Chcesz, bym wróciła do Kanzui? Już nie ma Kanzui.
Myślisz, że powiem moim ludziom,
że ich rodziny zostały zabite, by ocalić twoją dynastię?
Jestem ich królową.
Myślę, że jest to coś, co trzeba przemyśleć na nowo.
Chcę, byście wiedzieli, po co wyruszyliśmy.
Chcę, byście wiedzieli, dlaczego tak wiele poświęciliśmy.
Chcę wiedzieć, po co poświęciłem moją żonę.
Coś jest nie tak.
- Haniwo, nie! - Nie strzelać!
- Jesteś Haniwa? - Tak.
- Ty, który krzyczałeś, jak się nazywasz? - Kofun.
Za drzewami jest most.
Możecie nim przejść do Domu Oświecenia.
Tylko dzieci Jerlamarela mogą przejść.
Ty i ja, braciszku.
Ten dzień nadszedł i musicie poznać ojca.
Chet-chet!
Chet-chet-chet!
Haniwo, Kofunie, bardzo się cieszę, że was widzę.
Czy ty...
Jestem Jerlamarel. Wasz ojciec.
Gdy usłyszałem, że królowa i jej łowcy znaleźli Alkenny,
bałem się najgorszego.
Niech na was spojrzę.
Pewnie jesteście wykończeni podróżą.
Chodźcie. Ulokuję was.
Dom Oświecenia.
Nigdy nic takiego nie widziałem.
Budynek był nienaruszony.
Mieściło się tu więzienie, więc był solidnie zbudowany.
Lata zbierałem części, by zbudować agregat,
ale dzięki temu mamy elektryczność, światło, ciepłą wodę i ogrzewanie.
Wszyscy chcą was poznać.
Wszyscy.
To ja.
Poznajcie braci i siostry.
Haniwo, Kofunie, dotarliście.
Jestem Oloman, wasz brat.
To jest Sheva.
- To Nonni, Sammy. - Witajcie.
To jest Sheena.
Witajcie.
Miło was poznać.
A te dwa małe potwory to Hayah i Hoveh.
Pewnie jesteście głodni. Chodźmy coś zjeść.
Za jedzenie, które spożywamy i rodzinę, z którą je spożywamy,
w tym nowo poznanych brata i siostrę,
składamy dzięki.
Możecie jeść.
Teraz powinniście odpocząć.
Haniwo, to twój pokój.
Kofun będzie obok.
Tu są twoje rzeczy. A to twoje łóżko.
Ten obraz namalował Claude Monet.
To nie jest oryginalny obraz. To reprodukcja.
Piękny, prawda?
Tak.
Najlepsze zostawiłem na koniec.
Tu są prysznice.
A w tej butelce jest mydło.
Woda jest podgrzewana.
Tak. Czytaliśmy o tym w książkach.
Sądzę, że kąpiel spodoba wam się bardziej niż czytanie o niej.
Chodź, Kofunie. Pokażę ci twój pokój.
Mamy spać w tym czymś?
Na to wygląda.
Skoro jesteśmy rodziną, to czemu nie śpimy razem?
Myślałam o tym samym.
Chodź.
Jest ciepło, a nie ma ognia.
Tęsknię za tatą.
Ja też.
Myślisz, że będziemy z nim znowu?
Nie wiem.
Zostawiliśmy go samego...
po tym, co stało się z mamą.
Nie wiem, po co tu przyszliśmy.
Niech nikt z nią nie rozmawia.
I nie podchodzi. Pilnuj jej, jakby twoje życie od tego zależało.
A zależy?
Tak.
Miałaś rację.
Ostrzegałaś, że prędzej czy później
będę żałował popierania rządów twojej siostry.
Ale wątpię, że mogłaś przewidzieć, jak bardzo nie będziesz się mylić.
Każdy z tych żołnierzy stracił rodzica, dziecko, rodzeństwo, małżonka.
Każdy z nich może stać się przywódcą buntu przeciwko niej... albo nam.
Jeśli się dowiedzą, co zrobiła,
nie powstrzymamy tego.
Jeśli?
Jak można temu zapobiec?
Jedynymi ludźmi, którzy znają prawdę jesteśmy my, twój czarownik
i wspólniczka królowej, która jest pod strażą.
Oraz sama królowa.
Prędzej czy później twoi ludzie będą chcieli usłyszeć królową.
Jak to wtedy powstrzymamy?
Nie może wyjść z tego budynku jako królowa.
Co to oznacza?
Że możliwe są dwa rozwiązania.
Albo wyjdzie, jeśli uprzednio odda tron,
pobłogosławi siostrę jako następczynię i zgodzi się, by siostra rządziła...
albo nie wyjdzie wcale.
Nigdy nie odda tronu, nieważne, co jej powiesz.
Nic, co powiem, jej nie przekona.
Dlatego ty musisz spróbować.
Jesteś z królewną Maghrą, prawda?
Łowca ci ufa, że będziesz mnie pilnował.
Zakładam, że to znaczy, że przysięgałeś wierność jemu albo jej.
Pewnie jej,
biorąc pod uwagę pogardę, z jaką on cię traktuje.
Powinnaś zamilknąć.
Wczoraj byłam własnością najbrutalniejszego z ludzi.
Zgodziłam się, bo to było lepsze niż alternatywa...
aż do chwili, gdy przestało być.
Co jesteś jej winien?
Może lojalność.
Ale posłuszeństwo,
przyszłość, życie?
Jak tak może być?
Królowa powiedziała jasno, co zyskam, jeśli rozwiążę ten problem.
A teraz ja tobie wyjaśnię,
co ty osiągniesz, jeśli pomożesz mi rozwiązać ten problem.
Dobrze jest być asystentem królewny,
ale znacznie lepiej być asystentem królowej.
Co to jest?
Przeczytaj.
Był taki czas, przed tym wszystkim,
gdy można było ufać, że myślisz rozsądnie.
Pamiętam tę wersję mojej siostry.
Jestem tu w nadziei, że ona wciąż w tobie jest.
I że zaakceptuje swoją sytuację
i zrobi to, co jest rozsądne.
„Zrzecze się tronu”.
Przystaw pieczęć. Podpisz to.
Przeczytaj to ludziom dziś, teraz.
I zaakceptuj to, że będziesz żyła pod moimi rządami jako królowej.
Cóż za fantazja.
Weszłaś tu myśląc, że to dla ciebie zrobię.
Dla mnie?
Zrób to albo nie.
Oferuję ci tę możliwość z litości i z szacunku dla naszego ojca.
Czy to zaakceptujesz czy nie, to twój wybór.
Ale to nie jest mój wybór, Maghro.
Wiesz o tym.
To nie jest coś, czego można się zrzec.
Negocjować pod przymusem, by ocalić mi życie
lub by nadać znaczenie twojemu.
Tylko bogowie decydują, kto jest królową.
A gdy to zrobią, Śmierć musi być świadkiem
albo nie będzie sukcesji, majestatu ani prawowitości.
Marne kłamstwo opowiedziane przez marnych ludzi.
Jeśli chcesz mojej boskości,
któreś z was musi mieć odwagę, by złapać nóż i ją wziąć.
Boskie prawo, boski głos, boskie słowa.
To niesamowite, że się zgadzają
z tym, czego ty pragniesz w danym momencie.
Słusznie więc, że zginiesz w takim miejscu,
deklarując, że Bóg jest po twojej stronie,
podczas gdy nieszczęście zabiera ci po kolei wszystko,
do czego kiedyś rościłaś sobie prawo.
Oferta jest aktualna.
Zrób to albo nie.
Wybór należy do ciebie.
Spaliście?
Nie za bardzo.
Wyobrażam sobie.
Zostawiliście wszystko, co znacie.
To naturalne, że czujecie się zagubieni.
Ale zapewniam, że jest odwrotnie.
Jesteście teraz z rodziną.
Chodźcie. Oprowadzę was.
Tutaj się uczymy.
Ołówek?
Wszyscy mamy mnóstwo nauki.
Prawda?
Jesteśmy w bibliotece.
Zabranie tych wszystkich książek zajęło mi dziesięć lat.
Fizyka, matematyka, medycyna,
historia, geografia, inżynieria, literatura.
Nasi przodkowie byli skrupulatni w kwestii dokumentowania
wiedzy i osiągnięć dla potomnych.
Prawie jakby wiedzieli, że będziemy jej potrzebować.
Tak wieloma rzeczami chcę się z wami podzielić. To błogosławieństwo.
To błogosławieństwo często wydaję się klątwą, prawda?
Bo codziennie widzimy zmarnowany potencjał
w świecie i w sobie.
I czujemy się samotni.
Naprawdę?
Wiesz, co mam na myśli.
Musieliśmy ukrywać wszystko, co potrafimy przed innymi.
Właśnie.
Większość życia podróżuję, szukając takich ludzi jak ja.
Przeszedłem Trivantes aż do Zachodnich Pustkowi.
Zachodnią część kraju Payan aż do Atlantyku.
Nie znalazłem nikogo, kto widzi.
Widziałeś ocean?
Pływałem w nim.
Dlaczego wróciłeś?
By wybudować to miejsce.
Cytadelę wiedzy
i sanktuarium, gdzie możemy bezpiecznie się zbierać i uczyć.
Uczyć siebie i innych nauk naszych przodków.
Mówiłeś, że nie znalazłeś nikogo, kto widzi.
Nie, dlatego stworzyłem was.
Wszyscy jesteśmy twoimi dziećmi?
Tak. Ty, Kofun,
Oloman, Sheva.
Poza tymi dwoma małymi.
To dzieci Olomana.
A ich matki?
Kochają swoje matki tak jak wy swoją.
I zawsze jest tu dla niej miejsce.
Nasza matka nie żyje.
- Co? - Zabili ją łowcy czarowników.
Przykro mi to słyszeć.
Przepadałem za nią.
Nie za bardzo. Zostawiłeś ją samą.
- Kofunie. - W ciąży z twoimi dziećmi.
Zostawiłeś nas samych całe nasze życie.
Nie chciałeś nas znać?
Kim byliśmy? Jacy byliśmy?
Masz prawo się złościć.
Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie żałuję
sposobu, w jaki załatwiłem pewne sprawy.
Byłem młody. Często niemądry.
Bycie wybranym nie czyni mnie idealnym.
Daleko mi do tego.
Ale zostałem wybrany, Kofunie. Musisz to widzieć.
Widzące dziecko urodzone z niewidomych rodziców.
Urodziłem się, by być mostem pomiędzy tym ciemnym światem
i lepszym, który nadejdzie.
Dostaliśmy boską misję. I zostaniemy zapamiętani.
Nasze imiona będą wypowiadane przez resztę ludzkiej historii.
Chodźcie. Pokażę wam agregat.
Co ty robisz?
Nie obchodzi go, że mama nie żyje.
Oczywiście, że obchodzi.
Zasmuciło go to, ale nie była jego żoną.
Nie, miała tylko urodzić jego dzieci.
Urodzić nas, Kofunie. Nie jesteś sprawiedliwy.
Czyli wierzył, że zostaliśmy wybrani, by przynieść światu światło?
Wybrani.
Urodzeni.
Nazywaj to, jak chcesz. Ja wiem, że żyliśmy w strachu aż do teraz.
Polowali na nas ludzie, którzy powinni się nas bać.
Chcesz, by się ciebie bano?
Wolę, by się mnie bano, niż spłonąć na stosie.
Gotowi?
To węgiel?
Tak, mamy własną kopalnię tuż za ogrodzeniem.
Ziemie Payan są bogate w węgiel.
Tak zasilasz światła?
Tak. Pokażę wam.
Olomanie.
Dzień dobry.
Spalanie węgla w kotle wytwarza parę pod ciśnieniem.
Napędza turbiny, które wprawiają w ruch agregat i wytwarzają prąd.
Sam to zbudowałeś?
Tak. Odbudowałem.
Ale to Oloman nauczył się, jak go obsługiwać.
Dodałem tylko to. Zawór spustowy.
Trzeba kontrolować ciśnienie,
bo albo nie będzie go wcale albo będzie za wysokie.
A wtedy nie ma prądu.
Wyobraźcie sobie, co możemy osiągnąć, gdy będzie nas więcej.
Oświetlimy całe miasta.
Co miasta dla niewidomych zrobią ze światłem?
To będą miasta dla widzących.
Jest nas dziesięcioro. Co z pozostałymi?
Chcesz ich po prostu zostawić?
Oczywiście, że nie, Kofunie.
Ale nie miej złudzeń, w naturalnym porządku świata
to niewidomi są odchyleniem od normy, nie my.
A niedługo przyjdą do nas
prosić, byśmy byli ojcami ich dzieci.
Dzieci, które trzeba będzie edukować w takim miejscu.
A w przyszłości w innych tego typu miejscach.
Bóg, natura, czy jak chcesz to nazwać,
wybrała nas, byśmy przywrócili ludzkości wzrok.
To jest nasza odpowiedzialność.
- Dziękuję, Olomanie. - Tak jest.
Kofunie.
Wiem, że do Jerlamarela trzeba się przyzwyczaić.
Czy on uważa się za boga? Wszyscy jesteśmy bogami?
Nie bogami, ale pierwszymi z nowej rasy.
Powracającą rasą ludzi, którzy odkryją nasz potencjał
po życiu w ciemności jak wystraszone zwierzęta przez 500 lat.
Wystraszone zwierzęta?
Mam nadzieję, że poznasz mojego prawdziwego ojca.
Rozumiem, Kofunie.
Mnie też nie było łatwo, gdy tu dotarłem.
Ale nie rozumiesz, że choć widzisz,
żyłeś w ciemności całe swoje życie.
Po prostu daj mu trochę czasu.
Może Jerlamarel nas nie wychował, ale dał nam cel.
- Przywrócić światu światło. - Zgadza się.
Możesz zacząć od złapania za szpadel.
Łowcy zamordowali twoich ludzi.
Opłakujemy ich.
Tutaj też ludzie Valeya znają ból ich dusz.
Moi ludzi się martwią, że możecie sprowadzić tu Tamactiego Juna.
Nasze dziecko jest ranne i potrzebuje pomocy uzdrowicieli.
Nie przeżyje dnia w dziczy.
Każesz jej zawrócić?
Możecie zostawić dziewczynę.
Ale wy musicie zostawić ślady oddalające się od tego miejsca.
Masz moje słowo.
Odwagi, Bow Lion.
Dokąd pójdziecie?
Boski Płomień wie.
Ale Valeya będą dla ciebie dobrzy.
Ułóż sobie tutaj życie.
Nic na ciebie nie czeka.
Twoja matka jest w twojej duszy.
Będziesz żyła długo, dziewczyno.
Odbędziesz jeszcze wiele podróży.
- Chet-chet. - Chet-chet-chet.
Moja odważna lwica.
Jestem z Babą.
Nigdy cię nie zapomnimy.
Zostaliśmy tylko ty i ja, wielkoludzie.
Jakich bogów zezłościłaś, by na to zasłużyć?
Moja matka nauczyła mnie, że smutne dni trwają tyle co radosne.
Też przepowiadała?
Nie, lubiła się napić.
Ale to nie znaczy, że ta lekcja nie jest cenna.
Robi się zimno.
Rozpalmy ognisko. Ja coś upoluję.
Pułkowniku. Co za niespodzianka.
Czyżby?
Sądziłem, że mnie oczekiwałeś,
bo pojawiły się dzieci Baby Vossa.
Martwiłem się, że mnie nie powiadomiłeś,
jak obiecałeś generałowi.
Myślałeś, że łucznicy nic nie powiedzą?
Zbierałem się do tego. Mamy tu mały chaos.
Jesteśmy. Gdzie są moi więźniowie?
Dlaczego generał tak się skupia właśnie na tych dzieciach?
Mam wypełniać rozkazy generała,
nie kwestionować ich, nie próbować zrozumieć.
Powinieneś to przemyśleć.
Ja nie pracuję dla generała. Jesteśmy partnerami.
Wmawiaj to sobie, jeśli ci to pomaga.
Jesteś pewien, że to są dzieci Baby Vossa?
Do Trivantes daleka droga i nie chcielibyśmy się pomylić.
Dostaniecie jego córkę, Haniwę.
- A syna? - Nie.
Będziemy mieli problem?
Żadnego, o ile chłopak tu zostanie.
Przypominam, że moja rodzina i ja jesteśmy uzbrojeni i mamy przewagę.
W takim razie dziewczyna będzie musiała wystarczyć.
Kofunie?
Nie musisz się skradać.
Mówią o nas. Dlaczego o nas mówią?
Co?
Haniwo!
Kofunie!
Babo!
Otwórzcie drzwi!
Pomocy!
Otwórzcie drzwi!
Wypuśćcie mnie!
Haniwo! Nie!
Otwórzcie drzwi!
Jedź.
Wio.
Wszystko w porządku?
Była moją córką. Twoją siostrą.
Nie widziałem innego sposobu.
Szkoda. Miała ogromny potencjał.
A co z Kofunem?
Co widział?
Dość.
Tak długo na nich czekałem.
To bardzo przykre.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Za mało.
Więcej niż ona zrobiłaby dla ciebie, gdyby role się odwróciły.
Jesteś tego pewien?
Tak. Bardzo.
I choć może nie w tym momencie,
ale na jakimś poziomie ty też jesteś.
Nie jesteś temu winna.
Twój ojciec by się zgodził, gdyby tu był.
Zrobię to szybko.
Łowco?
Jesteś stałym elementem mojego życia, odkąd tylko pamiętam.
To będzie nie do pomyślenia nie słuchać twoich rad
w przyszłym życiu, które mnie czeka.
Wprowadziłam kilka uwag.
Zakładając, że moja siostra się z nimi zgadza,
przeczytam to oddziałom, by rozpocząć zamianę.
Moją abdykację.
Przestań! Co robisz?
Odsuń się od niego!
Tamacti Junie.
Coś ty zrobił?
Dziękuję za twoją służbę.
Sibeth, nie.
Co zrobiłaś?
Maghro, gdy pies ugryzie,
nieważne, jaki był lojalny,
nieważne, jak go lubisz, trzeba go uśpić.
- Zabiłaś nas obie. - Wcale nie.
Jego armia czeka na zewnątrz, gdy się dowiedzą...
Nie. Nie jego.
On ją tylko pożyczył.
Usłyszą prawdę,
że czuł się winny za moje obrażenia i nie mógł tego dłużej znieść.
Odebrał sobie życie zgodnie ze Starymi Zasadami.
Lojalny sługa do końca.
Jeśli opowiemy sprzeczne historie,
zaciemni to tylko prawdę.
Wywoła zamieszanie, chaos, a wtedy obie stracimy głowy.
Albo wyjdziemy stąd razem
i dostarczymy wiadomość, w której powiem,
że w czasie kryzysu poprowadzę żołnierzy razem z siostrą.
Pierwszy raz będę rządzić z jej pomocą.
Nie bój się.
Jestem tu.
Jestem tutaj.
Tak wiele się zmieni.
Puszczaj! Puść mnie!
Uspokój się, Kofunie.
Co zrobiłeś z moją siostrą?
Nic jej nie jest.
Oddałeś ją Trivantianom.
Trivantianie nie są potworami, których masz się bać.
Gdyby nie nasze partnerstwo,
moja rodzina już dawno zostałaby zabita przez królową.
Z naszą wizją i armią Trivantian
możemy pokonać królową raz na zawsze.
To zajmie lata,
ale wkrótce będziemy kontrolować najsilniejsze wojsko na kontynencie.
Nie będę na nas polować jak na psy, a czcić jak bogów.
Ale potrzebna jest ofiara.
Kofunie, synu...
Nie jestem twoim synem, popierdoleńcu!
Zamknij się.
Nie zasługujesz na to błogosławieństwo.
Zabierzcie go tylnym wyjściem. Nie chcę, by dzieci go widziały.
Bardzo mi przykro.
Zostaniesz zabrany na obrzeża, a potem możesz iść.
Co z moją siostrą?
Zabierz wszystkich na dół i zrób zapasy.
Czekaj na mój znak.
Nie chcę, by dzieci go słyszały.
Hej!
Tato. Po prawej.
Po lewej!
Ściana!
- Jesteśmy na miejscu? - Tak.
Jerlamarelu!
Gdzie jesteś?
Chyba się przede mną nie ukrywasz?
Widzisz mnie?
Bo ja cię czuję.
Ukrywasz się w syfie jak pieprzony szczur.
To jest twój Dom Oświecenia?
Nie ma tu drzew.
Powietrza.
Tylko smród zgnilizny.
Twój wzrok i wiedza są chorobą, która wypleniła twój ród.
Ale ty nic nie czujesz.
Wy głupcy nic nie wiecie.
Wyjdź i walcz ze mną jak mężczyzna, tchórzu.
Babo Vossie. Nie musi tak być.
Oddałeś moją córeczkę Trivantianom.
To nie moja wina, tylko twoja.
Generał ją chciał, bo myśli, że to twoja córka.
Jaki generał?
Edo Voss.
Edo.
Twój brat.
I mu ją oddałeś?
Nie miałem wyboru.
Kto czeka 17 lat, by poznać swoje dzieci, tylko po to, żeby je zdradzić?
Walczę o całą ludzkość! To wymaga poświęceń!
To moje dzieci. Ranisz je!
To nie są twoje dzieci.
Powstały, by wypełnić przeznaczenie, którego nie zrozumiesz.
Doprawdy?
Upierdolę ci łeb!
Nic z tego.
Ty gnoju.
Chyba nie myślisz, że mnie pokonasz.
Jestem na tyle głupi.
Gdzie jesteś? Pieprzony tchórzu.
To broń starożytnych.
Skuteczniejsza od strzał i mieczy.
Wiem, czym jest pistolet.
To broń dla facetów, którzy nie mają jaj.
Nie wygrasz, Babo Vossie.
Żyjesz w świecie wiecznej ciemności.
Ja należę do przyszłości, w której nie ma dla ciebie miejsca.
Nie. Teraz jesteś w moim świecie.
Gdzie jesteś?
Wszędzie.
Nikt nie wychodzi, póki nie wrócę.
Czuję twoją krew, Jerlamarelu.
Tak?
I twój strach.
A czujesz swój?
Będę patrzył, jak się wykrwawiasz, kropla po kropli.
Żebyś czuł, jak życie z ciebie ucieka.
Śmierć tchórza.
Powolna i mokra.
Chet-chet.
Spójrz na mnie.
Ty to zrobiłeś.
Czekaj.
Proszę, nie!
Kofunie?
Tak.
Wszystko w porządku?
Nie.
Łowca nie żyje.
Był ostatnim łowcą.
Żołnierzem honorowym, który rozumiał,
że skoro zawiódł swoją królową, królestwo,
bogów i siebie...
nie miał innego wyjścia, tylko umrzeć śmiercią żołnierza,
a to oznacza zakończenie życia w tradycyjny sposób.
Bohater do końca.
Który pozostawił nam zadanie
dorównania jego szlachetnemu poświęceniu.
Dlatego idziemy naprzód.
Zbudujemy dla siebie nowy świat.
Świat bez trudności.
Świat bez potrzeb.
- Świat bez... - Świat bez lęku.
Świat bez nienawiści.
Świat bez przesądów.
Nową ścieżkę niepodobną do żadnej, którą podróżowaliśmy.
A w tym nowym świecie, który powstał dzięki poświęceniu Tamactiego Juna,
nie będą musieli istnieć łowcy.
Sierżancie, idziemy do Lawendowej Drogi.
To ciekawe.
Świat bez łowców oznaczałby świat bez czarowników.
Odnajdziemy moją rodzinę.
To nie podlega dyskusji.
A gdy to zrobimy, nie pozwolę, by nasza armia nazwała ich zbiegami.
„Nasza” armia?
A nie jest tak?
Droga naprzód prowadzi do królestwa widzących.
Będę potrzebowała króla, który widzi,
by dał mi dzieci, które widzą.
Jerlamarel porzucił mnie już raz,
więc rozumiesz, czemu nie chcę tego powtarzać.
Co sugerujesz?
Opowiedz mi o swoim synu.
Chet-chet.
Co widzisz, chłopcze?
Wieże z kości Boga.
Więcej niż kiedykolwiek widziałem.
Widzę dym.
Paris.
Jest tutaj.
Chodźmy po twoją siostrę.
Napisy: Agnieszka Otawska