‎911 แจ้งเหตุฉุกเฉินเรื่องอะไรคะ
‎911 แจ้งเหตุฉุกเฉินเรื่องอะไรครับ
‎911 แจ้ง...
‎ในวันที่ 9 เมษายน ปี 2014 ‎จู่ๆ 911 ก็หยุดให้บริการ
‎คนหลายล้านทั่วสหรัฐอเมริกา
‎ระบบล่มไปกว่าหกชั่วโมง
‎ไม่สามารถรับ ‎สายแจ้งเหตุฉุกเฉินกว่า 6,000 สาย
‎รัฐบาลตามปัญหาไป ‎ถึงคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง
‎ในอาคารโอนสายที่เองเกิลวูด รัฐโคโลราโด
‎เกิดจากการเขียนโค้ดพลาดนิดเดียว
‎คนที่คุมการเขียนโค้ดคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น
‎เลือกกำหนดตัวเลขสูงสุดในการรับสายโทรเข้า
‎ซึ่งเป็นตัวเลขที่คนเขียนโค้ดคิดว่า ‎คอมพิวเตอร์ไม่มีทางต้องเจอ
‎แต่ในคืนนั้นของปี 2014 มันเกิดขึ้น
‎คอมพิวเตอร์ทำตามคำสั่งอย่างไร้ข้อบกพร่อง
‎มันรับสายจนถึงจำนวนที่กำหนด ‎จากนั้นก็หยุดโอนสาย
‎ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คอมพิวเตอร์
‎และไม่ได้อยู่ที่บั๊กในโค้ด
‎แต่อยู่ที่การเขียนโค้ด
‎ขั้นตอนการตัดสินใจซึ่งคนจะสื่อสาร
‎กับคอมพิวเตอร์
‎พลังประเภทนี้มาพร้อมกับความรับผิดชอบ ‎ทางจริยธรรมที่ใหญ่ยิ่ง
‎ไม่เหมือนการทำอย่างอื่น
‎ไม่มีอะไรทดแทนกันได้
‎ในหลายๆ แง่ก็ไม่ต่างจาก
‎ช่างก่อสร้างตึก
‎ที่ตัดสินว่าเราจะใช้ชีวิตยังไงในเมืองนี้
‎ผมว่าโค้ดควบคุมชีวิตออนไลน์ของเรา ‎ซึ่งหลักๆ ก็คือวิถีชีวิตของเรา
‎ไม่ใช่แค่ตอนที่เราเข้าอินเทอร์เน็ต
‎แต่ยังเป็นตอนที่เราติดต่อกับหน่วยกู้ภัยฉุกเฉิน
‎หรือไปพบแพทย์
‎หรือขึ้นรถ
‎เราทุกคนใกล้ชิดกับโค้ดอยู่ทุกวัน
‎แต่มีคนเพียงหนึ่งในสาม ‎ของหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่รู้วิธีเขียนโค้ด
‎สำหรับผู้คนจำนวนล้นหลามที่เหลือ ‎โค้ดคือกล่องดำ
‎แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น
‎แล้วการเขียนโค้ดจริงๆ ทำยังไงกันแน่
‎โลกใหม่ที่เรากำลังใช้โค้ดสร้างขึ้นมา ‎มันเป็นยังไงกันแน่
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎คอมพิวเตอร์
‎ชุดฮาร์ดแวร์ไฟฟ้าที่ชาญฉลาด
‎ถูกสร้างโดยมนุษย์
‎ไม่ใช่ว่าเราไม่มีเครื่องจักรที่น่าพอใจ ‎เพื่อช่วยเราแก้ปัญหา
‎แต่เราขาดคำอธิบายที่น่าพอใจ ‎ว่าจะแก้ปัญหาเหล่านั้นอย่างไร
‎เวลามีคนพูดว่าเขียนโค้ด เราคิดว่ามันยากมาก
‎แต่อย่าลืมว่าทุกอย่างที่เราใช้กับคอมพิวเตอร์นั้น
‎มีมนุษย์เป็นคนสร้าง
‎(การเขียนโค้ด)
‎สมมติว่ามนุษย์ต่างดาวบุกมาแล้วคุณก็ ‎"โอเค เขียนโค้ดสำคัญตรงไหน
‎มันคืออะไร"
‎ผมก็จะบอกว่า "คืองี้ครับ
‎เราอยู่บนโลกนี้ซึ่งประมาณ 50 ปีก่อน
‎มีคนกลุ่มเล็กๆ เริ่มสร้างดาวเคราะห์ขึ้นอีกดวง
‎แต่มันไม่ใช่โลกที่อยู่ได้จริง ‎มันเป็นโลกเสมือน
‎มองไปตามถนนสิ คุณเห็นทุกคนเดินบนถนน
‎ก้มหน้าจ้องโทรศัพท์ใช่ไหมครับ
‎ที่จริงพวกเขาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
‎นั่นแหละครับ โค้ดโปรแกรม
‎มันคือตัวอาคารของอีกโลกหนึ่ง
‎เครื่องทอผ้านี้คือบรรพบุรุษของคอมพิวเตอร์ ‎และสมาร์ทโฟนทุกเครื่อง
‎บนโลกนี้
‎มันถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี 1804
‎และนวัตกรรมใหญ่ในตอนนั้นคือบัตรข้อมูลเหล่านี้
‎รูในบัตรแต่ละใบ ‎ทำให้เข็มบางอันทะลุไปได้
‎ด้วยรูนับหมื่นบนบัตร
‎นักทอผ้าสามารถ ‎ทำลวดลายที่ซับซ้อนได้มากกว่าที่เคย
‎ผ้าคลุมไหล่ลายวิจิตรกลายเป็นที่นิยมมากในยุโรป
‎ลวดลายถักทอซับซ้อนละเอียดลออ ‎จนดูราวกับภาพเขียน
‎เช่น หนึ่งในผู้คิดค้นเครื่องทอผ้าคนนี้
‎ก่อนจะมีเครื่องทอผ้า ‎ด้ายแต่ละเส้นต้องใช้มือเลือก
‎โดย "เด็กดึงด้าย"
‎สมัยนั้นก็คำนวณตัวเลขกันเองเช่นกัน
‎ใช้คนที่เรียกกันว่า "คอมพิวเตอร์"
‎คอมพิวเตอร์สมัยแรกๆ คือคนเหล่านี้
‎และเครื่องจักรที่ดีที่สุดที่ใช้เป็นเครื่องมือ
‎ก็คิดเลขได้ประเภทเดียวเท่านั้น
‎เช่น ลูกคิดที่ใช้บวกและลบ
‎นักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษ ‎ชาลส์ แบบเบจอยากได้เครื่อง
‎ที่ช่วยคิดเลขทุกแบบที่เราเลือกได้
‎หรือเรียกว่าตั้งโปรแกรมให้มันทำได้
‎เขาจึงนำเสนอเครื่องจักรที่เขาเรียกว่า ‎"เครื่องวิเคราะห์คำนวณ"
‎ไอเดียของแบบเบจจะทำให้ ‎ประวัติศาสตร์จารึกชื่อของเขาไว้
‎แบบเบจประดิษฐ์คอมพิวเตอร์ตัวแรกๆ
‎เขาเป็นนักประดิษฐ์ชาวอังกฤษสุดเพี้ยน
‎แบบเบจมีความคิดว่าอยากให้มันทำงานยังไง
‎เขาเก็บสำเนาภาพนี้โดยแขวนไว้ในบ้านตัวเอง
‎เครื่องวิเคราะห์คำนวณของแบบเบจ ‎ก็เหมือนกับเครื่องทอผ้าของแจคการ์ด
‎ตรงที่มีส่วนที่จับต้องได้เป็น "ฮาร์ดแวร์"
‎และเช่นเดียวกับเครื่องทอผ้า
‎เราใส่คำสั่งลงไปในฮาร์ดแวร์ได้ ‎ในรูปของบัตรข้อมูลเจาะรู
‎รูซึ่งให้เข็มตอกเข้าไป
‎ส่วนที่ไม่มีรูจะดันเข็มตัวอื่นๆ ไปด้านหลัง
‎เกิดวงจรการคำนวณโดยเครื่องจักร
‎บัตรที่มีรูแตกต่างกันนี้
‎คือซอฟต์แวร์
‎แบบเบจไม่เคยทำ ‎เครื่องวิเคราะห์คำนวณจนแล้วเสร็จ
‎แต่หญิงสาวที่ทำงานร่วมกับเขา ‎เห็นศักยภาพของมันที่จะเปลี่ยนโลกได้
‎ไปไกลเกินกว่าแค่คิดเลข
‎เอด้า ไบรอน เคาท์เตสแห่งเลิฟเลสบันทึกไว้
‎"มันล่วงเลยขอบเขตของเลขคณิตไปแล้ว
‎เมื่อเกิดแนวคิดของการใช้บัตรข้อมูล"
‎เอด้าเห็นสิ่งเดียวกับแจคการ์ด
‎รูอาจแทนได้มากกว่าแค่ตัวเลข
‎มันอาจเป็นลวดลาย
‎ดนตรี
‎หรือข้อความทั้งประโยค
‎คิดว่ามันเหมือนกับรหัสมอร์สก็ได้
‎รหัสมอร์สแต่ละตัวอักษร ‎แทนชุดสัญญาณเพียงสองชุดเท่านั้น
‎... หรือ ---
‎เป็นทวิภาค
‎เราใช้เสียงปี๊บๆ นั้นพูดอะไรกันก็ได้
‎เช่น สัญญาณขอความช่วยเหลือ ‎ที่เรือไททานิคส่งออกไปในปี 1912
‎"เอสโอเอส" ไม่ได้ย่อมาจากอะไรทั้งนั้น
‎ก็แค่วิธีส่งรหัสมอร์สที่ง่ายมากจนน่าทึ่ง
‎ลองคิดว่าเราสามารถแทนตัวอักษรทุกตัว ‎เท่าๆ กันด้วยส่วนผสมคู่หนึ่ง
‎แทนด้วยศูนย์กับหนึ่ง
‎ดูคุ้นๆ ไหมคะ
‎นี่คือรหัสไบนารี
‎เราใช้วิธีนี้เชื่อมโยงภาษาเครื่องจักร ‎กับมนุษย์เข้าด้วยกัน
‎หนึ่งและศูนย์แต่ละตัวคือ ‎เลขฐานสอง หรือ "บิท"
‎พวกมันคืออะตอมของคอมพิวเตอร์ยุคใหม่
‎คุณอาจรู้จักมันในอีกชื่อ
‎แปดบิทเป็นหนึ่งไบต์
‎แล้วรู้ไหมว่าภาพบนคอมพิวเตอร์ ‎ที่มีขนาด 1.1 เมกะไบต์น่ะ
‎นั่นเท่ากับศูนย์และหนึ่ง ‎จำนวนแปดล้านแปดแสนตัว
‎เหมือนที่รหัสมอร์สใช้จุดกับขีด ‎แทนวิธีเขียน --- และ ...
‎รหัสไบนารีที่ใช้เลขฐานสอง ‎ก็เป็นวิธีเขียน
‎สิ่งที่เกิดขึ้นในคอมพิวเตอร์ยุคใหม่
‎ชาร์จหรือไม่ชาร์จ
‎นี่คือวงจรไฟฟ้าอย่างง่ายๆ
‎ลองนึกภาพวงจรเหล่านี้นับล้านๆ วงจร ‎ทำงานพร้อมกันหมด
‎นั่นแหละค่ะ คอมพิวเตอร์ปัจจุบัน
‎ในวงจรไฟฟ้าหนึ่งวงจร นี่คือหนึ่งบิท
‎ถ้าไฟดับ ศูนย์
‎ไฟติด หนึ่ง
‎คอมพิวเตอร์เข้าใจแค่ไฟฟ้า
‎ดังนั้น สิ่งที่คนเขียนโค้ดทำกับคอมพิวเตอร์
‎สุดท้ายแล้ว
‎ก็แค่การปิดหรือเปิดชาร์จหนึ่งชุด
‎ทั้งหมดนี้ใช้การได้เพราะถ้ารวมกันอย่างถูกวิธี
‎ชาร์จพวกนี้เป็นตัวแทนของตรรกะ
‎โดยหลักแล้ว ตรรกะคือชุดข้อเท็จจริง ‎หรือเหตุการณ์ที่คาดเดาได้หนึ่งชุด
‎เช่น การปิดสวิตช์นี้
‎และทำให้กริ่งตัวนี้ดัง
‎ที่จริง ชาวคอมพิวเตอร์เรียกมันว่า ‎"วงจรตรรกะ"
‎หรือ ลอจิคเกท
‎มาดูกันว่าผมจะทำได้โดยที่ไม่ทำโต๊ะ ‎ไหม้เป็นรูหรือเปล่า
‎ในกรณีเกท "และ" วงจรต้องปิดทั้งสองวงจร
‎เพื่อให้ไฟติด
‎ส่วนนี่คือเกท "หรือ"
‎ซึ่งไฟจะติด ‎ถ้าหากวงจรใดวงจรหนึ่งครบรอบ
‎อธิบายแบบนี้ก็ได้
‎ถ้าวงจรใดวงจรหนึ่งครบรอบ ‎ให้ไฟติด
‎คำสั่งในรูปแบบของ "ถ้า... ให้"
‎นั่นคืออัลกอริทึม
‎ในป๊อปคัลเจอร์ทุกวันนี้ คำว่าอัลกอริทึม ‎สร้างความสับสนอย่างมาก
‎เราเคยเจอเวลาที่อัลกอริทึมรวนมาแล้ว!
‎การทำงานของอัลกอริทึมเป็นเรื่องลึกลับ ‎สำหรับคนส่วนมาก
‎อัลกอริทึมคืออะไรกันแน่
‎แต่อัลกอริทึมแท้จริงแล้วเป็นเพียง ‎ขั้นตอนวิธีชุดหนึ่ง
‎ลองนึกภาพเดินเข้าไปในร้าน
‎เราจะเลือกไปซ้ายแล้วค่อยไปขวา
‎หรือจะเลือกไปขวาแล้วค่อยเลี้ยวซ้าย
‎หรือเราจะเลี้ยวซ้ายสี่ครั้ง
‎วิ่งรอบสวน
‎ข้ามทางหลวง
‎แล้วค่อยเลี้ยวขวาอีกสี่ครั้ง
‎มีหลากหลายวิธีที่จะไปให้ถึงจุดหมายเดียวกัน
‎การเขียนโค้ดก็อาจมีอัลกอริทึม ‎มากมายหลายรูปแบบ
‎เพื่อแก้ปัญหาเดียวกัน
‎เป้าหมายคือการหาวิธีที่ลงตัว ‎และมีประสิทธิภาพที่สุด
‎โค้ดที่สวยงามจะไม่ซ้ำ
‎มันจะลงตัวงดงามมาก มันทรงพลัง
‎คอมพิวเตอร์ทำงานกับอัลกอริทึม ‎ตามที่เราสั่งให้มันทำ
‎แต่ทำได้ไวกว่ามาก
‎ซึ่งนั่นทำให้มนุษย์ทรงพลังขึ้นมาก
‎ตอนที่นักวิทยาศาสตร์เริ่มพัฒนาระเบิดฟิวชัน
‎พวกเขาใช้คอมพิวเตอร์มนุษย์เป็นหลัก
‎แต่แล้วก็เปลี่ยนมาใช้สิ่งนี้
‎คอมพิวเตอร์อินิแอค ‎คำนวณการยิงและวิถีกระสุนอยู่ถึงหกสัปดาห์
‎ผลของมันมีส่วนทำให้เกิดเรื่องนี้โดยตรง
‎การทดสอบที่เป็นผลสำเร็จครั้งแรกในปี 1952
‎ของระเบิดที่รุนแรง ‎กว่าระเบิดนิวเคลียร์ฟิชชันหลายร้อยเท่า
‎ซึ่งถูกทิ้งใส่เมืองฮิโรชิมาและนางาซากิ ‎ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
‎อำนาจของการเขียนโค้ด ‎เพิ่มพลังความสามารถของมนุษย์
‎กับสิ่งที่พวกเราเลือกทำ
‎แต่ในยุค 1940 มันยังต้องพัฒนาอีกมาก
‎การเขียนโปรแกรม ‎ด้วยเลขศูนย์กับหนึ่งมันไม่ไปถึงไหน
‎คนต้องการอำนาจ ‎ที่ได้จากการเขียนโค้ดมากกว่านั้น
‎แต่ก็ต้องการวิธีเขียนโค้ดที่ง่ายขึ้นด้วย
‎นับแต่นั้นมา เรื่องราวการเขียนโค้ด ‎จึงเป็นเรื่องของการทำให้โค้ดใกล้เคียง
‎กับภาษามนุษย์มากขึ้นเรื่อยๆ
‎ด้วยการคิดค้นภาษาที่นักเขียนโค้ด ‎ใช้กันทุกวันนี้
‎ภาษาโปรแกรม
‎เทียบกับศูนย์และหนึ่ง ‎ภาษาเหล่านี้ค่อนข้างแอ็บสแตรค
‎แอ็บสแตรคเป็นคำที่ยากสำหรับคนเรา
‎มีภาษาแอ็บสแตรคที่สุดท้ายก็เกิดจาก ‎เลขศูนย์กับหนึ่งมากขึ้น
‎เราก็แค่พบวิธีจัดระเบียบมันที่ดีกว่าเดิม
‎ลองคิดถึงมันในแง่ของชีววิทยา
‎มนุษย์นั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง
‎แต่ร้อยละ 99 ของร่างกายเราประกอบด้วย ‎องค์ประกอบหลักแค่หกอย่าง
‎เราค่อยหาทางต่อไป ‎จนถึงระดับโมเลกุลใหญ่ๆ ก็ได้
‎แต่ระยะห่างระหว่างชั้นของระบบนั้น
‎กับสิ่งมีชีวิตที่เรียบง่ายที่สุด
‎เป็นก้าวกระโดดที่ไกลมาก
‎และมนุษย์มีสมอง
‎ซึ่งทำเรื่องที่พัฒนาก้าวไกลมาก
‎จนยากจะเชื่อว่าทำมาจากองค์ประกอบเดียวกัน
‎คอมพิวเตอร์ก็คล้ายๆ อย่างนั้น แต่ง่ายกว่ามาก
‎เพราะงั้นจึงเป็นข่าวดี
‎เรื่องราวของการเขียนโค้ดคือ ‎การขยับขั้นนี้
‎ให้ห่างจากเลขฐานสองเพื่อทำให้เรา
‎เขียนโค้ดได้ง่ายขึ้น ไวขึ้น และทรงพลังขึ้น
‎โดยไม่ต้องรับมือหรือแม้แต่ต้องเข้าใจ
‎เลขฐานสองหรือลอจิคเกทที่อยู่ภายใต้นั้น
‎นั่นทำให้นักเขียนโค้ดสร้างผลิตภัณฑ์ ‎ที่เราทุกคนคุ้นเคย
‎ขั้นแรกในการไปถึงจุดนั้นคือ...
‎"ภาษาแอสเซมบลี" ที่อ่านและเขียนง่ายขึ้น
‎แทนที่จะต้องเขียน 0-1-0-0-0-1-1-1
‎ก็เรียกมันว่า "แอด" แทน
‎แล้วก็ให้โปรแกรมที่เรียกว่าแอสเซมเบลอร์ ‎มาแปลงตัวอักษร
‎เอ-ดี-ดี เทียบเท่าศูนย์กับหนึ่งอย่างเหมาะสม
‎ในขั้นนี้ ไบนารีถูกจัดเข้าเป็นตัวอักษรและตัวเลข
‎เหมือนอะตอมที่ถูกจัดเข้าเป็นโมเลกุล
‎แต่การเขียนโค้ดในภาษาแอสเซมบลี ‎ก็ยังไม่ง่ายเสียทีเดียว
‎เพราะคอมพิวเตอร์ทั้งหมดนี้ ‎ใช้ภาษาแอสเซมบลีต่างกัน
‎ถ้าเขียนโปรแกรมสำหรับคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง ‎เราจะใช้มันกับตัวอื่นๆ ไม่ได้
‎ในไม่ช้า คนก็เริ่มคิดว่า
‎จริงๆ แล้วเราอยากให้คอมพิวเตอร์
‎ใช้สิ่งเดียวกับที่เราใช้อยู่ทุกวัน
‎เรามีภาษาโปรแกรม
‎ซึ่งสร้างโดยใช้ภาษาแอสเซมบลี
‎แล้วเราก็สร้างภาษาโปรแกรม ‎จากภาษาโปรแกรมเพิ่มอีก
‎คุณน่าจะเคยได้ยินชื่อพวกนี้
‎- ภาษาลิสป์ ‎- เบสิค
‎- จาวา ‎- ซีพลัสพลัส
‎- ไพธอนสาม ‎- เอชทีเอ็มแอลห้า
‎เพิร์ล พีเอชพี ภาษาซีอีกนิดหน่อย
‎เหมือนที่ภาษาพูดเองก็มีวิธีต่างๆ
‎ในการสื่อสารความคิดให้คนอื่นเข้าใจ
‎ภาษาโปรแกรมก็เป็นวิธีต่างๆ ในการสื่อสาร
‎ความคิดเดียวกันให้คอมพิวเตอร์เข้าใจ
‎เรามีภาษาโปรแกรมระดับสูงมากกว่าหนึ่งภาษา
‎ก่อนอื่นเลย เป็นเพราะแต่ละภาษา
‎มีไว้เพื่อความจำเป็นที่ต่างกัน
‎ดูจากสองภาษานี้
‎นี่คือภาษาโคบอล ‎สร้างขึ้นช่วงปลายยุค 1950
‎เพื่อให้ง่ายต่อการใช้โค้ดทำธุรกิจ
‎หน้าตาเหมือนภาษาอังกฤษมาก ‎ยกเว้นแต่เพียงทุกบทสทนา
‎จบด้วย "สต็อป รัน"
‎นี่คือซีพีแอล พัฒนาขึ้นในยุค 1960 ‎และรวมวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์เข้าไปมากขึ้น
‎ก็เหมือนวิวัฒนาการทางชีวภาพ
‎เมื่อสิ่งมีชีวิตซับซ้อนขึ้น ‎เราก็พัฒนาโครงสร้างหน้าตา
‎เพื่อปรับให้เข้ากับสภาพแวดล้อมเฉพาะถิ่นได้ดีขึ้น
‎พูดตรงๆ นะครับ มันเป็นเรื่องของรสนิยมด้วย
‎คนเรามีเครื่องมือในการแสดงออกที่ไม่เหมือนกัน
‎ตัวอย่างเช่น ภาษาซีพลัสพลัส
‎อีลอน มัสก์ไม่ปลื้ม
‎คุณก็สร้างภาษาเองได้
‎นี่คือภาษาระดับสูงของจริง ‎ที่ทั้งหมดทำจากคำว่า "มู"
‎จริงจังนะ เรียกว่าคาว หรือภาษาวัว
‎ภาษานี้ทำจากคำพูดที่ ‎อาร์โนลด์ ชวาร์เซเนกเกอร์เคยพูดในหนัง
‎ทุกครั้งที่ผมคิดว่า ‎"เอาละ ป่านนี้คงพอกันแล้วมั้ง"
‎ก็จะมีใครสักคนคิดภาษาใหม่ ‎จนเกิดมีกลุ่มแฟนๆ ที่ชื่นชอบใช้มัน
‎ผมจึงยังมองไม่เห็น ‎จุดสิ้นสุดของการประดิษฐ์ภาษาใหม่เลย
‎และภาษาทั้งหมดนี้ยังคงมีพื้นฐานจากตรรกศาสตร์
‎ตัวอย่างเช่น ‎คนเขียนโค้ดของ NETFLIX อาจบอกว่า
‎"ถ้าดูติดต่อกันนานเกินสองชั่วโมง
‎ให้หน้าจอขึ้นภาพนี้"
‎แต่การจะให้โค้ดส่งผลต่อชีวิตคนส่วนใหญ่
‎คนส่วนใหญ่ก็ต้องใช้คอมพิวเตอร์
‎ซึ่งแปลว่าคอมพิวเตอร์ต้องใช้ง่ายกว่านี้
‎เป็นมิตรกว่านี้
‎นั่นจำเป็นต้องพัฒนากันไปอีกก้าวใหญ่
‎และมันเริ่มจากตรงนี้
‎ในตัวอย่างที่จัดทำโดย ‎ดั๊ก เองเกิลบาร์ทในปี 1968
‎อีกสักครู่ เราจะได้เห็นหน้าจอที่เขาใช้
‎และการเคลื่อนไหวของจุดไล่ตาม
‎ที่เกิดพร้อมกับการเคลื่อนไหวของเมาส์
‎คนสมัยนี้ไม่เขียนโปรแกรม ‎ด้วยการเขียนคำสั่ง
‎บนกระดาษแล้วส่งให้คนอื่น
‎พิมพ์ลงไป
‎เรานั่งหน้าจอ เรามีภาพประสานกับผู้ใช้
‎ปัจจุบันเราเรียกว่าจียูไอ
‎เราสามารถเขียนโค้ดโดยใช้จียูไอ ‎และไม่ต้องพิมพ์เลย
‎หรือใช้โค้ดได้ง่ายขึ้นมาก
‎เราก็แค่ทำงานในสภาพแวดล้อมของโปรแกรม
‎แบบที่อลันและผองเพื่อน
‎สร้างไว้อย่างงดงาม
‎ที่ศูนย์วิจัยซีรอกซ์ พาโล อัลโต ‎ในช่วงต้นยุค 1970
‎"อลัน"
‎อลันคนนี้
‎ผมมองว่าเขาเป็นบิดาแห่งคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล
‎เพราะเขาเป็นคนแรกที่ทำให้วิสัยทัศน์นั้นชัดเจน
‎ผมต้องขอสารภาพนะ ตอนนั้น ‎ผมนึกว่ามันเป็นนิยายวิทยาศาสตร์
‎เวลาเราทำเรื่องใหญ่โตได้สำเร็จจริงๆ
‎มักต้องอาศัยคนทั้งหมู่บ้านช่วยกัน
‎โอ้โห แล้วพาร์คก็เก่งกาจมาก
‎อย่างกับเวทมนตร์
‎จียูไอทำให้คนหลายล้านคน
‎ใช้คอมพิวเตอร์ในแบบที่ ‎เป็นธรรมชาติสำหรับพวกเขา
‎ตอนที่ซีร็อกซ์โฆษณาจียูไอครั้งแรกในปี 1979
‎พวกเขาทำให้เห็นว่า ‎โค้ดอาจเปลี่ยนชีวิตประจำวันได้ยังไง
‎คุณเข้าไปยังที่ทำงาน แล้วเครื่องซีร็อกซ์
‎แสดงจดหมายยามเช้าของคุณบนหน้าจอ
‎ในไม่ช้า ระบบซีร็อกซ์แบบนี้
‎จะช่วยให้คุณจัดการทรัพยากรสุดล้ำค่าของคุณ
‎ข้อมูล
‎มีหลายคนที่เป็นอย่างผม และมีคนมากมาย
‎ในชุมชนวิจัยแห่งนี้
‎ที่อยากทำให้โลกนี้ดีขึ้น
‎พวกเขามีความคิดที่ผูกพันลึกซึ้ง
‎ต่อการส่งเสริมมนุษย์
‎สิ่งที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับเรา
‎กับสาธารณชน
‎กับคนธรรมดา และทำให้เราสามารถ
‎ทำได้มากกว่าที่เคยทำในอดีต
‎มันทำให้เราทำได้มากขึ้นจริงๆ
‎จียูไอเป็นพัฒนาการก้าวใหญ่ของสเปคตรัม
‎แล้วก็ตามมาด้วยนวัตกรรมพลิกโลกชิ้นถัดไป
‎วิธีกระจายทุกอย่าง
‎ซึ่งเราทำได้ด้วยการใช้โค้ด
‎ทางโทรทัศน์ คนเริ่มคาดเดาว่า ‎การที่จู่ๆ ก็ได้เข้าถึง
‎โค้ดเหล่านี้ จะมีความหมายยังไง
‎ลองจินตนาการว่า ‎คุณนั่งลงพร้อมกาแฟยามเช้า
‎เปิดคอมพิวเตอร์บ้านเพื่ออ่านหนังสือพิมพ์รายวัน
‎จินตนาการโลกที่คำทุกคำที่เคยเขียน ‎ภาพวาดทุกภาพ
‎ภาพยนตร์ทุกเรื่องที่มีมา ‎สามารถรับชมที่บ้านของคุณได้ทันที
‎ผมว่าเรากำลังอยู่ในจุดที่ ‎ทั้งน่าปลาบปลื้มยินดีและน่าสะพรึงกลัว
‎แต่มันเป็นแค่เครื่องมือไม่ใช่เหรอ
‎ไม่ใช่เลย
‎ซอฟต์แวร์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในปัจจุบัน ‎ใช้นวัตกรรมเหล่านี้ทั้งหมด
‎นักศึกษารายหนึ่งใช้พีเอชพี ‎ภาษาโปรแกรมระดับสูง
‎เพื่อสร้างสิ่งที่แชร์กันได้ทางอินเทอร์เน็ต
‎เพื่อใช้กับคอมพิวเตอร์ที่มีจียูไอ
‎เขาอธิบายไว้ในการสัมภาษณ์ทางโทรทัศน์ ‎ครั้งแรกในปี 2004
‎มันเป็นสารบบออนไลน์ที่เชื่อมโยงผู้คน
‎ผ่านมหาวิทยาลัยและโรงเรียน
‎ผ่านโซเชียลเน็ตเวิร์กของพวกเขาที่นั่น
‎ตอนนี้เรามีผู้ใช้ 100,000 ราย ‎เพราะงั้นก็ไม่มีใครรู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไง
‎ต่อมามีคนมากกว่าสองล้านคน
‎ใช้เฟซบุ๊กในแต่ละเดือน
‎ปัจจุบัน นักเขียนโค้ด ‎ปรับเปลี่ยนชีวิตคนนับพันล้านชีวิตจริงๆ
‎เปลี่ยนการทำงาน จับจ่ายใช้สอย กินอาหาร ‎หาคู่ และนอนดู NETFLIX ที่บ้าน
‎ตอนนี้คุณทำอะไรอยู่ครับ
‎คุณกำลังดูผมผ่านเว็บเบราเซอร์ที่เปิด NETFLIX
‎ดังนั้น NETFLIX เองก็เป็นโค้ด ‎และทำงานบนเว็บเบราเซอร์
‎นั่นแหละครับโค้ด
‎ทำงานบนคอมพิวเตอร์ที่ใช้โค้ดออกแบบ
‎เหมือนซ้อนทับกันลงไปถึงราก
‎โค้ดที่ดีก็เหมือนสถาปนิกของพิพิธภัณฑ์
‎ที่หลายล้านคนคิดถึง
‎และไปเดินเล่น และใช้งานทุกวัน
‎ผมว่าเขียนโค้ดนี่ไม่มีอะไรเทียบได้เลย ‎เพราะรู้สึกเหมือนเป็นการสร้างแท้ๆ
‎เรามีไอเดียว่ามันควรทำงานยังไง
‎แล้วก็นั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์
‎เพื่อทำให้มันเป็นจริงขึ้นมา
‎ผมว่าหน้าที่นั้นต้องรับผิดชอบเยอะมาก
‎คือเราจำกัดความเร็ว
‎ห้ามเกิน 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎เอางั้นก็ได้
‎แต่ถ้าเรามีรถ แล้วคอมพิวเตอร์บอกว่า
‎"รถคันนี้ขับได้ ‎ไม่เกิน 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง" ล่ะ
‎นั่นเป็นวิธีควบคุมความประพฤติตัวเองอีกแบบ
‎บ่อยครั้งที่โค้ดมีอำนาจควบคุมทางเลือกของเรา
‎ในแบบที่ส่งผลบังคับลึกซึ้ง ‎ยิ่งกว่าที่กฎหมายหวังจะทำได้บ้าง
‎และนั่นอาจเป็นเรื่องที่ดี
‎ในสหรัฐอเมริกามีอุบัติเหตุทางถนน ‎ประมาณหกล้านครั้งทุกปี
‎และการวิเคราะห์ครั้งหนึ่งพบว่าร้อยละ 94 ‎เกิดจากผู้ขับขี่
‎ความก้าวหน้าด้านการเขียนโค้ด ‎อาจช่วยได้หลายล้านชีวิต
‎แต่ก็อาจทำให้ชีวิต ‎ตกอยู่ในอันตรายรูปแบบใหม่เช่นกัน
‎ฉันเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจหนาผิดปกติ
‎เป็นศัพท์ทางการแพทย์ ‎เพราะฉันหัวใจโต
‎หัวใจฉันโตมากจริงๆ ค่ะ
‎ขนาดใหญ่กว่าหัวใจคนทั่วไปประมาณสามเท่า
‎ฉันมารู้เข้าตอนอายุเกือบ 30 ‎ดังนั้นความเสี่ยงที่จะตายกะทันหันตอนอายุ 40
‎ก็เป็นไปได้สูงมาก
‎นักสรีรวิทยาไฟฟ้าบอกว่า ‎"อ๋อ ไม่มีปัญหาเลย
‎เพราะคุณใช้เครื่องกระตุ้นไฟฟ้าหัวใจก็ได้"
‎อุปกรณ์ชิ้นนี้ทำงานด้วยโค้ด
‎สองสามปีก่อนตอนฉันตั้งครรภ์ ‎หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ
‎ประมาณหนึ่งในสี่ของผู้หญิง ‎ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เป็นเรื่องปกติที่สุดค่ะ
‎แต่อุปกรณ์ของฉันคิดว่า ‎จังหวะที่หัวใจฉันเต้นอยู่เป็นอันตราย
‎แล้วมันก็ช็อตฉัน
‎โรงงานผลิตไม่สนใจว่าผู้หญิงท้องจะโดนไฟช็อต
‎พวกเขาไม่ได้อยากให้เกิดขึ้นเลย
‎พวกเขาก็แค่ไม่ได้คิด
‎มีการตัดสินใจชุดใหญ่มาก
‎ที่คนเขียนโปรแกรมจะต้องเป็นผู้ตัดสิน
‎แล้วก็เลี่ยงไม่ได้
‎ที่จะเกิดเหตุการณ์ปะปนหลายเรื่อง
‎ที่พวกเขาไม่คาดคิด
‎ดังนั้นสิ่งที่เราพยายามสอน
‎ขณะที่สอนศาสตร์
‎ของการเขียนโปรแกรม
‎ก็คือเราต้องคิดถึง
‎เงื่อนไขต่างๆ ทั้งหมด
‎เราจะเขียนโค้ดให้ละเอียดถี่ถ้วนยังไง
‎โดยไม่ถูกปัจจัยจำนวนหนึ่งทำให้หยุดชะงัก
‎ปัจจัยซึ่งเราอาจต้องพิจารณา
‎เรื่องนั้นมีแต่จะเป็นจริงมากขึ้น ‎เพราะเราเริ่มเขียนโค้ด
‎ในรูปแบบใหม่โดยสิ้นเชิง
‎ในวิธีเขียนโค้ดดั้งเดิม ‎เราเขียนคำสั่งให้คอมพิวเตอร์
‎แต่ตอนนี้เราสามารถ ‎ใส่อินพุทมากมายลงในคอมพิวเตอร์
‎รวมถึงเอาต์พุท
‎แล้วทำให้มันเขียนคำสั่งด้วยตัวเอง
‎วิธีการก็คือเราให้ตัวอย่างกับคอมพิวเตอร์
‎ให้ตัวอย่างเยอะๆ เลย
‎แล้วกำหนดว่า "นี่งานปาร์ตี้"
‎แล้วเราก็ใส่เรื่องอื่นๆ ลงไป
‎นัดหมอฟัน ไม่ใช่ปาร์ตี้
‎ห้องเรียน ไม่ใช่ปาร์ตี้
‎ดังนั้นคอมพิวเตอร์ก็ดูตัวอย่างเหล่านี้ ‎และพยายามสร้าง
‎ระบบจัดหมวดหมู่
‎นี่คือแมชชีนเลิร์นนิ่ง
‎ทุกวันนี้ ถ้ามีคนพูดว่าปัญญาประดิษฐ์
‎เขาหมายถึงอย่างนี้เลยค่ะ
‎นั่นเป็นแอ็บสแตรคอีกรูปแบบหนึ่งเลย
‎เป็นการทำงานอีกรูปแบบ
‎เพราะมันไม่เข้ากับวิธีที่เราจัดเรียงสิ่งเหล่านี้
‎เราเรียกมันว่าอัลกอริทึมสำหรับแมชชีนเลิร์นนิ่ง ‎เพราะคอมพิวเตอร์จะสร้าง
‎การหาวิธีของตัวเอง
‎แต่สุดท้าย แน่นอนว่ามันก็ต้องถูกแปลง
‎เป็นคำสั่งเล็กย่อย
‎กูเกิลทรานสเลทเคยใช้โค้ดมากกว่าหนึ่งล้านแถว
‎นั่นคือคนเขียนคำสั่งเล็กๆ นับล้านคำสั่ง
‎ตอนนี้กูเกิลทรานสเลทใช้โค้ด ‎ประมาณห้าร้อยแถว
‎ซึ่งอาศัยแมชชีนเลิร์นนิ่ง
‎สมมติว่าเกิดการเลินเล่อ ‎คุณก็เลยไม่ได้ใส่รูปปาร์ตี้
‎ที่รวมคนผิวดำหรือฮิสปานิก
‎คอมพิวเตอร์อาจตัดสินใจว่ากฎของปาร์ตี้
‎ให้เฉพาะคนขาว ‎และคนเอเชียเท่านั้นที่ได้รับเชิญ
‎คนเขียนโปรแกรม ‎เป็นผู้ชายผิวขาวกับผู้ชายเอเชียเยอะมาก
‎เราควรเปิดโอกาส ‎ให้มีคนอื่นได้เข้ามาอยู่ในวงการมากขึ้น
‎ด้วยเหตุผลนับล้าน
‎พวกเขาจะถามคำถามได้ดีกว่า ‎ถ้ามีประสบการณ์ชีวิตมากขึ้น
‎แต่สุดท้ายแล้ว ถ้าเราป้อนข้อมูล ‎ให้ระบบแมชชีนเลิร์นนิ่ง
‎เช่น ระบบไต่สวนอาชญากรรมซึ่งในข้อมูล ‎มีการเหยียดชาติพันธุ์อย่างเป็นระบบ
‎แล้วเอาเป็นว่า ‎ในกลุ่มคนเขียนโปรแกรมแมชชีนเลิร์นนิ่ง
‎มีความหลากหลายสารพัดสีผิว
‎ต่างชาติพันธุ์ ใบหน้าต่างกัน ‎พื้นเพทางสังคมก็ต่างกัน
‎ระบบแมชชีนเลิร์นนิ่งก็ยังจะเรียนรู้จากข้อมูลนั้น
‎ถ้าไม่มีคนแก้ไขเรื่องนั้นอย่างจริงจัง
‎ข้อมูลในอดีต ‎ก็จะทำให้เราทำผิดซ้ำรอยประวัติศาสตร์
‎เรื่องราวของการเขียนโค้ด ‎เป็นความทะเยอทะยานของมนุษย์
‎และความสร้างสรรค์
‎การปล่อยจรวดฟัลคอนไนน์
‎เราได้เห็นสิ่งที่เคยคิดว่าไม่มีวันจะได้เห็น
‎หลุมดำ
‎เรากำลังสร้างโลกใหม่
‎ด้วยเครื่องมือที่คิดได้เองมากขึ้นเรื่อยๆ
‎ซึ่งคนจำนวนมากขึ้นสามารถใช้ได้
‎เพื่อให้แน่ใจว่าโลกนั้นจะดีกว่าที่เป็นอยู่
‎เราอยู่ระหว่างการทำให้คอมพิวเตอร์เข้าถึง
‎มนุษย์ง่ายขึ้น ‎และเข้าถึงมนุษย์จำนวนมากขึ้น
‎เรากำลังดูการปฏิวัตินี้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ‎ตลอด 50 ปีที่ผ่านมา
‎การมีชีวิตอยู่ในยุคสมัยนี้จึงน่าตื่นเต้นมาก
‎อย่าลืมว่าทุกอย่างที่เราใช้กับคอมพิวเตอร์นั้น
‎มีมนุษย์สักคนสร้างขึ้นมา
‎เราเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นได้ ‎จริงๆ แล้วมันสำคัญมาก
‎ที่เราจะเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น
‎เราเปลี่ยนโลกด้วยการเปลี่ยนที่รากฐานได้จริงๆ
‎ในอนาคตจะมีโลกที่ดำเนินไป ‎โดยใช้แมชชีนเลิร์นนิ่ง
‎กับข้อมูลและการเขียนโค้ดแบบดั้งเดิม ‎ด้วยวิธีต่างๆ มากขึ้น
‎และสังคมเราต้องบอกว่า
‎"โอเค เรามีเทคโนโลยีใหม่ที่มีศักยภาพ
‎และในหลายๆ แง่มันอาจจะดีมากเลย ‎แต่มันดีด้วยตัวเองไม่ได้นะ"
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม