งานฉลองใช้เวลาเดินทางไม่กี่วัน
โคฟุน เราจะไปเห็นโลกภายนอก
จงฟัง เราได้นำแม่มดมาเผา
นักล่าแม่มดไม่เจอพวกเรา แต่สารของเขาเผยแผ่ไปไกล
โคฟุนอยู่ไหน
ช่วยด้วย ฮานิวา
ข้ายังมีชีวิต ตามเส้นทางไป
- โคฟุนเขียนข้อความไว้ - เจ้ารู้คำพวกนั้นได้ยังไง
ความรู้จากกล่องนั่นค่ะ แม่
เราเปิดกล่อง เราเรียนรู้วิธีอ่านและเขียน
เราอ่านหนังสือทุกเล่มที่เขาทิ้งไว้
ลูกชายเจ้า
ข้อความ
ข้าจะปล่อยมันไหลไปตามแม่น้ำ ผ่านหุบเขานับสิบ
มีข่าวจากสุสานพระอาทิตย์ ฝ่าบาท
มันยังไม่จบ
เชท เชท!
เชท เชท เชท!
ในที่สุดพวกเขาก็มาตามล่าพวกแม่มด
ก่อนที่เราจะมาที่นี่
เรามีโอกาสที่จะกำจัดพวกแม่มด
แต่พวกมันร่ายมนต์ใส่เจ้าทุกคน
ตอนนี้พวกเจ้าต้องสำนึกบาป
พวกเรามากำจัดพวกแม่มดกันเองเถอะ
พวกมันคือต้นเหตุที่ทำให้ พวกเราต้องเจอกับอันตรายทุกวันนี้
และพวกมันต้องชดใช้
ทุกคนรู้...
ไปที่แม่น้ำ...
...ว่าพวกเจ้าคือศัตรูที่แท้จริง ของพวกเรามาตลอด
จับพวกมันไว้ อย่าให้พวกมันหนีไป
อย่าปล่อยให้พวกมันหนี
เราจะใช้พวกมันเป็นข้อต่อรอง เพื่อชีวิตพวกเรา
ข้าได้ตัวเขา ข้าได้ตัวเขา
ถอยไปก่อน แม่มดเอามีดจ่อคอข้าอยู่
เราต้องไปเดี๋ยวนี้
พาพวกเขาไปที่แม่น้ำ ไปที่แม่น้ำ
- ให้ปิศาจได้ผ่านไป - อาร์คา
เราจะกำจัดพวกมันได้ในไม่ช้า
มาทัล
ไป
ไปกับพวกเขา มีชีวิตต่อไป
ข้ารักท่าน
มาทัล
นางมาทำอะไรน่ะ
โบวรึ
ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย
มากับข้า ตามมา
โคฟุน
ข้าไม่มีประโยชน์ต่อเจ้าแล้ว
ปล่อยข้าเถอะ
เขาสมควรตาย
ไม่
ถ้าข้าเป็นปิศาจจริง ข้าคงยินดีเป็นอย่างยิ่ง
แต่เราไม่ใช่เผ่าแบบนั้น
ข้าคือทามัคที จุน
แม่ทัพนักล่าแม่มดของราชินีเคน และผู้พิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งพายัน
ในที่สุด นักล่าแม่มด พวกเจ้าก็มาช่วยเรา
คุกเข่าลง
อะไรนะ
พวกเจ้าทุกคนด้วย
เพื่อแลกกับชีวิตเจ้าเอง...
ส่งลูกของเจอร์ลามาเรลมา
พวกเราชาวอัลเคนนีเป็นคนดี
รักความสงบ
ได้โปรด...
นักล่าแม่มด ได้โปรด
พวกแม่มดหนีไปแล้ว
จนกว่าจะพิสูจน์เป็นอื่นได้
ถือว่าพวกเจ้าทุกคนเป็นแม่มด
ผู้พิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์
นี่คือเกธเธอร์ แบกซ์
พวกแม่มด พวกมันกำลังหนี
ตามข้ามา
รอเดี๋ยว นี่ทางตัน
ไม่ใช่หรอกลูก เราลงทางนี้ถูกละ
ดูสิ
พ่อ
ท่านทำสิ่งนี้รึ ทำคนเดียวรึ
อะไรที่เจอร์ลามาเรลทำได้ ข้าก็ทำได้ ใหญ่กว่าด้วย
อะไรรึ อะไรอยู่เบื้องล่างเรา
อิสรภาพไงคะ แม่
พ่อสร้างเรือ
ลูกชาย
ท่านสร้างตั้งแต่เมื่อไหร่
เมื่อข้ามีเวลา
เจ้าจะแปลกใจว่า คนเราสามารถทำอะไรได้มากมาย
ก่อนที่เจ้าจะลืมตาในยามเช้าเสียอีก
ทำไม
ข้าก็เหมือนเจ้า หวังว่าวันนี้จะไม่มาถึง
แต่เจ้าเตรียมการไว้รึ
ใช่ ข้าเตรียมไว้ และด้วยเหตุนี้ เราถึงมีชีวิตต่อในวันพรุ่งนี้ได้
พวกคนที่หนีไป...
หนึ่งในนั้นมีนักสร้างรึ
ใช่ขอรับ ฝีมือดีด้วย
ข้ามซะ
- พ่อ - ข้ารู้แล้ว ข้าได้ยินพวกมัน
หยิบดาบมาให้ข้า
พวกมันอยู่ข้างหน้า ทั้งสองด้าน
เราจะเดินทางอย่าเงียบๆ
ข้าตามหาเจ้า...
มาทั้งชีวิต
ข้าอยู่ตอนที่เจ้าถือกำเนิดด้วย
ข้าได้ยินเสียงร้องไห้ ครั้งแรกของเจ้า
นับตั้งแต่นั้นมา ข้าก็อุทิศตน เพื่อตามหาเจ้าอีกครั้ง
ข้าสังหารคนนับหลายชีวิต เพื่อเข้าถึงตัวเจ้า
และในตอนนี้...
จะเกิดอะไรต่อ
ใกล้ๆ นี้ มีเผ่าหนึ่งที่เต็มไปด้วย ญาติพี่น้องของเจ้า
ทุกคนคุกเข่าร้องขอให้ข้าอภัย
บางทีเจ้าอาจจะซื้อชีวิตพวกเขาได้
พูดมา
ให้ข้าได้ยินเสียงของเจ้าหน่อย
เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ เสียงร้องไห้ของเด็กเกิดใหม่
ประกาศตัวออกมาซะ
และให้ข้าพาเจ้าไปพบราชินี
พูดมา...
แล้วเผ่าเจ้าจะมีชีวิตรอดต่อไป
ไม่ตอบรึ
ช่วยด้วย
ไม่นะ
- บาบา - มักห์รา
รอก่อน แม่
ไม่นะ
แม่
ไป
อาร์คา
ปลายแม่น้ำมีอะไร
เราตามไปได้มั้ย
ข้าบาดเจ็บ
ข้างหน้านั่นมีอะไร
ข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า
ทะเลกว้าง น้ำลึก
พวกมันเดินทางรวดเร็ว
เจ้าตามพวกมันไม่ทันหรอก
ช่วยข้าด้วย
เอาล่ะ คงช่วยประหยัดเวลาให้เจ้าได้
กลับไปที่เผ่า ฆ่าพวกมันให้หมด
ผู้ส่งสาร
ส่งข้อความถึงราชินีเคน
แม่มดหนีไปได้
ทามัคที จุนส่งข่าวมา
เขาเจอตัวแม่มดมั้ย
เจอ แต่ไม่นานพวกมันก็หนีไปได้
พวกมันหนีเขาไปได้อีกแล้วรึ
- ยังไง - เขาไม่ได้บอก
งั้นเราก็ได้แต่เดา
ไม่ก็จินตนาการเอาเอง
เลดี้แอน
เมื่อเทพแห่งเพลิงทำให้ผิวเจ้าไหม้ เจ้ากล่าวโทษเทพหรือตัวเจ้าเอง
ไม่ทั้งสองอย่าง ฝ่าบาท
ข้าโทษสาวใช้ที่ไม่บังให้ข้า
เราไม่บังอาจกล่าวโทษเทพเจ้า ไม่มีใครโทษท่าน
แต่บางทีข่าวนี้หมายความว่า ทามัคที จุนควรกลับบ้าน
ไม่ใช่หรอก
แต่ในการเดินทางเช่นนี้ ทามัคที จุนควรมีทหารมากขึ้น
ฝ่าบาท ได้โปรด...
ส่งไปอีก ส่งไปให้หมด
คนเหล่านี้เป็นพ่อและแม่
สามีและภรรยา
ลูกสาวและลูกชาย
ครอบครัวพวกเขาจะเป็นทุกข์ หากพวกเขาจากไป
พวกเขาเหนื่อยเต็มทนแล้ว... กับการตามล่าที่ไม่เกิดประโยชน์
พวกเขาไม่อาจเข้าใจ
เครื่องจักรศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่พอใจเช่นกัน ฝ่ายบาท
บรรดาเทพเองก็ไม่เข้าใจสิ่งนี้
แต่เจ้าเข้าใจว่าบรรดาเทพ กล่าวอะไรงั้นหรือ
ใช่ พวกเขากล่าวว่า "พอได้แล้ว" พอได้แล้ว!
ที่นั่น...
ในรัฐธรรมนูญเก่าของเรา
"ระบอบกษัตริย์จะต้องอยู่เหนือรัฐสภา
และกษัตริย์จะต้องอยู่เหนือ จนกว่าจะสิ้นพระชนม์"
ข้ายังสบายดีอยู่
ฝ่าบาท ประชาชนแห่งพายัน ต่างพากันพูดเช่นนี้
ส่วนเจ้าก็ไปสมสู่กับพวกห่านั่นสินะ
เห็นได้ชัดว่าท่านได้ไล่ล่า แม่มดมายุคหนึ่งแล้ว
แต่ยังไม่พบสักคน
ท่านได้สังเวยกองทัพของเราไป
ทำให้คลังสมบัติของเราร่อยหรอ
แต่ก็ยังไม่มีหลักฐาน ว่าพลังปิศาจนั่นมีจริง
เพียงแค่...
ชายที่ท่านเคยรักได้หนีไปจากท่าน
พวกเขาพูดกันว่าเราคือประเทศ ที่ถูกปกครองโดยคนที่อกหัก
ข้อความจากเจอร์ลามาเรล
ข้อความที่จะส่งให้ลูกๆ เมื่อพวกเขาพร้อมจะจากพวกเราไป
เป็นข้อความที่ต้องอ่านด้วยดวงตา
เจอร์ลามาเรลยังมี เรื่องให้แปลกใจอีกหรือ
ข้ารับปากเขา
ข้าจะส่งให้ทันทีที่พวกเขาพร้อม
เป็นข้อความสุดท้ายที่ข้าได้จากเขา
สิ่งสุดท้ายที่ข้าสัญญากับเขา
เราแน่ใจแล้วหรือ
แน่ใจสิ
อ่านเลย
"ลูกๆ ที่รักของข้า...
แม่น้ำคือจุดเริ่มต้น
ก้าวแรกในการเดินทางอันยาวนาน เพื่อกลับมาหาข้า
ล่องตามแม่น้ำไปยังลาเวนเดอร์
ถนนลาเวนเดอร์สายใหญ่"
ถนนลาเวนเดอร์มีอยู่จริง
"จากนั้นเดินทางตามถนนลาเวนเดอร์ ไปยังบ้านแห่งการรู้แจ้ง
ณ ที่นั่น ข้าจะสร้าง อาณาจักรแห่งใหม่
แสงที่ส่องสว่างมายังโลกที่มืดมน
แล้ววันหนึ่ง เจ้าจะมาหาข้า และรู้ในสิ่งที่ข้ารู้
และนำความรู้นี้ไปยัง ทุกมุมโลกที่มืดมนที่สุด
- "คนที่เห็นด้วยดวงตาต้องตามข้ามา" - "...เห็นด้วยดวงตาต้องตามข้ามา"
คนที่เห็นด้วยดวงตาต้องตามข้ามา
แล้วไงต่อ เราต้องตามแม่น้ำไปเหรอ นานเท่าไหร่ล่ะ
เขาจะทิ้งเครื่องหมายไว้ให้
- เราจะไปถึงที่นั่นแน่ - จริงหรือ
เรามีทางเลือกอื่นด้วยเหรอ
เรามีทางเลือก
ฟังข้านะ
มองมาที่ข้า
ยิ่งเดินทางไกลเท่าไร
อุปสรรคก็ยิ่งร้ายแรงยิ่งขึ้น
และยิ่งทำให้คนที่ฝ่าฝันเปลี่ยนไป
การเดินทางเช่นนี้...
พวกเราคนที่รอดชีวิตได้
ข้ากลัวว่า จะกลายเป็นคนอีกแบบหนึ่ง จนทำให้เราจำกันและกันไม่ได้
คำตอบแบบไหนกัน ที่บ้านแห่งการรู้แจ้ง
จะมอบให้พวกเรา ถ้าพวกเราจดจำตัวเองไม่ได้แล้ว
ข้าจะยอมทำตามการโหวตของพวกเรา แต่เจ้าต้องฟังข้า
เรามีทางเลือกที่จะ ใช้ชีวิตอย่างที่เราเป็น
เราสามารถอยู่ห่างๆ พวกนักล่าแม่มดได้
ซึ่งคงยังตามล่าเรา ขณะที่เราพูดอยู่ตอนนี้แน่
และเราสามารถเดินทางห่างออกจาก สถานที่ที่มันจะตามเราเจอ...
เราก็จะใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายและสงบ
และได้อยู่ด้วยกัน
แม่ ข้ารู้ว่า ข้าจะไม่มีทางรู้จักตัวเอง
จนกว่าจะรู้ว่าข้ามาจากไหน
และข้าจะไม่มีวันรู้ จนกว่าจะได้พบกับเจอร์ลามาเรล
แล้วเจ้าล่ะ
ข้าไม่อยากเป็นคนที่ต้อง หลบซ่อนตัวจากโลกใบนี้
ข้าไม่อยากเป็น คนที่ไม่รับรู้ความจริง
เพราะกลัวความหมายของมัน
เข้าใจละ
เรามาโหวตกันมั้ย
ใครบ้างที่อยากออกจากแม่น้ำ แล้วหาที่หลบภัย
เชท เชท
ใครที่อยากตามรอยเส้นทาง ของเจอร์ลามาเรล
- เชท เชท - เชท เชท
เชท เชท
ยังมีอีกหนึ่งคนที่ไม่ได้โหวต
- ไม่ - เราคือเผ่าเดียวกัน ฮานิวา
เราต่างหากที่เป็นเผ่าเดียวกัน
พวกเรา
คนที่ร่วมหัวจมท้ายมาตั้งแต่ต้น
ข้าเห็นด้วยกับพาริส
ตอนนี้เราคือผู้เหลือรอด จากเผ่าอัลเคนนี
โบวไลออนก็มีสายสัมพันธ์เดียวกัน
พวกอัลเคนนียินดีที่จะ ส่งตัวพวกเราให้นักล่าแม่มด
เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง
พวกเขาทำในสิ่งที่ต้องทำ
แต่พวกเขาก็สอนเจ้า เลี้ยงดูเจ้า
พวกเขารักเจ้า และเป็นเพื่อนกับเจ้า
พวกเขาเปลี่ยนวิถีชีวิต เพื่อช่วยพวกเจ้า
แต่เมื่อโอกาสแรกมาถึง พวกเขากลับหักหลังเราทุกคน
มีพวกเราหกคนบนเรือลำนี้ และเสียงทุกคนมีความหมาย
ไม่
นางไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย
ฮานิวา
ข้าโหวตให้ล่องแม่น้ำต่อไป
ข้าโหวตเห็นด้วยกับฮานิวาและโคฟุน
อาร์คา มาทัล แม่ของข้า...
พวกเราสังเวยทุกอย่างไป มากเกินกว่าจะถอยหลัง
งั้นเราก็ตกลงได้แล้ว
ท่านแม่ทัพ
รายงานมา
ข่าวดีขอรับ แม่ทัพ
เราคิดว่าภูมิประเทศข้างหน้า อันตราย แต่ก็เดินผ่านได้
พวกทหารไม่ต้องอยู่ประจำแคมป์ เกินครึ่งวัน ขณะที่เราสำรวจพื้นที่
ห้ามใครหยุดพัก จนกว่าพวกเราจะตาย
หรือเจอตัวลูกๆ ของเจอร์ลามาเรล เข้าใจมั้ย
- เข้าใจขอรับ - ดี
เดินทางต่อ
- ถ้างั้นก็ต้องลงมือ - สังหารราชินีรึ
เทพเจ้าน่ะหรือ
ใครที่นี่ยังเชื่อเรื่องนั้นบ้าง
เราเชื่ออะไรไม่สำคัญ
ประชาชนหลายคนที่อยู่ตรง กำแพงด้านล่างยังคงเชื่อ
- ถ้าเราเนรเทศ... - เนรเทศพระเจ้า พวกเขาคงลุกฮือ
- เรามีทหาร - แต่มีไม่เยอะ
งั้นเราต้องไม่ใช่คนที่เนรเทศนาง
ถ้าเรากลัวที่จะลงมือ แล้วใครคนไหนจะกล้า
การจะสังหารเทพ เราต้องทำเหมือนเป็นเทพ
นางจะต้องตายอย่างไม่ต้องดิ้นรน ปราศจากเลือด และไม่ใช้อาวุธ
ต้องไม่มีหลักฐานว่าเป็นฝีมือมนุษย์
แล้วประชาชนที่กำแพงด้านล่าง
จะต้องได้ยินราชินีของพวกเขา ถูกโจมตีด้วยฝีมือของพระเจ้า
พวกเขาก็จะกล่าวว่า "นี่คือความยุติธรรม"
ข้ามีเมตตาเกินไป
เราสวดภาวนาได้
ข้าสวดให้แค่ความจริงแท้
เจ้าได้ยินอะไรมา
มีคนกระซิบข่าวใหม่ๆ เกี่ยวกับท่าน
ใครกระซิบ เลดี้แอนรึ ลอร์ดดูนรึ
ใช่ คนอื่นๆ ก็ด้วย
บอกชื่อพวกมันมา
ทุกคนเลย ฝ่าบาท
คนที่เห็นด้วยดวงตาต้องตามข้ามา
- เจ้าทำอะไรน่ะ - ทำอะไร
เจ้าไม่มีเหตุผลที่จะต้อง ตามพวกเราไป
ถ้าเจ้าโหวตคัดค้านเรา เจ้าก็ไม่ต้องไป
พวกเขาจากไปหมดแล้ว
ทุกคนจากไปหมดแล้ว
ข้าจะไปอยู่ที่ไหนได้
แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าก็เลือกเส้นทางที่ลำบากกว่า
อันตรายยิ่งกว่า ทำไมล่ะ
ข้าไม่รู้จักเจ้าและน้องสาวเจ้าดีนัก
ไม่เหมือนที่ข้ารู้จักคนอื่นในเผ่า
เพราะพวกเราคือคนที่เจ้าสอดแนมไม่ได้
ข้ารู้ว่าเจ้าคือมนุษย์เงา
ข้าอาจไม่รู้ ความลับทั้งหมดของเจ้า...
แต่ที่น้องสาวเจ้าโมโห ไม่ได้เป็นความลับกับใคร
ข้าโหวตแบบนั้นเพราะว่า...
ข้าไม่เห็นว่ามันจะต่างกัน และข้าก็ไม่อยากสู้รบอีกแล้วในวันนี้
นางไม่ได้โมโห
ข้าหมายถึง นางไม่ได้โมโหเจ้า
ฟังนะ เรื่องนี้เป็นเรื่องยาก สำหรับนาง และนางก็พยายามเต็มที่
บางครั้งก็ระบายออกมาเป็นความโกรธ
ยากสำหรับเจ้าด้วยไม่ใช่รึ
ขอบคุณที่พยายามมาคุยกับข้า
ตอนนี้ข้าอยากอยู่คนเดียว
เฮ้ ต้องการความช่วยเหลือมั้ย
อื้อ ข้าสร้างสิ่งนี้
- เอาไปให้โบว - โอเค
ให้เจ้ากับฮานิวา
เราต้องหยุดเดินทางคืนหนึ่ง
นางต้องพักผ่อนข้างกองไฟ
ได้
เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า
นางไม่เคยพูดกับข้าแบบนั้นมาก่อน
เคยเถียงกับข้ามาบ้าง
ต่อต้านข้าก็หลายครั้ง แต่...
ครั้งนี้แตกต่างออกไป
ถ้าผลโหวตเสมอกัน แล้วข้าโหวตตรงข้ามกับนาง
ข้าไม่รู้จริงๆ ว่านางจะทำอะไรบ้าง
เราบอกพวกเขาให้ซ่อนตัวตนมาตลอดชีวิต
บอกพวกเขาว่า มันไม่ปลอดภัย ถ้าคนอื่นรู้
เราไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆ แล้ว พวกเขาควรเป็นใคร
หรือเป็นอะไรได้บ้าง
บางทียิ่งเราล่องแม่น้ำสายนี้ ไปไกลเท่าไร...
พวกเขาอาจจะค้นพบตัวเอง ได้อิสระมากขึ้น
ฝ่าบาท สาวใช้ของท่าน ส่งคำเชิญจากข้าให้แล้วใช่ไหม
ใช่แล้ว เลดี้แอน นางให้ข้าแล้ว
ฝ่าบาท ขอต้อนรับ
กลิ่นของเซ็กส์ และเสียงของนกขับขาน
ส่วนผสมอันศักดิ์สิทธิ์
อย่างที่ข้าแจ้งไปในคำเชิญ
ข้าเตรียมสิ่งพิเศษมาให้ท่าน
ทุกคนที่ไม่ได้รับเชิญ ออกไป
เพลงใหม่ นกตัวใหม่
ท่านจะเป็นคนแรกที่ได้ยิน ภายในกำแพงราชวังนี้
แล้วใครจะร่วมยินดีกับข้าล่ะ
ข้าเอง ฝ่าบาท
หากท่านอนุญาต
แน่นอน ลอร์ดดูน ข้ารู้ว่าต้องเป็นเจ้า
เราคิดว่านกตัวใหม่แปลกถิ่นตัวนี้ หลงทางเพราะพายุ
นักดักสัตว์ของข้าได้ยินเสียงมัน ร้องเพลงในต้นแอปเปิ้ลและจับมันมาได้
งั้นก็ควรตบรางวัลให้เขา
รวมทั้งเจ้าด้วย เลดี้แอน เจ้าก็ด้วย ลอร์ดดูน ที่นึกถึงข้า
นี่ล่ะคือแขกใหม่ของเรา
ข้าไม่ได้ยินเสียงเพลง
ข้าได้ยินมาว่านกพิเศษตัวนี้ จะขับขานเมื่อมาเกาะที่มือเท่านั้น
มือท่านจะเป็นมือแรกที่ให้มันเกาะ
อ้อ...
ถ้าเช่นนั้นเปิดกรงซิ ลอร์ดดูน
ปกตินกจะตัวสั่นเมื่ออยู่ท่ามกลางคน ข้าไม่ได้ยินเสียงมันสั่น
บางทีมันอาจจะไม่กลัว
ข้าก็ไม่กลัวเช่นกัน
สภาของข้าทุกคนต่างตกลงให้ข้าสิ้นชีพ
เมืองที่เสื่อมทรามทั้งเมือง อยากให้ข้าตาย
ข้าจะไม่ตายเพื่อเมืองนี้ เมืองนี้ต่างหากที่ต้องตายเพื่อข้า
เจ้าไปก่อนเลย
โอเค
เราเดินทางมาไกลพอตัว
ตราบเท่าที่เราเดินทางต่อเนื่อง ในช่วงกลางวัน เราก็จะไม่เป็นไร
พวกเราคนหนึ่งควรจะตื่นตลอดทั้งคืน เพื่อเฝ้าระวังและดูแลกองไฟ
มานั่งกับข้าสิ
แม่...
บอกข้าหน่อย เจ้าจินตนาการว่าจะเป็นยังไง
จินตนาการเรื่องอะไร
"ณ ที่นั่น ข้าจะสร้างอาณาจักร แห่งใหม่" เขาว่าไว้
เราจะต้องเสี่ยงชีวิตและความปลอดภัย เพื่อให้ไปถึงที่นั่น
เพราะงั้นบอกข้าที
เจ้าจินตนาการว่า อาณาจักรนี้จะเป็นยังไง
ก็...
ข้าจินตนาการว่า...
น่าจะเป็น... สถานที่ ที่เราจะจำทุกอย่างได้
ว่าครั้งหนึ่งเราเคยใช้ชีวิตยังไง
ว่าเราเคยเป็นใคร
เกี่ยวกับว่า...
เราใช้ความรู้เพื่อทำให้ สิ่งต่างๆ ดีขึ้นยังไง
ข้าจินตนาการว่า...
น่าจะเป็นสถานที่ที่...
ข้าไม่ใช่คนแปลกแยกอีกต่อไป
สถานที่ที่ข้าช่วยสร้าง สิ่งสำคัญได้...
และไม่ต้องปิดบังตัวตนของตัวเอง
หากพ่อของเจ้าสร้างอาณาจักรขึ้นได้ เจ้าก็จะเป็นเจ้าหญิง
ไม่ใช่แบบนั้น
ข้าจะทำตามทุกสิ่งที่เขาขอ ไม่ว่าจะต้องช่วยยังไง
แล้วใครบ้างที่จะอยู่ในอาณาจักรนี้
ท่านก็ต้องเป็นราชินี
ข้าว่าไม่หรอก
กษัตริย์ที่มองเห็น...
เจ้าชายและเจ้าหญิงที่มองเห็น
ข้าเป็นคนเดียวที่ทำไม่ได้
ข้าจะกลายเป็นคนแปลกแยก
คนที่ใครๆ ก็พูดว่าอ่อนแอ
ข้าไม่ยอมให้ใครพูดแบบนั้น
ข้ารู้ดีว่าเจ้าไม่ยอม
การไปถึงที่นั่น เป็นเรื่องสำคัญสำหรับข้า
แต่ไม่ใช่เพื่อตัวข้าคนเดียว
เพื่อพวกเราทุกคน
เราน่าจะมีชีวิตที่ดีขึ้นที่นั่น ข้าเชื่อเช่นนั้นจริงๆ
เราทุกคนน่าจะพักกันสักหน่อย
โอเค
โคฟุน ดาบของข้าหายไป
คันธนูของข้าก็หายไปด้วย
- มักห์รา - โบว ตรวจดูเรือซิ
- เชท เชท - มักห์รา
- ข้านึกว่าพวกเจ้าสักคนตื่นตลอดคืน - มาเร็ว
- เราตื่นอยู่ - มาเถอะ
แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง
ใครบางคนเดินเข้ามาในแคมป์ โดยพวกเราไม่รู้สึกตัว
- และไม่มีใครเห็นน่ะนะ - ข้าไม่รู้
ของทุกอย่างหายไปแล้วไม่ใช่รึ
- ช่วยข้าหน่อย เราต้องไปละ - โอเค เดินทางเลย
เรายังไปไม่ได้
เราต้องไป
ของที่หายล้วนแต่เป็นอาวุธ ไม่ใช่สิ่งที่หาแทนไม่ได้
- ของข้าก็หายไป - มาเถอะ
อะไรของเจ้าหายไปหรือ
เป็นถุงเล็กๆ นุ่มๆ ขนาดเท่ากำปั้น
ข้างในถุงใส่อะไร
ของที่สำคัญต่อข้า ของสิ่งเดียวที่พ่อข้าให้ไว้
- ของต่างหน้าพ่อชิ้นเดียวของข้า... - โอเค
ไม่มีอะไรแทนได้ เราต้องหาว่า มันหายไปไหน เราต้องเอาคืนมา
- แต่ว่า แม่ มันคืออะไร - มันคือของสำคัญ
มักห์รา ฟังนะ...
ได้โปรด เจ้าช่วย...
อย่าถามอะไรข้าอีก ช่วยข้าหาก็พอ
ที่รัก ตอนนี้เราไม่มีอาวุธ
ใครก็ตามที่มาเยือนเมื่อคืน อาจจะกลับมาอีก
แล้วพวกนักล่าแม่มด ก็คอยซุ่มอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ถ้าเราอยู่ที่นี่นานเกินไป มันจะหาเราเจอ
ถ้างั้นเราก็ต้องรีบ
พ่อของข้า ความสัมพันธ์ของข้ากับเขา ไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะอธิบายได้
มันซับซ้อน
และในบรรดาทุกคน ข้าคิดว่าเจ้าจะเข้าใจดีที่สุด
ความลับใดก็ตามที่ข้าไม่บอกเจ้า ข้าทำเพื่อปกป้องเรา
ความลับใดก็ตามที่เจ้าไม่บอกข้า นั่นก็เพื่อปกป้องเราเสมอ
ช่วยเข้าใจเรื่องนี้ด้วย
บอกเหตุผลที่ทำให้ลูกเราต้องเสี่ยง อันตรายในตอนนี้ เพราะข้าไม่เข้าใจ
ข้ารู้
เรื่องอะไรกันที่สำคัญมาก เสียจนเจ้าบอกไม่ได้
- ข้าจะทำเอง - ไม่
ฮานิวา
แม่รู้ทุกอย่างที่ท่านขอเป็นอย่างดี
ข้าจะหาให้แม่เอง
ถ้าเป็นพวกโจรริมแม่น้ำ พวกมันคงอยู่ห่างออกไปครึ่งวัน
ถ้าเป็นโอพายอล พวกมันอาจมีเป็นร้อยคน
คนเป็นร้อยก็ไม่ทันเห็นข้าหรอก
เจ้ารู้ตัวไหมว่าโชคดีแค่ไหน ที่เราหนีพวกนักล่าแม่มดได้
โชคดีมากๆ
เราจะรบอีกครั้งโดยไม่มีอาวุธน่ะเหรอ
ข้าไม่ได้บอกให้เรารบ พ่อ
ใครก็ตามที่ขโมยไป...
พวกมันจะสู้กับข้าได้ยังไง ถ้ามันไม่รู้ว่าข้าอยู่ตรงไหน
อีกอย่าง เราไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใคร อย่างน้อยเราน่าจะลองคิดหา...
ข้าว่าข้ารู้
- อะไรนะ - ข้ารู้ว่าใครขโมยของเราไป
- เจ้าพูดเรื่องอะไร - มองดูสิ
อะไรรึ เจ้าเห็นอะไร
บอกมาว่าเจ้าเห็นอะไร
บอกข้า
ถึงเวลาแล้ว ราชินีของข้า
ข่าวเรื่องเลดี้แอนกระจายไปทั่วแล้ว
การประท้วงต่อต้านท่าน ที่ได้ฆ่าลอร์ดที่รักไปหลายคน
เริ่มต้นแล้วในหมู่คน ที่กำแพงด้านล่าง
องครักษ์ประจำราชวังกันพวกเขาไว้ แต่ไม่รู้ว่าจะยั้งได้นานเท่าไร
ฝ่าบาท
เกิดอะไรขึ้นต่อ
ลอร์ดที่เหลือกำลังชุมนุมกัน
ถ้าพวกเขาทำให้ผู้ประท้วงไว้ใจ เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรต่อ
พระบิดา ผู้ซึ่งอำนาจของท่าน รู้สึกได้แต่มิอาจสัมผัสได้
ข้าขอน้อมรับชะตากรรม
ขอบคุณพระองค์ที่ข้าเลือกเวลานี้ได้
เจอร์ลามาเรล เจ้าไม่ยอมมาหาข้า ที่รัก
ข้าจะไปหาเจ้าเอง
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ บวรกีรติขจร