Θα κάνω πρόταση γάμου στο αγόρι μου...
σύντομα.
Οι εβδομάδες ως την ημέρα του γάμου είναι οι πιο αγχωτικές,
αγωνιώδεις...
Όταν φτάνεις στο σημείο να...
Ακούς μόνο... Τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ.
Γονάτισε
και έβγαλε ένα κουτί από την τσέπη, που δεν ήξερα πως είχε.
Και λέει "Θέλω να είμαι μαζί σου για πάντα".
Και όλα έσβησαν και χάθηκαν,
βρέθηκα στο διάστημα μαζί του και μου κόπηκαν τα γόνατα.
Θα ξέρετε τι αγόρασαν.
Τα διαμάντια είναι το πιο δημοφιλές πετράδι.
Αν τα συγκρίνετε με άλλα, δεν είναι φανερό το γιατί.
Αυτά είναι το ίδιο λαμπερά.
Αυτά δεν ξεχωρίζουν από τα διαμάντια.
Ένα απ' αυτά είναι τεχνητό διαμάντι.
Οι επιστήμονες φτιάχνουν διαμάντια στο εργαστήριο,
δομικά πανομοιότυπα με αυτά που εξορύσσονται.
Όμως, κάθε χρόνο, οι άνθρωποι ξοδεύουν τις οικονομίες τους για τα αληθινά.
Είναι ό,τι πιο ακριβό έχει αγοράσει οποιοσδήποτε από μας.
Ήταν το πιο όμορφο και σημαντικό για μένα.
Κάποιος που μπορεί να σου αγοράσει ένα διαμάντι;
Είναι ωραίο.
Τι κάνει αυτά τα πετράδια τόσο ξεχωριστά;
Ποια είναι η αξία ενός διαμαντιού;
Διαμάντια, σμιλεμένα από τη φύση και κατασκευασμένα από τον άνθρωπο.
Κλισέ να πούμε ότι είναι "πλούσιο έδαφος",
αλλά αυτήν τη φορά είναι αλήθεια.
Είναι όμορφο. Το σχεδίασε αυτός.
Φρόντισε να μείνει στο δάχτυλό σου.
Φυσικά!
Δεν είναι λογική αγορά.
Πρέπει να είναι παράλογη.
Αντιπροσωπεύουν αυτά τα απαίσια πράγματα.
Είναι σπατάλη χρημάτων
και το κάνουμε μόνο για επίδειξη.
Τι θέλουν οι άνθρωποι;
Πόσο το θέλουν;
Τι προτίθενται να πληρώσουν;
ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ
Ζούμε σε έναν λεπτό συμπαγή φλοιό, πάνω από μια σούπα από καυτό λιωμένο μέταλλο.
Ο φλοιός έχει βάθος λιγότερο από 40 χιλιόμετρα.
Όσο δύο φορές το Μανχάταν.
Ρουμπίνια, ζαφείρια, σμαράγδια: όλα βγαίνουν από κει.
Το διαμάντι κατοικεί βαθύτερα.
Οι επιστήμονες μετράνε την πίεση σε πασκάλ
και εκεί που είναι τα διαμάντια, η πίεση είναι πέντε με έξι γιγαπασκάλ.
Αν 80 ελέφαντες στέκονταν στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σας, αυτό είναι
ίσο με πέντε με έξι γιγαπασκάλ.
Κάθε άλλο πολύτιμο πετράδι φτιάχνεται από συνδυασμό στοιχείων.
Το διαμάντι; Μόνο από ένα.
Άνθρακα.
Από επιστημονική άποψη,
το πιο σημαντικό μέρος του διαμαντιού είναι αυτό.
Μικρά κομμάτια του μανδύα παγιδεύονται όσο αναπτύσσεται
κι αυτά είναι τα μόνα άμεσα δείγματα
που έχουν οι επιστήμονες για τη μελέτη της βαθύτερης γης.
Και μπορούν να χρονολογηθούν.
Αν αυτή είναι η ανθρώπινη ιστορία κι αυτή η εποχή των δεινοσαύρων...
αυτή είναι η περίοδος που όλα τα διαμάντια
του σήμερα γεννήθηκαν.
Τα παλιότερα διαμάντια προϋπάρχουν της ζωής στη Γη.
Πάνω από 25 εκατομμύρια χρόνια πριν,
τα διαμάντια εκτοξεύτηκαν στην επιφάνεια με σπάνιες και βίαιες εκρήξεις.
Στις πιο σεισμογενείς περιοχές, απλώς εξατμίστηκαν.
Στις πιο σταθερές, επέζησαν.
Αυτός είναι ένας χάρτης σεισμικών κυμάτων.
Οι πιο σταθερές περιοχές είναι οι ροζ.
Εκεί κείτονταν απαρατήρητα για εκατομμύρια χρόνια τα διαμάντια.
Το πιο παλιό διαμαντένιο κόσμημα
είναι αυτό το δαχτυλίδι φτιαγμένο το 300 π. Χ.
Τα επόμενα δύο χιλιάδες χρόνια,
διαμάντια εμφανίστηκαν σε στέμματα, δαχτυλίδια, πόρπες, μαζί με άλλα πετράδια.
Μερικές φορές γίνονταν γαμήλια δώρα,
όπως το διαμαντένιο δαχτυλίδι στους αρραβώνες
του αρχιδούκα Μαξιμιλιανού της Αυστρίας και της Μαρίας της Βουργουνδίας.
Αλλά έγιναν το απαράμιλλο πετράδι της αγάπης
μόλις ανακαλύφτηκαν αποθέματα στη Νότια Αφρική
έπειτα από 400 χρόνια.
Ο Σέσιλ Ρόουντς, Βρετανός δεκαεπτάχρονος,
στάλθηκε στη Νότια Αφρική, τότε "Ακρωτήρι Αποικίας",
Μια μέρα, θα τον θυμούνταν ως αποικιστή της Ροδεσίας,
των σημερινών Ζιμπάμπουε και Ζάμπια, με πανεπιστήμιο που έχει το όνομά του,
δημιουργό της υποτροφίας Ρόουντς,
ένθερμο ιμπεριαλιστή,
ιδρυτή της εταιρείας που θα κυριαρχούσε στη βιομηχανία διαμαντιών
για πάνω από έναν αιώνα.
Ντε Μπιρς.
Η εταιρεία του μεταμόρφωσε τα διαμάντια από ένα ακόμα πετράδι
σε πολιτισμικό θεμέλιο λίθο.
Για να κατανοήσουμε πώς έγινε,
πρέπει να μάθουμε τους κανόνες της Ντε Μπιρς.
Πρώτος κανόνας: ελέγχουμε την προσφορά.
Στα 1870, ο Ρόουντς άρχισε να εξαγοράζει τους ανταγωνιστές.
Πρέπει να καταλάβουμε
πως η Ντε Μπιρς δεν παρήγαγε όλα τα διαμάντια.
Πολλά από αυτά μεν, αλλά αγόραζαν κι από άλλους παραγωγούς
κι έτσι έλεγχαν την προσφορά.
Γύρω στο 90% της προσφοράς,
μέσα σε δύο δεκαετίας.
Και ο δεύτερος κανόνας.
Ο Ρόουντς συμφώνησε να πουλήσει όλο το απόθεμα
σε ένα αποκλειστικό συνδικάτο στο Λονδίνο.
Όταν η Ντε Μπιρς είχε τον μονοπωλιακό έλεγχο παγκοσμίως,
είχαν ένα στρατηγικό απόθεμα.
Σε περίπτωση που μειωνόταν η ζήτηση,
θα μείωναν την προσφορά, για να πουλήσουν όπως θέλουν.
Η Ντε Μπιρς δεν έδινε πληροφορίες για το απόθεμα
κι έλεγε πως δεν είχε άλλο.
Το 1999, όμως, οι Νιου Γιορκ Τάιμς το εκτίμησαν στα 5,2 δισεκατομμύρια.
To '40, η αμερικανική κυβέρνηση δοκίμασε να χτίσει δικό της απόθεμα,
γιατί δεν είναι μόνο για κοσμήματα,
είναι και το πιο σκληρό υλικό στη Γη,
σημαντικό για την κατασκευή όπλων, τανκ κι αεροπλάνων.
Παρότι το Συμβούλιο Πολεμικής Παραγωγής
είπε πως δεν υπήρχε καθυστέρηση,
ένας αξιωματούχος ισχυρίστηκε πως ένα συνδικάτο της Ντε Μπιρς
έκανε τόσο δύσκολη την προμήθευσή τους,
που οι ΗΠΑ έπρεπε να απειλήσουν "να μη δώσουν αεροπλάνα στην Αγγλία,
αν το συνδικάτο δεν πουλήσει τα διαμάντια για να φτιαχτούν".
Ο λόγος;
"Το συνδικάτο διαμαντιών δεν μας πουλάει
γιατί δεν ανέχεται μεγάλα αποθέματα έξω από τον μονοπωλιακό του έλεγχο".
Η διατήρηση της τιμής δεν βασίζεται μόνο στην προσφορά.
Είναι και η ζήτηση.
Πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η εταιρεία ήταν σε κρίση.
Ήταν το μεγάλο Κραχ
και δεν αγόραζαν πολλά διαμάντια.
Ακόμα χειρότερα, ίσως και να τα πουλούσαν,
αυξάνοντας την προσφορά, μειώνοντας κι άλλο την τιμή.
Η Ντε Μπιρς προσέλαβε μια διαφημιστική που είχε μια ευφυή ιδέα.
Ο κόσμος θα κρατούσε τα διαμάντια για πάντα.
Εξού και το διάσημο σλόγκαν "Το διαμάντι είναι παντοτινό".
Μια από τις πιο επιτυχημένες διαφημιστικές καμπάνιες
στην ιστορία της διαφήμισης.
Τα δαχτυλίδια ήταν σύνηθες δώρο αρραβώνων από τον Μεσαίωνα,
αλλά η ιδέα να υπάρχει ένα διαμάντι πάνω; Ήταν καινούρια.
Η πρώτη καμπάνια έτρεξε στις ΗΠΑ,
με πίνακες σπουδαίων καλλιτεχνών του κόσμου.
Στα δεξιά, του Σαλβαδόρ Νταλί.
Στ' αριστερά, του Πάμπλο Πικάσο.
Το μήνυμα ήταν "Τα διαμάντια είναι έργα τέχνης".
Ακολούθησαν πολλές καμπάνιες, όλες με το ίδιο σλόγκαν.
Διαμαντένιο δαχτυλίδι επετείου.
Στη δέκατη, δείξτε της πως θα την παντρευόσασταν πάλι.
Ήταν επιτυχημένη.
Στην κλασική ταινία του 1939, Όσα Παίρνει ο Άνεμος,
η Σκάρλετ Ο' Χάρα εκλιπαρεί για αυτό.
Τι δαχτυλίδι θα ήθελες, αγαπητή μου;
Διαμαντένιο.
Αγόρασε ένα μεγάλο, Ρετ.
Θα ήταν μία από το 10% των νυφών στις ΗΠΑ
που θα λάμβανε διαμαντένιο δαχτυλίδι.
Ως το '50...
Τετράγωνα ή σε σχήμα αχλαδιού, αυτά τα πετράδια δεν χάνουν την αξία τους...
Έγιναν ο καλύτερος φίλος ενός κοριτσιού.
Ως το 1990,
περίπου το 80% των νυφών είχε ένα.
Παντοτινό το διαμάντι, μα δεν θέλουν μεταχειρισμένο.
Δεν υπάρχει επίσημη τιμή για μεταχειρισμένα διαμάντια...
Θα σας εξέπληττε
πόσα λίγα θα παίρνατε σε σχέση με ό,τι πληρώσατε.
Ίσως 25% της τιμής αγοράς... ή 30%.
Η καμπάνια ήταν τόσο επιτυχημένη, που την έτρεξαν πάλι.
Τώρα στην Ιαπωνία.
Το 1967, όταν άρχισε η καμπάνια,
σχεδόν καμία νύφη δεν έπαιρνε διαμάντι.
Είκοσι χρόνια αργότερα, έπαιρνε το 70%.
To '90, η Nτε Μπιρς στράφηκε στην Κίνα.
Ίδιο σλόγκαν...
Ίδιο αποτέλεσμα.
Οι διαφημίσεις δημιουργούν ζήτηση και δεν είναι βρόμικο κόλπο.
Είναι καπιταλισμός.
Θα σε πείσω πως θέλεις να αγοράσεις ένα πετράδι,
που, για μένα, ήταν η πιο χαζή ιδέα,
αλλά ο κόσμος πείστηκε ότι έχει αξία αυτό το πετράδι.
Γι' αυτό οι διαφημιστικές πληρώνονται τόσο.
Η Ντε Μπιρς ήταν εκπληκτικά καλή.
Δεν ήταν όμως όλες οι προσπάθειές της επιτυχημένες.
Το '80, θέλησαν να πείσουν τις γυναίκες να αγοράσουν για άντρες.
Αυτό δεν έπιασε.
Ξαναπροσπάθησαν να στραφούν στις γυναίκες
σε μια καμπάνια του 2003, τη "Σήκωσε το δεξί σου χέρι",
με την ιδέα ότι μια δυνατή γυναίκα
θα είχε μια βέρα στο αριστερό
κι ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι, που αγόρασε η ίδια, στο δεξί.
Ούτε αυτή η καμπάνια πέτυχε.
Οι γυναίκες τα φοράνε,
αλλά οι κύριοι καταναλωτές είναι οι άντρες.
Για λίγα χρόνια, η Ντε Μπιρς χρηματοδοτούσε έρευνες.
Μια ερώτηση ήταν
αν ήθελες διαμαντένιο δαχτυλίδι αφήνοντας άλλα πράγματα.
Το 1990, μόνο 22% των γυναικών απάντησαν ναι,
αλλά το 59% των αντρών.
Πολλοί άντρες ανέφεραν πως η διαμαντένια βέρα
ήταν σημάδι ενηλικίωσης.
Είναι, κατά κάποιον τρόπο, σύμβολο πως είμαι πετυχημένος
πως μπορώ να κάνω μια τέτοια σημαντική αγορά
και να κάνω αυτό το βήμα.
Αυτό έστησε το σκηνικό για τον επόμενο κανόνα:
σύνδεση του ποσού που ξόδευε ένας άντρας με την επαγγελματική επιτυχία.
Έγινε πολιτισμική νόρμα στις ΗΠΑ.
Τα διαμάντια πρέπει να αξίζουν δύο μισθούς.
Δύο μισθούς.
Η Ντε Μπιρς το σκέφτηκε.
Στην Ιαπωνία, τρεις μισθούς.
Η σύνδεση μεταξύ διαμαντιών κι επαγγελματικής επιτυχίας
πήρε διαστάσεις που ίσως δεν περίμεναν.
Οι ράπερ άρχισαν να ονομάζουν κοσμηματοπώληδες.
Με φωνάζουν Τζέικομπ Κοσμηματοπώλη.
Τα διαμάντια στους καρπούς μου...
Πόση αξία έχουμε εδώ;
Θα έλεγα...
στα 35 εκατομμύρια.
Έχω βάλει διαμάντια σε καθετί.
Κάποτε έφτιαξα οδοντόβουρτσα από διαμάντια και χρυσό.
Είναι σύμβολο επιτυχίας.
Θα έλεγες, "Γλυκιά μου, σ' αγαπώ.
Και ορίστε πόσο σε αγαπώ.
Τόσο πολύ σε αγαπώ".
Στα 75 καράτια, έντονο κίτρινο.
Καράτια, χρώμα...
Αυτό που έλεγε ήταν άλλος κανόνας.
Νούμερο πέντε: όρισε την αξία.
Αν μπείτε σε κοσμηματοπωλείο σήμερα,
θα σας πουν τέσσερις ιδιότητες.
Είναι τα τέσσερα χαρακτηριστικά ενός διαμαντιού.
Κόψιμο, χρώμα, καθαρότητα και βάρος σε καράτια,
το μέγεθος του διαμαντιού σας.
Κομμένο όχι πολύ επίπεδο, ούτε πολύ βαθύ.
Άχρωμο ή έντονο χρώμα, όχι όμως ενδιάμεσα.
Καθαρό, χωρίς τα κομμάτια που αγαπούν οι επιστήμονες.
Και μεγάλο.
Το σύστημα αξιολόγησης διαμαντιών εφευρέθηκε το '40
από ινστιτούτο έρευνας.
Πουλούσαν πιστοποιητικά.
Όλοι νιώθουν σίγουροι όταν παίρνουν πιστοποιητικό
και κατανοούν πού βρίσκεται το διαμάντι τους
στο σύστημα αξιολόγησης.
Η Ντε Μπιρς προώθησε το σύστημα, απογειώνοντάς το.
Φυσικά, πολλά διαμάντια τους ήταν μεγάλα και καθαρά.
Και η ζήτηση ανέβαινε.
Σε χώρες όπου εξορύσσονται, όμως, η ζήτηση σήμαινε χρηματοδότηση,
για εχθροπραξίες.
Μεταξύ 1992 και 1998, μια ομάδα ανταρτών στην Αγκόλα,
έβγαλε πάνω από 3,7 δισεκατομμύρια δολάρια από πωλήσεις,
ξεκινώντας πόλεμο με θύματα μισό εκατομμύριο Αγκολέζους.
Οι πωλήσεις χρηματοδότησαν εχθροπραξίες στη Σιέρα Λεόνε,
στην Ακτή Ελεφαντοστού,
και στη Λιβερία.
Τελικά, η διεθνής προσοχή στράφηκε εκεί και είχε αντίκτυπο.
Ματωμένα διαμάντια.
Τα "ματωμένα διαμάντια".
Στις ΗΠΑ, η ζήτηση παρέμεινε ίδια σχεδόν.
Παρότι υπάρχει σύστημα πιστοποίησης
για να σταματήσει η πώληση από ζώνες εχθροπραξιών,
κανείς δεν ξέρει σίγουρα πόσο καλά λειτουργεί,
γιατί η αλυσίδα προσφοράς διαμαντιών είναι θολή.
Είναι δύσκολο
αν δεν υπάρχουν χαρτιά
να καταλάβεις από πού προέρχεται.
Τότε που τα ματωμένα διαμάντια ήταν στις εφημερίδες,
η Ντε Μπιρς κι οι κανόνες αντιμετώπιζαν αληθινό ανταγωνισμό.
Οι περισσότεροι θεωρούν πως όλα είναι από την Αφρική,
αλλά πρέπει να κατανοήσουμε
πως η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής.
Για δεκαετίες, η Ντε Μπιρς είχε αποκλειστική συμφωνία
να αγοράζει σχεδόν όλα τα σοβιετικά διαμάντια.
Αλλά η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε
μαζί με τη συμφωνία.
Το 2005, η Ντε Μπιρς κανόνισε μια μήνυση για μονοπώλιο
που την κατηγορούσε για συνωμοσία χειραγώγησης της τιμής.
Η εταιρεία συμφώνησε να πληρώσει 295 εκατομμύρια σε Αμερικανούς.
Και σε άλλη υπόθεση με την κυβέρνηση,
η Ντε Μπιρς δήλωσε ένοχη.
Η μετοχή της άρχισε να πέφτει.
Κάτι παράξενο συνέβη, όμως:
η τιμή των διαμαντιών δεν έπεσε.
Η Ντε Μπιρς δεν είναι πια η μεγαλύτερη,
αλλά άλλες εταιρείες ακόμα έχουν τους κανόνες της.
Η Alrosa είναι η μεγαλύτερη παραγωγός παγκοσμίως.
Έχουμε περίπου το 27% της αγοράς,
που σημαίνει ότι ένα στα τέσσερα διαμάντια
είναι της Alrosa.
Τρεις κορυφαίοι παραγωγοί:
Ντε Μπιρς, Alrosa και Rio Tinto της Ρωσίας...
Καμία δεν διαχειρίζεται στρατηγικό απόθεμα
όπως η Ντε Μπιρς τα χρόνια του μονοπωλίου,
αλλά κρατάνε προϊόν από την αγορά
αν θεωρούν πως δεν υπάρχει ζήτηση.
Τι πιστεύετε για το απόθεμα διαμαντιών
και πώς η βιομηχανία εξασφαλίζει πως δεν υπάρχουν πάρα πολλά
στην αγορά, ώστε να πέσει η τιμή;
Υπάρχει μια γραμμή που πρέπει να πω...
Μερικές φορές, υπάρχει περισσότερη προσφορά από ζήτηση
και όταν συμβαίνει αυτό, δεν θέλουμε την πτώση της τιμής,
γιατί δεν θέλουμε να ρισκάρουμε την εγγενή αξία του διαμαντιού,
ή αυτό που θα αγοράσει τελικά ο καταναλωτής.
Αυτήν τη στιγμή, δεν μπορώ να φανταστώ
ποιος προκάλεσε την πτώση της τιμής.
Αυτό περιλαμβάνει τους καταναλωτές.
Αν σου προσφέρω ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί
και πω ότι το ένα κοστίζει 75 δολάρια και το άλλο 20 δολάρια...
αν ξέρεις πολλά για το κρασί, θα κοιτάξεις τις ετικέτες, θα δοκιμάσεις
κι αν είσαι πολύ καλός, θα μου πεις
πως το φθηνό μπουκάλι είναι το καλύτερο.
Οι πιο πολλοί δεν έχουν την ικανότητα.
Θα μου πουν των 75 δολαρίων.
Αυτό δημιουργεί το περίεργο σκηνικό,
στο οποίο, αν αυξήσω την τιμή,
αντί να μειωθεί η ζήτηση για ποσότητα, θα τη δω να αυξάνεται.
Λέγονται "αγαθά Βέμπλεν" και είναι μοναδικά,
στα οποία η τιμή ερμηνεύεται ως σημάδι.
Άλλα διάσημα τέτοια αγαθά είναι
οι τσάντες Birkin, η σαμπάνια Cristal και οι δικηγόροι.
Υπάρχει μια φιλόδοξη ιδιότητα στα διαμάντια,
όπου το γεγονός ότι είναι ακριβά μεγαλώνει την επιθυμία.
Είναι η αίσθηση της φιλοδοξίας.
Και πληρώνουν πολλά γι' αυτά.
Ακόμα κι αν υπάρχει μια επιλογή δομικά πανομοιότυπη.
Η δομή ενός διαμαντιού είναι απλή:
Κάθε άτομο άνθρακα φτιάχνει τέσσερις δεσμούς με τα άλλα.
Στον γραφίτη, επίσης από άνθρακα, τα άτομα έχουν τρεις δεσμούς.
Η μικρή διαφορά κάνει τον γραφίτη αρκετά μαλακό για μολύβι,
ενώ τα διαμάντια τόσο σκληρά, που κόβονται μόνο από διαμάντια.
Η πρώτη φορά που φτιάξαμε διαμάντια στο εργαστήριο ήταν το '50.
Έπαιξα λίγο και είδα τις σπίθες.
Τα γόνατά μου δεν με κρατούσαν. Έπρεπε να κάτσω.
Ο επιστήμονας Τρέισι Χολ, σε μια συνέντευξη για το BBC,
περιγράφει τη στιγμή
που έγιναν οι πρώτοι που κατασκεύασαν με συνέπεια και δημόσια διαμάντι το 1954.
Κι εκείνη τη στιγμή, ήξερα πως ο άνθρωπος
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΥΝΘΕΤΙΚΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ
είχε μετατρέψει τον γραφίτη σε διαμάντι.
Σήμερα βγάζουμε πετράδια από μηχανές.
Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τρόποι να φτιάξεις διαμάντι.
Η υψηλή θερμοκρασία δημιουργίας
αναπαριστά τις συνθήκες στη φύση
στις οποίες ο άνθρακας αποκρυσταλλώνεται σε διαμάντι.
Η απόθεση χημικών υδρατμών είναι μια μεθοδολογία δημιουργίας,
όπου τα αέρια υδρογονάθρακα διοχετεύονται σε έναν θάλαμο ανάπτυξης
και χρησιμοποιείται μικροκυματική ενέργεια πλάσματος
για να χωρίσει τους δεσμούς του υδρογονάνθρακα,
επιτρέποντας στα ελεύθερα άτομα άνθρακα να καλύψουν μια αδαμάντινη πλάκα
και, το ένα άτομο μετά το άλλο, να δημιουργήσουν το διαμάντι κάθετα,
με αποτέλεσμα υψηλή καθαρότητα, υψηλής ποιότητας διαμάντια.
Το διαμάντι είναι διαμάντι, είτε εργαστηρίου
είτε προέρχεται από τη γη.
Μαντέψτε. Ποιο είναι εργαστηρίου;
Δεν θα τα ξεχωρίζατε.
Θέλει πολύ ειδικό εργαστηριακό εξοπλισμό για να εντοπίσεις
την ελάχιστη διαφορά ανάμεσα στα δύο προϊόντα.
Καθώς τα εργαστηριακά βελτιώθηκαν,
έπεσε κι η τιμή τους.
Κι ερχόμαστε στον έβδομο κανόνα.
Αν δεν τους νικάς, πήγαινε μαζί τους.
Το 2016, η Ντε Μπιρς κι οι άλλοι στη βιομηχανία φυσικών διαμαντιών
χτύπησαν τα εργαστηριακά
με την καμπάνια "Το αληθινό είναι σπάνιο".
Θα είναι καλό και αληθινό.
Το 2018, όμως, ξεκίνησαν τη δική τους εργαστηριακή γραμμή
με τις χαμηλότερες τιμές.
Ισχυρίζονται πως τόσο αξίζουν, αφού παράγονται μαζικά.
Άλλοι λένε πως είναι στρατηγική για να φαίνονται χειρότερα.
Οι προσπάθειες της Ντε Μπιρς
να κοστολογήσει τα διαμάντια τόσο χαμηλά
είναι ξεκάθαρη προσπάθεια υποβάθμισης του προϊόντος.
Τα εργαστηριακά διαμάντια είναι ανώτερα από τα φυσικά,
από αυτά που προέρχονται από τη γη.
Οι εταιρείες συνθετικών διαμαντιών εκμεταλλεύονται
τη διαρκή σχέση ανάμεσα σε διαμάντια και αγάπη.
Μια και πουλάω διαμάντια, μ' αρέσει η σύνδεση.
Την οφείλουν στην Ντε Μπιρς.
Οι παραγωγοί συνθετικών τα προωθούν
ως ένα προϊόν καινοτόμο και φιλικό προς το περιβάλλον,
ανώτερο από τα φυσικά διαμάντια.
Ταυτόχρονα, θέλουν την αξία των φυσικών, που όρισε η Ντε Μπιρς πριν 100 χρόνια.
Πολλοί αγοραστές θα σκεφτούν ότι αυτή η εξήγηση
είναι μαλακίες.
Δηλαδή "Μας είπαν την ιστορία ότι πρέπει να το κάνουμε
κι έτσι αποδεικνύουμε την αγάπη".
Το θέμα είναι, όμως,
ότι υπάρχει κάτι πάρα πολύ συγκινητικό
στο να το κάνεις για κάποιον,
να θέλεις να δημοσιοποιήσεις
πώς νιώθεις για κάποιον.
Όταν ξοδεύεις τόσα χρήματα
δίνεις ένα πολύ πειστικό επιχείρημα
για να αποδείξεις πως νιώθεις ό,τι λες.
Η σύνδεση ανάμεσα σε διαμάντια και αγάπη
είναι κατασκεύασμα του μάρκετινγκ,
αλλά δεν είναι αναληθής.
Ήταν το πιο όμορφο και σημαντικό για μένα,
όχι επειδή είναι διαμάντι, αλλά επειδή είναι ο καλύτερος μου φίλος.
Είπε "Ήταν της μαμάς μου".
Τότε άρχισα να κλαίω.
Μπορείς να θεωρήσεις πως μια καμπάνια οδήγησε
σε αυτό που σήμερα θεωρούμε βήμα για γάμο.
Πρέπει να πάρεις διαμάντι.
Είναι εξοργιστικό όταν το σκέφτεσαι,
αλλά ταυτόχρονα έχει νόημα.
Δεν το σκέφτηκα εγώ. Είναι το πρότυπο.
Το διαμάντι είναι προϊόν θέρμανσης...
χρόνου...
καπιταλισμού...
και δικό μας.
Δεν είναι μαλακίες γιατί ο αριθμός των ανθρώπων
που πείθονται
μας λέει πως η ιστορία αυτή απευθύνεται στην πολυπλοκότητα
του εαυτού μας.
Κι αν το σκεφτείς,
πολλά που κάνουμε, πολλά που φοράμε,
που έχουμε πάνω μας...
Πολλά είναι για να δηλώσουμε ποιοι είμαστε.
Ορίστε το διαμάντι μου.
Είναι εκθαμβωτικό, κατά τη γνώμη μου.
Τι θέλουν οι άνθρωποι;
Πόσο το θέλουν;
Τι προτίθενται να πληρώσουν;
Η ερώτηση είναι "Πώς αξιολογείς διαφορετικά πράγματα;"
Τα διαμάντια είναι λιγάκι σαν το τεστ της μελανοκηλίδας,
όπου βλέπεις ό,τι εσύ θέλεις,
φτιάχνεις δικά σου κριτήρια για το τι είναι πιο σημαντικό για σένα.
Είναι τα πάντα για μένα...
μέσα από κάθε δυσκολία.
Σήμαινε τα πάντα, όταν μου χάρισε το δαχτυλίδι.
-Μ' αρέσει πολύ στο χέρι σου. -Κι εμένα.
Ευχαριστώ.
Νομίζω πως η αξία ενός διαμαντιού είναι μηδενική.
Είναι η αξία που του δίνεις,
σε σχέση με το άτομο που σου το χάρισε.
Υποτιτλισμός: Βασίλης Μανουσάκης