ประมาณ 150 กว่าปีที่แล้ว
นี่คือเงิน
สำหรับเกือบครึ่งประเทศอเมริกา
บนธนบัตรหลายๆ ใบ
มีรูปคนเก็บฝ้ายอยู่
คนที่เป็นทาส
ทาสเหล่านี้ไม่เพียงแต่ เป็นตัวแทนความมั่งคั่งในอเมริกา
พวกเขาคือความมั่งคั่ง
ภายในปี 1863 พวกเขามีมูลค่า มากกว่าสามพันล้านดอลลาร์
(มูลค่าของหุ้นทาสในสหรัฐฯ)
ตั้งแต่นั้นมา
อเมริกาก็เป็นประเทศ
ที่ค่อยๆ แปลงโฉม
อย่างเจ็บปวด
ทำลายการ
กีดกันเชื้อชาติแล้ว...
ทำลายการกีดกันเชื้อชาติอีก
ผมมองอนาคต
แง่ดีมาก
บอกตามตรง ผมมองเห็น
การเปลี่ยนแปลง
บางอย่างในสหรัฐฯ ที่ผมจะประหลาดใจ
เพราะฉะนั้น
ผมคิดว่าเราอาจมี
ประธานาธิบดีนิโกรในอีกไม่เกิน 40 ปี
ผมว่า 25 ปีหรือน้อยกว่านั้น
ความมั่งคั่งนั้น ต่างออกไป
ความมั่งคั่งคือ
ความอยุติธรรมในอดีต ที่ทำให้เกิดความทุกข์ทนในปัจจุบัน
ผมว่าผลต่างความมั่งคั่งทางเชื้อชาติสื่อว่า
เรายังต้องเดินทางอีกยาวไกล
เพื่อให้ไปถึงอุดมคติ แห่งความเสมอภาคในประเทศนี้
ผลต่างความมั่งคั่ง
ทางเชื้อชาติคือเครื่องวัด
ครอบครัวผิวขาวและครอบครัวแอฟริกันอเมริกัน
ซึ่งอยู่ตรงกลางเลยจริงๆ เป็นค่าเฉลี่ย
ค่าเฉลี่ยความมั่งคั่งของครอบครัวผิวขาว เงินออม สินทรัพย์
ลบหนี้
อยู่ที่ 171,000 ดอลลาร์
ค่าเฉลี่ยของครอบครัวผิวดำ อยู่ที่ 17,600 ดอลลาร์
และผลต่างนั้นยังคงห่าง...
มากขึ้นเรื่อยๆ
(ค่าเฉลี่ยความมั่งคั่งของครอบครัวตามเชื้อชาติ)
เพราะอะไร
เราถือข้อเท็จจริงเหล่านี้
ว่าชัดเจนในตัวเอง
เรามีสิทธิ์
เรียนโรงเรียนไหนก็ได้ในอเมริกา แต่จ่ายไม่ไหว
ฉันตื่นขึ้นมา
ทุกวัน ในบ้าน
ที่สร้างโดยทาส
ความฝันอเมริกัน
ไม่จำเป็นต้องยอมผ่อนผันตลอดไป
ว่ามนุษย์ทุกคน
ถูกสร้างมาให้เท่าเทียมกัน
ถ้าพวกเขาแบ่งปันกัน
อย่างเท่าเทียมในบ้านไม่ได้
พวกเขาจะเผาบ้านเลย
ผมเก็บฝ้าย
และผมสร้างทางรถไฟ
ภายใต้การโบยของคนอื่น
โดยไม่ได้อะไรกลับมา
(ช่องว่างทางฐานะของแต่ละเชื้อชาติ ไขประเด็น)
ในเดือนมกราคม ปี 1865
สงครามกลางเมืองสิ้นสุดลง
นายพลทหารฝ่ายเหนือวิลเลียม เชอร์แมน และเลขาธิการสงคราม
เอ็ดวิน สแตนตัน
รวบรวมกลุ่มผู้นำผิวดำ 20 คน
และถามพวกเขา ว่าชุมชนคนผิวดำต้องการอะไร
เพื่อสร้างชีวิตที่เป็นอิสระ
บาทหลวงแกร์ริสัน เฟรเซอร์ ผู้นำกลุ่ม
ตอบอย่างเรียบง่าย
"วิธีที่ดีที่สุดที่เราจะดูแลตัวเองได้
คือการมีที่ดิน"
สี่วันหลังการประชุม
เชอร์แมนได้แจกจ่ายคำสั่งทุ่งนาหมายเลข 15
มันแบ่งที่ดิน
กว้างใหญ่หลายแสนเอเคอร์
โดยกล่าวว่า "แต่ละครอบครัวจะได้ที่ดิน
ไม่เกิน 40 เอเคอร์ของพื้นที่ที่เพาะปลูกได้"
หนึ่งวันก่อนพิธีสาบานตนครั้งที่สอง
ลินคอล์นได้ลงนาม
ร่างกฎหมายที่ทำให้แผนการนั้นเป็นทางการ
อเมริกา
เกือบจะเป็นประเทศที่แตกต่างอย่างมากแล้ว
แต่ปรากฏว่าไม่เป็นเช่นนั้น
หลายสัปดาห์ต่อมา
ลินคอล์นเสียชีวิต
ผู้สืบทอดต่อจากเขา แอนดรูว์ จอห์นสัน กลับลำทันที
ทันทีที่เราพูดว่า
"โอเค สิทธิเท่าเทียมกัน"
ทันทีทันใดก็มี
คนขาวโต้กลับว่า "แล้วสิทธิของเราล่ะ"
ภายในปลายปีนั้น
ทาสผู้ได้รับอิสรภาพหลายพันคน ที่ได้รับที่ดิน ถูกขับไล่
แค่เพียงหนึ่งปีหลังจากยุคทาส
ประธานาธิบดีจอห์นสันต่อว่าเรื่องการเลือกปฏิบัติ
ที่กระทำต่อคนขาว
"เพื่อประโยชน์ของนิโกร"
แต่ทาสได้สร้างความมั่งคั่ง ให้เจ้าของทาสมา 246 ปี
ความมั่งคั่งนั้น คนขาวได้รักษาเอาไว้
และมีความแปลกอย่างหนึ่ง
เกี่ยวกับความมั่งคั่งที่คนมั่งมีย่อมรู้ดี
มันเพิ่มขึ้น
จากรุ่นสู่รุ่น ลองถามเจย์ซีได้
ผมซื้องานศิลป์มาหนึ่งล้าน
สองปีต่อมา งานบ้านั่นขึ้นเป็นสองล้าน
ไม่กี่ปีต่อมา งานบ้านั่นขึ้นเป็นแปดล้าน
"ผมอยากให้สิ่งนี้กับลูกผมจะแย่อยู่แล้ว"
มันสื่อว่าความมั่งคั่งก่อให้เกิดความมั่งคั่ง
เปลี่ยนหนึ่งล้านเป็นแปดล้าน
ยกมือขึ้นถ้าคุณอยากได้ข้อตกลงนั้น
ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงซื้องานศิลป์แพงๆ หรอก
เพื่อเห็นความมั่งคั่งเติบโตอย่างรวดเร็ว
มันแค่ต้องใช้เวลา
ถ้าคุณอยู่ในประเทศที่มั่นคงและลงทุนระยะยาวได้
มูลค่ามักจะสูงขึ้นอยู่แล้ว
นั่นคือเหตุผลที่คุณต้องรู้จักดอกเบี้ยทบต้น
ลองคิดดูว่าถ้าคุณเอาเงิน 100 ดอลลาร์ มาลงทุนในปี 1863
ค่าเฉลี่ยรายปีของผลตอบแทนปรับค่าเงินเฟ้อ
ในตลาดหุ้นสหรัฐฯอยู่ที่ราวๆ เจ็ดเปอร์เซ็นต์
ปีต่อไป มันจะมีค่าเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
และอีกเล็กน้อย และอีกเล็กน้อย
วันนี้ เงิน 100 ดอลลาร์นั้นอาจมี มูลค่ามากกว่าสามล้านห้าแสนดอลลาร์
จนวันนี้ ชาวแอฟริกันอเมริกัน ก็ยังทำเงินได้น้อยกว่าคนขาวมาก
พวกเขามีโอกาสที่จะตกงานมากกว่า
และผลวิจัยแสดงให้เห็น
ว่ายังมีการเลือกปฏิบัติต่อลูกจ้างอยู่
ต่อให้ถ้าตอนนี้เราจัดการปิดผลต่างนั้นแล้ว
แต่ความไม่เสมอภาคที่มีมาหลายศตวรรษ ก็ได้ถูกทบต้นไปแล้ว
โดยที่มีผลรุนแรงที่สุดก็คือที่ดินและบ้าน
โดยทั่วไป ในศตวรรษนี้
ความมั่งคั่งที่จับต้องได้คืออสังหาริมทรัพย์
สำหรับคนอเมริกันชนชั้นกลาง
มูลค่าของบ้านอยู่ที่ราวๆ สองในสามของความมั่งคั่ง
ดังนั้นถ้าคุณเป็นอเมริกันผิวขาว
คุณมักจะมีพ่อแม่ หรือปู่ย่าตายาย ที่มีเรื่องราวแบบนี้
พ่อแม่ฉันซื้อบ้านมาหลังหนึ่ง
น่าจะประมาณ
50 ปีแล้ว ตอนนั้นจ่ายเงินไป 14,000 ดอลลาร์
และตอนนี้มันมีมูลค่าประมาณ
600,000 ถึง 700,000 ดอลลาร์
คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจอำนาจของบ้าน
ของที่ที่คุณอยู่อาศัย
ของโอกาสที่มีอยู่ในชุมชนนั้น
รัฐบาลมีบทบาทสำคัญ
ในการทำให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น ในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
เจ้าของบ้านเกือบครึ่ง
ที่เป็นชาวเมืองผิดนัดชำระหนี้
พวกผู้ชายนั่งในสวนสาธารณะทั้งวัน
ไม่มีงานทำ
บ่นพึมพำกับตัวเอง
แฟรงกลิน เดลาโน โรสเวลต์ เข้ามาจัดการด้วยข้อตกลงใหม่
ด้วยการลด
ภาระหนี้สิน...
ข้อตกลงใหม่ทำให้ประชาชน
ได้รับความไว้วางใจในการจำนองบ้าน
ความฝันอเมริกันและการเป็นเจ้าของบ้านสักหลัง กลายเป็นเรื่องเดียวกัน
แต่หน่วยงานอาคารสงเคราะห์ของรัฐใหม่
ไม่ยอมรับรองการจำนองบ้าน ในพื้นที่ที่คิดว่าเสี่ยงเกินไป
และวิธีการประเมินความเสี่ยง คือเชื้อชาติ
(ขาย)
การที่ครอบครัวผิวดำย้ายเข้าไปอยู่ถูกมอง
ว่าเป็นการคุกคามราคาบ้าน
คุณคิดว่าการที่ครอบครัวนิโกร ย้ายมาอยู่ที่นี่จะมีผล
ต่อชุมชนโดยรวมไหม
ฉันคิดว่าที่ดินจะราคาตกทันที
ถ้าพวกเขาได้รับอนุญาต ให้มาอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะกี่คนก็ตาม
ดังนั้นตอนที่หน่วยงานอาคารสงเคราะห์ วางผังว่าที่ไหนบ้างที่พวกเขาไม่รับรองเงินกู้
ย่านที่มีครอบครัวผิวดำมากกว่าจะกลายเป็นสีแดง
เขตแดงไม่ใช่การ
อุปมาอุปไมย
คุณจะเห็นแผนที่ที่ถูกเขียนขึ้น
โดยมีทั้งย่านถูกกำหนดเป็นเขตแดง
ผลกระทบของการเหยียดเชื้อชาติ
กลายเป็นเหตุผลให้เหยียดมากขึ้น
ถ้าความมั่งคั่งสองในสาม
ของชนชั้นกลางอเมริกัน อยู่ในรูปแบบของการครอบครองบ้าน
ตอนนี้โอกาสในการครอบครองบ้าน ถูกกันออกไปแล้ว
การส่งเสริมการแบ่งแยกเชื้อชาติของรัฐ มีผลต่อทุกส่วนของชีวิต
งานที่คุณเข้าถึงได้ ลูกคุณจะเรียนที่ไหน
พวกเขาจะปลอดภัยแค่ไหน
และบ้านคุณจะมีมูลค่าเพิ่มขึ้นหรือไม่
ต้องรอจนกระทั่งปี 1968
ที่การเลือกปฏิบัติในการจัดสรรบ้านผิดกฎหมาย
การจัดสรรบ้าน
อย่างยุติธรรมสำหรับมนุษย์ทุกคน
ตอนนี้คือส่วนหนึ่ง
ของวิถีชีวิตคนอเมริกัน
แต่นั่นไม่ได้แปลว่า การเลือกปฏิบัติในการจัดสรรบ้านจะหมดไป
เมื่อดูจากสิ่งที่
ครอบครัวของคอรี บูเกอร์ ต้องทำเพื่อให้ได้บ้านมา
ในปี 1969
พ่อแม่ผมเริ่มมองหาบ้าน แต่กลับพบแต่เรื่องประหลาด
พวกตัวแทนขายบ้าน ถ้าพวกเขาได้เห็นพ่อแม่ผมก่อน
พวกเขาจะนำเสนอแต่บ้าน ในชุมชนแอฟริกันอเมริกัน
ถ้าเป็นบ้านในชุมชนคนขาว
พวกเขาจะบอกพ่อแม่ผมว่า "หลังนี้ขายไปแล้ว"
พ่อแม่ของบูเกอร์จึงใช้ปฏิบัติการล่อซื้อ กับกลุ่มสิทธิพลเมือง
ครั้งต่อไปที่พวกเขาถูกปฏิเสธ
คู่รักผิวขาวก็จะมา และยื่นข้อเสนอในนามของพวกเขา
พวกเขายอมรับราคาที่เสนอ และในวันปิดการขาย
คู่รักผิวขาวไม่ได้มา มีแค่พ่อผมกับทนาย
และตัวแทนขายบ้านโกรธมาก
เขาลุกขึ้น
และชกหน้าทนายของพ่อผม
พวกเขาชกกันพัลวันเลยครับ
และมีหมาตัวหนึ่งตรงมุมห้อง เขาปล่อยหมามากัดพ่อผม
พ่อผมก็พยายามสู้กับหมาตัวใหญ่ กระจกหน้าต่างแตก
แต่สุดท้ายก็ตกลงกันได้ และตัวแทนสิ้นหวังมาก
เขาขอร้อง
พ่อผม "คุณไม่อยากอยู่ที่นี่หรอก
พวกคุณไม่ได้อยู่ที่นี่"
เขากลัวมากกว่าถ้าคนดำ ย้ายเข้ามาหนึ่งครอบครัว
มันจะทำให้ธุรกิจของเขาพัง และทำให้ราคาบ้านตกฮวบ
สุดท้ายพ่อแม่ของคอรี บูเกอร์ ก็ได้บ้านหลังนั้นมา
และบ้านหลังนั้นช่วยสร้างอนาคตให้เขา
มันสร้างความมั่งคั่งอย่างเหลือเชื่อ
พ่อผมไปซื้อบ้านอีกหลัง
ในเมืองเดียวกัน
หลังใหญ่ขึ้นด้วย
เปลี่ยนจากความยากจน
เป็นชนชั้นกลาง
ที่สบายมากในสหรัฐอเมริกา และประสบความสำเร็จมาก
นั่นไม่ใช่เรื่องราวทั่วไป
หนึ่งร้อยปีของการเลือกปฏิบัติ
ตั้งแต่เลิกทาส
ทิ้งผลต่างในการครอบครองบ้านไว้ใหญ่มาก
ในยุค 90 ธนาคารและนักการเมือง
ตระหนักได้ว่ามันหมายถึงอะไร
โอกาสนั่นเอง
การเลือกปฏิบัตินั้นผิดศีลธรรมอย่างชัดเจน
แต่บัดนี้มันถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ ไร้ประโยชน์มากขึ้นเรื่อยๆ
ในยุค 90 รัฐบาลผลักดัน
ให้เปิดกว้างตลาดจำนองบ้าน
เพื่อช่วยเหลือครอบครัว ที่เคยถูกกีดกันจากการครอบครองบ้าน
การครอบครองบ้านของคนผิวดำเริ่มเพิ่มมากขึ้น
ดูเหมือนว่าผลต่างความมั่งคั่ง อาจเริ่มหมดไปในที่สุด
มีคนที่ โหยหาสินเชื่อเหล่านี้มาก
แต่พวกเขาต้องการสินเชื่อทั่วไป แบบที่คนอื่นได้
ตั้งแต่ปี 1934 ถึง 1980
ตรงกันข้าม ชาวแอฟริกันอเมริกัน มีโอกาสกู้ได้แค่สินเชื่อชั้นรอง
มากกว่าคนผิวขาวสองเท่า
สินเชื่อที่เริ่มต้นถูกๆ และแพงขึ้นเรื่อยๆ
สำหรับผู้กู้ที่ความน่าเชื่อถือต่ำกว่า
แต่ผู้กู้ผิวดำหนึ่งในห้าคนที่ความน่าเชื่อถือดี
ก็ยังกู้ได้แค่สินเชื่อชั้นรอง
ฉันเคยเป็นเจ้าหน้าที่สินเชื่อที่เวลส์ ฟาร์โก แผนกสินเชื่อชั้นรอง
เบธจึงได้ยินการประชุมทางโทรศัพท์
ว่าเวลส์ ฟาร์โก
วางแผนที่จะเน้นกลุ่มโบสถ์คนดำ
มันถูกเรียกว่า "การประชุมสร้างความมั่งคั่ง"
ซึ่งเกี่ยวกับการซื้อบ้าน
นักบวชตามโบสถ์เหล่านี้ คิดว่ามันคือความคิดที่ดีมาก
ว่าเป็นการช่วยเหลือลูกโบสถ์ในชุมชน
ธนาคารจะมอบเงินบริจาคให้กับโบสถ์
เมื่อลูกโบสถ์แต่ละคน
กู้บ้านสำเร็จ
ดังนั้นคนในชุมชนจึงไม่รู้
ว่าเจ้าหน้าที่สินเชื่อที่พวกเขาคุยด้วย
จะเสนอแต่สินเชื่อชั้นรองให้
ต่อให้พวกเขามีเครดิต 800 คะแนนก็ตาม
สี่ครึ่ง หก
ตลาดหุ้นพังครืน
วิกฤตการเงินที่เลวร้ายที่สุด ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง
รุนแรงขึ้น
เพราะการมอบสินเชื่ออย่างไร้เหตุผล หรือความรับผิดชอบ
เกิดจากผู้กู้สินเชื่อชั้นรอง
ที่มีความเสี่ยงสูง
ชุมชนคนดำ สูญเสียความมั่งคั่งไป 53 เปอร์เซ็นต์
(การเปลี่ยนแปลงของมูลค่า ค่าเฉลี่ยสุทธิครัวเรือน)
มันเจ็บปวดครับ ที่ต้องเห็นคนเหล่านี้หลายๆ คน
ที่เคยอยู่ในจุดสูงสุดของวงการการเงิน
ทำการตัดสินใจ โดยไร้ความรับผิดชอบอย่างที่สุด
และกลับได้รับการช่วยเหลือ
มีคนช่วยสถาบันเหล่านั้น
แต่อย่าง
ชุมชนของผมที่ยังดิ้นรนกันอยู่
กลับไม่มีมโนภาพหรือแผนการ
ที่จะช่วยให้คนพวกนั้น กลับมาตั้งตัวได้เลย
ผู้ปล่อยกู้บ้านรายใหญ่หลายรายในประเทศ
ตกลงยอมความเรื่องการเลือกปฏิบัติ
ถึงแม้พวกเขาจะปฏิเสธว่าเน้นผู้กู้ผิวดำ
เวลส์ ฟาร์โกยอมจ่ายเงิน 175 ล้านดอลลาร์
ไม่เหมือนข้อตกลงใหม่ของโรสต์เวลต์
โครงการ 440,000 ล้านดอลลาร์ ของรัฐบาลเพื่อแก้ไขวิกฤตบ้าน
ส่วนใหญ่ไปไม่ถึงเจ้าของบ้าน
ความช่วยเหลือและคลิปไวรัลตัวเดียว
ทำให้เกิดผลสะท้อน
จะมีพวกคุณสักกี่คนที่อยากจ่ายเงินกู้ให้เพื่อนบ้าน
ที่มีห้องน้ำพิเศษ แต่ไม่มีปัญญาจ่ายหนี้
ยกมือหน่อย
แล้วถ้าเราทุกคน...
- ประธานาธิบดีโอบามา ฟังอยู่รึเปล่า - คุณอยาก...
เราคิดว่าจะจัดงานเลี้ยงน้ำชา
ชิคาโกในเดือนกรกฎาคม
พวกคุณที่ชอบทุนนิยม
ที่อยากออกมาที่ทะเลสาบมิชิแกน
ผมจะเริ่มจัดงานให้
ยูเอสเอ! ยูเอสเอ! ยูเอสเอ!
ถ้าเราลองวาดภาพกรณีที่มีความเสมอภาค
ที่คนขาวและคนดำ
ได้รับการศึกษาเท่าๆ กัน
มันอาจลดผลต่างความมั่งคั่งทางเชื้อชาติ ได้บ้างเล็กน้อย
และอาจไม่ได้มากขนาดนั้น
ธนาคารกลางสหรัฐ
แห่งเซนต์หลุยส์
ทำการวิจัยและค้นพบว่า
บัณฑิตวิทยาลัยผิวขาว
ในระยะเวลาสองทศวรรษ
มีความมั่งคั่งที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก ตามความคาดหมาย
บัณฑิตวิทยาลัยผิวดำ ในช่วงเวลาเดียวกัน
ความมั่งคั่งของพวกเขากลับลดลง
เหตุผลไม่ใช่ว่าผู้สำเร็จการศึกษา ทำเงินได้ต่างกันมาก
แต่เป็นเพราะการใช้จ่าย
มีความเป็นไปได้มากกว่า ว่าบัณฑิตวิทยาลัยชาวแอฟริกันอเมริกัน
คือผู้ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในตระกูล
พวกญาติๆ จึงมาขอความช่วยเหลือจากพวกเขา และพวกเขาก็ช่วย
นั่นไม่ได้แปลว่าบันฑิตผิวขาว
มีน้ำใจน้อยกว่าหรือให้น้อยกว่าหรืออะไรแบบนั้น
มันแค่แปลว่าพวกเขาก็เหมือนกับคนอื่นในตระกูล
ชาวแอฟริกันอเมริกันคือความมั่งคั่งอยู่ 246 ปี
และเป็นเวลาอีกร้อยกว่าปี
ที่กฎหมายกีดกันพวกเขาไม่ให้สร้างความมั่งคั่ง
และทุกวันนี้ก็ยังคงมีการเลือกปฏิบัติอยู่
ผลต่างความมั่งคั่ง ใหญ่ขึ้นมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ต้องใช้สิ่งที่รุนแรงจริงๆ เพื่อปิดมัน
ต้องทำยังไงถึงจะปิดผลต่าง
ความมั่งคั่งขนาดใหญ่ระหว่างคนขาวและ
- คนดำ - ทำไม่ได้
เงินชดเชย
- เรากำลังพูดถึงเงินเท่าไหร่เหรอ - เราไม่รู้หรอก
แต่ผมขอรับเช็ก
ในนามของผมเอง
มีใครบนเวทีนี้สนับสนุนเงินชดเชย สำหรับยุคทาสให้ชาวแอฟริกันอเมริกันบ้าง
- คุณเหรอครับ - ใช่ครับ
คัมภีร์ไบเบิลบอกว่าเราควรเป็น
และต้องเป็นผู้ซ่อมแซมรอยร้าว
และรอยร้าวเกิดขึ้นแล้ว เราต้องยอมรับมันครับ
สิ่งนี้มีต้นทุนทางรุ่นวัยอยู่
เราไม่สามารถหวังว่า
เราจะเป็นประเทศที่เจริญรุ่งเรืองได้
ในเมื่อยังคงมีบาดแผลมากมาย
ที่ไม่ได้รับการรักษา
นี่คือสิ่งที่
เริ่มต้นจากความเป็นทาส
แต่มันไม่เคยลดลงตามกาลเวลาเลย และนั่นเป็นเพราะ
นโยบายของรัฐบาล
เอาแต่ขยายเวลาให้สถานการณ์
ที่สร้างผลต่างความมั่งคั่ง
เหมือนเพลงของบิลลี่ ฮอลิเดย์ใช่ไหม
"คนที่มีก็ควรมี คนที่ไม่มีก็ควรสูญเสีย"
มันคือความซ้ำซาก
ที่ไม่รู้จบจริงๆ
"เมื่อไหร่ก็ตามที่ปัญหาเรื่องการชดเชยนี้ หรือการปฏิบัติเป็นพิเศษ
ต่อนิโกรถูกยกขึ้นมา
เพื่อนเราบางคนจะถอยกลับอย่างหวาดกลัว
นิโกรควรได้รับ
ความเสมอภาค พวกเขาเห็นด้วย
แต่ไม่ควรขออะไร
มากไปกว่านี้แล้ว
ถ้ามองผิวเผิน มันก็ดูสมเหตุสมผล
แต่มันปฏิบัติไม่ได้จริง
เพราะมันชัดเจน
ว่าถ้าคนคนหนึ่ง
เข้าสู่
จุดเริ่มต้นของการแข่งขัน
สามร้อยปีหลังจากอีกคน
คนแรกย่อมจำเป็นต้องแสดง ความสามารถที่เหลือเชื่อบางอย่างออกมา
เพื่อให้ไล่ตามคนที่วิ่งแข่งด้วยกันได้ทัน"