ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ
Μια φορά κι έναν καιρό, τον κόσμο κυβερνούσαν βασιλιάδες και βασίλισσες.
Σχεδόν σε κάθε κοινωνία της Γης βρίσκονταν στην κορυφή,
ισχυριζόμενοι ότι η εξουσία τους προήλθε από τον Θεό.
Και αυτό συνέβαινε για χιλιετίες.
Αλλά τη δεκαετία του 1600 εξαπλώθηκε στον κόσμο μια ριζοσπαστική ιδέα.
Κι αν όλοι γεννιούνταν ίσοι
και είχαν το δικαίωμα να επιλέξουν ποιος θα τους κυβερνάει;
Επρόκειτο για μια επανάσταση στη σκέψη
που αντέστρεψε την εικόνα της μοναρχίας
και ενέπνευσε πραγματικές επαναστάσεις.
Ο κόσμος πέρασε από τη σχεδόν απόλυτη βασιλική κυριαρχία
σε αυτό.
Απομένουν μόνο 43 μοναρχίες, οι εξουσίες των οποίων διαφέρουν.
Κάποιες έχουν ακόμα απόλυτη εξουσία.
Όλες λειτουργούν διαφορετικά, αλλά κάθε βασιλιάς,
δεν υπάρχει βασίλισσα με απόλυτη εξουσία,
αποφασίζει για τους πολίτες, οι οποίοι δεν μπορούν να τους ανατρέψουν με εκλογές.
Έτσι λειτουργούσαν παραδοσιακά οι μοναρχίες.
Οι πιο νέες και πιο παράξενες μοναρχίες βρίσκονται εδώ.
Κάποιες έχουν ειδική προστασία,
αλλά όλες κυβερνούν με συμβολικό τρόπο σε δημοκρατικά πολιτεύματα.
Ωστόσο, σχετικά πρόσφατα,
κυβερνούσαν τις χώρες τους με αδιαμφισβήτητη εξουσία.
Έτσι πήραν αυτές τις δουλειές.
Οι περισσότερες είναι ευρωπαϊκές
ή πρώην βρετανικές αποικίες, όπως η Τζαμάικα.
Το να έχεις τη βασίλισσα της Αγγλίας ως αρχηγό της Τζαμάικα
είναι πολύ γελοίο τον 21ο αιώνα.
Υποτίθεται ότι είμαστε μετα-αποικιακή χώρα,
κι όμως διατηρούμε τα απομεινάρια της αυτοκρατορίας.
Ώρα να απαλλαγούμε από τη βασίλισσα.
Αλλά στη Βρετανία, οι περισσότεροι στηρίζουν τη μοναρχία.
Για την ακρίβεια, όλες οι εθιμοτυπικές μοναρχίες εκτός από μία
απολαμβάνουν την υποστήριξη της πλειοψηφίας στη χώρα τους.
Εν μέρει, γιατί μας πουλάνε ένα παραμύθι.
Όλοι μεγαλώσαμε με αυτά τα παραμύθια.
Φιλάς τον βάτραχο κι αυτός γίνεται πρίγκιπας.
Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με τέτοιες ιστορίες.
Αυτές οι παραμυθένιες στιγμές, οι μεγαλοπρεπείς γάμοι,
αυτή η εντυπωσιακή επίδειξη.
Ο κόσμος μόνο να τα ονειρευτεί μπορεί.
Είναι η ενσάρκωση των ταινιών της Disney.
Η φαντασίωση, τελειοποιημένη από τη βρετανική βασιλική οικογένεια,
αποδεικνύει πώς επιβιώνουν οι βασιλικές οικογένειες ανά τον κόσμο.
Βασικός στόχος της βασιλικής οικογένειας είναι η επιβίωση.
Ως αριστοκρατικός θεσμός,
πάνω απ' όλα, τους ενδιαφέρει η συνέχεια.
Πώς στο καλό τα κατάφεραν, λοιπόν;
Πώς έγιναν από απόλυτοι άρχοντες
διασημότητες που θυμίζουν παραμύθι;
Και πόσο μπορεί να κρατήσει η φαντασίωση;
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Φορά τον χιτώνα.
Οι Ιάπωνες τον αποκαλούν αυτοκράτορα-Θεό.
Το αν η Βρετανία κρατήσει ενωμένη αυτήν τη χαλαρή παγκόσμια δομή
μετά τον πόλεμο έχει τεράστια σημασία για το μέλλον.
Δεκάδες χιλιάδες μαζεύτηκαν για να δουν το βασιλικό ζεύγος.
Ήταν ένας απαράμιλλος παραμυθένιος βασιλικός γάμος.
Η βασιλική οικογένεια χαίρει σεβασμού και εκτίμησης στις καρδιές μας.
Η ευτυχία τους είναι ευτυχία μας.
ΜΟΝΑΡΧΙΕΣ
Έχει ενδιαφέρον να παρατηρείς τους εθιμοτυπικούς μονάρχες.
Όλοι φέρουν τα βασιλικά σύμβολα των παλιών βασιλικών οικογενειών.
Στέμματα, θρόνοι, παλάτια.
Αλλά στην ουσία δεν έχουν εξουσία.
Ακόμα και η πιο διάσημη μονάρχης του κόσμου,
η βασίλισσα Ελισάβετ Β' της Βρετανίας,
έχει διακοσμητικό ρόλο.
Δεν έχει καμία καθαυτό πολιτική εξουσία.
Δεν νομοθετεί.
Ο ρόλος της δεν είναι να επηρεάζει
την πολιτική των πολιτικών προσώπων ή των πολιτικών κομμάτων.
Αντί γι' αυτό, οι βασιλείς κάνουν συμβολικά πράγματα,
ανοίγουν επίσημα τις εργασίες του κοινοβουλίου,
υποδέχονται μονάρχες και προέδρους από όλο τον κόσμο,
και στέκονται σε μπαλκόνια
και χαιρετούν.
Αυτό τους αρέσει πολύ.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ
Το να μην έχεις πολιτική εξουσία σημαίνει ότι στην ουσία δεν σε αμφισβητεί κανείς,
ότι δεν μπορείς να πάρεις αποφάσεις με τις οποίες θα διαφωνήσει ο λαός.
Η αμεροληψία είναι το κλειδί της σύγχρονης συνταγματικής μοναρχίας.
Μου αρέσει η απολιτική τους φύση. Δεν παίρνουν θέση για τίποτα.
Η ύπαρξη μιας ουδέτερης μορφής
πάνω από τη μικροπολιτική
δεν θα ήταν εφικτή
αν το διακοσμητικό πρόσωπο, ο αρχηγός του κράτους,
ήταν εκλεγμένο.
Έχουν επίσης αυτήν την απίστευτη δύναμη να ενώνουν μια χώρα.
Αρκεί να σκεφτούμε την πρόσφατη πανδημία,
πώς κατάφερε η βασίλισσα να ενώσει μια χώρα.
Πρέπει να μας παρηγορεί η σκέψη ότι ενώ έχουμε πολλά να αντέξουμε ακόμα,
θα έρθουν καλύτερες μέρες.
Μπορεί επίσης να προσφέρει παρηγοριά αυτή η συνέχεια,
το να βλέπεις το ίδιο πρόσωπο επί χρόνια και δεκαετίες.
Και την ίδια οικογένεια επί αιώνες.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: ΚΑΤΑΓΩΓΗ
ΓΚΕΖΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΩΝ ΑΨΒΟΥΡΓΩΝ ΑΡΧΙΔΟΥΚΑΣ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΙΑΣ
Αυτός είναι ο προ-προπάππους μου,
ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ ήταν ο μακροβιότερος μονάρχης
στην Ευρώπη την εποχή εκείνη.
Εκπροσωπούσε τον κύριο οίκο των Αψβούργων.
Οι Αψβούργοι είναι από τις παλιότερες ευρωπαϊκές βασιλικές δυναστείες.
Οι πρόγονοι του Γκέζα κυβερνούσαν για πάνω από 600 χρόνια.
Σήμερα μένει στο Μπρόνξβιλ της Νέας Υόρκης.
Εδώ στις ΗΠΑ είμαι απλώς ένας κοινός θνητός,
αλλά στην Ευρώπη υπάρχουν πολλοί κύκλοι
όπου οι Αψβούργοι θεωρούνται ακόμα κάτι ιδιαίτερο.
Άλλοι Αψβούργοι δεν ήταν τόσο τυχεροί.
Κάποια μέλη της οικογένειας, η οποία διαχωρίστηκε τον 16ο αιώνα,
τα απασχολούσε τόσο η διατήρηση της εξουσίας στη γενεαλογία τους,
που έκαναν γάμους μεταξύ τους.
Πολλούς.
Ξαδέρφια, θείοι και ανιψιές,
κι άλλα ξαδέρφια,
με δυσάρεστα αποτελέσματα.
Όπως το προτεταμένο σαγόνι των Αψβούργων.
Η παραμόρφωση ήταν τόσο μεγάλη,
που ζωγράφοι και γλύπτες προσπάθησαν να ελαχιστοποιήσουν
την παραμόρφωση αυτή.
Λόγω αυτών των φαινομένων ενδογαμίας,
το έτος 1700,
επειδή δεν γεννιούνταν άλλα παιδιά,
η ισπανική γενεαλογική γραμμή έσβησε.
Ο Γκέζα νιώθει ευλογημένος που δεν ανήκει σε εν ενεργεία βασιλική οικογένεια
επειδή μπορεί να επιλέξει ποια θα παντρευτεί.
Είμαι απίστευτα ευλογημένος
που δεν αναγκάστηκα να παντρευτώ μέλος βασιλικής οικογένειας.
Έχω μια εξαιρετική σύζυγο,
με την οποία μοιράζομαι τα ίδια ακριβώς ενδιαφέροντα.
Είμαι πραγματικά τυχερός.
Οι πιο πολλοί εθιμοτυπικοί μονάρχες έχουν χαλαρώσει τους κανόνες.
Η βασίλισσα Ελισάβετ παντρεύτηκε τον τρίτο ξάδερφό της.
Και οι δύο είναι απόγονοι της βασίλισσας Βικτωρίας.
Αλλά τα εγγόνια της είχαν μεγαλύτερη ελευθερία
στην επιλογή συντρόφων.
Και σχεδόν στις μισές χώρες με εθιμοτυπικά βασιλικά μέλη,
ο επόμενος μονάρχης μπορεί να είναι βασίλισσα.
Ο εκμοντερνισμός ίσως είναι το κλειδί της επιβίωσης.
Η ιαπωνική μοναρχία είναι η μακροβιότερη
κληρονομική και συνεχής δυναστεία στον κόσμο.
Ο σημερινός αυτοκράτορας είναι ο 126ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας.
Η σημερινή αυτοκράτειρα Μασάκο αντιμετώπισε μεγάλη πίεση
για να φέρει στον κόσμο τον 127ο.
Τόσο πολύ που αποσύρθηκε από τη δημοσιότητα.
Και τελικά γέννησε κορίτσι,
και τα κορίτσια δεν μπορούν να ανέβουν στον θρόνο.
Παρόλο που είναι κόρη του αυτοκράτορα,
το μέλλον αυτής της δυναστείας
εναπόκειται σε αυτό το αγόρι.
Στον ξάδερφό της.
Το θέμα της διαδοχής θα είναι μεγάλη πρόκληση για την Ιαπωνία.
Κινδυνεύουν κυριολεκτικά να εξαφανιστούν.
Σε κάθε μοναρχία,
ο βασικός κανόνας δεν έχει αλλάξει.
Η εξουσία κληρονομείται.
Το ίδιο και το χρήμα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3: ΠΛΟΥΤΟΣ
Οι φορολογούμενοι χρηματοδοτούν τις πιο πολλές μοναρχίες.
Κάθε χώρα το υπολογίζει διαφορετικά,
αλλά καμιά δεν παίρνει όσα η βρετανική βασιλική οικογένεια.
Κάποιοι πιστεύουν ότι βγάζουν τα λεφτά τους,
επειδή δημιουργούν πολλά έσοδα από τον τουρισμό.
Με βάση κάποιες εκτιμήσεις, πάνω από 700 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Αλλά αυτό δύσκολα υπολογίζεται.
Το παλάτι του Μπάκιγχαμ έχει 15 εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο,
ενώ το παλάτι των Βερσαλλιών έχει δέκα εκατομμύρια,
και η Γαλλία δεν έχει βασιλική οικογένεια εδώ και αιώνες.
Η βρετανική μοναρχία δεν βασίζεται μόνο σε φόρους, όμως.
Έχουν στην κατοχή τους εντυπωσιακές ιδιοκτησίες
αγορασμένες με δημόσια κεφάλαια.
Ακριβές συλλογές.
Συν επενδύσεις τις οποίες δεν γνωρίζουμε,
αν και πήραμε μια γεύση το 2017.
Μία από τις μεγαλύτερες διαρροές στην ιστορία.
Εκατομμύρια έγγραφα αποκαλύπτουν πώς οι ισχυροί και πλούσιοι,
όπως η βασίλισσα, επενδύουν κρυφά τεράστια ποσά σε φορολογικούς παραδείσους.
Περίπου δέκα εκατομμύρια λίρες από την προσωπική περιουσία της βασίλισσας
καταβλήθηκαν σε κεφάλαια στις Βερμούδες.
Το συναρπαστικό για έναν ιστορικό σαν εμένα
είναι το πόσο μυστηριώδη είναι τα οικονομικά της βασιλικής οικογένειας.
Δεν ξέρουμε τι έχουν. Δεν ξέρουμε πού τα έχουν.
Αλλά ξέρουμε ότι μεγάλο μέρος του αρχικού κεφαλαίου τους
προήλθε από τους υπηκόους τους απ' όταν κυβερνούσαν με απόλυτη εξουσία.
Απαιτούσαν από τις χαμηλές τάξεις την πληρωμή φόρων
με αντάλλαγμα εξυπηρετήσεις, γη, προστασία ή και τίποτα.
Οι βασιλείς έπαιρναν αυτό που ήθελαν. Ο λόγος τους ήταν νόμος.
Χρησιμοποίησαν τα λεφτά αυτά για να χτίσουν ανάκτορα,
τα οποία, στην Ιαπωνία και στη Βρετανία,
ακόμα αποκαλούν σπίτια τους.
Επίσης ξόδεψαν τα λεφτά αυτά σε πολέμους.
Όσο πιο πολλά μέρη κατακτούσαν,
τόσο πιο πολλοί στις χαμηλές τάξεις και τόσο πιο πολύ πλούτο αποσπούσαν
για να χρηματοδοτήσουν κατακτήσεις, να αποκτήσουν υπηκόους
και ούτω καθεξής.
Υπήρχε κι ένα ολόκληρο στρώμα κάτω από αυτό.
Η δουλεία.
Τον 15ο αιώνα
ευρωπαϊκές δυνάμεις άρχισαν να κατακτούν γη κι ανθρώπους στην αλλοδαπή,
μέχρι που ο κόσμος ήταν κυρίως υπό ευρωπαϊκή κυριαρχία.
Αυτό θα ωθήσει την Ιαπωνία να εισβάλει στους γείτονές της
και να δημιουργήσει μια αυτοκρατορία.
Αλλά η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν η μεγαλύτερη που έχει υπάρξει.
Το 1655 εισέβαλαν στην Τζαμάικα
και την έκαναν το νέο στολίδι της αυτοκρατορίας τους.
Ίδρυσαν τη Βασιλική Αφρικανική Εταιρεία.
Έστειλε πιο πολλούς Αφρικανούς σκλαβωμένους στην Αμερική
από οποιοδήποτε άλλο θεσμό στην ιστορία.
Από τον Κάρολο Β' μέχρι και τον βασιλιά Γουλιέλμο Γ',
η βρετανική βασιλική οικογένεια είχε το μονοπώλιο του δουλεμπορίου.
Έβγαζαν κέρδος από την απαγωγή ανθρώπων,
τη μεταφορά τους στην άλλη άκρη του κόσμου
και την πώλησή τους σε ιδιοκτήτες φυτειών ως δωρεάν εργάτες.
Η αποικιοκρατία και η δουλεία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες με τη μοναρχία.
Ένα είδος ρατσιστικής ιδεολογίας κατάκτησης.
Όλη η ιδέα της αυτοκρατορίας
αφορούσε τη συγκέντρωση υπηκόων σε όλο τον πλανήτη.
Υπό τον Γουλιέλμο Γ',
η Βασιλική Αφρικανική Εταιρεία έχασε το μονοπώλιο.
Η βασιλική οικογένεια ήταν βασικός επενδυτής στο δουλεμπόριο,
και εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες
διακινώντας σχεδόν τρία εκατομμύρια ανθρώπους
και καθιστώντας πολλούς πλούσιους στην πορεία.
Και τα χρήματα αυτά πολλαπλασιάζονταν.
Σύμφωνα με μελέτη, η Βρετανία χρωστά στην Τζαμάικα
τουλάχιστον τρία τρισεκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις,
κυρίως για την εργασία των σκλαβωμένων.
Για όλη την Καραϊβική, είναι 9,7 τρισεκατομμύρια.
Ακολουθώντας τα ίχνη του χρήματος, θα δούμε πόσο πολύ
επωφελήθηκε η Βρετανική Αυτοκρατορία από τις αποικίες σε όλο τον κόσμο.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι διαπράχθηκε μια σοβαρή αδικία
και η κληρονομιά αυτής της αδικίας παραμένει.
Ο πλούτος της Βρετανίας τροφοδοτούνταν από τη δουλεία.
Το δουλεμπόριο τελείωσε τις αρχές της δεκαετίας του 1800,
αλλά οι αυτοκρατορίες παρέμειναν ισχυρές μέχρι τον επόμενο αιώνα.
Η μάχη της ηπείρου γίνεται ολοκληρωτικός πόλεμος της Ευρώπης.
Τα μεγάλα σοκ του 20ού αιώνα,
ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος κι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν σε επανάσταση.
Και δεκάδες μοναρχίες κατέρρευσαν.
Το σκάσαμε από την Ουγγαρία,
τα αφήσαμε όλα πίσω
και ζήσαμε τα επόμενα χρόνια
ως πρόσφυγες.
Η Ιαπωνία έχασε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο αυτοκράτορας δεν θεωρείται πλέον
ότι έχει θεϊκή υπόσταση. Είναι ένας απλός θνητός.
Η Ιαπωνία έχασε επίσης τις αποικίες της.
Όχι όμως και η Βρετανία, και εφόσον ήταν στους νικητές των πολέμων,
απολάμβανε μεγάλη ευμένεια.
Η μοναρχία έπρεπε να καταλάβει πώς αυτό άλλαξε τη συμπεριφορά της
και τη δημόσια εικόνα της,
ώστε να επιβιώσει στην εποχή της δημοκρατίας.
Έτσι, έβγαλαν τα στέμματα και τους χιτώνες τους
και βγήκαν στους δρόμους.
Η βασιλική οικογένεια πολύ γρήγορα
εγκαινίασε μια καθόλα εσκεμμένη στρατηγική δημοσίων σχέσεων.
Έχει αποφασίσει
να κάνει τους φυσικούς εχθρούς της, τις εργατικές τάξεις,
συμμάχους της.
Αυτό το είδος επανεφεύρεσης, αυτό το αφήγημα,
είναι στον πυρήνα της επιβίωσής τους.
Παντού.
Στις 6 Αυγούστου 1962
η Τζαμάικα έγινε ανεξάρτητο κράτος.
Ήμουν έντεκα ετών όταν ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία.
Επρόκειτο για ιστορικό γεγονός.
Από αποικία γινόμασταν ανεξάρτητη χώρα.
Υπήρχε, ωστόσο, μια παγίδα.
Ένα από τα παράδοξα της ανεξαρτησίας
ήταν όταν η πριγκίπισσα Μαργαρίτα ήρθε να εκπροσωπήσει τη βασίλισσα.
Αυτό συνέβαινε σε όλο τον κόσμο.
Αυτό που βλέπουμε είναι προσεκτικά χορογραφημένες σκηνές.
Σύμφωνα με τις εικόνες που βλέπουμε στις ειδήσεις,
οι ντόπιοι τούς καλωσορίζουν.
Επεδίωξαν να δείξουν ότι η Αυτοκρατορία, πλέον Κοινοπολιτεία,
χαρακτηρίζεται από έννοιες όπως αρμονία, ενότητα, δημοκρατία, ισότητα.
Και παρ' όλα αυτά, για πολύ καιρό,
η μοναρχία κράτησε ενωμένη μια αυτοκρατορία
καταπιέζοντας και ασκώντας βία.
Από τις 63 βρετανικές αποικίες
που κέρδισαν την ανεξαρτησία τους τον 20ό αιώνα,
σχεδόν οι μισές επέλεξαν να γίνουν μέλη της Κοινοπολιτείας
και 15 εξ αυτών παραμένουν ακόμα.
Με άλλα λόγια, η βασίλισσα Ελισάβετ Β' είναι η βασίλισσά τους.
Τις πρώτες μέρες της ανεξαρτησίας υπήρχαν πολλά άτομα
που γνώριζαν την Τζαμάικα μόνο υπό βρετανική κυριαρχία.
Παλιά τραγουδούσαμε
"Κυβέρνα, Βρετανία, Βρετανία, κυβέρνα τα κύματα.
Οι Βρετανοί δεν θα γίνουν ποτέ σκλάβοι".
Και οι δάσκαλοί μας δεν σκέφτηκαν ποτέ ότι ήμασταν παιδιά σκλάβων.
Πώς γινόταν να τραγουδάμε ένα τόσο ανόητο τραγούδι;
Επειδή ταυτιστήκαμε με τους Βρετανούς.
Ήμασταν Βρετανοί.
Κάθε χρόνο το κοινοβούλιο της Τζαμάικα ανοίγει έτσι.
Άντρες με βρετανικού τύπου στρατιωτικές στολές
και βρετανικές τηβέννους και περούκες.
Και μια ομιλία του γενικού κυβερνήτη της Τζαμάικα,
που διορίστηκε από τη βασίλισσα της Αγγλίας ως εκπρόσωπός της.
Του έδωσε επίσης βασιλικά διακριτικά,
που αποτελούσαν μέρος της στολής του
μέχρι που πρόσφατα τέθηκαν υπό εξέταση.
Η εικόνα που βρίσκεται στο έμβλημα του Μιχαήλ
είναι ενός αρχαγγέλου που πατά με το πόδι του τον λαιμό του διαβόλου.
Και ο κόσμος άρχισε να βλέπει τη συμβολική σύνδεση
μεταξύ ενός λευκού αποικιοκράτη
που καταπιέζει έναν μαύρο υπήκοο.
Και σκέφτεσαι "Κάτσε, για μισό λεπτό".
Ακόμα και ο ίδιος ο γενικός κυβερνήτης σχολίασε ότι πρέπει να επανεξεταστεί.
Τυπικά η βασίλισσα έχει στην κυριότητά της όλη τη δημόσια γη της Τζαμάικα,
κι η πρωτεύουσα έχει ένα επιβλητικό άγαλμα της βασίλισσας Βικτωρίας.
Η αλήθεια είναι ότι αυτά τα πράγματα μένουν
και μερικές φορές δεν τα συνειδητοποιούμε,
αλλά, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, αλλάζουν προσανατολισμό στη σκέψη μας.
Η ύπαρξη της βασίλισσας στην κεφαλή του κράτους
συνιστά κλασικό παράδειγμα διανοητικής σκλαβιάς.
Πρέπει να χειραφετηθούμε
από κάποιες παραδόσεις που μας κρατούν δέσμιους του παρελθόντος
και δεν μας επιτρέπουν να διεκδικήσουμε πλήρη ελευθερία.
Αλλά η μοναρχία δεν θέλει να λέει αυτήν την ιστορία.
Η εικόνα της δεν έχει πια χροιά πολιτική, αλλά προσωπική.
Ως επικεφαλής της Κοινοπολιτείας, λείπει συχνά στο εξωτερικό.
Και η θυσία αυτή γίνεται αντιληπτή σ' εμάς
μέσω αυτών των στιγμών ευτυχίας που βιώνει η βασιλική οικογένεια
όταν βρίσκονται όλοι μαζί.
Η μοναρχία μετέτρεψε την έννοια της οικογένειας σε επιχείρηση.
Σε μια πολύ επιτυχημένη επιχείρηση. Έχει να κάνει με το συναίσθημα.
Όλοι ταυτιζόμαστε με την εικόνα μιας συνηθισμένης οικογένειας.
Πλέον το βλέπουμε καθημερινά αυτό.
Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή είδη της τηλεόρασης,
αλλά οι γαλαζοαίματοι ήταν πρωτοπόροι σ' αυτό δεκαετίες πριν.
Για πρώτη φορά, άρχισαν να εορτάζουν γεγονότα όπως βασιλικούς γάμους,
γεννήσεις βασιλικών μωρών, κηδείες
ως εθνικά γεγονότα.
Και παγκόσμια.
Υπολογίζεται ότι τους γάμους των πριγκίπων Γουίλιαμ και Χάρι
παρακολούθησε πάνω από το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού.
Πρέπει να ομολογήσω ότι παρακολούθησα τον γάμο του πρίγκιπα Χάρι.
Ήταν σημαντικό γεγονός.
Στην Τζαμάικα παρακολουθούμε τα μέλη της βασιλικής οικογένειας
με τον τρόπο που παρακολουθεί κανείς μια διασημότητα.
Γιατί παρακολουθώ τη βασιλική οικογένεια;
Επειδή στα χίλια χρόνια που αριθμεί
είναι το μακροβιότερο, αδιάκοπα προβαλλόμενο ριάλιτι
με τη ζωή μιας οικογένειας στον κόσμο.
Και το δράμα δεν σταματά ποτέ.
Η αγαπημένη μου ανάμνηση
είναι όταν η βασίλισσα ντύθηκε στα ροζ
και όταν ο πρίγκιπας Χάρι και η Μέγκαν φιλήθηκαν.
Είναι ωραίο να έχεις αυτήν την παράδοση,
μιας και με θεωρώ παραδοσιακή γυναίκα.
Μ' αρέσει η επιρροή που έχουν.
Σε μια δημοκρατία, πιστεύουμε ότι η εξουσία λειτουργεί έτσι.
Από τον λαό προς την κυβέρνηση.
Στην κουλτούρα μας, όμως, παραμένει η παλιά πυραμίδα.
Οι βασιλείς είναι στην κορυφή,
αλλά αντί να τους δίνει την εξουσία ο Θεός, τους τη δίνει τα ΜΜΕ.
Τα χρησιμοποιούν και εμείς τσιμπάμε.
Αυτή είναι η στρατηγική των βασιλικών οικογενειών παντού.
Η προσοχή των ΜΜΕ συνοδεύεται από πολλή δύναμη...
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6: ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ
και κανείς δεν το γνώριζε καλύτερα από την πριγκίπισσα Νταϊάνα.
Ήταν η πρώτη που έστρεψε την προσοχή αυτή
σε άλλα θέματα.
Η πριγκίπισσα αποτελεί έμπνευση.
Αγγίζοντας και μιλώντας σε ασθενείς,
μειώνει την προκατάληψη, το στίγμα και τον φόβο για το AIDS.
Αυτή η επίσκεψη με έπεισε ότι πρέπει να συνεχίσω να συμβάλλω
στην παγκόσμια εκστρατεία για την απαγόρευση των ναρκών.
Από πολλές απόψεις, ανέλαβε έναν νέο ρόλο.
Παρουσιάστηκε ως ανθρωπίστρια.
Οι γιοι της ακολούθησαν τα βήματά της κάνοντας φιλανθρωπικό έργο.
Αυτό που πρέπει να γίνει
είναι να δοθεί προτεραιότητα στην ψυχική υγεία.
Σε κάποια θέματα, όμως,
είναι δύσκολο να είσαι ανθρωπιστής και να παραμένεις μη αμφιλεγόμενος.
Η αναζωπύρωση του κινήματος Black Lives Matter
ήταν μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή.
Λόγω του αποικιακού παρελθόντος του Ηνωμένου Βασιλείου,
της Κοινοπολιτείας και της βασιλικής οικογένειας,
καθίσταται μια πολύ δύσκολη συζήτηση.
Το ίδρυμα των Κέιτ και Γουίλιαμ εξέφρασε υποστήριξη στο Instagram,
αλλά χωρίς να αναφέρονται τα ονόματά τους.
Αυτοί που μίλησαν τότε ήταν ο Χάρι και η Μέγκαν,
οι οποίοι είχαν ήδη αποχωρήσει από τον θεσμό.
Ο πρίγκιπας Χάρι επιδιώκει κοινωνική αλλαγή.
Τώρα επικεντρώνεται στον συστημικό ρατσισμό.
Αφυπνίστηκε όσον αφορά τα προβλήματα των μειονοτήτων.
Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά
αν δεν αναγνωρίσουμε το παρελθόν.
Ο κόσμος σύντομα έμαθε πόσο προσωπικό ήταν το θέμα
όταν το 2021 έδωσαν μια συνέντευξη που έκανε θραύση στην Όπρα,
προσθέτοντας ότι ο θεσμός
έχασε μια ευκαιρία.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν το αντιλαμβάνονταν
ως πρόσθετο όφελος
και αντανάκλαση του κόσμου.
Ανέκαθεν, αλλά ειδικά τώρα.
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα για την Κοινοπολιτεία
που θα μπορούσαν να έχουν.
Η βασιλική οικογένεια απάντησε με μια ανακοίνωση.
"Τα ζητήματα που τέθηκαν,
ιδίως εκείνο περί φυλετικών διακρίσεων, προκαλούν ανησυχία.
Θα ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψιν
και θα αντιμετωπιστούν από την οικογένεια κατ' ιδίαν".
Αλλά για πολλούς ανθρώπους που ζουν σε χώρες της Κοινοπολιτείας,
αυτά τα θέματα δεν είναι απλώς οικογενειακό ζήτημα.
Προκάλεσε ακόμα μία συζήτηση στην Τζαμάικα.
Ένα άτομο που μας "κυβερνά"
αλλά δεν μοιάζει μ' εμάς, δεν ακούγεται σαν εμάς.
Ακόμα και πριν τη συνέντευξη στην Όπρα,
μόνο 30% των Τζαμαϊκανών, ιστορικά χαμηλό ρεκόρ,
ήθελε να διατηρηθεί η βασίλισσα ως αρχηγός του κράτους.
Ενώ τα Μπαρμπάντος ανακοίνωσαν ότι θα την αποσύρουν επισήμως.
Ίσως ακολουθήσουν κι άλλες χώρες.
Αντίθετα με τη βρετανική οικογένεια,
ο Ιάπωνας αυτοκράτορας αντιμετωπίζει το αυτοκρατορικό παρελθόν της χώρας του.
Θυμόμαστε το παρελθόν με βαθιά μετάνοια για τον περασμένο πόλεμο.
Αυτό μπορεί να θεωρηθεί πολιτική ενέργεια,
αλλά ταυτόχρονα κατάφερε να κερδίσει
τον σεβασμό των ίδιων των Ιαπώνων.
Το βασιλικό παραμύθι πάντα αφήνει απέξω τα άλλα κεφάλαια.
Η πραγματική πρόκληση για τη μοναρχία τον 21ο αιώνα
είναι η διατήρηση αυτής της αύρας μυστηρίου.
Αν ανοίξεις διάπλατα τις πόρτες,
η αύρα και το μυστήριο χάνονται,
και δεν διαφέρεις σε τίποτα από τους άλλους.
Ο κόσμος θέλει τη μαγεία των μοναρχιών.
Αλλά για κάποιους γαλαζοαίματους,
αυτή η προσκόλληση στο παραμύθι συνιστά βαρύ φορτίο
που ίσως τους στοιχίσει την ευτυχή κατάληξη.
Για άλλους, η ευτυχής κατάληξη ήταν η απομάκρυνση από τη βασιλική οικογένεια.
Για τους περισσότερους γαλαζοαίματους, η διατήρηση του παραμυθιού
μπορεί να σημαίνει αποδοχή της πραγματικότητας.
Υπάρχει ένα αφρικανικό ρητό που λέει ότι αν δεν πει το λιοντάρι την ιστορία,
δεν ξέρουμε όλη την αλήθεια,
επειδή τις ιστορίες τις αφηγούνται οι κυνηγοί και όχι τα λιοντάρια.
Και νομίζω ότι είναι ώρα να ειπωθεί η ιστορία του λιονταριού.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Υποτιτλισμός: Δέσποινα Πασσαλή