‎(เยรูซาเล็ม) ‎(วันที่ 11 เมษายน ปี 1961)
‎(คดีไต่สวนนาซี อดอล์ฟ ไอค์มันน์)
‎เมื่ออดอล์ฟ ไอค์มันน์ถูกตัดสินว่าผิดจริง ‎เพราะมีส่วนในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‎ภายใต้การตัดสินของศาล ‎คำพิพากษานั้นเน้นย้ำว่าไอค์มันน์
‎ในทุกแง่ทุกมุม
‎เป็นโจรสลัด
‎อัยการเน้นย้ำ ‎การกระทำอันเป็นโจรสลัดและค้าทาส
‎อัยการสูงสุดเชื่อว่าในคดีของไอค์มันน์
‎เรื่องนี้ควรเป็นหลักการตัดสิน
‎หลักการตัดสินที่ว่า ‎ศัตรูของมนุษยชาติสามารถถูกจับกุม
‎และถูกดำเนินคดีโดยประเทศใดก็ได้ ‎ไม่ว่าจะมีเชื้อชาติใด
‎เกิดขึ้นจากกฎหมายระหว่างประเทศ ‎ว่าด้วยกระทำอันเป็นโจรสลัด
‎นั่นทำให้การจับกุมอดอล์ฟ ไอค์มันน์ ‎ในอาร์เจนตินาเป็นเรื่องถูกต้อง
‎และดำเนินคดีเขาในอิสราเอล ‎ต่ออาชญากรรมที่กระทำในยุโรปได้
‎ศัตรูของมนุษยชาติต้องถูกจัดการ
‎เพื่อไม่ให้ทำอันตรายได้มากกว่าไปนี้
‎ในวันที่ 21 พฤษภาคม ปี 1962
‎เขาถูกแขวนคอ
‎ปัจจุบัน เราไม่ได้คิดถึงโจรสลัดในแง่ที่เป็น ‎ศัตรูของมนุษยชาติ
‎โจรสลัดเป็นตัวร้ายมีจริตจะก้าน ‎เช่นกัปตันฮุคใน "ปีเตอร์แพน"
‎ไม่ก็ออกแนวร็อกแอนด์โรลแบบแจ็ค สแปร์โรว ‎ใน "ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน"
‎หรือรักเหล้ารัม ซึ่งยี่ห้อกัปตันมอร์แกนทำตลาดไว้
‎- กัปตัน ‎- กัปตัน
‎แล้วทำไมโจรสลัดถึงได้ ‎เป็นศัตรูดั้งเดิมของมนุษยชาติ
‎และทำไมเราไม่ได้จดจำพวกเขาในแง่นั้นแล้ว
‎จงลุกขึ้นและกำราบโจรสลัด
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ผู้ซึ่ง ณ วันนี้ทำให้ ‎โลกของเราป่าเถื่อนไร้กฎหมาย
‎โจรสลัดหากินกับ ‎การค้าของอเมริกาที่กำลังรุ่งเรือง
‎เหล้ารัมปีศาจ อาหารหลักของโจรสลัด
‎ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยข่มขวัญแคริบเบียน
‎ชาวประมงตกงานผันตัวไปปล้นสะดม
‎บางครั้งก็ถึงขั้นฆ่าคน
‎ธุรกิจของพวกเขาใหญ่โตมาก
‎ปีนี้อยู่ที่ราว 50 ล้านปอนด์
‎โลกต้องร่วมมือกันยุติความทุกข์ยากที่เกิดจาก
‎การโจรกรรมทางทะเล
‎หนังไพเรทส์หลายภาค ‎มอบความบันเทิงให้หลายล้านคนทั่วโลก
‎ไม่มีใครรู้ว่าโจรสลัด ‎จะโจมตีหรือไม่และเมื่อไหร่
‎(ยุคโจรสลัด) ‎(พิพิธภัณฑ์ท่าเรือมิสติก)
‎หนูว่าโจรสลัดคือคนที่แล่นเรือ ‎ตามหาสมบัติลับ
‎บางคนก็มีผ้าคาดตา
‎บางคนมีขาไม้ บางคนก็มีดาบ
‎บางคนเป็นคนดี บางคนก็ไม่ดี
‎โจรสลัดชั่วจะพยายามแย่งสมบัติ
‎โจรสลัดดีจะพยายามปกป้องสมบัติ
‎พวกเขาชอบของล้ำค่าที่เป็นสมบัติจริงๆ
‎บางครั้งผู้ชายก็ต้องให้คนอื่นช่วย ‎พวกโจรสลัดหญิงเลยเข้ามา
‎จะได้ช่วยกัน
‎- อารร์! ‎- อารร์!
‎ฉันว่าเราถูกดึงดูดเข้าหาภาพของผู้ที่
‎กระทำการนอกกฎหมาย
‎และนั่นมีผลจริงๆ อย่างมาก
‎กับการสร้างมายาคติ ‎ให้แก่ชีวิตโจรสลัดอย่างไม่หยุดหย่อน
‎น่าเสียดายที่ปรากฏว่ามันไม่เป็นความจริง
‎นี่คือสมเด็จพระนางเจ้าเอลิซาเบธขณะแต่งตั้ง ‎เซอร์ฟรานซิส เดรกเป็นอัศวินในปี 1581
‎เพราะเดินทางรอบโลกและนำสมบัติกลับมา
‎สมบัติซึ่งเขาได้มาจากการปล้นสะดม
‎นี่ก็สมเด็จพระราชินีกับเซอร์วอลเตอร์ ราลีห์
‎โจรสลัดอีกคนที่ทรงแต่งตั้ง
‎เขาก่อตั้งอาณานิคมชื่อเวอร์จิเนีย ‎ที่ตั้งตามพระองค์ซึ่งทรงเป็นพระราชินีพรหมจารี
‎จุดประสงค์เพื่อใช้เป็นฐานทัพของโจรสลัด
‎ที่จริงพระนางเจ้าเอลิซาเบธ ‎ทรงมีพระนามลำลองว่า "ราชินีโจรสลัด"
‎และทรงยกย่องโจรสลัด
‎ทรงเรียกพวกเขาว่า "สุนัขทะเล" ‎เพราะขยายจักรวรรดิให้พระองค์
‎และทำร้ายคู่แข่ง
‎ด้วยการปล้นเรือของพวกนั้น
‎ในตอนนั้น ขั้วอำนาจยุโรปขัดแย้งกันอยู่ตลอด
‎จักรวรรดิต่างๆ พากันเคลื่อนขยับและขยาย
‎ทุกฝ่ายต่างก็จ้างโจรสลัดเพื่อขโมย ‎และช่วงชิงจากศัตรู
‎ในยุโรป เมื่อเกิดการปล้นสะดมกลางทะเล
‎หนึ่งในวิธีที่ทำแล้วจะถูกกฎหมาย
‎คือใช้จดหมายอนุญาตเดินเรือนอกน่านน้ำ ‎และอนุญาตให้ตอบโต้
‎โจรสลัดต้องการจดหมายพวกนี้
‎เพราะนั่นแปลว่าปล้นเรือได้
‎โดยที่ทางการอนุญาต
‎และยุคนั้นมีเรือในทะเลมากกว่ายุคไหนๆ
‎นี่คือจุดเริ่มต้นของเศรษฐกิจที่เชื่อมโยงทั้งโลก
‎โดยใช้การเดินเรือเพียงอย่างเดียว
‎ซึ่งเป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของความขัดแย้ง
‎จักรวรรดิต่างๆ ในยุโรปห้ำหั่นกัน
‎เพื่อให้ได้ส่วนแบ่งการค้าทั่วโลกที่มากขึ้น
‎เรียกร้องสินค้า
‎เช่น เครื่องเทศจากอินโดนีเซีย
‎ฝ้ายจากอินเดีย
‎น้ำตาลจากหมู่เกาะแคริบเบียน
‎และทาสจากแอฟริกา
‎เศษซากเรือในยุคนั้น ‎ตกค้างอยู่ใต้พื้นทะเลในวันนี้
‎ในปี 1996 ‎มีการค้นพบเรือที่น่าสนใจเป็นพิเศษลำหนึ่ง
‎นอกชายฝั่งนอร์ทแคโรไลนา
‎และผู้สื่อข่าวติดตาม ‎การกู้ซากของมันอยู่หลายปี
‎เรือธงของแบล็กเบียร์ด ‎ควีนแอนส์รีเวนจ์
‎ถูกกู้ขึ้นมาจากก้นทะเล ‎นอกชายฝั่งของเราวันนี้
‎เรือควีนแอนส์รีเวนจ์ ‎จมอยู่นอกชายฝั่งนอร์ทแคโรไลนา
‎โบฟอร์ตกลายเป็นที่รู้จักเพราะแบล็กเบียร์ด
‎เนื่องจากพบซากเรือโจรสลัดของเขาที่นั่น
‎รายงานข่าวพวกนี้ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ ‎เดิมทีมันเป็นเรือขนทาส
‎ชื่อว่า "ลา คองคอร์ด"
‎เมื่อแบล็กเบียร์ดยึดมันได้ในปี 1717
‎บนเรือมีชาวแอฟริกัน ‎ที่ถูกจับมาเป็นทาส 455 ราย
‎แทบทั้งหมดถูกขายเป็นทาส ‎ขณะที่แบล็กเบียร์ดปล้นสะดมต่อไป
‎มีแค่ไม่กี่คนที่จะพูดถึงมันว่าเป็นเรือขนทาส ‎อย่างที่เรามีหลักฐาน
‎เราจะไม่เข้าใจการค้าของยุคนั้นเลย ‎หากไม่เข้าใจการค้าทาส
‎เพราะแรงงานทาสอยู่เบื้องหลัง
‎ผลผลิตแทบทั้งหมด ‎ที่ถูกขนขึ้นเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
‎ผมว่ามันช่วยได้จริงๆ ‎ถ้าเราลองคิดทบทวนเรื่องที่เคยรู้มา
‎เกี่ยวกับการค้าทาสข้ามแอตแลนติก
‎ในหลายกรณี
‎เรือลำไหนๆ ก็อาจจะเป็นเรือขนทาสทั้งนั้น
‎แต่โจรสลัดยังค้าทาสด้วยจริงๆ
‎ปกติจะเกิดขึ้นเมื่อโจรสลัดยึดเรือ
‎และจับกุมคนบนเรือไว้ ‎จากนั้นค่อยนำตัวคนที่จับได้
‎และในหลายกรณีก็พาไปยังเกาะ ‎ที่พวกโจรมีเส้นสาย
‎จากนั้นก็ขายคนให้กับพ่อค้าที่นั่น
‎จากตรงนั้น พวกเขาจะถูกขาย ‎ทอดตลาดและขายให้กับไร่ในท้องถิ่น
‎ทำให้เราเรียกโจรสลัดเหล่านี้ได้ว่าพ่อค้าทาส
‎แต่นั่นไม่ใช่คำเรียกที่ปกติคนจะใช้กับพวกเขา
‎จำเซอร์ฟรานซิส เดรกได้ไหม
‎ก่อนเขาเป็นโจรสลัดและอัศวิน
‎เขาเป็นหนึ่งในพ่อค้าทาสคนแรกๆ ของอังกฤษ
‎โจรสลัดสนใจเรื่อง ‎ทำกำไรให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
‎และพวกเขาก็ทำไป
‎เพื่อใช้กำไรนั้นสร้างสถานะทางสังคม
‎เหมือนหนึ่งในโจรสลัดที่โด่งดังที่สุด ‎ในวัฒนธรรมป๊อปยุคนี้
‎หลายคนรู้จักเครื่องดื่มยอดนิยมนี้
‎เหล้ารัมกัปตันมอร์แกน
‎แต่ในหลายทาง กัปตันมอร์แกนไม่ใช่แค่โจรสลัด
‎แต่ยังเป็นพ่อค้าทาสและเจ้าของไร่
‎มอร์แกนรวยขึ้นมาได้เพราะรับจ้าง ‎เป็นโจรสลัดของอังกฤษ
‎แล้วเขาก็ทำให้ความร่ำรวยนั้นมั่นคง
‎ด้วยการทำไร่หลายแห่งในจาเมกา
‎เขามีทาสชาวแอฟริกันในปกครองกว่าร้อยคน
‎พอๆ กับจำนวนทาสของ ‎ประธานาธิบดีสหรัฐ โธมัส เจฟเฟอร์สัน
‎เท่าที่เขาจะมีได้
‎เขากลายเป็นคนสำคัญ ‎และโดดเด่นในสังคมจาเมกา
‎เพราะเหตุนั้น สุดท้ายเลยได้เป็นรองผู้ว่าการ
‎และได้ติดต่อใกล้ชิดกับขุนนางมากมาย
‎ในปี 1674 พระเจ้าชาร์ลส์ที่สอง ‎ทรงแต่งตั้งเขาเป็นอัศวิน
‎เขาเป็นตัวอย่างที่ดีมาก
‎เวลาคิดถึงโจรสลัดในฐานะของคนที่ไม่ใช่
‎พวกนอกคอก อาชญากร หรือคนที่ตั้งใจ
‎ที่จะอยู่ตามชายขอบของสังคม
‎ที่จริงพวกเขาต้องการ
‎เป็นส่วนหนึ่งของสังคม
‎และหาทางก่อตั้งตระกูลตัวเองเพื่อเป็นชนชั้นสูง
‎วิลเลียม คิดด์ ชาวสกอตแลนด์โดยกำเนิด ‎เป็นโจรสลัดอีกคนที่อังกฤษว่าจ้าง
‎เขาได้รับการว่าจ้างในปี 1696
‎เขาได้เอกสารราชการ ได้ใบผ่านทาง
‎ได้รับว่าจ้างไปทำงานในนามของอังกฤษ
‎งานของกัปตันคิดด์คือเป็นผู้ล่าโจรสลัด
‎เขาล่องเรือจากนิวยอร์กไปรอบแหลมกู้ดโฮป
‎จนถึงมาดากัสการ์ ‎เข้าสู่ทะเลแดง และมหาสมุทรอินเดีย
‎ที่นั่นโจรสลัดกำลังปล้นเรือ ‎บริษัทอีตส์อินเดียของอังกฤษ
‎แต่คิดด์กลับตัดสินใจว่า ‎เขาหาเงินได้มากกว่า
‎ถ้าเป็นโจรสลัดจริงๆ
‎เขาจึงเล็งจุดปล้นสะดมที่จะทำกำไรได้ดี
‎ที่จริงเรือลำนั้นขึ้นทะเบียนกับจักรวรรดิโมกุล
‎ปัจจุบันคืออินเดีย
‎คู่ค้าของอังกฤษ ‎และพันธมิตรคนสำคัญในยุคนั้น
‎กัปตันคิดด์ปล้นเรือ ชิงไหม ฝ้าย น้ำตาล ฝิ่น
‎และเหล็กซึ่งปัจจุบันจะมีมูลค่า ‎กว่าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ
‎ปล้นครั้งเดียวได้เท่านี้ก็ไม่เลวเลย
‎จักรวรรดิโมกุลโมโหพวกอังกฤษมาก
‎พวกเขาเบื่อหน่ายโจรสลัดอังกฤษ ‎ในแว่นแคว้นนั้นเต็มทน
‎พวกเขาอยากเห็นการเปลี่ยนแปลง ‎อยากเห็นการกระทำจริงจัง
‎ในการลงโทษกัปตันคิดด์
‎ดังนั้นอังกฤษจึงจับตัวเขา ‎ที่อาณานิคมแมสซาชูเซตส์
‎และนำตัวไปลอนดอน ‎เพื่อไต่สวนข้อหาเป็นโจรสลัด
‎"ปัญหาที่เพิ่มพูน ความโกลาหลวุ่นวาย ‎และเล่ห์ร้ายในโลกพาณิชย์"
‎อังกฤษอยากทำให้เห็นชัดๆ ว่า ‎อาชญากรรมของเขาเป็นเรื่องร้ายแรง
‎ประเทศไหนๆ ก็คงทำแบบเดียวกัน ‎เพราะมันเป็นการกระทำอุกอาจ
‎เป็นการกระทำที่รุนแรงร้ายกาจ ‎ต่อมนุษยชาติทั้งปวง
‎เขาถูกตัดสินว่าผิดจริง
‎และในปี 1701 ผู้พิพากษาตัดสินให้เขา
‎"ต้องโทษแขวนคอจนกว่าจะขาดใจตาย"
‎ซึ่งก็เกิดขึ้นแบบนั้นเลย
‎นี่เป็นคดีที่เรียกได้ว่าเปลี่ยนกระแสครั้งใหญ่
‎เพราะก่อนหน้านั้น โจรสลัด...
‎ไม่เคยถูกกล่าวโทษแบบนี้ ‎พวกเขาได้รับอนุญาตให้เฟื่องฟู
‎เพราะช่วยให้บรรลุจุดประสงค์ในหลายๆ ทาง
‎โฮสติส ฮิวมานี เจเนอริส ในภาษาละติน ‎แปลว่า "ศัตรูของมนุษยชาติ"
‎และนั่นคือคำที่รัฐบาลต่างๆ ที่ครองโลก
‎ช่วงต้นศตวรรษที่ 18 ใช้พาดพิง ‎โจรสลัดแห่งแคริบเบียน
‎นี่เป็นพื้นที่กฎหมายระหว่างประเทศซึ่งไร้ข้อพิพาท
‎ห้ามรัฐปฏิเสธสิทธิ์ของอีกรัฐหนึ่งที่จะรับตัว
‎จับกุม หรือดำเนินคดีกับโจรสลัด ‎ที่พบเจอในน่านน้ำสากล
‎กัปตันวิลเลียม คิดด์จึงเป็นบุคคลสำคัญมาก
‎ในแง่ของพัฒนาการด้านขอบเขตอำนาจศาลสากล
‎ซึ่งแปลว่าทุกรัฐสามารถดำเนินคดีกับบุคคล
‎"โดยไม่ขึ้นกับสถานที่ซึ่งก่ออาชญากรรม
‎เชื้อชาติของผู้ต้องหา ‎หรือผู้ก่อการซึ่งถูกดำเนินคดี
‎หรือเชื้อชาติของเหยื่อ"
‎เป็นเวลานานหลายศตวรรษที่เรื่องนี้ใช้ได้กับ ‎ศัตรูดั้งเดิมของมนุษยชาติเท่านั้น
‎โจรสลัด
‎ดังนั้นกฎหมายว่าด้วยกระทำอันเป็นโจรสลัด ‎จึงเป็นต้นแบบที่ใช้เพื่อจับกุม
‎ดำเนินคดี และประหารชีวิตอดอล์ฟ ไอค์มันน์
‎เขาคือผู้ซึ่งกระทำความผิดร้ายแรง
‎ต่อมวลมนุษยชาติ ต่อทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์
‎ไม่ได้มีแค่กัปตันคิดด์ที่ต้องพบจุดจบอันขมขื่น
‎ในหลายทศวรรษต่อมา ‎โจรสลัดจำนวนมากก็ผจญชะตาใกล้เคียงกัน
‎เพราะในปี 1713 เหล่าขั้วอำนาจยุโรป ‎ได้ตกลงอยู่อย่างสันติเป็นเวลาสั้นๆ
‎รัฐบาลต่างเลิกจ้างโจรสลัดไปปล้นสะดมเรือศัตรู
‎จู่ๆ นักเดินเรือมากมาย
‎ก็อยู่กลางมหาสมุทรแอตแลนติก ‎โดยไม่มีวิธีปล้นสะดมอย่างถูกกฎหมายแล้ว
‎และบางคนก็ปล้นอย่างผิดกฎหมายต่อไป
‎ในยุคนั้น กะลาสีพ่อค้า ‎หลายรายก็เลือกใช้ชีวิตเป็นโจรสลัด
‎ด้วยเหตุผลง่ายๆ
‎หนึ่ง สมบัติ
‎กะลาสีที่มีความสามารถพอตัว ‎มีรายได้ปีละประมาณ 25 ปอนด์
‎โจรสลัดอาจหาได้มากกว่านั้นถึง 40 เท่า ‎ในการปล้นครั้งเดียว
‎ที่จริง บางคนหาได้มากกว่านั้นด้วยซ้ำ
‎ต่อมาก็เกิดปัญหาวัฒนธรรมในที่ทำงาน
‎เป็นที่รู้กันว่าเรือพาณิชย์มีสภาพแวดล้อม ‎ในการทำงานที่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์
‎กัปตันเรือพาณิชย์จะมีอำนาจเด็ดขาดเหนือลูกเรือ
‎แล้วก็ตามคาดครับ ‎บางครั้งกัปตันก็ใช้อำนาจในทางมิชอบ
‎ขณะที่โจรสลัดจะเลือกหัวหน้า ‎และบัญญัติกฎกันเอง
‎แถมมีหลักคุ้มครองคนงาน ‎ที่ค่อนข้างก้าวหน้า
‎เรือลำหนึ่งให้สัญญาว่า ‎"หากชายคนใดเสียแขนขา
‎เขาจะได้รับเงิน 800 ดอลลาร์" เป็นค่าชดเชย
‎ประมาณหนึ่งทศวรรษ ‎โจรสลัดผิดกฎหมายพุ่งสูงขึ้น
‎ยุคนั้นคือจุดสูงสุดแห่ง "ยุคทองของโจรสลัด"
‎รัฐบาลก็ไม่ค่อยพอใจ
‎โจรสลัดเป็นภัยคุกคามต่อ ‎การจัดการรัฐพาณิชย์ของยุโรป
‎หากไม่สามารถค้าขายกันได้
‎รัฐยุโรปอย่างที่เรารู้จักกันทุกวันนี้ ‎ก็คงจะดำรงอยู่ไม่ได้
‎ดังนั้น รัฐบาลจึงกวาดล้างโจรสลัด ‎อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
‎ออกกฎหมายเข้มงวด ‎และโฆษณาชวนเชื่อมากำจัดโจรสลัด
‎ในปี 1717 หนังสือพิมพ์อังกฤษตีพิมพ์
‎"ประกาศพระบรมราชโองการ ‎การกำราบโจรสลัด"
‎ระบุว่ากองทัพจะจับกุมโจรสลัดทุกคน
‎ที่ "ปฏิเสธหรือดึงดันไม่ยอมแพ้"
‎ทั้งหมดนี้ยิ่งทำให้ประชาชนสนใจ ‎โจรสลัดมากขึ้นอีก
‎ดังนั้นเมื่อหนังสือเรื่อง ‎"ประวัติศาสตร์ทั่วไปของโจรสลัด"
‎ออกมาในปี 1724 ก็กลายเป็นหนังสือขายดีทันที
‎แต่แม้จะโฆษณาว่าเป็นหนังสือประวัติศาสตร์
‎หลายส่วนก็เป็นเรื่องปรุงแต่ง
‎หนังสือเล่าเรื่องราวของแบล็กเบียร์ด
‎ในวันที่ใกล้สิ้นลม โดยตอบคำถาม
‎เรื่องที่ว่า "เมียรู้หรือไม่ว่าเขาฝังเงินไว้ที่ไหน"
‎เขาตอบ "มีแต่เขาและซาตานเท่านั้น ‎ที่รู้ว่าเงินก้อนนั้นอยู่ที่ไหน"
‎แต่โจรสลัดก็แทบไม่ค่อยฝังเงินตัวเองหรอกนะ
‎จะทำแบบนั้นไปทำไมกัน
‎พวกเขาใช้สอย บ่อยครั้งก็ใช้ในบาร์ ‎หรือซ่องตามเมืองท่า
‎หนึ่งร้อยหกสิบปีต่อมา
‎เรื่องเหล่านี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับ ‎"เทรเชอร์ ไอส์แลนด์"
‎และผู้เขียน โรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน
‎ได้แต่งข้อมูลเพิ่มลงไปเองด้วย
‎เช่น โจรสลัดที่ร้องเพลง ‎"โยโฮโฮ กับเหล้ารัมหนึ่งขวด"
‎หรือบังคับให้คนเดินบนไม้กระดาน
‎และแผนที่ล่าสมบัติ
‎เทรเชอร์ ไอส์แลนด์จับใจคนหลายรุ่น
‎จนกระทั่งดิสนีย์นำไป ‎ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในปี 1950
‎โฆษณาว่าเป็นเหตุการณ์ระดับประวัติศาสตร์
‎วอลต์ ดิสนีย์ได้ปักหมุดหมายใหม่
‎กับภาพยนตร์เรื่องแรกที่ใช้นักแสดงจริงทั้งหมด
‎เทรเชอร์ ไอส์แลนด์
‎โรเบิร์ต นิวตัน นักแสดงตัดสินใจ
‎ที่จะเล่นลิ้นเกินเลยกับตัวอักษรตัวหนึ่ง
‎อารร์
‎หนังโจรสลัดออกมาอีกเรื่อยๆ
‎ส่วนใหญ่ได้แรงบันดาลใจ ‎จากสไตล์เว่อร์ๆ ของ "เทรเชอร์ ไอส์แลนด์"
‎ข้ารอเวลานี้มาหลายปีดีดัก
‎ฮุค!
‎ดิสนีย์ตีความโจรสลัดในแบบฉบับของดิสนีย์
‎แล้วคนก็เห็นกัปตันฮุค
‎กับปีเตอร์แพนที่เป็นคนนิสัยไม่ดี ‎แต่ไม่ไล่ฆ่าคนจริงๆ
‎หรือไม่ทำร้าย ไม่ทำอันตรายหรือทรมานคน
‎และแหล่งที่มาดั้งเดิมของทั้งหมดนี้
‎บันทึกไว้แค่ส่วนที่เรียกกันว่า ‎"ยุคทองของโจรสลัด"
‎แล้วภาพลักษณ์ของโจรสลัดที่เรามี ‎ก็ถูกแช่ไว้ในช่วงเวลานั้น
‎ต่อให้โจรสลัดจะอยู่มานาน
‎เท่าที่เรือเคยแล่นกลางทะเล
‎เหมือนพวกโจรสลัดเมดิเตอเรเนียนโบราณ
‎โจรสลัดไวกิ้ง
‎โจรสลัดบาร์บารี
‎และหนึ่งในโจรสลัดที่ทรงอำนาจที่สุดในโลก
‎ฮูหยินชิง
‎นางบังคับใช้กฎโจรสลัดของตัวเองอย่างเข้มงวด
‎หากขืนใจหญิงที่ถูกจับมา มีโทษถึงตาย
‎เป็นเวลา 15 ปี ในช่วงย่างเข้าศตวรรษที่ 19
‎โจรสลัดครองชายฝั่งทะเลจีนใต้
‎และฮูหยินชิงคุมกองเรือสลัดที่ใหญ่ที่สุด ‎เท่าที่เคยมีบันทึกไว้
‎เรือมากกว่า 1,200 ลำ ‎และโจรสลัดถึง 70,000 คน
‎ฮูหยินชิงควบคุมการค้าเกลือส่วนใหญ่ของจีน
‎และทำลายเรือรัฐบาลที่พยายามยับยั้งนาง
‎ฮูหยินชิงทำให้กองทัพเรือจีนถึงกับเป็นอัมพาต ‎และคุกคามการค้าของประเทศ
‎ไม่ได้มีเส้นแบ่งชัดเจน
‎ว่าเรากำลังพูดถึงโจรสลัด ‎ที่เป็นแค่โจรกระจอก
‎เหมือนหัวขโมยกลุ่มเล็กๆ ในน่านน้ำเสรี
‎กับโจรสลัดที่บงการจักรวรรดิ ‎ควบคุมกองทัพขนาดใหญ่
‎มันออกจะพูดยากว่า ‎ความเป็นโจรสลัดสิ้นสุดตรงไหน
‎แล้วความเป็นองค์กรทางการเมืองเริ่มที่จุดไหน
‎เมื่อฮูหยินชิงยอมแพ้ในที่สุด
‎รัฐบาลจีนก็ทำเหมือนนางเป็นอีกชนชาติหนึ่ง
‎พวกเขาเจรจาเพื่อยอมให้โจรสลัดส่วนใหญ่
‎ไปเป็นทหาร หรือหาที่ลงหลักปักฐานบนบก
‎ส่วนฮูหยินชิงไม่ได้รับโทษใดๆ
‎โจรสลัดที่รัฐบาลปฏิบัติด้วยแบบนั้น ‎คงไร้สาระมากในปัจจุบัน
‎โลกเปลี่ยนไปแล้วนับแต่นั้น
‎พรมแดนส่วนใหญ่ถูกกำหนดแล้ว ‎และมีระเบียบที่ตกลงร่วมกันเป็นสากล
‎ด้วยกฎหมาย สนธิสัญญา และการค้า
‎การเดินเรือยังเป็นกระดูกสันหลัง ‎ของเศรษฐกิจโลก
‎ร้อยละ 90 ของสินค้าระหว่างประเทศ
‎ใช้การขนส่งทางทะเล
‎มูลค่าทั้งหมดของสินค้าเหล่านั้น ‎สูงกว่าเดิมถึง 2,000 เท่า
‎เมื่อเทียบกับยุคของฮูหยินชิง
‎เราไม่ได้ขนส่งสินค้าในลำเรือใบที่ทำจากไม้
‎แต่บรรจุในตู้ขนส่งที่วางซ้อนสูงลิ่วในเรือลำใหญ่
‎ซึ่งยากต่อการปล้นกลางทะเลมากขึ้นเยอะ
‎และสมบัติที่คนต้องการมากที่สุดในยุคนี้
‎ไม่ใช่ทองคำ เงิน หรือเครื่องเทศ
‎แต่เป็นน้ำมัน
‎ถ้าราคาสูงมากพอ
‎ในปี 2013 โจรสลัด ‎ยึดเรือขนน้ำมัน 13 ลำในแอฟริกาตะวันตก
‎แต่เมื่อราคาน้ำมันตกในปีถัดมา
‎โจรก็เปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่
‎แทนที่จะเล็งสินค้าบนเรือ ‎พวกเขาหันไปพุ่งเป้าที่ลูกเรือแทน
‎เราจริงจังกับการลักพาตัวเรียกค่าไถ่มากกว่า
‎เพราะผลกระทบชีวิตมนุษย์
‎เหมือนโจรสลัดในอดีต ‎โจรสลัดเหล่านี้ก็มีเหยื่อ
‎แค่ว่าวันนี้เราได้ฟังเรื่องราวพวกนั้นโดยตรง
‎กรุณาเปิดใจช่วยเราด้วย จากก้นบึ้งของใจคุณ
‎เราต้องการความช่วยเหลือ
‎พวกเขาคิดว่าผมมาจากครอบครัวร่ำรวย
‎พวกเขาซ้อม ทุบตี...
‎(เวลาที่ถูกจับเป็นตัวประกัน - 3 ปี 7 เดือน)
‎มัดมือผมไพล่หลัง
‎สิ่งที่เราเผชิญมา
‎(เวลาที่ถูกจับเป็นตัวประกัน - 2 เดือน)
‎ผมว่าคงไม่มีใครจินตนาการได้
‎ปัจจุบันการโจรกรรมทางทะเลทั่วโลก ‎มีสภาพแบบนี้
‎มันมักจะโผล่ขึ้นมาตามจุด
‎ที่ความสงบเรียบร้อยพังทลาย ‎ในประเทศหรือระหว่างประเทศ
‎เช่น ในโซมาเลีย ‎ประเทศที่ตกอยู่ในสภาพอนาธิปไตย
‎การโจรกรรมทางทะเลพุ่งขึ้น ‎ตั้งแต่ปี 2007 ถึง ปี 2012
‎หรือที่เวเนซุเอลา ในปัจจุบันมีโจรสลัดเพิ่มขึ้น
‎ตั้งแต่เศรษฐกิจเริ่มล่มสลายในปี 2014
‎รัฐจะสามารถควบคุมพื้นที่ทางทะเลได้น้อยลง
‎เมื่อต้องสนใจกับวิกฤติภายในพรมแดนตัวเอง
‎โจรสลัดไม่ได้โผล่ขึ้นมาเฉยๆ
‎มันมีโครงสร้างซึ่งในบางกรณีก็เกื้อหนุน
‎หรือในบางกรณีก็บังคับแนวคิดที่ว่าต้องมีบุคคล
‎ทำงานนอกโครงสร้างที่มีอยู่
‎เพื่อทำให้กิจกรรมผิดกฎหมายเพิ่มทวีขึ้น
‎เช่นเดียวกับโจรสลัดเมื่อหลายร้อยปีก่อน
‎ปัจจุบันคนจำใจเป็นโจรสลัดด้วยเหตุผลง่ายๆ
‎การขาดตัวเลือกอื่นที่เป็นไปได้ทางเศรษฐกิจ ‎ของผู้ที่ผันตัวไปเป็นโจรสลัด
‎และการเข้าถึงเรือเพื่อโจมตี
‎แต่ตอนนี้ฮอลลีวูดไม่ได้นำเสนอภาพโจรสลัด ‎เป็นวายร้ายน่ารักในมายาคติ
‎พวกเขาคืออาชญากรที่จนตรอก
‎เช่น ในภาพยนตร์ที่ได้เข้าชิงออสการ์เรื่องนี้
‎สร้างจากเรื่องจริงของโจรสลัดโซมาเลีย
‎ซึ่งจับกัปตันเรือชาวอเมริกัน ‎เป็นตัวประกันในปี 2009
‎โจรสลัดไม่ได้เข้าออกสังคมชั้นสูงอีกต่อไปแล้ว
‎ในแง่ที่ว่าทำไมเราอยู่ข้างนี้ ‎แล้วโจรสลัดอยู่ข้างนั้น
‎ก็เพราะพวกเขาอยู่ผิดข้างในประวัติศาสตร์
‎ทางการเมือง ชาติที่ศิวิไลซ์เหล่านั้น
‎ซึ่งสถาปนาโลกทุกวันนี้ ‎กลายเป็นผู้ชนะในประวัติศาสตร์
‎ส่วนใหญ่เป็นเพราะรัฐเหล่านั้น ‎ประสบความสำเร็จมากในการทำเรื่องป่าเถื่อน
‎นั่นคือการค้าทาส
‎เมื่อเข้าสู่ยุค 1700 โจรสลัดไม่สามารถแข่งขัน
‎กับการค้าทาสซึ่งขยายตัวเป็นระดับอุตสาหกรรม
‎การขนส่งชาวแอฟริกันหลายล้านคน ‎ไปยังอาณานิคมยุโรปและในทวีปอเมริกา
‎ที่ซึ่งแรงงานของพวกเขาสร้างทรัพย์สินมหาศาล
‎ทำให้ขั้วอำนาจยุโรปครองโลกเป็นปึกแผ่น ‎และท้ายที่สุดก็รวมถึง
‎สหรัฐอเมริกา
‎ในที่สุด เมื่อสหรัฐห้ามการค้าทาส ‎ตอนต้นช่วงปี 1800
‎สหรัฐออกกฎหมายระบุว่าประชาชนคนใดที่ ‎"ข้องเกี่ยวกับการค้าทาส
‎จะถูกตัดสินว่าเป็นโจรสลัด" ‎และ "จะต้องโทษถึงแก่ชีวิต"
‎แต่มีพ่อค้าทาสเพียงคนเดียว ‎ที่ชาติตะวันตกเคยสั่งประหาร
‎นาธาเนียล กอร์ดอน ถูกตัดสินในปี 1862 ‎ด้วยข้อหาเป็นโจรสลัด
‎เท่าที่ผ่านมาในประวัติศาสตร์ ‎โจรสลัดคือตรา
‎ที่เรากำหนดให้คู่แข่งหรือศัตรู
‎เพื่อบอกว่าสิ่งที่เขาทำมันผิดทำนองคลองธรรม
‎และสิ่งที่เราทำอยู่มันถูกต้องที่สุด
‎โจรสลัดเป็นส่วนสำคัญในประวัติศาสตร์
‎เพียงแค่ไม่ใช่ส่วนที่เรามักจะคิดว่า ‎พวกเขาเป็นแบบนั้นในประวัติศาสตร์