‪ในเดือนกันยายนปี 2017
‪เฮอร์ริเคนมาเรียเคลื่อนกำลังแรง ‪ผ่านทะเลแคริบเบียน
‪และซัดเข้าสู่เปอร์โตริโก
‪ที่จริงเฮอร์ริเคนนั่นฟังดูเหมือนสัตว์ร้าย
‪ที่กำลังออกล่าและร้องคำราม
‪มันทำลายทุกอย่าง
‪การที่คุณไม่อาจทำอะไรได้เลยในสภาพนั้น ‪มันเลวร้ายมากเลยค่ะ
‪ฉันเห็นผลงานตลอด 20 ปีของฉัน
‪ถูกทำลาย
‪บอกหน่อยครับ ‪ว่า 24 ชั่วโมงที่ผ่านมามันเป็นยังไง
‪เป็นนรก มันแย่มากจริงๆ
‪ฉันไม่เคยพบเจออะไรแบบนั้นมาก่อนเลยในชีวิต
‪และฉันหวังว่าจะไม่ต้องเจอมันอีก
‪ผมมาถึงซานฮวน ‪สองวันหลังจากเฮอร์ริเคนพัดผ่านไป
‪และตลอดเวลาที่ผมอยู่ที่นั่น ‪ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำใช้
‪ผมบอกจากประสบการณ์ตรงได้เลยว่า
‪การที่ต้องเจอกับพายุเฮอร์ริเคน
‪ที่คุณกลัวว่าจะต้องสูญเสียบ้าน ‪สูญเสียคนที่คุณรักไป
‪มันจะทิ้งบาดแผล
‪ไว้บนจิตวิญญาณของคุณไปตลอดชีวิต
‪ผู้คนอาศัยอยู่บนเส้นทาง ‪ที่เฮอร์ริเคนพัดผ่านมากขึ้น
‪และภาวะโลกร้อนจะทำให้พายุเหล่านี้ ‪มีพลังทำลายล้างสูงขึ้น
‪แม้ว่าเราอาจจะไม่ได้เห็นเฮอร์ริเคนอีกก็ได้
‪แต่ถ้าเราเห็น มันคงจะเป็น
‪ลูกที่อันตรายและทำลายล้างมากกว่าเดิมเยอะ
‪ถ้าอย่างนั้นเราจะทำอะไรได้บ้าง ‪เพื่อให้ชุมชนของเราปลอดภัยขึ้น
‪เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังทำลายล้างนี้
‪เราจะมีวิธีตั้งรับพายุที่กำลังจะมาถึงได้ไหม
‪(ภาพยนตร์สารคดีชุดของ NETFLIX)
‪พายุลูกใหญ่อยู่ในศูนย์กลางภาพ
‪เฮอร์ริเคนมาพร้อมกับลมที่รุนแรงและทำลายล้าง
‪ฝนตกหนักและคลื่นลมแรง
‪เรืออับจนหนทาง ‪เมื่อเผชิญความคลุ้มคลั่งของไต้ฝุ่น
‪ทางตะวันตกของนิวออร์ลีนส์โชคดีมาก
‪แต่สำหรับหลายๆ คน ความทรงจำ ‪เกี่ยวกับพายุลูกใหญ่ในยุค 60 มันยังแจ่มชัด
‪ผมอายุ 61 แล้ว
‪มันก็เลยน่ากลัวไปหมดแหละ ‪พวกคุณต้องจริงจังเรื่องนี้ได้แล้ว
‪(เฮอร์ริเคน)
‪ในปี 1959 ขณะที่สงครามเย็นกำลังคุกรุ่น
‪นักวิทยาศาสตร์หลายร้อยคน ‪รวมตัวกันที่ซานฟรานซิสโก
‪เพื่อพยายามตอบคำถามง่ายๆ
‪"เราไม่สามารถเอาอาวุธนิวเคลียร์พวกนี้ ‪ไปใช้ประโยชน์ในทางที่ดีได้เลยหรือ"
‪และพวกเขาก็ผุดไอเดียมากมาย
‪เปลี่ยนหลุมระเบิดทั้งหลาย ‪ให้กลายเป็นคลองขนส่ง
‪ใช้ความร้อนจากระเบิดเพื่อขุดเจาะใต้ทะเล
‪และจุดระเบิดนิวเคลียร์ที่ตาพายุเฮอร์ริเคน
‪เพื่อเบี่ยงทิศทางพายุ
‪และไอเดียนั้นมันช่างเย้ายวนเหลือเกิน
‪จนหน่วยงานของอเมริกาที่ศึกษาเฮอร์ริเคน
‪ต้องพูดถึงปัญหานี้ไว้บนหน้ากระดานตอบคำถาม
‪(นี่ไม่ใช่ความคิดที่ดี)
‪ปัญหาใหญ่คือเราไม่มีระเบิดที่ใหญ่พอ
‪นี่เป็นฟุตเทจหายากของระเบิดนิวเคลียร์ ‪ที่ทรงพลังสูงสุดเท่าที่เคยระเบิดมา
‪ซาร์บอมบาของสหภาพโซเวียต
‪เป็นการระเบิดขนาด 50 เมกะตัน
‪ซึ่งปลดปล่อยพลังงานที่ชวนตะลึง
‪แต่พายุเฮอร์ริเคนที่มีกำลังเต็มที่
‪สามารถปล่อยพลังเท่ากันนั้นได้ทุกๆ สองชั่วโมง
‪ถ้าคุณยิงระเบิดนิวเคลียร์ใส่เฮอร์ริเคน ‪ผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าจะเป็น
‪เฮอร์ริเคนกัมมันตรังสี
‪พายุพวกนี้มีพลังมาก
‪เพราะพวกมันทำงานในระดับที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
‪มันได้รับพลังงานจาก ‪เกลียวมหาสมุทรขนาดมโหฬาร
‪และการโคจรของโลก
‪รังสีดวงอาทิตย์ส่องลงมาบนน้ำ ‪ซึ่งทำให้น้ำระเหยและลอยขึ้นไป
‪ก่อตัวเป็นเมฆฝนหนาทึบ และที่บริเวณใกล้ผิวน้ำ
‪จะเกิดเป็นกลุ่มความกดอากาศต่ำขึ้น
‪อากาศโดยรอบจะพุ่งเข้ามา ‪เติมเต็มช่องว่างดังกล่าว
‪แต่มันจะถูกหันเห ‪ออกนอกเส้นทางด้วยแรงคอริออลิส
‪อากาศจะเคลื่อนที่ไปไกลบนผิวโลกเป็นเส้นโค้ง
‪นั่นทำให้ทั้งระบบหมุนวน
‪ซึ่งจะหมุนทวนเข็มนาฬิกาในทางซีกโลกเหนือ ‪และหมุนตามเข็มนาฬิกาในทางใต้
‪แรงคอริออลิสนี้จะอ่อนแรงในแถบเส้นศูนย์สูตร
‪และน้ำในแถบขั้วโลกก็มีอุณหภูมิเย็นเกินไป
‪แต่ในบริเวณนี้ ‪เงื่อนไขทุกอย่างมันเหมาะเจาะพอดี
‪ในแต่ละปีมีผู้คนกว่า 100 ล้านคน ‪ได้รับผลกระทบจากพายุหมุน
‪และมีประชากรโลกมากกว่าหนึ่งในห้า
‪อาศัยอยู่บนเส้นทางที่อาจเกิดพายุ
‪ตามหลักแล้วนี่คือพายุหมุนเขตร้อน
‪แต่ในส่วนนี้เรียกกันว่าไต้ฝุ่น
‪และส่วนนี้เรียกว่าเฮอร์ริเคน
‪หนึ่งในเส้นทางเกิดพายุเป็นประจำ ‪จะตัดผ่านทะเลแคริบเบียน
‪และเปอร์โตริโกจะถูกโจมตีทุกๆ สองสามปี
‪แต่นั่นไม่ได้แปลว่าที่นี่พร้อมรับพายุลูกใหญ่
‪นี่คือเดือนกันยายนปี 2017 ‪เฮอร์ริเคนสองลูกกำลังคุกคามแคริบเบียน
‪แต่ตอนนั้นมาเรียเป็นแค่ลมหมุนวนเบาๆ
‪ในกระแสอากาศที่เคลื่อนเข้าสู่ชายฝั่งแอฟริกา
‪เมฆพายุก่อตัวขึ้นและเริ่มหมุนวน
‪และตาพายุก็เริ่มก่อตัวขึ้น ‪ใจกลางความสงบนิ่งชวนขนลุก
‪โดยมีกระแสลมที่เร็วเทียบเท่า ‪รถไฟความเร็วสูงล้อมรอบ
‪ซึ่งอาจเร็วได้ถึง 278 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪ทำให้มาเรียเป็นพายุระดับห้า
‪มันเป็นพายุระดับห้าและดูเหมือนว่าจะมีเส้นทาง
‪พัดเข้ามายังเปอร์โตริโก
‪ทันยาบริหารทอลเลอร์ซาลูด
‪มันเป็นองค์กรไม่แสวงกำไรขับเคลื่อนพลังหญิง
‪ซึ่งตั้งอยู่ห่างจาก ‪เมืองหลวงของเปอร์โตริโกไม่ถึง 32 กม.
‪บริเวณเมืองชายฝั่งชื่อโลอีซา
‪มันถูกก่อตั้งขึ้นเป็นหมู่บ้านของทาสที่หลบหนีมา
‪คนที่อาศัยอยู่ที่โลอีซาราว 60 เปอร์เซ็นต์
‪นับว่าตัวเองเป็นชาวเปอร์โตริโกแอฟริกันผิวดำ
‪เมืองนี้ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำสองสาย ‪ทะเล และหนองน้ำขนาดใหญ่
‪ซึ่งช่วยให้ชาวเมืองได้ปกป้อง ‪วัฒนธรรมเปอร์โตริโกแอฟริกันของพวกเขาไว้
‪ชาวโลอีซาได้คิดค้นบอมบ้า
‪ดนตรีลูกผสมระหว่างสเปนและแอฟริกา
‪แต่สภาพทางภูมิศาสตร์ของโลอีซา ‪ก็โดดเดี่ยวตัวเอง
‪จากความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจของซานฮวน
‪เหมือนมันถูกตัดออกจากการวางผังเมือง
‪ตั้งแต่ทศวรรษ 50 และ 60 ค่ะ
‪และการเหยียดเชื้อชาติก็มีบทบาทสำคัญ
‪ไม่มีการพัฒนาใดๆ ที่พลเมือง ‪เข้าถึงอย่างเป็นรูปธรรม
‪ทั้งโรงพยาบาล ‪มหาวิทยาลัย และสาธารณูปโภคโดยรวม
‪ความยากจนและการมีแหล่งน้ำล้อมรอบ
‪ทำให้โลอีซาเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง ‪ในยามที่พายุมาเรียพัดเข้าฝั่ง
‪พายุเฮอร์ริเคนหอบน้ำทะเลเบื้องหน้าเมืองขึ้นมา
‪ก่อเป็นคลื่นสูงเท่าภูเขา
‪และคลื่นพายุซัดฝั่งนี้ก็กลืนกินชายฝั่งของโลอีซา
‪ในขณะเดียวกัน ‪เมฆก็ปล่อยน้ำทะเลที่มันกักเก็บไว้ลงมา
‪จนท่วมแม่น้ำและย่านอยู่อาศัย
‪บางแห่งก็มีน้ำท่วมสูงเกือบสองเมตร
‪มันจึงสูงท่วมบ้านเรือน
‪และน้ำบางส่วนก็เป็นน้ำเสีย
‪โลอีซาเป็นหนึ่งในเมืองที่ได้รับความเสียหาย ‪มากที่สุดในเปอร์โตริโก
‪บ้านเรือนสามพันหลังถูกทำลาย
‪และโลอีซาเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบสากล
‪ชุมชนที่จนกว่า ‪มักจะอยู่ในพื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมมากกว่า
‪นั่นเป็นเรื่องจริงในหลายเมืองของเวียดนาม
‪และในบังกลาเทศที่อยู่ตะวันตกเฉียงใต้
‪หรือไม่ก็อยู่ใกล้โรงงานอุตสาหกรรมมากกว่า
‪อย่างในฮิวสตัน เทกซัส
‪ในปี 2017 พายุเฮอร์ริเคนฮาร์วีย์ ‪ทำให้ภูมิภาคนี้เกิดฝนตกหนัก
‪ทำให้แหล่งทิ้งของเสียรั่วซึมออกมาภายนอก
‪น้ำท่วมจากพายุเฮอร์ริเคน ‪อาจทำให้เกิดการปนเปื้อนในชุมชนโดยรอบ
‪พื้นที่ยากจนมีความเสี่ยงมากกว่า
‪และมีโอกาสน้อยกว่า ‪ที่จะได้รับความช่วยเหลือในทันที
‪เปอร์โตริโกเป็นตัวอย่างสำคัญ
‪ภาพจากดาวเทียมแสดงให้เห็นแสงไฟ ‪ของเกาะก่อนและหลังเกิดพายุ
‪เมื่อเวลาหลายเดือนผ่านไป ‪ซานฮวนก็ได้ไฟฟ้าคืนมา
‪ส่วนพื้นที่ห่างไกลออกไป ‪รวมทั้งโลอีซา ยังอยู่ในความมืด
‪อดีตผู้ว่าการรัฐเปอร์โตริโก
‪ทวีตภาพการผ่าตัดที่ต้องใช้ไฟฉายส่อง
‪ผู้ป่วยโรคไตต้องขึ้นเครื่องบินสัปดาห์ละสามครั้ง
‪เพื่อไปยังศูนย์ฟอกไตที่ยังใช้การได้
‪ผู้ป่วยโรคเบาหวาน ‪ไม่สามารถเก็บอินซูลินแช่เย็นได้
‪มันเหลือเชื่อ มันเป็นวิกฤตที่ ‪ส่งผลกระทบต่อทั้งประเทศ
‪ในช่วงหลายสัปดาห์และหลายเดือน ‪หลังเกิดพายุมาเรีย มีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‪มีหลายชีวิตที่สูญเสียไป
‪ทั้งที่น่าจะป้องกันได้
‪พายุเป็นเรื่องธรรมชาติ
‪แต่ภัยพิบัติเป็นเรื่องการเมือง
‪เปอร์โตริโกเป็นดินแดนของอเมริกา
‪พวกเขาจึงหวังจะได้ ‪ความช่วยเหลือจากรัฐบาลกลาง
‪เมื่อไม่ได้รับความช่วยเหลือ ‪วิกฤตด้านมนุษยธรรมที่เกิดขึ้น…
‪ก็มีแต่จะแย่ลง
‪ชาวเปอร์โตริโกเป็นพลเมืองอเมริกัน
‪นี่เป็นหน้าที่ของรัฐบาลกลาง
‪แต่รัฐบาลกลางส่งความช่วยเหลือมาอย่างล่าช้า
‪และรัฐบาลบนเกาะก็บริหารจัดการผิดพลาด
‪คนจำนวนไม่กี่คน
‪ที่ไม่ได้เผชิญกับความเสี่ยงนั้น
‪มาตัดสินใจแทนชุมชน
‪โดยมีผู้เชี่ยวชาญมากมายมารวมตัวกัน
‪พูดคุยเรื่องเตรียมความพร้อมและบริหารจัดการ
‪มันช่างถือดีและโหดร้ายมาก
‪ผลกระทบจากพายุมาเรียเป็นโศกนาฏกรรม
‪แต่ก่อนหน้าที่พายุจะพัดเข้าฝั่ง ‪มีชัยชนะเล็กๆ เกิดขึ้น
‪เพราะความฉลาดของมนุษย์ที่สั่งสมมาหลายสิบปี
‪ทำให้ชาวเปอร์โตริโกรู้ล่วงหน้าว่าพายุกำลังมา
‪ชาวพื้นเมืองแถบทะเลแคริบเบียน ‪อย่างชาวไทโน
‪แยกแยะสัญญาณเตือนก่อนเกิดพายุได้
‪เมฆสูงเป็นรูปขนนก
‪และนกโจรสลัดที่กลับบ้านผิดเวลา
‪ผู้มาเยือนเกาะหน้าใหม่ ‪ไม่สนใจสัญญาณเตือนเหล่านี้
‪ในปี 1780 พายุเฮอร์ริเคนตัดผ่านแคริบเบียน
‪และในเวลาไม่กี่วัน ‪ก็คร่าชีวิตผู้คนไปถึง 22,000 คน
‪แต่ในปี 1928 เมื่อเกิดพายุที่มีกำลังแรงพอๆ กัน
‪ใช้เส้นทางเดิมเคลื่อนข้ามเปอร์โตริโก ‪เครื่องบาโรมิเตอร์ในซานฮวน
‪ก็จับสัญญาณได้ว่าเกิด ‪หย่อมความกดอากาศต่ำซึ่งจะเกิดก่อนพายุใหญ่
‪สายโทรเลขส่งสัญญาณเตือนไปทุกเขตบนเกาะ
‪และวิทยุก็กระจายเสียงเตือนเหตุ
‪ทำให้พายุดังกล่าวมีผู้เสียชีวิตไม่มาก
‪และการพยากรณ์ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
‪เราได้รับข้อมูลสภาพอากาศ
‪จากทุกมุมของทะเลแคริบเบียนตลอด 24 ชั่วโมง
‪จากสถานีสภาพอากาศบนเกาะ
‪และจากเครื่องบินของกองทัพอากาศ ‪และกองเรือของกองทัพเรือ
‪แล้วในปี 1961
‪ก็มีการริเริ่มรายงานข่าวเรื่องเฮอร์ริเคนคาร์ลา
‪เป็นครั้งแรกที่ผู้ชมทีวีได้เห็นภาพเรดาร์ ‪ของพายุเฮอร์ริเคน
‪นั่นคือตาพายุเฮอร์ริเคนครับ
‪การเห็นขนาดชัดๆ ของพายุบนแผนที่
‪ก็ส่งผลให้ผู้คนหลายพันอพยพเพื่อความปลอดภัย
‪และในวันเดียวกันนั้นเอง
‪ก็มีเรื่องใหม่เรื่องใหญ่อีกเรื่องหนึ่ง
‪ดาวเทียมทีรอส-3 ‪ตรวจพบเฮอร์ริเคนจากบนอวกาศ
‪ก่อนที่มนุษย์บนโลกจะรู้ว่า ‪มีเฮอร์ริเคนดังกล่าวเสียอีก
‪มันคือการบุกเบิกงานพยากรณ์อากาศ ‪ที่จะก้าวหน้ามากขึ้นในอนาคต
‪สิบปีต่อมาพยากรณ์อากาศล่วงหน้าสองวัน ‪ก็คลาดเคลื่อนไปราว 482 กิโลเมตร
‪และตัวเลขนั้นก็ลดลงเรื่อยๆ ‪จนเหลือ 80 กิโลเมตรในปัจจุบัน
‪จึงมีคนเสียชีวิตน้อยลง
‪ในช่วงปี 1960 อาจมีคนหลายหมื่นคน
‪จมน้ำตายกลางพายุในแต่ละปี
‪แต่ตอนนี้ตัวเลขปกติอยู่ที่หลักร้อย
‪แม้จะมีทั้งพยากรณ์อากาศ ‪และการเตรียมตัวทุกขั้นตอน
‪ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีความเสียหายเกิดขึ้น
‪เครก ฟิวเกตเป็นอดีตผู้บริหารของฟีม่า
‪หน่วยงานของอเมริกา ‪ที่ดูแลเรื่องภัยพิบัติธรรมชาติ
‪เราได้เห็นการคาดการณ์เส้นทางที่ดีขึ้นอย่างมาก
‪การคาดการณ์ความรุนแรงยังคงบกพร่องอยู่
‪บางครั้งพายุเฮอร์ริเคน ‪ก็เพิ่มกำลังขึ้นอย่างพุ่งพรวด
‪และทำให้กรมอุตุนิยมวิทยาต้องประหลาดใจ
‪เมื่อวานมันเป็นแค่พายุโซนร้อน
‪การคาดการณ์ความรุนแรง ‪แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
‪ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้
‪พายุที่เร่งความเร็วพวกนี้ อันตรายที่สุด
‪จากการที่ตอนแรกคนมองว่า
‪"โอ้ มันแค่ระดับหนึ่งเอง"
‪แล้วพอผ่านไป 24 ชั่วโมง มันก็เป็นระดับห้าแล้ว
‪"ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นระดับห้า ฉันคงอพยพไปแล้ว"
‪นักวิทยาศาสตร์คิดว่า ‪พายุที่ทวีความรุนแรงจะเกิดขึ้นบ่อยขึ้น
‪เพราะภาวะโลกร้อน
‪ผมอยากบอกว่า ‪ภาวะโลกร้อนทำให้โลกเปลี่ยนไปแล้ว
‪และเราก็พบว่าระดับน้ำทะเลมันเพิ่มขึ้นอย่างมาก
‪เกือบสิบนิ้ว
‪เมืองใหญ่หลายเมือง ‪อยู่เกือบจะเสมอกับระดับน้ำทะเลแล้ว
‪และระดับน้ำทะเลก็จะเพิ่มขึ้นอีกราว 30 ซม.
‪อาจจะเป็นเมตรก่อนสิ้นศตวรรษนี้
‪ระดับน้ำทะเลแต่ละนิ้วที่เพิ่มขึ้น ‪จะยิ่งทำให้คลื่นพายุซัดฝั่งสูงขึ้น
‪ซึ่งจะทำให้เกิดน้ำท่วมจากพายุชายฝั่ง
‪โดยเฉพาะเฮอร์ริเคนนั้นยิ่งรุนแรงกว่ามาก
‪และกระแสน้ำที่อุ่นขึ้นจะยิ่งทำให้ลมแรงขึ้น
‪และพายุมีฝนตกหนักขึ้น
‪และเมื่อน้ำใกล้บริเวณขั้วโลกมีอุณหภูมิสูงขึ้น
‪ก็มีหลักฐานว่าโซนเกิด ‪พายุหมุนของโลกจะขยายตัว
‪แต่เรายังไม่รู้แน่ชัด ‪ภาวะโลกร้อนอาจส่งผลกระทบแปลกๆ
‪อย่างเช่นพายุเฮอร์ริเคนจะเดินทางช้าลง
‪ย้อนกลับไปที่เฮอร์ริเคนดอเรียน
‪มันพัดอยู่บนแกรนด์บาฮามาเป็นเวลาหลายวัน
‪และคงระดับเป็นเฮอร์ริเคนลูกใหญ่
‪พายุหมุนเขตร้อนทำให้ ‪เกิดความเสียหายทางทรัพย์สินมากขึ้นเรื่อยๆ
‪และภาวะโลกร้อนก็ยิ่งทำให้มันแย่ลงไปอีก
‪แต่กระแสที่เราพบเห็น ‪มาจนถึงตอนนี้ส่วนใหญ่เกิดจาก
‪มีคนไปก่อสร้างอาคาร
‪ตามเส้นทางที่พายุผ่านมากขึ้น
‪ตั้งแต่ปี 1970 ถึง 2010
‪ขณะที่ประชากรโลกเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า
‪จำนวนประชากรที่อาศัย ‪ในเขตพายุหมุนเพิ่มขึ้นเกือบสามเท่า
‪แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ที่นั่นได้
‪มีคนจำนวนมากขึ้นต้องตัดสินใจว่า ‪พวกเขาจะย้ายถิ่นฐานดีไหม
‪ชุมชนแนวหน้าเหล่านี้ พวกเขาดื้อรั้น
‪พวกเขาเข้าใจว่าที่นั่น ‪อยู่ในทำเลที่อาศัยอยู่ไม่ได้
‪แต่พวกเขาก็ต้องการการยอมรับ
‪ว่าที่ดินตรงนี้มีความหมายต่อพวกเขาอย่างไร
‪โลอีซาถูกขนานนามว่า ‪เป็นเมืองหลวงแห่งประเพณีในเปอร์โตริโก
‪และเป็นศูนย์กลางอัตลักษณ์เปอร์โตริโกแอฟริกัน
‪มันผูกโยงพวกเขากับบรรพบุรุษ ‪มันเป็นมากกว่าอสังหาริมทรัพย์
‪เราควรปล่อยให้ภาวะโลกร้อน
‪ขับไล่เราออกจากชุมชนของเราเหรอ
‪ในบางพื้นที่ของประเทศ ‪การสร้างใหม่มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‪ในบางพื้นที่อาจมีทางแก้ด้านวิศวกรรมมาช่วยได้
‪เราพัฒนาบ้านกันลมได้ดีขึ้น
‪เพราะการทดลองภายใต้การควบคุม
‪และประสบการณ์จริง
‪นี่คือชายหาดเม็กซิโก ฟลอริดา ‪ก่อนที่จะถูกเฮอร์ริเคนไมเคิลโจมตี
‪และนี่คือภาพหลังจากนั้น
‪บ้านเรือนมากมายราบเป็นหน้ากลอง
‪แต่หลังนี้กลับรอดมาได้โดยที่แทบไม่มีรอยขีดข่วน
‪ผนังเป็นคอนกรีตที่ทอด้วยเหล็กเส้น
‪ซึ่งทำให้ราคาก่อสร้าง ‪เพิ่มขึ้น 15 ถึง 20 เปอร์เซ็นต์
‪แต่ถัดไปตามถนนก็มีบ้านจาก ‪มูลนิธิที่อยู่อาศัยเพื่อมนุษยชาติ
‪รอดจากพายุเช่นกัน
‪เพราะการก่อสร้างที่ถูกกว่ามาก
‪อย่างเหล็กปลอก การตอกตะปูที่วางแผนอย่างดี
‪และบานเกล็ดที่ปิดสนิท
‪ซึ่งทำให้ค่าก่อสร้างเพิ่มขึ้นแค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์
‪การแก้ไขบ้านเก่าทำได้ยากกว่า ‪และราคาสูงกว่าเล็กน้อย
‪และการแก้ไขเมืองเก่าทั้งเมืองยิ่งทำได้ยากมาก
‪บางเมืองใหญ่ที่ร่ำรวยได้ทุ่มเงิน ‪หลายพันล้านเพื่อสร้างปราการป้องกัน
‪โอซากะกำลังยกระดับสนามบินที่เสี่ยงน้ำท่วม
‪ด้วยการเทพื้นเพิ่มระดับหลายๆ ชั้น
‪เซี่ยงไฮ้ตัดสินใจเปลี่ยนเป็นเมืองฟองน้ำ
‪ที่เต็มไปด้วยสวนสาธารณะและทางน้ำ ‪ซึ่งสามารถดูดซับและปรับเส้นทางน้ำท่วมได้
‪และนิวยอร์กซิตีกำลังวางแผนการ ‪บางอย่างที่กล้าหาญ
‪เราจะริเริ่มดำเนินการที่คาดว่า ‪จะใช้เงินหมื่นล้านดอลลาร์
‪เพื่อขยายแนวชายฝั่งของแมนฮัตตันตอนล่าง
‪ไปยังแม่น้ำตะวันออก
‪มันบ้าบิ่น แต่ที่สำคัญที่สุดคือมันเป็นสิ่งที่จำเป็น
‪แผนการมากมายของเมืองใหญ่เหล่านี้ ‪มีทั้งการสร้างกำแพงยักษ์
‪เพื่อกั้นคลื่นพายุซัดฝั่ง ‪ ซึ่งเป็นสิ่งที่เราทำมานานกว่าศตวรรษ
‪แต่ปรากฏว่ากำแพงริมทะเลนี้กลับก่อปัญหา
‪ทำให้ชายหาดรอบๆ ถูกกัดเซาะไปเร็วกว่าเดิม
‪ทั้งยังใช้เงินในการก่อสร้างจำนวนมาก ‪และยังเปลืองค่าซ่อมแซมบ่อยครั้ง
‪มนุษย์ทุ่มเทสติปัญญามากมาย ‪แต่พายุเฮอร์ริเคนยังคงชนะเราอยู่ดี
‪สิ่งหนึ่งที่จะได้ผลมากกว่าการสร้างกำแพงยักษ์
‪คือการฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำ
‪ในปี 1999
‪พายุหมุนซัดเข้าสู่อินเดียตะวันออก
‪บ้านเรือนในหมู่บ้านนี้ ‪ได้รับความเสียหายเฉลี่ย 7,000 รูปี
‪ซึ่งเท่ากับรายได้ของ ‪ครอบครัวทั่วไปเกือบหนึ่งในสามในหนึ่งปี
‪แต่หมู่บ้านนี้ได้รับความเสียหาย ‪แค่หนึ่งในห้าของยอดนั้น
‪เพราะมีป่าชายเลนปกป้องไว้
‪ป่าชายเลนทั่วโลก ‪ทำหน้าที่เหมือนเกราะและฟองน้ำ
‪ดูดซับน้ำท่วม
‪และป้องกันทรัพย์สินเสียหาย ‪ปีละ 65,000 ล้านดอลลาร์
‪แน่นอนว่าพายุหมุนก็ทำลายป่าชายเลนเช่นกัน
‪แต่ป่าชายเลนที่อุดมสมบูรณ์จะฟื้นฟูตัวเองได้ ‪ไม่เหมือนกำแพงที่มนุษย์สร้าง
‪และยังพลิกฟื้นหน้าดินที่ถูกกัดเซาะ ‪ด้วยการกักดินตะกอนไว้ที่ราก
‪พื้นดินรอบป่าชายเลนจะสูงขึ้นได้ถึงปีละ 10 มม.
‪ซึ่งเร็วกว่าการสูงขึ้นของระดับน้ำทะเล
‪และแนวชายฝั่งของเรา ‪ก็มีปราการธรรมชาติอื่นๆ อยู่อีก
‪พื้นที่ชุ่มน้ำซึ่งเหมือนป่าชายเลน ‪ที่กักเก็บน้ำได้หลายล้านแกลลอน
‪และแนวปะการังที่ดูดซับ ‪แรงกระแทกของคลื่นพายุซัดฝั่ง
‪เนินทรายเองก็ช่วยปกป้องเราเช่นกัน
‪ชายฝั่งของเปอร์โตริโกเคยมีเนินทรายสูง
‪แต่ในยุค 1950 ตอนที่ซานฮวนกำลังเฟื่องฟู
‪ทรายจำนวนมากนั้น ‪ถูกนำไปใช้สร้างรันเวย์สนามบินใหม่
‪สิ่งที่เหลืออยู่ก็เสื่อมโทรมลงเพราะมนุษย์
‪และถูกคลื่นพายุซัดฝั่ง ‪ของพายุมาเรียทำลายได้อย่างง่ายดาย
‪นักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเปอร์โตริโก
‪ร่วมมือกับชุมชนท้องถิ่นเพื่อประเมินความเสียหาย
‪และฟื้นฟูเนินทราย
‪และโครงการคล้ายคลึงกันก็ผุดขึ้นทั่วทุกแห่ง
‪มีคนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ คิดว่าพื้นที่ชุ่มน้ำ
‪เป็นสิ่งที่มีค่ากับเรา
‪พอกันกับตึกระฟ้า
‪นั่นจะเป็นตัวกำหนด
‪ว่าเราจะรักษาพื้นที่ฝั่งตะวันออก ‪และตะวันออกเฉียงใต้ของอเมริกาได้มากแค่ไหน
‪สิ่งที่ผมไม่อยากเห็น
‪ก็คือชุมชนชายขอบ ชุมชนที่ยากจน
‪ต้องแบกรับความลำบากในการย้ายที่อยู่อาศัย
‪ในขณะที่ชุมชนที่ร่ำรวยกว่าจะได้กำแพงกั้นทะเล
‪และระบบป้องกันที่สร้างขึ้นเพื่อพวกเขา
‪แต่นั่นก็มีเหตุผล ‪ถ้าคุณเป็นรัฐบาลที่มีทรัพยากรจำกัด
‪และกังวลเรื่องผลกำไรขาดทุน
‪สมมติว่าคุณมีสองครอบครัว ‪ในบ้านสองหลัง ในย่านที่แตกต่างกัน
‪บ้านที่ถูกกว่าน่าจะเสี่ยงกว่า
‪แต่ถ้ารัฐบาลปกป้องบ้านหลังนั้น ‪แล้วบ้านที่แพงกว่าถูกพายุซัด
‪ค่าซ่อมก็จะแพงกว่า
‪รัฐบาลอาจต้องจ่ายเงินช่วยเหลือมากขึ้น
‪และถ้าครอบครัวนั้นย้ายออกไป ‪พวกเขาก็สูญเสียผู้เสียภาษีชั้นดีไปด้วย
‪ดังนั้นการคำนวณมูลค่าทางวัตถุจึงง่ายมาก
‪หากไปลงทุนในย่านที่มีบ้านเรือนแพงๆ
‪ก็จะประหยัดเงินได้มากขึ้น
‪ที่จริงขั้นตอนที่ไม่เท่าเทียมกันที่สุด
‪เมื่อเกิดภัยพิบัติใดๆ คือการฟื้นฟู
‪ผลการศึกษาหนึ่งว่าด้วย ‪ภัยพิบัติทางธรรมชาติครั้งใหญ่
‪พบว่าครอบครัวคนดำและคนเชื้อสายสเปน ‪มักล่มจมหลังเกิดภัยพิบัติ
‪ซึ่งก็สมเหตุสมผลอยู่ แต่ที่น่าแปลกใจคือ…
‪ชาวผิวขาวในเขตภัยพิบัติ
‪กลับมีความมั่งคั่งสุทธิเพิ่มขึ้น
‪พวกเขามั่งคั่งขึ้นเฉลี่ยราว 126,000 ดอลลาร์
‪ครอบครัวที่ร่ำรวยกว่า ‪มักจะมีประกันครอบคลุมค่าซ่อมแซม
‪มีประกันสุขภาพที่ช่วยเยียวยาร่างกายและจิตใจ
‪และเข้าถึงการช่วยเหลือของรัฐได้เต็มที่
‪แล้วพวกเขาก็ได้ประโยชน์ ‪จากการได้กลับมาอยู่ในพื้นที่เดิมที่ได้รับการฟื้นฟู
‪ในทางกลับกันครอบครัวที่มีรายได้น้อย
‪บางครั้งก็เสียบ้านไปทั้งหลัง
‪สมมติว่าพวกเขามี…
‪อสังหาฯ ที่สืบทอดกันมาในครอบครัว
‪ดังนั้นจึงไม่ได้มีเอกสาร ‪เป็นลายลักษณ์อักษรเสมอไป
‪มีข้อตกลงปากเปล่ามากมาย
‪คุณต้องมีโฉนดเพื่อยื่นขอความช่วยเหลือ
‪ดังนั้นคนจำนวนมากเลยต้องเสีย
‪บ้านและที่ดินที่เคยเป็นของ ‪คนในตระกูลมาหลายชั่วคน
‪โดยได้เงินค่าเสียหายจากเฮอร์ริเคน ‪เพียงสองร้อยดอลลาร์ นั่นเป็นเรื่องปกติ
‪ครอบครัวที่ไม่มีเงินจะย้ายบ้านได้
‪ก็รู้สึกว่าการอยู่ที่นั่นต่อมีราคาสูงเกินไป
‪ถ้าเราไม่ให้การสนับสนุนผู้คนในตอนนี้
‪เราจะเชื่อมั่นได้อย่างไรว่า ‪รัฐบาลจะช่วยบรรเทาทุกข์
‪เมื่อเกิดภัยพิบัติขึ้น ไม่หรอกครับ
‪เราดีใจที่ทุกท่านมารวมตัวกันในวันนี้
‪เพื่อหารือเรื่องการเตรียมการ ‪สำหรับฤดูพายุเฮอร์ริเคนปีนี้
‪ย้อนกลับไปในปี 2007
‪เครก ฟิวเกตให้การต่อหน้าสภาคองเกรส
‪นี่คือความท้าทายที่ผมอยากพูดถึง
‪พายุเฮอร์ริเคนระดับห้าที่จะโจมตีฟลอริดาตอนใต้
‪คล้ายกับเฮอร์ริเคนไมอามีครั้งใหญ่เมื่อปี 1926
‪เฮอร์ริเคนครั้งนั้นคร่าชีวิตผู้คนไปหลายร้อยคน ‪และทำให้คนกว่า 40,000 คนไร้บ้าน
‪ซึ่งนับเป็นเกือบหนึ่งในสาม ‪ของประชากรในเขตนั้น
‪และฟิวเกตก็ได้จำลองสถานการณ์ไว้แล้ว
‪เราบอกว่า "ถ้าเกิดซัดเข้ามาวันนี้ ‪ผลลัพธ์จะเป็นยังไง"
‪และเริ่มวิเคราะห์ว่าต้องการตัวช่วยอะไรบ้าง
‪และเราก็หาไม่ได้ เรามีทรัพยากรไม่เพียงพอ
‪มีผู้คนกว่าหกล้านคนอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ
‪ขณะที่เราจำลองเหตุการณ์ ผมก็เริ่มคิดได้ว่า
‪เรามองว่าพวกเขาทุกคนเป็นเหยื่อ
‪ที่กำลังรอคอยให้มีคนมาช่วย
‪แต่ทุกภัยพิบัติที่ผมเจอมา ผู้คนไม่ได้เอาแต่รอคอย
‪เพื่อนบ้านคือคนที่ช่วยเหลือ ‪เพื่อนบ้านด้วยกันได้เร็วที่สุด
‪มีผู้หญิงหลายคนตั้งครัวชุมชน
‪เพื่อทำอาหารให้คน 30 ถึง 60 คน
‪เราเลยถามว่า ‪"ถ้าเราเตรียมอาหารและแก๊สมาให้เพิ่ม
‪คุณจะทำอาหารให้คน 300 คนไหวไหม"
‪แล้วพวกเขาก็บอกว่าได้
‪ในโลอีซาและทั่วเปอร์โตริโก
‪เพื่อนบ้านจะส่งอาหารและน้ำดื่ม ‪คอยเฝ้าดูคนที่อ่อนแอ
‪ติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์
‪และสร้างแอปสมาร์ทโฟนเพื่อแบ่งปันอุปกรณ์
‪พวกเขาคิดวิธีใหม่ๆ ที่ได้ผลพวกนี้ขึ้น
‪เพื่อรับมือกับการ ‪ขาดการสนับสนุนในพื้นที่จากภาครัฐ
‪การแก้ปัญหาโดยใช้รัฐบาลเป็นศูนย์กลาง ‪จะล้มเหลวโดยสมบูรณ์
‪เมื่อเกิดเหตุร้ายใหญ่ๆ ขึ้น
‪ยิ่งเราทำให้เพื่อนบ้าน ‪ช่วยเหลือกันเองได้มากขึ้น
‪เราก็จะนำเอาทรัพยากรของภาครัฐที่มีจำกัด
‪ไปให้คนที่ต้องการมันมากที่สุดได้ดีขึ้นเท่านั้น
‪เราได้เรียนรู้ว่าการฟื้นฟู
‪มันมีหลายมิติ
‪ความยินดี
‪และความร่าเริง
‪มันเป็นส่วนสำคัญของความเป็นอยู่ที่ดีโดยรวม
‪ดนตรีของโลอีซาเป็นผลงานของชุมชน
‪เปิดโอกาสให้ชุมชนได้มารวมตัวกันเล่นดนตรี
‪ร้องเพลงและเต้นระบำ
‪และได้อยู่ร่วมกัน
‪ที่ที่จะสู้กับภัยพิบัติได้ดีที่สุด
‪คือชุมชนที่มีสายสัมพันธ์
‪ซึ่งอุปถัมภ์ค้ำชูกัน
‪คุณจะเห็นคนมีกำลังใจขึ้นมา
‪ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
‪แต่ทรัพยากรทุกอย่างมีขีดจำกัด
‪สี่ปีหลังจากพายุมาเรียถล่ม ‪หลายครัวเรือนในโลอีซา
‪ยังมีหลังคาสีฟ้า
‪และในน่านน้ำนอกฝั่งแอฟริกา
‪หายนะครั้งใหม่อาจจะกำลังก่อตัว
‪ทุกอย่างเปราะบาง ‪และอะไรๆ ก็พังทลายได้ง่าย
‪ที่ฉันจะบอกคือ ‪เราไม่อยากให้มีเฮอร์ริเคนพัดมาอีก
‪คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร