaki Metrecal w różnych smakach,
pozwalające zostać szczupłym i zgrabnym.
Metrecal był koktajlem proteinowym, zawierającym 225 kalorii,
sprzedawanym w 14 różnych smakach, wzbogaconym witaminami i minerałami.
Był sensacją.
Osławiony bar Trader Vic's zaczął oferować płynny lunch o 325 kaloriach.
Luksusowy dom handlowy wypuścił butelkę dla osób pijących Metrecal.
Restauracja Senatu miała go w menu.
I nawet Kennedy był jego fanem.
Jednak szał na Metrecal się skończył.
Na początku lat 80. firma zaprzestała produkcji,
po części dlatego, że picie shake'a o smaku kredy zamiast posiłków
jest dla wielu ciężkie do zniesienia,
i też dlatego, że inne diety zyskały na popularności.
W tym właśnie tkwimy.
Przemysł dietetyczny każe nam redukować kalorie,
podczas gdy przemysł żywieniowy namawia do jedzenia ich więcej.
Wszystko zmieniło się wraz ze wzrostem wagi ciała,
który zaczął się w latach 80.
Rząd USA zmienił politykę subsydiowania rolnictwa
i dał rolnikom bodźce do produkowania tyle jedzenia, ile się tylko da.
Jedzenie taniało i jedliśmy go dużo więcej,
szczególnie między posiłkami.
W latach 70. 28% ludzi jadło jedną lub dwie przekąski dziennie.
Do połowy lat 90. aż 45% Amerykanów jadło minimum dwie przekąski dziennie.
Przy takim wzroście wagi,
który miał miejsce wśród Amerykanów pomiędzy 1980 a 2000 rokiem,
ludzie musieli zwiększyć swoje spożycie kalorii
o około 500 kalorii dziennie.
Kiedy strata wagi stała się problemem zdrowia publicznego,
rządy zaczęły pompować pieniądze w badania
tłumaczące naukowo,
dlaczego odchudzanie jest ciężkie.
Siedem sezonów Co masz do stracenia? prezentowało wam nowych bohaterów.
Oni nie są tacy jak wy.
Oni są wami.
Ten program był unikalnym przeżyciem,
bo pierwszy raz mogliśmy badać ludzi, którzy tracili ogromne ilości wagi,
średnio ponad 60 kg w siedem miesięcy.
I ci ludzie zaczynali ze skrajną otyłością.
Otyłość jest zdefiniowana jako wartość wskaźnika masy ciała powyżej 30.
To jest przedział, w którym są uczestnicy Co masz do stracenia?.
Przebadaliśmy tych ludzi sześć lat po ich uczestnictwie. Średnio odzyskali około dwie trzecie wagi, którą wcześniej stracili.
Jedną z niespodzianek było to, że ich metablizm zwolnił
dużo bardziej niż oczekiwaliśmy.
Metabolizm, czym on jest?
Metabolizm jest energią wymaganą do utrzymania
komórek i tkanek przy życiu.
Spożywane jedzenie jest źródłem naszej energii.
Większość energii, czyli 70 do 90%,
jest używana wyłącznie na procesy ciała, takie jak trawienie,
utrzymywanie akcji serca, wzrost włosów i podobne rzeczy.
Nie na chodzenie, nie na jazdę na rowerze, nie na bieganie.
Aktywność fizyczna służy modelowaniu mięśni i zdrowiu,
ale nie spala aż tylu kalorii
i po treningu ludzie często jedzą więcej kalorii, co też nie pomaga.
Utrata wagi nie jest tylko kwestią siły woli.
Nasze ciała są właściwie dość mocno odporne na zmianę wagi,
szczególnie na jej obniżenie.
Istotna jest leptyna,
hormon, który sygnalizuje mózgowi, jak bardzo jest się głodnym.
Wiele badań potwierdza, że jej poziom jest niższy u ludzi,
którzy właśnie stracili wagę.
Na koniec wyzwania Co masz do stracenia?,
ledwo mogliśmy wykryć leptynę w ich krwi.
Nieszczęścia chodzą parami.
Spalasz mniej kalorii
i chcesz jeść więcej kalorii niż kiedyś jadłeś.
Większość ludzi nie posunie się do tak ekstremalnych środków utraty wagi
czy powstrzymywania się,
ale mimo to doświadczą zmian metabolicznych
i niektórzy zmian poziomu leptyny.
Ponadto jest w naszym ciele
i odchudzaniu coś, czego nie możemy kontrolować.
Nasze geny.
Ponad 50% różnic między ludźmi i w tym, jak dużo ważą
wynika z ich genów.
Nie oznacza to, że waga jest zdeterminowana genami,
ale niektóre geny dają większe szanse nadwagi
w konkretnym środowisku.
Wiemy też, że ludzkie geny nie zmieniły się wiele
przez ostatnie 30 lat,
w ciągu których nastąpiła eksplozja otyłości.
Nasze geny nie zmieniły się wiele, ale otaczające nas jedzenie tak.
W USA, wysokokaloryczne, przetworzone jedzenie jest tańsze i lepiej dostępne
niż zdrowe jedzenie, szczególnie w uboższych dzielnicach.
Po części dlatego, stopa otyłości jest różna
dla różnych grup etnicznych.
Miliony Amerykanów nie mieszkają blisko supermarketów
i nie mogą łatwo kupić świeżego jedzenia.
Dostęp, który miałem do jedzenia,
i miała moja społeczność,
był bardzo ograniczony.
Typowo: McDonald's, Popeyes, White Castle,
dużo fastfoodów.
Przez wieki hodowaliśmy i gotowaliśmy posiłki
i wiedzę tę przekazywali dzieciom rodzice.
Miejskie farmy jak ta próbują przywrócić tę wiedzę
nowemu pokoleniu.
Dzięki możliwości zdobyciu wiedzy o żywieniu
i wykorzystaniu jej w życiu
mogłem odmienić je na lepsze.
Z tyloma siłami poza naszą kontrolą,
środowiskiem, genami,
żywienie wydaje się ciężkie.
Ale nie jest. Pamiętacie badanie ze Stanford?
Nacisk, kładziony na pełnowartościowe jedzenie, prowadził do utraty wagi.
I podczas gdy niektóre typy jedzenia mają dużo kalorii,
są zazwyczaj bardziej odżywcze i sycące,
co zmniejsza szansę porażki.
Poprzez brak skupienia na liczeniu kalorii,
lecz na ucięciu węglowodanów albo tłuszczy,
zapytani, co jedzą, zgłaszali,
że osiągnęli deficyt 500 kalorii dziennie.
Mieliśmy wrażenie, że nie czuli się tak głodni
jak gdybyśmy powiedzieli: „Jedzcie to, co zawsze, ale mniej
o jedną trzecią czy czwartą”.
I to jest klucz do udanej diety.
Znajdź taką, którą utrzymasz,
więc przestanie być dietą.
Będzie sposobem jedzenia.
Częstą uwagą tych, którym najlepiej się powiodło,
była zmiana ich podejścia do jedzenia.
I nawet jeśli nie osiągnęli wymarzonej wagi,
to ich nowy stosunek do jedzenia uczynił ich znacznie zdrowszymi.
Udało mi się cofnąć stan przedcukrzycowy.
Nie chcę już iść na miasto, by zjeść lazanię i pizzę.
Chcę na przykład jeść sałatkę
i może kupię ten kawałek pizzy, ale będzie wegetariańska.
Przez większość historii żyliśmy w społecznościach
będących na skraju niedoboru jedzenia i głodu,
marzących o magicznych krainach pełnych smacznego jedzenia.
Ironiczne jest to, że dzisiaj wielu z nas na świecie żyje w takich krainach,
gdzie możemy jeść, ile chcemy i kiedy chcemy.
Ale wciąż nie jest łatwo.
Diety zawodzą ludzi przede wszystkim dlatego,
że skupiają się na utracie wagi.
Ludzka fizjologia jest stworzona do utrzymywania wagi
i nie lubi, gdy się z nią walczy.
Ale diety mogą działać.
Trzeba jeść mniej kalorii i się tego trzymać.
Nie ma magicznej diety, która pomogłaby wszystkim.
Wszystko sprowadza się do tego.
Porada dietetyczna jest prosta.
Trzeba jeść owoce i warzywa i nie można jeść zbyt dużo byle czego
i trzeba dopasować spożycie kalorii
do poziomu aktywności.
W miarę możliwości, powinno się próbować jeść nieprzetworzone jedzenie.
To naprawdę nie jest trudniejsze, niż powiedziałam.