911 Acil Yardım.
911, acil durumunuz nedir?
911, acil...
9 Nisan 2014'te 911 Acil Yardım hattı
milyonlarca Amerikalı için hizmet dışı kaldı.
Altı saatten fazla bir süre çalışmadı.
6000'den fazla acil yardım çağrısı ulaşmadı.
Devlet sorunun Eaglewood, Colorado'daki
çağrı yönlendirme tesisindeki bilgisayardan kaynaklandığını tespit etti.
Basit bir kodlama hatasıydı.
O bilgisayarı kodlamaktan sorumlu kişiler
kaydedebileceği çağrı sayısına hiç ulaşmayacağını sandıkları
bir üst sınır koyarak kodlamayı seçmişlerdi.
Ancak 2014'deki o gece bu üst sınıra ulaştı.
Bilgisayar, talimatları kusursuz uyguladı.
Sınıra ulaştı ve arama yönlendirmeyi bıraktı.
Sorun bilgisayar değildi
ve kodda bir hata da yoktu.
Sorun kodlamanın kendisinde,
yani insanların bilgisayarla iletişim kurduğu karar verme işlemindeydi.
Bu tür bir güçle beraber büyük bir ahlaki sorumluluk da geliyor.
Bunun gibisi yok.
Bunun yerini alacak bir şey yok.
Bir şehri inşa edenlerin
şehirde hayatınızı
nasıl yaşadığınıza karar verdiği gibi
kod da çevrim içi nasıl yaşadığımızı kontrol ediyor ki esasen böyle yaşıyoruz.
Sadece internete girdiğimizde değil,
acil yardım hizmetlerine ulaştığımızda...
...veya doktora gittiğimizde
veya arabaya bindiğimizde.
Hepimiz her gün kodla iç içeyiz.
Ancak dünya nüfusunun yalnızda binde üçü kod yazmayı biliyor.
Ezici çoğunluk için bu bir kara kutu.
Ama öyle olmamalı.
Peki kodlama nasıl çalışıyor?
Onunla hangi yeni dünyaları kuruyoruz?
NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Bilgisayar.
İnsanoğlu tarafından yaratılmış marifetli elektronik donanım bütünü.
Mesele, sorunlarımızı çözmek için yeterli makineye sahip olmamamız değil,
sorunlarıın çözümüne yönelik yeterli tanımlarımız olmaması.
Biri kodlama dediğinde bunu çok zor bir şey sanırsınız.
Bilgisayarda kullandığınız her şeyin insanoğlu tarafından yaratıldığını
unutmamak çok önemli.
KODLAMA
Diyelim ki bir uzaylı geldi ve "Kodlamanın önemi ne? Nedir bu?" dedi.
Ben şunu derdim:
"Biz bu fiziksel dünyada yaşıyoruz ve 50 yıl önce
bir avuç insan başka bir gezegen kurmaya başladı. Ama orası fiziksel değildi.
Sanal bir gezegendi.
Sokağa bakın. Kafaları yerde,
telefona bakarak yürüyen şu insanları görüyor musunuz?
Sahiden başka dünyadalar.
Kod budur.
O başka dünyanın yapı taşlarıdır.
Bu tezgâh dünyadaki her bilgisayar ve akıllı telefonun
atasıdır.
1804'te icat edildi
ve bu kartlar büyük yenilikti.
Her karttaki delikler sadece belli pimlerin geçmesine izin veriyordu.
Yüzlerce karttaki binlerce delikle
dokumacılar eskiye göre daha karmaşık desenler yapabildiler.
Süslü şallar Avrupa'da çok popüler oldu.
Dokunan tasarımlar öyle karmaşık oldu ki resme benziyorlardı.
Tezgâhın mucidinin bu tasarımı gibi.
Tezgâhtan önce her bir iplik "çizimciler" tarafından
elle seçilirdi.
O zaman hesaplamalar da sözde "bilgisayarlarla" elle yapılırdı.
İlk bilgisayarlar insanlardı.
Eldeki en iyi makineler de
toplama ve çıkarma yapan abaküs gibi,
tek bir matematik problemi çözüyordu.
İngiliz matematikçi Charles Babbage
istenen veya programlanan her türlü matematik problemini
çözebilecek bir makine istedi.
"Analitik Makine" adını verdiği bir makine önerdi.
Babbage'ın fikri onu tarih sayfalarına yazacaktı.
Bilgisayarlar ilk olarak çok acayip bir İngiliz mucit olan
Babbage tarafından icat edildi.
Nasıl çalışacağına dair esin kaynağı vardı.
Evinde asılı duran bu resmin nüshasını sakladı.
Jacquard'ın tezgâhında olduğu gibi Babbage'ın Analitik Makinesi'nde de
fiziksel parçalar, yani "donanım" vardı.
Tezgâhta olduğu gibi
donanıma delikli kartlar şeklinde talimat verilebiliyordu.
Delikler pimleri içeri alıyor,
ve deliklerin yokluğu da diğer pimleri geri itiyordu,
böylece mekanik işlem zinciri oluşuyordu.
Farklı delikleri olan kartlarsa yazılımdır.
Babbage Analitik Makinesi'ni hiç tamamlayamadı
ama onunla çalışan genç bir hanım bunun dünyayı değiştirme potansiyelinin
matematiğin ötesinde olduğunu gördü.
Lovelace Kontesi Ada Byron şöyle yazdı:
"Kartları uygulama fikri doğduğu an
aritmetiğin sınırları aşılmıştı..."
Jacquard'ın gördüğü şeyi gördü:
Delikler sayılardan fazlasını temsil edebilirdi.
Desen olabilirdi,
müzik olabilirdi,
hatta tüm cümleler olabilirdi.
Bunu Mors alfabesi olarak görebilirsiniz.
Mors alfabesindeki her harf sadece iki sinyal setiyle ifade edilir:
Böyle, ya da böyle.
İkili değerdir.
Bu bip sesleriyle her şeyi söyleyebiliriz.
1912'de Titanik'in yolladığı bu yardım çağrısı gibi.
"SOS" bir şeyi temsil etmez.
Sadece Mors alfabesinde yollaması çok kolaydır.
Her harfin eşit bir şekilde sıfırlar veya birler hâlinde
ifade edilebileceğini düşünebilirsiniz.
Tanıdık geldi mi?
Bu, ikili koddur.
Makineler ve insan dili arasındaki boşluğu böyle dolduruyoruz.
Her bir veya sıfır, bir ikili sayı veya "bit"tir.
Bunlar modern programlamanın atomlarıdır.
Onları başka bir adla bilebilirsiniz:
Sekiz bit bir bayttır.
Bilgisayarınızda 1.1 mega bayt olarak bildiğiniz o resim var ya?
Sekiz milyon sekiz yüz bin sıfır ve birdir.
Mors alfabesi çizgileriyle noktalarının şunu yazma yolu olması gibi,
ikili kodların birleri ve sıfırları da modern bir bilgisayarda olanları
yazmanın yoludur:
Elektrik yükü var ya da yok.
Bu basit bir elektrik devresi.
Bunlardan milyonlarcasının birlikte çalıştığını hayal edin.
Günümüzdeki bilgisayar böyle işte.
Bir elektrik devresinde bu bir bittir.
Lamba yanmıyor mu? Sıfır.
Yanıyor mu? Bir.
Bilgisayarlar sadece elektriği anlar.
Kodlayıcıların bilgisayarda yaptığı her şey
nihayetinde
bir dizi açma-veya-kapama yükleridir.
Hepsi çalışır çünkü doğru şekilde dizildiklerinde
bu yükler mantığı temsil eder.
Esasen mantık, tahmin edilebilir gerçekler veya olaylar dizisidir.
Bu anahtarı kapamak...
..ve ardından bunu kapayıp zili çalmak gibi.
Aslında bilgisayarcılar buna "Mantık VE Devre" der.
Veya mantık geçidi.
Bu masada delik açmadan yapabilir miyim bakalım.
Bir VE geçidinde ışığın yanması için iki devrenin kapatılması gerekir.
Bir de VEYA geçitleri vardır.
Bu durumda sadece devrelerden biri kapatılırsa ışık yanar.
Diğer türlü de ifade edilebilir.
"Devrelerden biri kapalıysa ışığı aç."
Bu tür bir "eğer ise" ifadesi
algoritmadır.
Günümüzün popüler kültüründe "algoritma" sözü çok karmaşaya yol açıyor.
Algoritmaların kafayı yediği bu durumu daha önce gördük.
Algoritmaların çalışma şekli birçok insan için gizemdir.
Algoritma ne ki?
Ancak algoritma aslında bir dizi yönlendirmedir.
Mağazaya yürüdüğünüzü hayal edin.
Sola, sonra da sağa dönebilirsiniz.
Veya sağa, sonra da sola dönebilirsiniz.
Veya dört kez sola dönüp parkın etrafından dolaşıp
otoyoldan geçip tekrar dört kez sağa dönebilirsiniz.
Aynı yere varmak için farklı yönlerin olması gibi,
kodlamada da aynı sorunu çözmek için birçok farklı algoritma olabilir.
Amaç en zarif, en etkili olanı bulmaktır.
Güzel kod kendini tekrarlamaz.
Zariftir. Güçlüdür.
Algoritma kullanan bilgisayarlar onlara söylediklerimizi yaptı
ama çok daha hızlı yaptılar
ve bu da insanları çok güçlü kıldı.
Bilim insanları hidrojen bombasını ilk geliştirmeye başladığında
öncelikle insan bilgisayarları kullandılar.
Sonra buna yöneldiler:
ENIAC bilgisayarı altı hafta boyunca termonükleer hesaplamalar yaptı.
Sonuçları doğrudan şuna katkıda bulundu:
II. Dünya Savaşı'nda Hiroşima ve Nagasaki'ye atılan
atom bombalarından yüzlerce kat daha güçlü bir bombanın
1952'deki ilk başarılı denemesi.
Kodlama gücü insanların istediğini yapabilme yetisini
daha da güçlendirdi.
Ancak 1940'larda bu yine de çok fazla iş demekti.
Sıfırlar ve birler olarak program yazmak elbette çok ileri gidemiyor.
İnsanlar kodlamanın verdiği gücün daha fazlasını istedi.
Ama kodlamanın daha kolay bir yolunu istediler.
Bugün neredeyse tüm kodlayıcıların kullandığı şeylerin icat edilmesiyle
kodlamanın hikâyesi
o günden beri insan diline gitgide daha da yaklaşmakta.
Bunlar, programlama dilleri.
Birlere ve sıfırlara kıyasla bu diller oldukça soyut.
Soyutlama insanlar için zor bir kelimedir.
Daha soyut diller esasen aynı birler ve sıfırlardan oluşur.
Biz sadece onları daha iyi organize etmenin yolunu bulduk.
Bunu biyoloji terimleriyle düşünebilirsiniz.
İnsan oldukça karmaşıktır
ama vücudumuzun yüzde 99'u sadece altı elementten oluşur.
Daha büyük moleküllere yükselebilirsiniz.
O organizasyon katmanı
ve en basit canlı şey arasında ufacık bir sıçrama vardır.
İnsanların çok ileri düzeyde şeyler yapan beyinleri olduğu için
aynı şeyden oluştuklarına inanmak güçtür.
Bilgisayarlar da buna benzer ama çok daha basittir.
Bu iyi haber.
Kodlamanın hikâyesi bu kutuyu yukarı taşıma hikâyesidir.
İşin özündeki ikili ve mantık geçitleriyle uğraşmadan,
hatta bunları anlamaya gerek bile duymadan
daha kolay, daha hızlı ve daha güçlü kodlama yolları sağlamak için
ikili değerden uzaklaşmaktır.
Kodlayıcıların hepimizin bildiği ürünleri yapmasını sağlayan budur.
Oraya ulaşmanın ilk yolu...
Okuması ve yazması çok daha kolay olan "çevirici dil"dir.
Bu dilde 0-1-0-0-0-1-1-1 demek yerine,
buna "ADD" diyelim,
çevirici adlı bir program ADD harflerini
sıfırlar ve birlerin uygun karşılığına dönüştürür.
Bu seviyede ikili değer harf ve sayılar hâlinde düzenlenir.
Atomların moleküller hâlinde düzenlendiği gibi.
Ancak çevirici dildeki kodlama hâlâ çok kolay değildi
çünkü tüm bu bilgisayarlar farklı çevirici dil kullanıyordu.
Bir bilgisayar için program yazdığınızda diğer bilgisayarlarda çalışmıyordu.
İnsanlar hemen bilgisayara vermek istediklerimizin
aslında her gün kullandığımız terimler olması gerektiğini düşündü.
Çevirici dili kullanarak inşa ettiğimiz
programlama dilleri var
ve sonra bu programlama dillerinden daha fazla programlama dili inşa ettik.
Adlarını duymuşsunuzdur.
-LISP... -BASIC...
-Java... -C++...
-Python 3... -HTML 5...
PEARL, PHP, biraz C...
Konuşma dillerinin başkalarına aynı fikri ifade etmenin
farklı yolu olması gibi,
programlama dilleri de aynı fikri bilgisayarlara ifade etmenin
farklı yoludur.
Birden fazla üst düzey dil var
çünkü öncelikle, farklı diller farklı ihtiyaçlara hitap eder.
Bu ikisini ele alalım.
Bu COBOL dili 1950'lerin sonlarında
iş yerlerinin kodu kullanmasını kolaylaştırmak için yaratıldı.
Her konuşmanın "DURDUR"la bitmesi dışında
İngilizceye çok benziyor.
Bu CPL dili 1960'larda geliştirildi ve daha bilimsel hesaplama kullandı.
Biyolojik evrim gibi.
Organizmalar daha da karmaşıklaştıkça
belli çevrelere daha iyi adapte olmalarını sağlayan özellikler geliştiriyorlar.
Ayrıca açıkçası, bir zevk meselesi.
İnsanlar kendilerini ifade etmek için farklı araçları sever.
Mesela C++ dili...
Elon Musk beğenmiyor.
Siz de icat edebilirsiniz.
Bu, tamamen "moo" kelimesinden oluşan üst düzey bir dil.
Cidden öyle. Adı da COW, yani İNEK.
Bu da Arnold Schwarzenegger'in film repliklerinden oluşuyor.
Ne zaman "Artık tükenmiştir" desem
başka biri yeni bir dil buluyor ve bu, kendine fanatik kitlesi oluşturuyor.
Yeni dillerin icat edilmesinin biteceğini düşünmüyorum.
Tüm bu diller hâlâ mantığı baz alıyor.
Mesela Netflix'teki bir kodlayıcı şunu diyebilir:
"İki saatten fazla izliyorsanız
bu gösterilsin."
Ama kodun birçok insanın hayatını etkilemesi için
çoğu insanın bilgisayar kullanması gerekiyordu.
Yani bilgisayarlar daha kolay, daha dost canlısı olmalıydı
ve bu, bir başka büyük sıçrama gerektiriyordu.
Bu da 1968'de
Doug Englebart'ın yaptığı gösterimle burada başladı.
Bir saniye içinde çalıştığı ekranı
ve takip noktasının o fareyle birlikte hareket edişini göreceğiz.
Günümüzde insanlar bir parça kâğıda beyanlarını yazıp
sonra da yazıya döken kişiye bunu vererek programlama yapmıyor.
Bir ekranın başına oturuyorsunuz. Grafik kullanıcı arabiriminiz var.
Bugün onlara GUI'lar diyoruz.
GUI'larla insanlar hiç yazmadan kodlayabiliyor.
Veya kodu daha kolay kullanabiliyor.
Genellikle 70'lerin başlarında Alan ve yol arkadaşlarının
Xerox Palo Alto Araştırma Merkezi'nde güzel bir şekilde yarattığı
programlama yazım ortamında çalışıyorsunuz aslında.
"Alan."
Alan bu.
Onu kişisel programlamanın babası olarak görüyorum
çünkü bu vizyonu gerçekten tasavvur eden ilk kişiydi.
İtiraf etmeliyim ki o vakit bunu bilim kurgu sanmıştım.
Büyük şeyler yapılırken...
...genelde koca bir topluluk vardır.
Palo Alto Araştırma Merkezi bu konuda muhteşemdi.
Sihir gibiydi.
Grafik kullanıcı arabirimi milyonlarca insanın
bilgisayarları onlara doğal gelen bir şekilde kullanmasını sağladı.
Xerox 1979'da GUI'ları ilk tanıttığında
kodun günlük hayatı nasıl değiştirebileceğini gösterdiler.
Ofisinize geldiniz ve bir Xerox makinesi
sabah postanızı ekranda sunuyor.
Yakında bunun gibi Xerox sistemleri
en değerli varlığınızı, yani bilgiyi yönetmenize
yardım edecek.
Bu araştırma topluluğunda dünyayı daha güzel yapmak için
benim gibi birçok insan vardı.
İnsan kapasitesinin geliştirilmesiyle derinden alakalı bir fikirleri vardı.
Bizimle, halkla, normal insanlarla
iletişim kuracak bir şeydi bu.
Daha önce yaptıklarımızın çok daha fazlasını yapmamızı sağlayacaktı.
Çok daha fazlasını yapmamızı gerçekten de sağladı.
GUI'lar bu alanda büyük bir sıçramaydı.
Sonra da dünyayı değiştiren sıradaki yenilik doğdu.
Kodla yapabildiğimiz her şeyi
dağıtmanın yeni bir yolu.
İnsanlar televizyonda tüm bu kodlara ani erişimin ne anlama geleceğini
anlamaya çalıştı.
Varsayalım ki oturmuş, sabah kahvenizi içiyorsunuz.
O günkü gazeteyi okumak için ev bilgisayarınızı açtınız.
Yazılan her sözün, her tablonun resminin, çekilen her filmin
evinizde anında görülebileceği bir dünya hayal edin.
Heyecan verici ve korkutucu bir şeyin eşiğindeyiz.
Sadece bir araç, değil mi?
Hayır, değil.
Günümüzün en etkili yazılım ürünleri tüm bu yeniliklerden yararlanıyor.
Bir üniversite öğrencisi, üst düzey bir program dilini, PHP'yi
kullanarak internette paylaşılacak ve GUI'lı bilgisayarlarda
kullanılacak bir şey yaptı.
Bunu 2004'teki ilk televizyon röportajında açıkladı.
Bu, üniversite ve kolejler ve oradaki sosyal ağları yoluyla
insanları birbirine bağlayan bir çevrim içi rehber.
Şu an 100 bin kişiyiz. İleride ne olacağını kim bilebilir?
İleride olacaklar, Facebook'ta her ay iki milyardan fazla insanın bulunmasıydı.
Kodlayıcılar günümüzde milyarlarca insanın hayatını şekillendiriyor.
Nasıl çalıştıklarını, alışverişlerini, yediklerini, buluşmalarını
ve dinlencelerini.
Şu an ne yapıyorsunuz?
Bir Netflix tarayıcısından beni izliyorsunuz.
Netflix'in kendisi bir kod ve yine bir kod olan tarayıcıda çalıştırılıyor,
o tarayıcı da kodu kullanarak tasarlanan bir bilgisayarda çalıştırılıyor.
Sonsuza kadar uzanıyor.
Harika kod her gün milyonlarca insanın düşündüğü,
ve gezip dolaştığı bir müzenin mimarı gibidir.
Kod yazmak gibisi yok çünkü saf bir yaratı gibi.
Bir şeyin nasıl çalışacağına dair bir fikriniz var.
Sonra bir bilgisayar karşısında oturuyorsunuz
ve onu gerçeğe dönüştürüyorsunuz.
Bu rol için çok fazla sorumluluk söz konusu.
Hız sınırı var. Saatte 90 kilometreden fazlası mümkün değil.
Peki.
Peki bir arabanız olsaydı ve bilgisayar
"Bu araba 90 kilometreden hızlı gitmeyecek" deseydi?
Bu, davranışınızı kontrol etmenin bir başka yolu.
Kod genelde tercihlerimizi kontrol ederek
yasaların umduğundan daha engin bir düzenleyici etkiyi hayatlarımıza getirir.
Bu harika bir şey olabilir.
Her yıl Amerika'da altı milyondan fazla araba kazası var
ve bir analize göre bunların yüzde 94'ü sürücü kaynaklı.
Kodlamadaki ilerlemeler milyonlarca hayatı kurtarabilir.
Ama başka açılardan da hayatları riske atabilir.
Bende hipertrofik kardiyomiyopati adlı bir durum var.
Bu, büyük bir kalp sahibi olmamın tıp terimi.
Kalbim gerçekten büyük bir kalp.
Normal birinin kalbinin üç katı.
Bunu 30'lu yaşlarda öğrendim ve 40'ıma kadar ölme riskim
çok yüksekti.
Bir elektrofizyolog şöyle dedi: "Bu hiç sorun değil
zira kalp ritmi düzenleyici kullanabilirsiniz."
Bu cihaz kodla çalışıyor.
Birkaç yıl önce hamileliğim sırasında kalbimde çarpıntı oldu.
Kadınların yaklaşık yüzde 25'inde kalp çarpıntısı vardır. Bu çok normal.
Ama cihazım tehlikeli bir ritmim olduğunu düşündü
ve beni şokladı.
Cihaz üreticileri hamile kadınları şoklamakla ilgilenmiyor.
İsteyecekleri son şey bu.
Sadece bunu düşünememişler.
Pek çok sayıda karar var
ve programlama yapanlar bu kararları alacak.
Ve kaçınılmaz olarak,
beklememiş oldukları
birçok durum ortaya çıkacak.
Programlama becerisini öğretirken
öğretmeye çalıştığımız şey
tüm bu farklı şartları nasıl düşündüğünüz.
Düşünmeniz gereken onca şey yüzünden
felce uğramadan nasıl kapsamlı düşünebileceğiniz.
Bu giderek daha da gerçek olacak çünkü tamamen farklı bir şekilde
kodlamaya başladık.
Geleneksel kodlamada bilgisayar için talimat yazarsınız.
Ama artık bilgisayarlara birçok girdi ve birçok çıktı verebiliyor,
kendi talimatlarını yazmasını sağlayabiliyoruz.
Yaptığınız şey şu: Bilgisayara
birçok örnek veriyorsunuz
ve "Bu bir parti." diyorsunuz.
Sonra başka şeyler ekliyorsunuz.
Dişçi muayenehanesi: Parti değil.
Sınıf: Parti değil.
Bilgisayar bunlara bakıyor ve bir sınıflandırma sistemi
oluşturmaya çalışıyor.
Buna makine öğrenimi diyoruz.
Bu günlerde birisi yapay zekâ diyorsa kastettikleri budur.
Bu apayrı bir soyutlama ve çalışma şekli
çünkü bu şeyleri düzenleme yöntemimize uymuyor.
Bunlara makine öğrenimi algoritmalar diyoruz çünkü bilgisayar
uyacağı yönlendirmeleri kendi yaratıyor.
Ama elbette nihayetinde onlar da küçük, minik talimatlara çevriliyorlar.
Google Çeviri bir milyon küsur satırlık bir koddu.
Yani insanlar bir milyon küçük talimat yazmıştı.
Google Çeviri günümüzdeyse makine öğrenimine başvuran
500 satırlık bir kod.
Varsayalım ki bir hatadan ötürü, eklediğiniz parti fotoğraflarında
hiç siyahi veya Hispanik insan yok.
Bilgisayar partilere sadece
beyaz ve Asyalıların davetli olduğu kuralını belirleyebilir.
Programlama yapan birçok beyaz ve Asyalı var.
O tasarım odasına kimin gireceğini
milyonlarca sebepten ötürü çeşitlendirmeliyiz.
Daha çok hayat deneyimi olursa daha iyi sorular soracaklardır.
Ama nihayetinde makine öğrenimi sisteminize veri aktarıyorsanız,
veriye de yapısal ırkçılık içeren bir ceza adaleti sistemi işlendiyse
ve makine öğrenimi programlayıcılarınız Benetton reklamındakiler gibiyse,
farklı ırklara, yüzlere, sosyal geçmişlere bile sahip olsalar
o makine öğrenim sistemi yine de veriden öğrenecektir.
İnsanlar bunu faal şekilde düzeltmezse
tarihî veriler geçmişin hatalarını tekrarlamamıza yol açacaktır.
Kodlamanın hikâyesi insan arzusu ve yaratıcılığının hikâyesidir.
Falcon 9 roketinin kalkışı.
Görülemez dediklerimizi gördük.
Kara delik.
Dünyanın daha iyi bir yer olmasını sağlamak için
daha da sezgisel araçlarla
daha fazla insanın kullanabileceği yeni bir dünya kuruyoruz.
Bilgisayarları insanoğluna, çok daha fazla insanoğluna erişilebilir kılmayı amaçlayan
bir yolculuğun içindeyiz.
Son 50 yıldır bu devrimin gözümüzün önünde gerçekleşmesini izliyoruz.
Bu yüzden bu günü yaşamak heyecan verici.
Bilgisayarda kullandığınız her şeyin insanoğlu tarafından yaratıldığını
unutmamak çok önemli.
Bu insanlardan biri olabilirsiniz ve o insanlardan biri olmanız çok önemli.
Gerçekten dünyayı temelden değiştirebilirsiniz.
Makine öğrenimini, veri ve geleneksel kodlamayı
çok daha fazla kullanarak işleyecek bir dünya var.
Bir toplum olarak şunu söylemeliyiz:
"Peki. Bu güçlü, yeni teknolojiye sahibiz
ve bazı yönlerden harika olacak ama tek başına harika olmayacak."