‎ศิลปินโดมิโนมืออาชีพคือผู้ที่
‎สามารถเรียงโดมิโนเป็นพันๆ ชิ้น
‎เพื่อทำโครงสร้าง ลวดลาย หรือรูปภาพ
‎ในปี 2017 สตีฟ ไพรซ์ได้นำทีม ‎สร้างการจัดแสดงโดมิโน
‎จำนวนมากกว่า 76,000 ชิ้น
‎ทำลายบันทึกสถิติโลกของกินเนส
‎เราทำเป็นภาพสองมิติเรียบๆ บนพื้น
‎หรือจะทำโครงสร้างสามมิติ ‎เหมือนพีระมิดกับกำแพงก็ได้
‎และทำพวกส่วนโค้งเกลียวก็ได้เช่นกัน
‎คลิปยูทูบของเขามียอดชมนับล้านวิว
‎ความพอใจของการได้ดูโดมิโนล้ม ‎มาจากการที่ได้รู้ว่า
‎โปรเจกต์นั้นทุ่มเทกันมากแค่ไหน
‎ถ้าคุณเป็นผู้ชม คุณจะแค่ได้ดูมัน ‎ร่วงทับกันตามตำแหน่ง
‎มนุษย์ชอบดูทุกสิ่งทุกอย่าง
‎ทำไมคนนับล้านถึงชอบดูคลิปคุกกี้แต่งหน้าไอซิ่ง
‎หรือชอบดูภาพสิวตัดแปะ 21 ชิ้น ‎ที่รวมเป็นคอลลาจ
‎หลายคนก็ชอบโบสถ์โกธิค
‎ม้า ระบำใต้น้ำ
‎แล้วก็แน่นอน ชอบดูคนอื่นๆ
‎ความชอบเหล่านี้มาจากไหน
‎แล้วทำไมความงามจึงเป็นสิ่งที่เราค้นหา
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ศิลปะเป็นประสบการณ์สร้างสรรค์ ‎เฉพาะบุคคล
‎ยิ่งมีความรู้มากเท่าใด ‎ยิ่งรับประสบการณ์ได้มากขึ้นเท่านั้น
‎ช่างภาพหลายคนประสบความสำเร็จ ‎เพราะความถนัดเฉพาะทาง
‎ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายภาพนิ่ง
‎ทารก สัตว์ หรือแฟชั่น
‎ผมเกรงว่าโลกนี้จะดีงามในตัวมันเองอยู่แล้ว
‎การจับวางที่แม่นยำและสมมาตร
‎ความแม่นยำในรายละเอียดช่วยมอบ ‎ความรู้สึกสมบูรณ์แบบในขั้นท้าย
‎กว่าหลายพันปีแล้วที่ ‎นักปรัชญาพยายามอธิบายความงาม
‎อริสโตเดิลกล่าวว่า "ความงามขึ้นกับ ‎ขนาดและระเบียบ"
‎ขงจื๊อกล่าวว่า "ข้าพเจ้ายังไม่เคยพบผู้ใด ‎ที่รักคุณธรรมเท่าที่รักความงาม"
‎คานท์กล่าวว่า "สิ่งงดงามนั้น ‎เป็นที่รื่นรมย์ต่อสากล
‎โดยปราศจากแนวคิด"
‎ในยุคเรอเนสซองส์ คำตอบได้ถูกปลูกฝัง
‎เมื่อนักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลีขนานนาม ‎ตัวเลขที่เรียกว่าสัดส่วนอันประเสริฐ
‎ในหนังสือที่เลโอนาร์โด ดาวินชีเป็นผู้วาดไว้
‎นักคณิตศาสตร์หมกมุ่นกับอัตราส่วนนี้ ‎มานับแต่ยุคโบราณ
‎เพราะมันโผล่มาในเรขาคณิตอยู่ตลอด
‎ในยุค 1800 นักจิตวิทยาชาวเยอรมนี ‎ตัดสินว่าอัตราส่วนนี้
‎คือกฎความงามสากล ‎และเป็นที่รู้จักในป๊อปคัลเจอร์ทุกวันนี้
‎ว่าสัดส่วนทองคำ ‎โดยที่ผู้คนอ้างว่าพบเจอมัน
‎อยู่ในผลงานชิ้นเอกทุกประเภทของมนุษย์ทั่วโลก
‎แต่มันก็มีปัญหาอยู่เหมือนกัน
‎พอคนพยายามจะศึกษามันตรงๆ
‎มันก็ไม่ชัดเจนนักว่าทุกคนตอบสนอง ‎กับสัดส่วนทองคำนี้เป็นพิเศษ
‎การศึกษาครั้งแล้วครั้งเล่า ‎ได้พบหลักฐานเพียงน้อยนิด
‎ว่ามนุษย์จะรู้สึกดึงดูดใจกับ ‎สี่เหลี่ยมมุมฉากเป็นพิเศษ
‎หากใช้สัดส่วนนี้โดยเฉพาะ
‎แต่เราชอบสี่เหลี่ยมมุมฉากนะ
‎มันเป็นรูปทรงภาพที่ลื่นไหลที่สุด ‎ขณะแล่นตรงเข้าสู่สมอง
‎กล่าวคือเป็นรูปทรงที่ ‎สมองคนเราประมวลผลได้ไวที่สุด
‎น่าดูชมเพราะง่ายต่อสายตา
‎นักวิทยาศาสตร์ปัจจุบันหลายคนเชื่อว่า ‎เรื่องนี้มีสาเหตุ
‎ซึ่งสรุปได้ว่ามาจากการเอาตัวรอด
‎มากกว่า 150 ล้านปีก่อน
‎ไดโนเสาร์ครองโลก
‎แต่การจะเข้าใจว่ามนุษย์มองโลกยังไง
‎เราต้องก้มดูรอยเท้าของไดโนเสาร์
‎เพราะบรรพบุรุษของเรา ‎บรรดาสัตว์ฟันแทะตัวเล็กๆ
‎เคยใช้ชีวิตและภาพของโลกนี้ที่พวกมันเห็น ‎ก็ค่อนข้างอึมครึม
‎พวกมันเห็นแค่สองสีเท่านั้น คือสีน้ำเงินกับแดง
‎อีกทั้งยังเป็นสัตว์หากินตอนกลางคืน ‎เพื่อหลีกเลี่ยงสัตว์นักล่าที่สายตาดีกว่า
‎แล้วก็ต้องหมั่นสอดส่อง ‎สภาพแวดล้อมโดยรอบในแนวนอน
‎นั่นอาจเป็นสาเหตุง่ายๆ ที่ปัจจุบันนี้ ‎เราสร้างอะไรมากมายเป็นทรงนั้น
‎แน่นอนว่าความงามด้านภาพอาศัยสายตา ‎และทัศนวิสัยของเราก็พัฒนาไป
‎เพราะมันช่วยให้เราอยู่รอด
‎เมื่อไดโนเสาร์สูญพันธุ์ บรรพบุรุษของเรา ‎ก็ออกมาสู่แสงสว่าง
‎ครั้นเวลาผ่านไป ดวงตาของพวกมันก็พัฒนา
‎เปืดรับสารพัดสีแห่งสายรุ้งที่เรารู้จักกันทุกวันนี้
‎และสายตาเรายังคงดึงดูดภาพมากมาย
‎ที่เคยช่วยให้บรรพบุรุษของเราเอาตัวรอดมาได้
‎ดอกไม้เป็นเครื่องบ่งชี้ว่าอาจใกล้จะออกผล
‎สัญญาณของแหล่งน้ำอาจเป็น ‎ความอุดมสมบูรณ์ล้นเหลือ
‎และสถานที่คุ้มภัยต่างๆ ช่วยให้เรา ‎หนีรอดจากนักล่า
‎เรายังชอบภาพทิวทัศน์ที่ดูคล้ายกับ ‎จุดที่บรรพบุรุษมนุษย์เกิดวิวัฒนาการ
‎ในยุค 1990 ศิลปินสองคนทำการสำรวจ
‎เพื่อหาภาพวาดที่คนปรารถนาที่สุด ‎ใน 14 ประเทศ
‎พวกเขาถามคำถาม เช่น...
‎"คุณชอบดูภาพวาดกลางแจ้ง ‎หรือภาพในร่มมากกว่ากัน"
‎"ลักษณะฉากแบบใดในตัวเลือกต่อไปนี้ ‎ที่ดึงดูดใจคุณที่สุด"
‎และ "คุณจะชอบภาพวาด
‎ที่คนเปลือยกายหรือสวมเสื้อผ้ามิดชิดมากกว่า"
‎ผลที่ได้ออกมาเป็นภาพแบบนี้ ‎ในสหรัฐอเมริกา
‎ในฝรั่งเศส เป็นแบบนี้ ‎นี่คือในตุรกี และนี่คือประเทศจีน
‎บางครั้งเราก็เรียกมันว่าสมมติฐาน ‎ทุ่งสะวันนาแห่งแอฟริกา
‎เพราะสะวันนามีทัศนียภาพพวกนั้น
‎ฟ้าสีคราม โขดหินกำบัง
‎ของกินที่เติบโตในบึงน้ำขนาดใหญ่
‎ปรากฏว่าเราเป็น ‎สิ่งมีชีวิตที่ไม่แหวกแนวเอาเสียเลย
‎ความงามส่วนหนึ่ง ‎ก็แค่ความปรารถนาที่จะมีชีวิต
‎แต่ไม่ใช่ทุกคนจะเห็นด้วย ‎ว่าความงามต้องมีคำอธิบาย
‎ผมว่าที่ผ่านมานักวิทยาศาสตร์หลงผิด
‎เพราะรู้สึกดีกับการได้อธิบายบางอย่าง
‎เพราะคิดว่าคำอธิบายเหล่านั้นมีอำนาจกว้างไกล
‎ในปี 2017 ริชาร์ด พรัมพิมพ์หนังสือ
‎ที่สร้างกระแสฮือฮาในวงการชีววิทยาวิวัฒนาการ
‎ในหนังสือ เขาแย้งว่าความงามไม่ได้ ‎ขึ้นกับการเอาตัวรอดหรือความแข็งแกร่งเท่านั้น
‎บางครั้งก็เป็นการทำตามใจชอบ ‎และไร้ประโยชน์เสียด้วยซ้ำ
‎ดูจากหางนกยูงตัวนี้
‎หางของมันปกคลุมด้วยตาสวยๆ นับร้อยดวง
‎แต่ละดวงหลากสีสัน มีสี่ถึงห้าสี
‎ทำจากโครงสร้างนาโนออปติก ‎ที่อยู่ในขนนก
‎ซึ่งเกิดจากเม็ดสีเมลานิน
‎จัดเรียงกันแบบโปร่งแสงราวผลึก
‎นกยูงตัวเมีย ที่จริงๆ เรียกว่าพีเฮน ‎จะถูกดึงดูดเข้าหาเจ้าหางนี่
‎ระหว่างที่เกี้ยวพาราสี นกยูงตัวผู้จะแพนหาง
‎และแผ่ทรงครึ่งวงกลมขนาดยักษ์
‎เพื่อหยุดตัวเมียขณะที่มันรำแพนหาง
‎แต่หางมีน้ำหนักมาก ‎และยิ่งทำให้นกยูงตัวผู้บินหรือหนียากขึ้นไปอีก
‎ดังนั้นหลักๆ แล้วความงามของมัน ‎ไม่ดีต่อการเอาตัวรอด
‎เรื่องนี้กระทั่งชาลส์ ดาร์วินก็สะดุดใจ ‎ขณะที่เขียนจดหมายถึงเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง
‎"ทุกครั้งที่ฉันจ้องขนของหางนกยูง
‎มันทำให้ฉันรูัสึกป่วย!"
‎เขารำคาญใจเพราะการปรับตัว ‎ตามธรรมชาติคัดสรร
‎ไม่สามารถอธิบายวิวัฒนาการ ‎ของประดับตกแต่งที่ไม่ช่วยอะไรเลย
‎ในการดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอด
‎เขาเสนอทฤษฎีคัดเลือกเพศ ‎และตั้งสมมติฐานว่า
‎การเลือกคู่เป็นประสบการณ์ ‎ที่สัตว์ใช้อารมณ์รับรู้เอง
‎ไม่ใช่แค่นกยูงที่มีเครื่องประดับตกแต่ง ‎ที่ไม่ช่วยอะไรมันเลย
‎แต่ยังมีนกบาวเวอร์สีเพลิงกับปีกโบกสะบัด
‎นกเกราส์กับอกสีเหลืองฟู
‎นกโจรสลัดตัวใหญ่ ‎กับลูกโป่งเหนียงคอสีแดง
‎นกกระสาปากพลั่วกับปากที่ดูเหมือนพลั่ว
‎เท่ากับในโลกทุกวันนี้ ‎ไม่มีนกตัวไหนที่ไม่แผ่รัศมี
‎ไม่แสดงออกอย่างเปิดเผย ไม่หลากหลาย ‎หรือไม่มีความชอบส่วนตัว
‎นี่เป็นเรื่องของความพึงพอใจ
‎ความพึงพอใจเป็นแรงกระตุ้นที่ ‎ผลักดันให้สรรพสัตว์เลือกทำอย่างที่ทำ
‎แต่ในสมองมนุษย์ นั่นล่ะครับ ‎คือความงาม นั่นคือความพึงพอใจ
‎เรามองว่าการผสมกันระหว่างคอร์เทกซ์สายตา
‎รวมกับระบบรางวัลตอบแทนพวกนี้
‎คือรูปแบบทางชีวภาพ ‎ที่ทำให้เราตอบสนองต่อความงาม
‎เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสารสื่อประสาท ‎หลักๆ ทั้งสาม
‎หนึ่ง สารโดปามีน
‎สารโดปามีนดูเหมือนจะเกี่ยวกับ ‎ความปรารถนาและความต้องการของเรา
‎โดปามีนที่พุ่งขึ้นขับเคลื่อนเราได้จริงๆ
‎มันขับดันเราให้เข้าหาสิ่งที่เราถูกใจ
‎ความงามยังกระตุ้นระบบเอ็นโดคานาบินอยด์
‎และระบบโอปิออยด์
‎ระบบเดียวกันนี้ถูกกระตุ้น ‎ด้วยการเสพกัญชาหรือฝิ่น
‎มันดูเหมือนจะเป็นแก่นของความพึงพอใจ
‎แต่พีเฮนที่วิวัฒน์เพื่อหาความพึงใจ ‎แบบเดียวกันในหางตัวผู้
‎อธิบายได้ว่าทำไมความพึงพอใจ ‎ที่มนุษย์ได้จากความงามนั้นจึงยากกว่า
‎เพราะเราไม่ได้เห็นพ้องตรงกันทุกเรื่อง
‎ครั้งหนึ่งสัญลักษณ์ของความงามในญี่ปุ่น ‎ทำให้คนต้องย้อมฟันดำ
‎ครั้งหนึ่งสัญลักษณ์ของความงามในยุโรป ‎ทำให้คนต้องถอนขนคิ้ว
‎ในอเมริกาทุกวันนี้ บางคนก็มองว่า ‎สัญลักษณ์ของความงามคือแต่งเติม สเปรย์
‎พ่น เผา หรือทาผิวให้เป็นสีน้ำตาลทอง
‎มนุษย์เราเป็นสัตว์ที่ผูกพันกับวัฒนธรรมอย่างลึกซึ้ง ‎เราได้อิทธิพลจากสภาพสังคม
‎และรับความหลากหลายในสภาพนั้น ‎เรารับมันมาใช้กับตัวเอง
‎ความชื่นชอบทางสุนทรียภาพ ‎เกิดขึ้นในจิตใจผ่านทางพัฒนาการ
‎ผ่านประสบการณ์ที่ได้รับ ‎และผ่านทางการสร้างสรรค์ส่วนบุคคล
‎แน่นอนว่าเราทุกคนถูกวัฒนธรรมกำหนด ‎ขึ้นกับบริบทของแต่ละคน
‎แต่ฉันมักจะพยายามถามตัวเอง
‎"ทำไมเราคิดแบบนั้น" ‎"สิ่งนั้นมาจากไหน"
‎วัฒนธรรมของศิลปะโดมิโนเริ่มจากอินเทอร์เน็ต
‎เรามีสังคมเฉพาะกลุ่มสังคมใหญ่มาก ‎ที่คนเขาชื่นชอบเรื่องพรรค์นี้
‎เมื่อ 150 ปีก่อน จิตรกรแนวอิมเพรสชันนิสม์ ‎ก็แจ้งเกิดในวงการลำบาก
‎ตอนนี้ ถ้าสอบถามคนอเมริกันส่วนใหญ่ ‎คนมักจะพูดว่า
‎พวกเขาชอบงานศิลปะแนวอิมเพรสชันนิสม์ที่สุด
‎สมองของเราไม่ได้เปลี่ยนไปใน 150 ปีนี้
‎แต่ความชอบของคนหมู่มาก ‎กลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ
‎จริงไหมครับ ดังนั้นมันต้องเกี่ยวกับ ‎ประสบการณ์ความเคยชินของเรา
‎ยกตัวอย่างจากสี
‎ปัจจุบันในอเมริกา ‎สีชมพูมักเกี่ยวข้องกับเด็กผู้หญิง
‎แต่ในปี 1927 ตอนที่นิตยสารไทม์สอบถาม ‎ห้างสรรพสินค้าใหญ่สิบแห่งในอเมริกา
‎ครึ่งหนึ่งบอกว่าสีชมพูเป็นสีของเด็กผู้ชาย
‎การเปลี่ยนแปลงนั้นเกิดขึ้นในช่วงทศวรรษต่อมา
‎ส่วนหนึ่งเพราะโฆษณา ‎การตลาดของของเล่นในยุค 1980
‎ฉันรักเธอ มายลิตเติ้ลโพนี่
‎แล้วก็สีเหลืองเข้ม
‎หนึ่งในงานศึกษาพบว่าสายตาของทารก ‎จับจ้องที่สีนี้นานที่สุด
‎แต่ผู้ใหญ่ทั่วโลก
‎จัดอันดับสีนี้เป็นสีที่คนนิยมน้อยที่สุดเสมอ
‎หนึ่งในทฤษฎีที่มีก็คือเมื่อเราโตขึ้น
‎เราเรียนรู้ที่จะเชื่อมโยงสีเฉดนี้ ‎เข้ากับสิ่งที่ไม่น่าอภิรมย์
‎มีวิธีซับซ้อนหลายวิธีซึ่งประสบการณ์ การศึกษา
‎และโครงสร้างทางสังคมของเรา ‎สามารถส่งอิทธิพล
‎ต่อสิ่งที่คนคนหนึ่งมองว่าสวยงาม
‎เราอาจดูภาพวาดเชื้อพระวงศ์แล้วรู้สึกทึ่ง
‎กับความงามอันรุ่มรวย
‎แต่ตรงกันข้าม ‎ถ้าสถาบันกษัตริย์เป็นสิ่งที่รบกวนจิตใจเรา
‎เราก็จะไม่เห็นว่ามันสวยงามตรงไหน
‎การจับจุดให้ได้ว่าคนบางกลุ่มพึงพอใจอะไร ‎เป็นงานที่ยากมากๆ
‎นักวิทยาศาสตร์จึงมักจะใส่ใจกับสิ่งที่
‎คนส่วนมากจะพอใจ
‎ยังไม่มีการค้นคว้าอย่างแข็งขันเพื่ออธิบายว่า ‎ทำไมบางคนเห็นความงามในสิ่งนี้
‎หรือสิ่งนี้
‎แต่นักวิจัยซึ่งกำลังศึกษาสมองในขณะที่
‎เกิดประสบการณ์ด้านสุนทรียภาพสูงสุด
‎เชื่อว่าอาจจะพบเบาะแสในส่วนหนึ่งของสมอง ‎ที่เรียกว่าดีเอ็มเอ็น
‎ดีเอ็มเอ็นคือสมองส่วนเครือข่ายอัตโนมัติ
‎เราคิดถึงมันว่าเป็นสมองในสภาวะที่ล่องลอย
‎ในการสแกนสมองที่มีการขอให้คนทำภารกิจ ‎หรือเจาะจงคิดถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่ง
‎พื้นที่ส่วนนี้ของสมองเงียบลง
‎ดีเอ็มเอ็นสว่างวาบ ‎เมื่อเราไม่ได้ทำงานเฉพาะเจาะจง
‎และเราปล่อยความคิดล่องลอยไม่จดจ่อกับอะไร
‎มันอาจสะท้อนถึงสภาพจิตใจ
‎เมื่อเราเหม่อลอย เมื่อเราคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
‎เมื่อใช้ความคิดอยู่กับตัวเอง
‎ในการทดลองล่าสุดสองสามครั้ง ‎มีการให้คนดูภาพงานศิลปะ
‎จากวัฒนธรรมต่างๆ ที่หลากหลาย
‎แล้วก็เกิดเรื่องน่าประหลาดใจ
‎บริเวณดีเอ็มเอ็นในสมองสว่างวาบ
‎แต่เกิดขึ้นเฉพาะเวลาที่พวกเขาดูภาพวาด
‎ซึ่งพวกเขาบอกว่าจับใจที่สุด
‎มันกระตุ้นความเกี่ยวข้องทั้งหมด
‎และความคิดในสมองเรา
‎ซึ่งเป็นการปล่อยจินตนาการให้ล่องลอยไปตามใจ
‎นักวิจัยเชื่อว่านี่คือหลักฐานที่ว่า ‎การรับรู้ความงามของเรา
‎เกี่ยวข้องกับประสาทสัมผัสและอารมณ์ส่วนตัว
‎การรับรู้ตัวตนของเรา
‎การที่ภาพวาดจับใจเรามันมีอะไรบางอย่าง
‎ที่บีบให้เราต้องย้อนคิดพิจารณาตัวเอง ‎นั่นอาจเป็นรูปแบบทางชีวภาพ
‎เมื่อภาพวาดทำให้สะเทือนอารมณ์
‎ซึ่งนั่นอาจช่วยอธิบายได้ว่า ‎ทำไมเราถึงถูกดึงดูดหรือประทับใจ
‎ภาพแบบเดิมๆ ‎ต่อให้ความทรงจำเราเลือนหายไป
‎เคยมีงานวิจัยที่เสนอว่าคนที่เป็นภาวะสมองเสื่อม
‎ยังคงมีรสนิยมเดิมๆ ทางศิลปะ
‎เหมือนที่เคยมีมาทั้งชีวิต
‎ในการทดลองปี 2008 ‎ผู้ป่วยอัลไซเมอร์ 20 ราย
‎ได้ดูภาพวาดชุดหนึ่ง
‎บางภาพก็เป็นภาพกิจกรรมคนทั่วไป เช่น ‎คนอาบแดดของเอ็ดเวิร์ด ฮอปเปอร์
‎บางภาพก็ไม่ชัดเจนเท่า ‎เช่น หญิงร่ำไห้ของปิกาสโซ
‎ส่วนภาพอื่นๆ เป็นงานแอ็บสแตรคเต็มขั้น ‎เช่น คอมโพสิชันของมงดริอาน
‎นักวิจัยขอให้ผู้ป่วยจัดอันดับภาพ ‎โดยเรียงจากความชอบ
‎สองสัปดาห์ต่อมา พวกเขาก็ได้รับภารกิจเดิม
‎เมื่อถูกขอให้จัดอันดับภาพเหมือนครั้งแรกสุด
‎พวกเขาจัดวางได้ตรงตามลำดับเดิมเป็นส่วนใหญ่
‎การรับรู้ด้านความงามของเรานั้นลึกซึ้ง
‎ฉันว่าภาพของแรนดี้สวย
‎และเธอรู้จักใช้สีได้ดีมาก
‎สำหรับผู้มีภาวะสมองเสื่อม ‎งานศิลปะอาจเป็นการบำบัดที่ทรงพลังได้
‎ฉันว่าสำหรับฉัน สิ่งที่โดดเด่นที่สุดก็คือสี
‎ตามด้วยความเคลื่อนไหว
‎ฉันรักความเคลื่อนไหวในภาพวาด
‎ในภาพนี้เราเห็นอะไรอีกคะ
‎ฉันเป็นโรคสมองเสื่อมจากลิวอี้บอดี้
‎เป็นเรื่องช็อกมากสำหรับฉัน ‎ฉันว่าทุกคนก็ตกใจเหมือนกัน
‎เราทุกคนประสบการสูญเสียความทรงจำ
‎แต่ละคนอยู่ในระดับที่ต่างกัน ‎และระยะเวลาที่ต่างกันไป
‎ฉันว่าในแง่หนึ่ง เราก็ยังรักษาความชอบ ‎ที่มีต่องานศิลปะบางประเภท
‎หรืองานศิลปะบางชิ้นเอาไว้ได้
‎นั่นแปลว่าผลงานศิลปะเหล่านั้น ‎สื่อสารกับเราอย่างลึกซึ้ง
‎การได้ดูคนวาดรูป เป็นเรื่องวิเศษมากสำหรับฉัน
‎ได้มองหน้าพวกเขา ‎พวกเขากลับมามีชีวิตชีวา
‎ทั้งผู้ที่เป็นโรคสมองเสื่อม ‎และพวกเราคนอื่นๆ
‎ลองจินตนาการสถานการณ์ที่เราทุกคน ‎สวมเสื้อผ้าแบบเดียวกันเป๊ะ
‎อาหารทุกมื้อไร้รสชาติ
‎บ้านทุกหลังหน้าตาเหมือนกันหมด
‎นั่นเป็นโลกที่มีใครอยากอยู่ด้วยหรือครับ
‎การขาดความงาม ‎การที่เราปราศจากโอกาส
‎ที่จะได้สัมผัสกับสุนทรียภาพ
‎ผมว่ามันคงทำให้ชีวิตยากไร้มากทีเดียว
‎เพอร์เฟกต์
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม