ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1961
ΔΙΚΗ ΝΑΖΙ ΑΔΟΛΦΟΥ ΑΪΧΜΑΝ
Όταν ο Άιχμαν βρέθηκε ένοχος για τον ρόλο του στο Ολοκαύτωμα,
το σκεπτικό πίσω από την ετυμηγορία ήταν ότι ήταν,
ουσιαστικά,
ένας πειρατής.
Ο δικηγόρος τόνισε την πειρατεία και το εμπόριο σκλάβων.
Ο εισαγγελέας πιστεύει πως στην περίπτωση του Άιχμαν
αυτή έπρεπε να είναι η κατευθυντήρια αρχή.
Αυτή η αρχή ότι οι εχθροί της ανθρωπότητας συλλαμβάνονται
και δικάζονται σε κάθε χώρα, ανεξαρτήτως εθνικότητας,
καθιερώθηκε από διεθνή νόμο κατά της πειρατείας.
Έτσι αιτιολογήθηκε η σύλληψη του Άιχμαν στην Αργεντινή
κι η δίωξή του στο Ισραήλ για εγκλήματα στην Ευρώπη.
Ο εχθρός της ανθρωπότητας πρέπει να αντιμετωπιστεί
για να μη συμβεί άλλο κακό.
Στις 31 Μαΐου 1962,
κρεμάστηκε.
Σήμερα, δεν θεωρούμε τους πειρατές εχθρούς της ανθρωπότητας.
Είναι εξεζητημένοι κακούργοι σαν τον Κάπτεν Χουκ στο Πίτερ Παν.
Ή κάπως ροκ εν ρολ σαν τον Τζακ Σπάροου στο Πειρατές της Καραϊβικής.
Ή λατρεύουν το ρούμι, όπως δείχνει η ετικέτα του Captain Morgan.
-Κάπτεν; -Κάπτεν!
Γιατί τότε οι πειρατές είναι οι εχθροί της ανθρωπότητας;
Και γιατί δεν τους θυμόμαστε έτσι;
Σκοτώστε τους πειρατές...
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
που σήμερα έκαναν τον κόσμο μας άνομο.
Οι πειρατές λυμαίνονταν το εμπόριο της Αμερικής.
Το δαιμονικό ρούμι, το βασικό φαγητό των πειρατών
που κάποτε τρομοκρατούσαν την Καραϊβική.
Κάποιοι άνεργοι ψαράδες στράφηκαν στην πειρατεία,
μερικές φορές καταφεύγοντας στον φόνο.
Η λεία τους είναι τόσο μεγάλη,
περίπου 50 εκατομμύρια λίρες φέτος.
Ο κόσμος πρέπει να ενωθεί για να τελειώσει την κατάρα
της πειρατείας.
Προϊόντα με πειρατές διασκεδάζουν εκατομμύρια ανθρώπους.
Κανείς δεν ξέρει, αν και πότε, θα χτυπήσουν οι πειρατές.
ΗΜΕΡΕΣ ΠΕΙΡΑΤΩΝ
Ο πειρατής είναι κάποιος που πλέει στις θάλασσες ψάχνοντας θησαυρό.
Μερικοί έχουν κάλυμμα ματιού.
Κάποιοι ξύλινα πόδια. Και μερικοί σπαθιά.
Κάποιοι είναι καλοί, άλλοι κακοί.
Ο κακός πειρατής προσπαθεί να κλέψει.
Ο καλός να προστατεύσει.
Και τους αρέσουν οι θησαυροί.
Μερικές φορές, οι άντρες θέλουν βοήθεια, οπότε έρχονται οι γυναίκες,
για να βοηθήσουν.
Μας ελκύει η εικόνα ανθρώπων που δρουν στο περιθώριο της εξουσίας.
Και εκεί οφείλεται, πιστεύω,
η επίμονη εξιδανίκευση της πειρατικής ζωής.
Δυστυχώς, δεν είναι αλήθεια.
Εδώ, η βασίλισσα Ελισάβετ χρίζει ιππότη τον Σερ Φράνσις Ντρέικ το 1581,
επειδή ταξίδεψε και έφερε θησαυρούς
που απέκτησε με πειρατεία.
Κι εδώ η ίδια με τον Σερ Γουόλτερ Ράιλι, πειρατή που έχρισε ιππότη.
Ίδρυσε μια αποικία που ονόμασε Βιρτζίνια, από την παρθένα βασίλισσά του.
Σκοπός της; Στρατόπεδο πειρατών.
Η βασίλισσα Ελισάβετ ονομάστηκε και "βασίλισσα των πειρατών",
γιατί τους τίμησε.
Τους έλεγε "σκυλιά της θάλασσας" επειδή επέκτειναν την αυτοκρατορία
και έβλαπταν τους αντιπάλους...
καταλαμβάνοντας τα πλοία τους.
Τότε, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις συγκρούονταν συνεχώς.
Οι αυτοκρατορίες τους άλλαζαν κι επεκτείνονταν.
Και όλοι έβαζαν πειρατές να κάνουν πλιάτσικο στους εχθρούς.
Στην Ευρώπη, όταν γίνονταν επιδρομές στις θάλασσες,
ένας τρόπος να νομιμοποιηθούν
ήταν με γράμματα που τις στιγμάτιζαν κι όριζαν αντίποινα.
Οι πειρατές τα λαχταρούσαν.
Σήμαιναν πως μπορείς να καταλαμβάνεις πλοία με τις ευλογίες του κράτους.
Δεν υπήρχαν ποτέ περισσότερα πλοία στις θάλασσες.
Ήταν η αρχή της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας,
βασισμένης αποκλειστικά στη ναυτιλία,
κι αυτό ευνοούσε τις συγκρούσεις.
Οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες μάχονταν
για μεγαλύτερο κομμάτι του παγκόσμιου εμπορίου.
Μάχη για αγαθά,
όπως μπαχαρικά από την Ινδονησία,
βαμβάκι από την Ινδία,
ζάχαρη από την Καραϊβική
και σκλάβους από την Αφρική.
Ναυάγια εκείνης της εποχής βρίσκονται ακόμα στον βυθό σήμερα.
Το 1996, ανακαλύφτηκε ένα ιδιαίτερα συναρπαστικό,
έξω από τις ακτές της Β. Καρολίνας,
και για χρόνια οι δημοσιογράφοι παρακολουθούσαν την ανέλκυση.
Η ναυαρχίδα του Μαυρογένη, η Εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας,
ανελκύστηκε από τον βυθό των ακτών μας σήμερα.
Η Εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας βυθίστηκε στη Β. Καρολίνα.
Ο Μπόφορτ έγινε γνωστός ως Μαυρογένης
και το πλοίο του ναυάγησε εκεί έξω.
Αυτό που δεν ανέφεραν οι ειδήσεις είναι πως ήταν πλοίο σκλάβων,
που λεγόταν Λα Κονκόρντ.
Όταν το κατέλαβε ο Μαυρογένης το 1717,
υπήρχαν 455 σκλαβωμένοι Αφρικανοί πάνω.
Όλοι τους πουλήθηκαν ως σκλάβοι, ενώ ο Μαυρογένης έκανε πειρατείες.
Πολλοί λίγοι το αναφέρουν ως πλοίο σκλάβων.
Δεν κατανοούμε το εμπόριο τότε, αν δεν κατανοήσουμε το εμπόριο σκλάβων,
γιατί αυτό βρισκόταν πίσω
από τα αγαθά που στέλνονταν στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.
Βοηθάει να ξανασκεφτούν οι άνθρωποι ό,τι ξέρουν για το εμπόριο σκλάβων.
Σε πολλές περιπτώσεις, κάθε πλοίο μπορεί να μετέφερε σκλάβους.
Οι πειρατές εμπορεύονταν και σκλάβους.
Αυτό που συνέβαινε ήταν ότι αν ο πειρατής καταλάμβανε πλοίο
με σκλάβους πάνω, τους έπαιρνε
και πολλές φορές πήγαινε σε ένα νησί όπου είχε διασυνδέσεις
και τους πουλούσε στους ντόπιους εκεί.
Από εκεί πωλούνταν σε τοπικά παζάρια και φυτείες
δίνοντας την εντύπωση ότι πολλοί πειρατές ήταν έμποροι σκλάβων,
αν και συνήθως δεν συνδέονται με αυτό.
Θυμάστε τον Σερ Φράνσις Ντρέικ;
Πριν γίνει πειρατής κι ιππότης,
ήταν από τους πρώτους εμπόρους της Αγγλίας.
Οι πειρατές ήθελαν να βγάλουν όσο περισσότερο κέρδος γινόταν.
Και το έκαναν
για να το χρησιμοποιήσουν ώστε να αποκτήσουν κύρος.
Όπως ένας από τους πιο διάσημους σήμερα.
Πολλοί ξέρουν το δημοφιλές ρούμι, το Captain Morgan,
αλλά ο Κάπτεν Μόργκαν δεν ήταν μόνο πειρατής,
αλλά και έμπορος σκλάβων και ιδιοκτήτης φυτείας.
Ο Μόργκαν πλούτισε ως πειρατής για την Αγγλία.
Και εδραίωσε τον πλούτο του
δημιουργώντας φυτείες στην Τζαμάικα.
Είχε πάνω από 100 Αφρικανούς σκλάβους.
Περίπου τόσους είχε ο Πρόεδρος Τόμας Τζέφερσον
ανά πάσα στιγμή.
Έγινε εξέχον μέλος της τζαμαϊκανής κοινωνίας
και ως αποτέλεσμα έγινε βοηθός κυβερνήτη
και είχε πολλές συναλλαγές με αριστοκράτες.
ΤΟ 1674, χρίστηκε ιππότης από τον βασιλιά Κάρολο ΙΙ.
Είναι καλό παράδειγμα
ενός από τους πειρατές που δεν θεωρούμε
απόκληρους, απατεώνες, κι αποφασισμένους να είναι στο περιθώριο της κοινωνίας.
Αυτό που ήθελαν
ήταν ενσωμάτωση στην κοινωνία
και τρόπο να στήσουν σπιτικό ανάμεσα στην ελίτ.
Ο Σκοτσέζος Γουίλιαμ Κιντ ήταν ένας ακόμα πειρατής της Αγγλίας,
που λάμβανε προμήθεια το 1696.
Του δόθηκαν επίσημα χαρτιά, πάσο,
προμήθεια από την Αγγλία, για να δουλεύει γι' αυτούς.
Και η δουλειά που του ανέθεταν ήταν να κυνηγάει πειρατές.
Ξεκίνησε από Ν. Υόρκη γύρω από το Ακρωτήριο Καλής Ελπίδας,
στη Μαδαγασκάρη, την Ερυθρά Θάλασσα και τον Ινδικό ωκεανό,
όπου οι πειρατές καταλάμβαναν πλοία της εταιρείας British East India.
Ο Κιντ, αποφάσισε ότι θα έβγαζε περισσότερα ως πειρατής
και στόχευσε αυτό που πίστευε πως θα ήταν επικερδές.
Το πλοίο ανήκε στην Αυτοκρατορία Μουγκάλ,
τη σημερινή Ινδία,
που ήταν εμπορική συνεργάτης των Άγγλων, ένθερμη σύμμαχός τους.
Ο Κάπτεν Κιντ κατέλαβε το πλοίο, κλέβοντας μετάξι, βαμβάκι, ζάχαρη, όπιο
και σίδερο, που σήμερα θα είχαν αξία πάνω από 10 εκ. δολ.
Όχι άσχημα για μία επιδρομή.
Οι Άγγλοι δέχονταν θυμωμένα παράπονα από την Αυτοκρατορία.
Είχαν αγανακτήσει με τους Άγγλους πειρατές στην περιοχή
και ήθελαν να αλλάξει κάτι, να δουν ενέργειες
κατά του Κάπτεν Κιντ.
Οι Άγγλοι τον συλλαμβάνουν στην αποικιακή Μασαχουσέτη.
Τον πάνε στο Λονδίνο για να δικαστεί για πειρατεία.
"Πρόβλημα, ενόχληση και βάσανο του εμπορικού κόσμου..."
Η Αγγλία ήθελε να δείξει πως το έγκλημά του ήταν τόσο σοβαρό
που κάθε κράτος θα έκανε το ίδιο, ήταν αποτρόπαιο,
έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Κρίθηκε ένοχος.
Και το 1701, ο δικαστής τον καταδίκασε
να "κρεμαστείς από τον λαιμό σου ώσπου να πεθάνεις".
Και αυτό συνέβη.
Και τότε βλέπουμε τεράστια αλλαγή στη θάλασσα,
γιατί πριν, οι πειρατές...
δεν είχαν καταδικαστεί και τους είχε επιτραπεί να πλουτίζουν,
γιατί εξυπηρετούσαν πολλαπλό σκοπό.
Hostis humani generis σημαίνει στα Λατινικά "εχθροί της ανθρωπότητας".
Έτσι οι κυβερνήσεις του έννομου κόσμου
αναφέρονταν στους Πειρατές της Καραϊβικής τον 18ο αιώνα.
Είναι ένα αναντίρρητο πεδίο του διεθνούς δικαίου.
Κανένα κράτος δεν αρνείται το δικαίωμα ενός άλλου
να συλλάβει και να ασκήσει δίωξη σε πειρατές στην ανοιχτή θάλασσα.
Άρα, ο Κάπτεν Γουίλιαμ Κιντ είναι πολύ σημαντική φιγούρα
όσον αφορά την ανάπτυξη της παγκόσμιας δικαιοδοσίας.
Κάθε κράτος μπορεί να δικάσει κάποιον
"ανεξάρτητα από το πού διαπράχθηκε το έγκλημα, την εθνικότητα του δράστη,
ή του θύματος..."
Για αιώνες, αυτό εφαρμοζόταν στους πρώτους εχθρούς της ανθρωπότητας:
τους πειρατές.
Γι' αυτό ο νόμος κατά της πειρατείας βοήθησε στη σύλληψη,
τη δίωξη και την εκτέλεση του Αδόλφου Άιχμαν.
Είναι κάποιος που διέπραξε έγκλημα
ενάντια σε όλη την ανθρωπότητα.
Δεν ήταν μόνο ο Κάπτεν Κιντ που είχε πικρό τέλος.
Τις επόμενες δεκαετίες, πολλοί πειρατές είχαν ίδια μοίρα.
Επειδή το 1713, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις βίωσαν σύντομη περίοδο ειρήνης,
κι οι κυβερνήσεις δεν προσλάμβαναν πειρατές για τα εχθρικά πλοία.
Ξαφνικά, πολλοί θαλασσοπόροι
βρέθηκαν στον Ατλαντικό, χωρίς νόμιμο τρόπο για επιδρομές,
ενώ μερικοί συνέχισαν να το κάνουν παράνομα.
Πολλοί ναύτες εμπορικών πλοίων αποφάσισαν να γίνουν πειρατές
για απλούς λόγους.
Πρώτον, τη λεία.
Ένας μέσος ναυτικός κέρδιζε περίπου είκοσι πέντε λίρες τον χρόνο.
Οι πειρατές με μία μόνο επιδρομή έβγαζαν 40 φορές περισσότερα.
Βασικά, κάποιοι έβγαζαν παραπάνω.
Έπειτα, υπήρχε το θέμα της εργασιακής κουλτούρας.
Τα εμπορικά πλοία ήταν γνωστά ως πολύ άσχημοι χώροι εργασίας.
Οι καπετάνιοι τους είχαν απολυταρχική εξουσία στα πληρώματά τους
κι όπως θα περίμενε κανείς, μερικές φορές έκαναν κατάχρηση.
Οι πειρατές ψήφιζαν αρχηγούς και έγραφαν καταστατικά με μέτρα προστασίας.
Ένα πλοίο υποσχέθηκε πως αν κάποιος έχανε ένα μέλος του,
θα έπαιρνε 800 δολάρια ως αποζημίωση.
Για μια δεκαετία, η παράνομη πειρατεία ανθούσε.
Το αποκορύφωμα της "Χρυσής Εποχής της Πειρατείας".
Οι κυβερνήσεις δεν χαίρονταν πολύ.
Οι πειρατές απειλούσαν την εμπορική τάξη των ευρωπαϊκών κρατών.
Χωρίς εμπόριο μεταξύ τους,
τα ευρωπαϊκά κράτη, όπως τα ξέρουμε, δεν θα επιβίωναν.
Οι κυβερνήσεις πήραν αυστηρά μέτρα κατά των πειρατών,
με νόμους και προπαγάνδα εναντίον τους.
Το 1717, μια βρετανική εφημερίδα δημοσίευσε:
"Διακήρυξη για την πάταξη των πειρατών από τον βασιλιά",
δηλαδή ο στρατός θα έπιανε όσους
"αρνούνταν ή αμελούσαν να παραδοθούν".
Όλα αυτά αύξησαν το δημόσιο ενδιαφέρον για τους πειρατές.
Όταν η Γενική Ιστορία των Πειρατών
δημοσιεύτηκε το 1724, έγινε μπεστ σέλερ αμέσως.
Ενώ διαφημιζόταν ως ιστορικό βιβλίο,
πολλά ήταν αποκύημα φαντασίας.
Αφηγείται ότι την παραμονή του θανάτου του Μαυρογένη, τον ρώτησαν
"αν η σύζυγός του ήξερε πού είχε κρύψει τα χρήματά του".
Απάντησε "πως κανείς εκτός από τον ίδιο και τον διάβολο δεν ήξερε".
Οι πειρατές δεν έθαβαν σχεδόν ποτέ τα χρήματα.
Γιατί να το κάνουν αυτό;
Τα ξόδευαν, συχνά σε μπαρ και πορνεία λιμανιών.
Μετά από 160 χρόνια,
οι ιστορίες αυτές ενέπνευσαν Το Νησί των Θησαυρών.
Ο συγγραφέας, Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, πρόσθεσε τις πινελιές του.
Όπως τα πειρατικά τραγούδια "Γιο χο χο κι ένα μπουκάλι ρούμι",
ή κόσμο να βαδίζει στη σανίδα
και τους χάρτες θησαυρών.
Το βιβλίο μάγεψε ολόκληρες γενιές
και η Disney το έκανε ταινία το 1950,
διαφημίζοντάς το ως ορόσημο.
Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ θέτει καινούριο ορόσημο
με την πρώτη ταινία με ζωντανή δράση: Το Νησί των Θησαυρών.
Ο Ρόμπερτ Νιούτον αποφάσισε
να υπερβάλλει με συγκεκριμένο γράμμα της αλφαβήτου...
Ακολούθησαν κι άλλες πειρατικές ταινίες,
εμπνευσμένες από το εξεζητημένο ύφος αυτής της ταινίας.
Περίμενα χρόνια γι' αυτό.
Χουκ!
Έγινε η Ντισνεϊοποίηση της πειρατείας,
που οι πειρατές είναι σαν τον Κάπτεν Χουκ
και τον Πίτερ Παν, που είναι οι κακοί, αλλά δεν σκοτώνουν
ούτε πειράζουν ή βασανίζουν ανθρώπους.
Η αρχική πηγή για όλα αυτά
περιέγραφε τη λεγόμενη "Χρυσή Εποχή της Πειρατείας".
Εκεί πάγωσε στον χρόνο η εντύπωσή μας για τους πειρατές,
παρότι υπήρχαν πειρατές όσο καιρό υπάρχουν πλοία στη θάλασσα,
όπως οι πειρατές στην Αρχαία Μεσόγειο,
οι Βίκινγκ,
οι Βερβεροί
και μία από τις πιο ισχυρές,
η Τσενγκ Ι Σάο.
Εκείνη εφάρμοζε αυστηρά το δικό της καταστατικό:
για βιασμό αιχμάλωτης, η ποινή ήταν θάνατος.
Επί 15 χρόνια, στην αρχή του 19ου αιώνα,
οι πειρατές κυριαρχούσαν στη Νότια Κίνα.
Η Τσενγκ Ι Σάο ηγούνταν του πιο μεγάλου πειρατικού στόλου στην ιστορία.
Πάνω από 1.200 πλοία και 70.000 άντρες.
Ήλεγχε σχεδόν αποκλειστικά το εμπόριο άλατος
και κατέστρεφε τα κυβερνητικά πλοία που δοκίμαζαν να τη σταματήσουν,
παραλύοντας το ναυτικό κι απειλώντας το εμπόριο της χώρας.
Δεν υπάρχει διακριτή γραμμή
για το πότε αντιμετωπίζεις τους πειρατές ως μικροκλέφτες,
ως μια ομάδα κλεφτών στις ανοιχτές θάλασσες,
ή ως αυτοκρατορίες, τεράστιους στρατούς.
Είναι πολύ δύσκολο να διακρίνεις πού τελειώνει ο πειρατής
και πού αρχίζει η οργανωμένη πολιτική κοινωνία.
Όταν η Τσενγκ Ι Σάο αποφάσισε να παραδοθεί,
η κινεζική κυβέρνηση την αντιμετώπισε σαν έθνος.
Έγινε συμφωνία ώστε οι περισσότεροι πειρατές
να γίνουν αξιωματικοί του στρατού ή να αποκτήσουν γη.
Η Τσενγκ Ι Σάο δεν τιμωρήθηκε.
Αυτή η μεταχείριση σε πειρατή θα ήταν παράλογη σήμερα.
Ο κόσμος έχει αλλάξει από τότε.
Τα σύνορα είναι σταθερά κι η διεθνής τάξη τηρείται
από νόμους, συνθήκες και το εμπόριο.
Η ναυτιλία είναι ραχοκοκαλιά της οικονομίας.
Ενενήντα τοις εκατό των αγαθών μεταφέρονται δια θαλάσσης.
Η συνολική αξία αυτών των αγαθών είναι πάνω από 2.000 φορές υψηλότερη
από την εποχή της Τσενγκ Ι Σάο.
Και δεν μεταφέρονται πια στα αμπάρια ξύλινων πλοίων,
αλλά με κοντέινερ πάνω σε τεράστια εμπορικά,
που είναι πιο δύσκολο να καταληφθούν.
Η πιο περιζήτητη λεία σήμερα
δεν είναι χρυσός, ασήμι ή μπαχαρικά, αλλά το πετρέλαιο...
αν η τιμή είναι αρκετά υψηλή.
Το 2013, οι πειρατές κατέλαβαν 13 τάνκερ στη Δυτική Αφρική.
Όταν μετά έπεσε η τιμή του πετρελαίου,
άλλαξαν στρατηγική.
Αντί να στοχοποιούν το φορτίο, στοχοποιούσαν το πλήρωμα.
Παίρνουμε την απαγωγή για λύτρα πιο σοβαρά λόγω του ανθρώπινου αντίκτυπου.
Όπως οι πειρατές του παρελθόντος, και αυτοί έχουν θύματα.
Αλλά σήμερα, ακούμε τις περιγραφές από πρώτο χέρι.
Από τα βάθη της καρδιάς σας, ανοίξτε την να μας βοηθήσετε,
θέλουμε βοήθεια.
Θα πίστευαν πως είμαι πλούσιος και με έδειραν...
ΟΜΗΡΟΣ ΓΙΑ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ 7 ΜΗΝΕΣ
Έδεσαν τα χέρια μου πίσω.
Αυτό που βιώσαμε, κανείς δεν μπορεί να το φανταστεί.
Έτσι είναι η πειρατεία αυτήν τη στιγμή.
Συνήθως εντείνεται σε μέρη
όπου η εθνική ή η διεθνής τάξη διαλύεται.
Όπως στη Σομαλία, μια χώρα σε αναρχία
όπου άνθισε η πειρατεία από το 2007 ως το 2012.
Ή στη Βενεζουέλα σήμερα, όπου είχαμε άνοδο
από την κατάρρευση της οικονομίας το 2014.
Ένα κράτος έχει λιγότερη ικανότητα να ελέγξει τον θαλάσσιο χώρο του
όταν έχει εστιάσει σε μια εγχώρια κρίση.
Δεν εμφανίζονται από το πουθενά οι πειρατές.
Υπάρχουν συγκεκριμένες δομές που μερικές φορές διευκολύνουν
ή καθιστούν αναγκαία την ιδέα ότι κάποια άτομα
λειτουργούν εκτός των υπαρχουσών δομών αυξάνοντας την παράνομη δραστηριότητα.
Όπως οι πειρατές αιώνες πριν,
οι άνθρωποι γίνονται πειρατές για απλούς λόγους.
Απουσία βιώσιμων οικονομικών εναλλακτικών.
Πρόσβαση σε πλοία για επίθεση.
Οι σημερινοί πειρατές δεν απεικονίζονται ως εξιδανικευμένοι απατεώνες.
Είναι απελπισμένοι εγκληματίες.
Όπως στην ταινία που προτάθηκε για Όσκαρ,
βασισμένη στην αληθινή ιστορία Σομαλών πειρατών
που έπιασαν όμηρο έναν καπετάνιο αμερικανικού πλοίου το 2009.
Οι πειρατές σήμερα δεν μπαινοβγαίνουν στην υψηλή κοινωνία.
Άρα, γιατί είμαστε εδώ και οι πειρατές εκεί;
Είναι στη λάθος πλευρά της ιστορίας.
Από πολιτική άποψη, τα πολιτισμένα κράτη
που απαρτίζουν τον κόσμο σήμερα ανέβηκαν στην κορυφή.
Εν μέρει, επειδή αυτά τα κράτη ήταν επιτυχημένα σε κάτι βάρβαρο:
το εμπόριο σκλάβων.
Στα 1700, οι πειρατές δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν
το εμπόριο σκλάβων που βιομηχανοποιήθηκε,
μεταφέροντας Αφρικανούς σε αποικίες της Ευρώπης στην Αμερική,
όπου ο μόχθος τους έφερε τεράστιο πλούτο.
Εδραιώνοντας την παγκόσμια κυριαρχία των ευρωπαϊκών δυνάμεων
και των ΗΠΑ.
Όταν οι ΗΠΑ κατάργησαν το εμπόριο σκλάβων,
όρισαν ότι "όσοι ασχολούνται με εμπόριο σκλάβων
θα θεωρούνται πειρατές" και "θα εκτελούνται".
Μόνο ένας έμπορος εκτελέστηκε από Δυτική πολιτεία:
ο Ναθάνιελ Γκόρντον, που καταδικάστηκε το 1862 για πειρατεία.
Πειρατής είναι μια ταμπέλα που σε όλη την ιστορία
έβαζες στους αντιπάλους ή στους εχθρούς σου
για να δηλώσεις πως ήταν παράνομοι,
ενώ ό,τι έκανες εσύ ήταν εντελώς νόμιμο.
Οι πειρατές ήταν σημαντικό κομμάτι της ιστορίας.
Μόνο που δεν είναι αυτό που νομίζουμε πως είναι.