[Μπάμπα Βος] Άλκενι. Αυτό είναι το σπίτι μας. Είμαστε ένα και πολεμάμε ως ένα.
Φύγετε απ' το τείχος!
[κραυγές]
Στα τέλη του χειμώνα, μια γυναίκα έφτασε στο χωριό μας.
Ήταν τριών μηνών έγκυος. Ποτέ δεν είπε ποιος ήταν ο πατέρας.
Ο Τζερλαμαρέλ.
Ο αιρετικός που αναζητάτε.
Οι Ανιχνευτές Μάγων έρχονται.
- [Μπελού] Παγιδευτήκαμε! - [Πάρις] Όχι!
Υπάρχει κι άλλη διέξοδος απ' το βουνό.
[τυμπανοκρουσία]
Ο Τζερλαμαρέλ όχι μόνο ζει, αλλά έχει συνεχίσει τον σπόρο του.
[μωρό βγάζει χαρούμενους ήχους]
[ποταμός κελαρύζει]
[γέφυρα με σχοινιά τρίζει]
[άντρας] Τσετ-τσετ!
[πουλιά κρώζουν]
- [φτερούγισμα πουλιών] - [ρουθούνισμα αλόγου]
[άντρας τραγουδά πολεμικό τραγούδι σε ξένη γλώσσα]
[πλήθος] Τσετ-τσετ-τσετ!
[ρυθμική πολεμική ιαχή]
[γρύλισμα λύκου]
[σιωπή]
[πουλιά κρώζουν]
[τα μωρά βγάζουν απαλούς ήχους]
[σκάνε βροντές]
[θρόισμα ξερών φύλλων]
[βρυχάται]
[βογκητό πόνου]
[η αρκούδα γρυλίζει]
[ασθμαίνει]
Κλάψτε, σας παρακαλώ! Ας είστε ζωντανά!
[η αρκούδα μυρίζει, γρυλίζει]
[βρυχάται]
[το μωρό κλαίει]
Έι! Όχι!
- [τα μωρά κλαίνε] - Ε! Σ' εμένα έλα!
Εεε! Εμένα κοίτα!
[βρυχάται]
Κοίτα εμέ...
Εεε! Προς τα δω γύρνα!
Προς τα μένα γύρνα!
[βρυχώνται και οι δυο]
- [κραυγές προσπάθειας] - [η αρκούδα γρυλίζει]
- [φωνάζει] - [η αρκούδα γρυλίζει]
- [τα μωρά κλαίνε] - [το γρύλισμα της αρκούδας σβήνει]
[τα κλάματα συνεχίζονται]
Σςς!
[θρόισμα ξερών φύλλων]
Ποιος είναι εκεί; Απάντα μου. Ποιος είναι;
[άντρας] Τα παιδιά μου είναι σε καλά χέρια, βλέπω.
Τζερλαμαρέλ...
Εσύ είσαι;
Ναι.
Ήρθες να τα πάρεις;
Όχι. Είμαι φυγάς.
Κι έχω δουλειά αλλού.
Πιο ασφαλή θα μεγαλώσουν μαζί σου.
Παρέμεινα κοντά, για να βεβαιωθώ ότι θα 'βρισκες το καταφύγιο.
Και για να σκοτώνω τις αρκούδες.
Αυτή είναι η τελευταία, θαρρώ.
[γελάει συγκινημένος]
Αυτά τα παιδιά είναι ένα δώρο.
Πρόσεχέ τα πολύ όσο μεγαλώνουν.
Μου δίνεις το χέρι σου;
Τι... Τι είναι αυτό;
Στο καταφύγιο, δίπλα στον καταρράκτη, είναι μια μικρή σπηλιά.
Σκαρφάλωσε μέσα. Εκεί θα βρεις ένα κουτί.
Σου 'χω δώσει το κλειδί που τ' ανοίγει.
Μίλα με την Πάρις.
Πες της ότι το περιεχόμενό του είναι για τα παιδιά μου.
Άνοιξέ το όταν κλείσουν 12 καλοκαίρια.
Αρκετά μεγάλα ώστε να καταλάβουν.
Τι έχει μέσα;
Γνώση.
Που θα ξεκινήσει έναν νέο κόσμο.
Καλύτερο κι απ' των προγόνων μας.
Κάποια μέρα, θα είμαστε μαζί.
[τα φιλάει]
Ονόμασέ τα Χάνιβα και Κοφούν.
Για να τα γνωρίσω όταν έρθουν να με βρουν.
Και πότε θα έρθουν;
Οι απαντήσεις είναι στο κουτί.
Στάσου. Τζερλαμαρέλ;
Τζερλαμαρέλ!
[Μπάμπα Βος, από μακριά] Τζερλαμαρέλ!
Τζερλαμαρέλ!
Μόλις άκουσα τον Μπάμπα Βος να καλεί τον μάγο.
- [χτυπά το νερό με το χέρι του] - Δεν σ' ενοχλεί αυτό;
- Δεν έχει νόμο αυτό το μέρος; - Είμαστε πολύ μακριά απ' τον νόμο εδώ.
Ο Μπάμπα Βος ηγείται. Αλίμονο αν τον προσβάλλουμε.
Ο Μπάμπα Βος δεν είναι ο νόμος.
Ο Θεός είναι ο νόμος.
Ίσως να 'μαστε μακριά κι απ' τον Θεό εδώ.
Ο Μπάμπα Βος και η Πάρις ήταν εκείνοι που καταδίκασαν τη μητέρα μου...
την ίδια σου την αδελφή, στην πυρά.
Για τι;
Επειδή αμφισβήτησε κατά πόσο είναι συνετό ν' αναλάβει ένας τέτοιος άνθρωπος,
ένας άγνωστος, που δεν μιλούσε για το παρελθόν του, τα ηνία του χωριού;
Την έκαψαν επειδή φοβούνταν ότι μιλούσε την αλήθεια.
Ο Θεός δεν τα ξεχνά αυτά τα πράγματα.
Κι ακόμη κι αν τα ξέχασε Εκείνος...
- εγώ δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. - [σιγοκλαίει]
[Μάγκρα] Πού ήσουν;
[αναστενάζει]
Μπάμπα Βος;
- Τι έγινε; - [το μωρό δυσανασχετεί]
Μόνο την αλήθεια.
Κάτσε, αγαπημένη μου.
Γιατί;
Γιατί έγινε... ο Τζερλαμαρέλ.
[βήματα]
Λέει ότι θα τη βρούμε στην άκρη του πεσμένου κορμού.
Μόνο ιστορίες έχω ακούσει.
Δεν ήξερα καν ότι ζούσε μια Σκιά ανάμεσά μας στο χωριό.
Γι' αυτό είναι Σκιές. Κανείς δεν ξέρει ποιες είναι.
Οι Άλκενι, όμως, πάντα είχαν μια Σκιά.
Της άφησα ένα σημείωμα στον βωμό κι όταν γύρισα, έλειπε.
Εδώ θα 'ναι.
Και πώς θα το καταλάβεις όταν έρθει;
Δεν ξέρω. Δεν το 'χω ξανακάνει αυτό.
Υποθέτω πως θα μας γνωστοποιήσει την παρουσία της.
[Γκέδερ] Γιατί μιλάς σε θηλυκό πρόσωπο;
[Σούτερ] Γιατί οι Σκιές είναι πάντα γυναίκες. Οι άντρες παραείναι αδέξιοι.
[Γκέδερ] Ποια λες να 'ναι, λοιπόν;
[Σούτερ] Πιθανώς, κάποια που της μιλάμε κάθε μέρα.
Κάποια με τη δύναμη να κρύβει το κορμί της.
[Γκέδερ] Κανείς δεν μπορεί να υφίσταται και να μην υφίσταται ταυτόχρονα.
[Σούτερ] Κινείται μόνο όταν κινούνται οι άλλοι.
Ούτε καν οι Αγιούρα δεν την ακούν.
Εξαγνίζεται από κάθε σκέψη. Ούτε καν οι προάγγελοι τη διαισθάνονται.
Βρίσκεται σε κάποιο άλλο μέρος, απαρατήρητη.
Μέχρι κι οι σκύλοι την περνούν για πέτρα.
- Τσκ. - [ξαφνιασμένη ανάσα]
[εκπνέει δυνατά]
Όντως είναι εδώ.
Σκιά...
σε χαιρετίζω.
- [μια πέτρα χτυπά το κλαδί] - [ξαφνιασμένη ανάσα]
[Σούτερ] Σκιά, θέλω να ισκιώσεις κάποιον απ' το χωριό
και ν' αναφέρεις ό,τι ακούσεις.
Δεν θ' απαντήσει αν δεν αφεθείς.
Στάσου ακίνητος!
[εκπνέει βαριά]
Σκιά, θα κάνεις αυτό που ζητώ;
Τσκ τσκ.
Αυτό είναι "ναι";
Δύο για "ναι", ένα για "όχι"; Ναι;
Τσκ τσκ.
[Σούτερ] Σκιά, το άτομο είναι η Πάρις.
Πιστεύουμε πως είναι μάγισσα. Χρειαζόμαστε αποδείξεις.
Μπορείς να ισκιώσεις μια μάγισσα;
Σκιά, μπορείς να ισκιώσεις μια μάγισσα;
Τσκ.
Και πώς θα σ' ανταμείψουμε;
Σκιά;
[η αλυσίδα κροταλίζει]
"Έναν νέο κόσμο", είπε;
Ίσως φτιάχνοντας έναν νέο κόσμο, ο παλιός θα καταστραφεί.
Ένα κουτί είναι μόνο, αγαπημένη.
Τι είναι;
[Μπάμπα Βος] Για τα παιδιά. Ίσως ένα παιχνίδι.
Όχι. Θα έχει κάποιο νόημα.
Οτιδήποτε κάνει εκείνος έχει νόημα.
Το οποίο δεν θα καταλάβω ποτέ.
Είμαι καλός να φροντίζω, όχι να κατανοώ.
Μπάμπα Βος, πάντα θα προτιμούσα έναν άντρα που θα με φροντίζει
από έναν που θα με καταλαβαίνει.
[θρόισμα κουρτίνας]
Πάρις;
Ναι.
Ο άντρας σου με κάλεσε.
Ο ίδιος ο Τζερλαμαρέλ είπε να συσκεφθούμε μαζί της.
[Μπάμπα Βος] Έλα.
Τι άλλο έχει το κουτί;
ΑΒΓ
Αυτό το μήνυμα λέει να κρατήσουμε ό,τι είναι από πάνω, πάνω
κι ό,τι είναι από κάτω, κάτω.
[μυρίζουν]
Πώς θα φτιάξουμε νέο κόσμο με φλοιό δέντρου;
Ούτε το αεράκι φέρνει οράματα.
[Μπάμπα Βος] Κι άλλα πολλά ίδια.
Πάρις.
Αα... [επιφώνημα έκπληξης]
Τι; Ξέρεις τι είναι;
Ναι!
Είναι... είναι βιβλία.
Τι είναι τα βιβλία;
Η γιαγιά μου μου έλεγε ιστορίες της γιαγιάς της γιαγιάς της.
Τα ονειρευόμουν μαζί της.
Τα βιβλία είναι στο ιερό σχήμα.
Είναι σιωπηλά, ωστόσο μιλούν απευθείας στη φαντασία.
Μπορείς να τα κάψεις, αλλά είναι πιο ισχυρά κι απ' τη φωτιά.
Μέσα τους μπαίνει όλη η γνώση των αρχαίων.
Μυστικά από την εποχή της όρασης.
Η προ-προγιαγιά μου είχε δικά της βιβλία.
Ο Ανιχνευτής Μάγων, όμως, τα έκαψε όλα.
Νόμιζα... [εκπνέει σαστισμένη] πως είχαν καεί όλα τα βιβλία.
Ο Τζερλαμαρέλ είπε να περιμένουμε 12 καλοκαίρια
για να τα δώσουμε στα παιδιά.
Πρέπει να πιστεύει πως έχουν κληρονομήσει την ικανότητά του ν' ακούει τη σιωπή.
Μπορεί να πιστεύει, αλλά αυτό δεν το κάνει αλήθεια.
Τα μωρά μου ίσως δεν είναι καταραμένα.
"Καταραμένα";
Είμαστε εδώ, να ζούμε μόνοι για πάντα, σ' ένα χωριό γεμάτο δεισιδαιμονίες.
Ίσως τα παιδιά σου να μη μείνουν για πάντα.
Τι εννοείς;
Τι εννοείς, Πάρις;
Μέχρι να βεβαιωθούμε πως έχουν την ικανότητα,
δεν πρέπει να υπάρχει διαφωνία μεταξύ μας.
Πρέπει να τα θάψουμε σαν πολύτιμους σπόρους.
- Διότι είναι ένα δώρο απ' τον Τζερλαμαρέλ. - [ειρωνικό γελάκι από τη Μάγκρα]
Και τα δώρα του Τζερλαμαρέλ είναι πάντα ωραία!
Διαφωνείς, Μάγκρα;
Μπάμπα Βος...
θάψε τα βιβλία δίπλα στον υάκινθο.
Και για 12 καλοκαίρια δεν θα πούμε λέξη γι' αυτό.
Δεν είμαστε μόνοι.
[το μωρό κλαψουρίζει]
[Γκέδερ] Σκιά;
[σκάνε βροντές]
Σκιά;
Πήρα το μήνυμά σου.
Ήρθα.
[εκπνέει βαριά]
Είσαι εκεί;
Σκιά;
[Γκέδερ] Δεν μίλησε.
Έδεσε όσα άκουσε.
Ήταν τρεις παρόντες. Ο Μπάμπα Βος, η Πάρις και η Μάγκρα.
Μιλούσαν για τα μωρά.
Και για τη μάγισσα;
Για τα μωρά.
Κλαίνε, τρώνε, μωρολογούν. Τίποτα άλλο.
Έτσι είπε.
Η Σκιά λέει ψέματα!
Ίσως να 'χεις δίκιο.
Ίσως δεν απάντησε στις ερωτήσεις μου.
Εγώ, όμως, θα μηνύσω ότι υπάρχει μάγισσα.
Κι ας τους ρωτήσουν οι Ανιχνευτές...
Πώς θα μηνύσεις;
Ένα μήνυμα.
Θα πλεύσει στα κατάντη, από μια ντουζίνα διαφορετικές κοιλάδες.
Ποιος ξέρει ποιος θα το βρει;
Ένας κάστορας θα το βρει.
Μα θα το κάνω δυο φορές τη μέρα.
Τρεις φορές τη μέρα.
Και κάποια μέρα, οι προσευχές μας θα εισακουστούν.
Υπάρχουν τόσες κοιλάδες και ποταμοί. Θα πάρει χρόνια.
Ίσως.
Μα θα 'χουμε ελπίδα.
[βαριανασαίνουν, βογκάνε με ηδονή]
[άντρας] Κρατήστε!
[Μπάμπα Βος] Φίλε μου.
Το 'ξερα πως θα σ' έβρισκα εδώ ολομόναχο.
[ήχος από πλαστικό μπουκάλι]
Πώς τα πας;
Όλα καλά.
[Μπάμπα Βος] Ωραία.
Κι εσύ;
Όλα καλά και για σένα;
Αλήθεια θες να μάθεις;
Φυσικά.
[μουγκρίζει απαλά] Τα πράγματα... δεν πάνε τόσο καλά.
Δυσκολεύομαι να κοιμηθώ.
Λυπάμαι που τ' ακούω.
Μες στη μέρα ακούω πράγματα που με ξαγρυπνάνε.
Τι είδους πράγματα;
[Μπάμπα Βος] Νιώθω τρομερή δυσπιστία γύρω μου.
Φοβάμαι πως ίσως κάποιος να έχει φτάσει στο σημείο
να κατασκοπεύει εμένα και τους δικούς μου ανθρώπους μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.
Είναι εξαιρετικά απίθανο.
Δεν είναι κρυφό πως εσύ και η θεία σου τρέφετε κακία για μένα και τη φαμίλια μου.
Σκέφτηκα πως αν κάποιος εκεί έξω έκανε την αποκοτιά να με προκαλέσει,
εσύ, αν μη τι άλλο, θα ήξερες ποιος είναι.
Όμως δεν ξέρεις, έτσι δεν είναι;
Όχι, δεν ξέρω.
Ωραία. Καλό είναι αυτό.
Θέλω να θυμάσαι πως εδώ, εγώ είμαι ο νόμος.
Οποιοσδήποτε κι ο καθένας μπορεί να μου πει τη γνώμη του,
κι αν είναι στραμμένος προς εμένα όταν μιλά,
θα γνωρίσει έναν δίκαιο άνθρωπο.
Τον άνθρωπο που είμαι τώρα.
Αν ακούσω ψιθύρους στον άνεμο, όμως,
και πρέπει ν' ανακαλύψω ο ίδιος 'κείνον που τους ξεστόμισε,
τότε, εκείνος ή εκείνη ίσως αντιμετωπίσει τον άνθρωπο που ήμουν άλλοτε.
Έναν άνθρωπο με δίψα για αίμα και τρόμο.
Αν κάποιος έχει κάτι να πει, σε παρακαλώ, Γκέδερ Μπαξ,
πες του να με γυρέψει και να το πει...
προτού να τον βρω εγώ πρώτος.
[μουγκρίζει απαλά]
Ακούστε με!
Δεν μου δώσατε τις πληροφορίες που ζήτησα.
Κι έχετε χάσει τα σπίτια σας.
Μιλήστε τώρα, για να μη χάσετε και τις ζωές σας.
Πείτε μου τι ξέρετε για τον αιρετικό και διάβολο με τ' όνομα Τζερλαμαρέλ.
Πείτε μου τι ξέρετε για τα παιδιά του.
Δεν... Δεν ακούσαμε τίποτα.
Σας εκλιπαρώ, λυπηθείτε μας!
Αν δεν έχεις ακούσει τίποτα, τότε τ' αφτιά σου δεν μου χρησιμεύουν.
[ουρλιάζει σπαρακτικά]
[βογκάει, κλαίει]
[ουρλιάζει]
[κλαίει]
Αγγελιαφόρε!
Μια αναφορά για τη βασίλισσα.
[άντρας] "Ψάχνουμε στα βουνά
του τόπου του Τύμβου του Ηλίου μήνες τώρα.
Προσευχόμαστε συνέχεια στον Θεό για καθοδήγηση,
μα δεν έχουμε κανένα νέο, καμιά οσμή, κανένα σημάδι, καμιά ελπίδα.
Μα τα χωριά στον κόσμο του Τύμβου του Ηλίου είναι διάσπαρτα.
Υπάρχουν πολλά βουνά και χαμένα υψίπεδα.
Φοβούνται τις αρκούδες και τα λιοντάρια και παραμένουν μες στα οχυρά τους.
Και έτσι, με βαριά καρδιά, ζητώ οδηγίες από εσάς.
Τελείωσε η αποστολή μου;
Θαρρώ πως είναι μάταιο πλέον.
Ζητώ ταπεινά να μας επιτραπεί η επιστροφή στο Παγιάν.
Παραμένω αφοσιωμένος υπηρέτης σας, Ταμάκτι Τζουν".
Μπορώ να το διαβάσω η ίδια;
- Σας το ανέγνωσα πλήρως... - [βασίλισσα Κέιν] Δώσ' το μου.
Έχω πολύ ευαίσθητα δάχτυλα. Ίσως να σου ξέφυγε κάτι.
[κουδουνίζει τα καμπανάκια της]
Η πρώτη απόσταση χεριού ανήκει πράγματι στον Ταμάκτι.
Η δεύτερη απόσταση όχι.
Ο Ταμάκτι Τζουν δεν είναι ποτέ ταπεινός, δεν είναι υπηρέτης,
και μετά από μυστική συμφωνία μεταξύ μας,
πάντα δένει μια καρδιά ανά δεκάδα, προς αποφυγή πλαστογραφίας,
και αυτό, Ιερέ μου Λόρδε Σακ, είναι πλαστογραφία.
Το έγραψαν άλλοι. Έστειλαν εσένα. Γονάτισε.
- Μεγαλειοτάτη... - Γονάτισε, είπα!
Ο Ταμάκτι Τζουν είναι ο βασιλικός φοροεισπράκτωρ και Ανιχνευτής Μάγων.
Έχει προσληφθεί για 20 καλοκαίρια, και τόσα θα υπηρετήσει.
Και κάθε ημέρα της θητείας του θα αναζητά τον Τζερλαμαρέλ.
Διότι μίσος κι εκδίκηση είναι τα δυο άγρια άτια που σέρνουν την άμαξά του.
Ποιος σ' έστειλε να μου πεις ψέματα;
Άλλοι με ανησυχίες.
Ποιοι άλλοι;
Άλλοι που επιθυμούν να συνετιστείτε, Μεγαλειοτάτη.
Μεγαλειοτάτη, ο αιρετικός Τζερλαμαρέλ χάθηκε.
Έχουμε προβλήματα εδώ.
Η ιερή δύναμη εξασθενεί.
Το νερό περνά από ρωγμές στο αιώνιο τείχος,
και το επίπεδο ανεβαίνει.
Οι θεοί τραγουδούν πλέον μόνο με δύο φωνές.
Ο λαός αμφισβητεί τη δύναμή σας.
Χρειάζεστε τον στρατό σας εδώ, Μεγαλειοτάτη.
Ποιος έδεσε τους ψευδείς κόμπους;
Ο λόρδος Καρν.
Η λαίδη Ζι.
Και άλλοι;
Ουδείς.
Πνίξου με τα ίδια σου τα ψέματα.
- [ανοίγει η πόρτα] - Θέλω να προσευχηθώ.
[κοφτή ανάσα]
Τζερλαμαρέλ... [κοφτή ανάσα] μοναδική, αληθινή μου αγάπη.
Κάποτε προσευχόμουν μαζί σου έτσι.
Κάποτε μιλούσαμε δίχως λόγια...
[εκπνέει βαθιά] μα εσύ δεν μου μιλάς πια.
Θα σου μιλήσω εγώ, λοιπόν, με μια προσευχή.
[βογκάει, μουγκρίζει απαλά]
Τζερλαμαρέλ... γύρνα πίσω ασφαλής...
και πρόλαβε το σώμα μου απ' τους διώκτες σου.
Θα συγχωρέσω τις αμαρτίες σου.
Γύρνα πίσω και δώσε μου παιδιά με τη δύναμη, τη δική σου δύναμη.
Θα διακηρύξω την αίρεση της Όρασης.
[βογκάει]
Θ' αποκηρύξω τους θεούς.
Αφού τα παιδιά μας θα 'ναι οι θεοί.
Κι εγώ... θα γίνω ο θεός που κάποτε απαρνήθηκες!
[δυνατές, κοφτές κραυγές ηδονής]
Εις τους αιώνας των αιώνων.
[εκπνέει]
[βασίλισσα Κέιν] Ιδού...
ο λόρδος Καρν και η λαίδη Ζι...
τους οποίους θεωρούσα πιστούς σ' εμένα.
Σας παρακαλώ, Μεγαλειοτάτη!
Τους έκρινα ενόχους προδοσίας και πλαστογραφίας!
Είπαμε μόνο την αλήθεια!
Την αλήθεια που ξέρετε όλοι!
Συλλογιέται μόνο τον Τζερλαμαρέλ, ενώ εδώ, στην πατρίδα,
οι μηχανές χαλάνε, το νερό ανεβαίνει!
Δεν είναι θεό...
[πνιγμένα αναφιλητά]
[μεταλλικός ήχος από καμπανάκια]
Όντως αληθεύει.
Η μάχη που δίνω για τις ζωές σας...
και για τη σωτηρία της ιερής πόλης Παγιάν είναι δύσκολη.
Δίνω τη μάχη, όμως, διότι αυτός είναι ο προορισμός του αίματός μου.
Εφόσον με καθοδηγεί ο Θεός, είμαι κι εγώ θεός, όσο το επιτρέπει Εκείνος.
Ως τα χέρια του στη Γη, λοιπόν, εμποδίζω την καταστροφή,
θερμαίνω τον χειμώνα, δροσίζω το καλοκαίρι, βάζω μαγεία στους φράχτες
απέναντι σε λιοντάρια και αρκούδες, που αλλιώς θα αφάνιζαν τα παιδιά σας...
ακόμη και με την κοιλιά χορτάτη.
Μα η μεγαλύτερη μάχη που δίνω είναι απέναντι στο φως.
Μια δύναμη που τοποθετεί τον άνθρωπο πάνω από τον Θεό.
Μια δύναμη που, για άλλη μια φορά,
θα έβαζε δερμάτινα χαλινάρια κι αλυσίδες σ' έναν αποκατεστημένο κόσμο.
Οι στρατιές μας εκεί έξω πολεμούν αυτούς τους διαβόλους του φωτός!
Πρέπει να τις τιμούμε.
Όχι να σκευωρούμε πίσω απ' την πλάτη τους.
[πνιγμένα αναφιλητά]
Τα λόγια εναντίον μου...
επισπεύδουν την επιστροφή του φωτός και του ολέθρου.
Δεν μπορεί να συγχωρεθεί.
[ο λόρδος Καρν κλαίει γοερά]
Με λύπη... φίλοι παλιοί...
φύγετε!
- [ήχος έντασης ρεύματος] - [ουρλιαχτά]
[οι τουρμπίνες επιβραδύνουν]
♪ Είμαστε Παγιάν ♪
♪ Είμαστε ιεροί ♪
♪ Είμαστε εκλεκτοί ♪
♪ -Είμαστε, είμαστε, είμαστε - [πλήθος] ♪ Είμαστε, είμαστε, είμαστε ♪
[βασίλισσα Κέιν] ♪ Είμαστε Παγιάν ♪
♪ Είμαστε ιεροί ♪
♪ Είμαστε εκλεκτοί ♪
♪ -Είμαστε - [πλήθος] Είμαστε ♪
ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Έφερα λίγο κυνόροδο για τα μωρά.
Μάγκρα;
- Ο αέρας που ψηλαφώ... - Ναι.
Σωστά ψηλαφείς.
Νιώθεις θλίψη και χαρά κάπου, ίσως. Μα περισσότερο θλίψη.
Πάρε.
Τ' αγαπημένο τους παιχνίδι.
Τοποθέτησέ το οπουδήποτε θέλεις, μόνο αθόρυβα.
Χάνιβα, Κοφούν. Πού είναι το παιχνίδι σας;
Βρείτε το παιχνίδι σας.
Το βρήκατε;
Μπράβο το κορίτσι μου!
Δώσ' το στη θεία Πάρις τώρα.
Πήγαινε να παίξεις.
Κι αν τους καλύψω τα μάτια, δεν μπορούν να το κάνουν πια.
[ξαφνιασμένη βαθιά ανάσα]
Το γνωρίζω πολύ καιρό, κι απλώς... [ρουφάει τη μύτη της]
Προσποιούμουν πως δεν ήξερα.
Και τώρα είναι βέβαιο.
Για ποιον;
[Χάνιβα] Μπάμπα!
[Μπάμπα Βος] Ελάτε εδώ, αγάπες μου.
Μπορείτε να πάτε έξω να παίξετε.
Έρχομαι αμέσως.
Το γνωρίζω από τότε που η Χάνιβα μού έπιασε σφιχτά το χέρι
και μου 'πε πως ο ήλιος είχε μια αδελφή που έβγαινε να παίξουν τη νύχτα.
Το ξέρω.
Άρα, όσα σου είπε ο Τζερλαμαρέλ ήταν αληθινά, Μπάμπα Βος.
Αυτά τα δίδυμα είναι το ξεκίνημα ενός νέου κόσμου.
Ας διακηρύξουμε την αλήθεια.
Είναι τα μωρά μου.
Η Σούτερ Μπαξ κι ο Γκέδερ Μπαξ ήδη μας αποκαλούν μάγους.
Τα παιδιά αποκτούν όλο περισσότερους φίλους.
Εγώ λέω να κρύψουμε την αλήθεια.
Ο Τζερλαμαρέλ είπε 12 καλοκαίρια.
Δεν θα πούμε τίποτα ως τότε.
Και μέχρι τότε, θα ζουν με τα μάτια τους κλειστά.
[Μάγκρα] Μια φορά κι έναν καιρό,
ήταν τέσσερις αδελφές, που ζούσαν ευτυχισμένα σ' ένα χωριό,
σαν το δικό μας.
Όλες δούλευαν μαζί κάθε μέρα.
Η μία έφτιαχνε το πιο μυρωδάτο άρωμα.
Κάποια άλλη έφτιαχνε τις πιο γλυκές τούρτες.
Μια άλλη έπαιζε την πιο εξαίσια μουσική.
Και η τέταρτη ύφαινε μετάξι για σκεπάσματα και φορέματα,
που είχαν μια αίσθηση σαν... ζεστό χιόνι.
Και όλες δούλευαν ευτυχισμένες μαζί, κάθε μέρα,
και ποτέ δεν καβγάδιζαν.
Τότε, όμως, μια μέρα,
ήρθε ένα κορίτσι, που είπε πως ήταν η χαμένη μεγαλύτερη αδελφή τους.
Όταν οι αδελφές τη ρώτησαν, όμως, τι έκανε εκείνη...
είπε πως έλεγε στους ανθρώπους την αλήθεια.
"Ποια αλήθεια;", τη ρώτησαν.
"Κοιτάξτε", απάντησε.
"Μπορώ να σας πω ότι μία από εσάς είναι πολύ όμορφη...
η μία είναι αρκετά όμορφη, η μία είναι συνηθισμένη...
και η μία είναι πολύ άσχημη".
Η οικογένεια προβληματίστηκε πολύ με τα λόγια της...
γιατί, αν δεν το έχετε μαντέψει ήδη, τα ονόματα αυτών των αδελφών
ήταν Όσφρηση, Γεύση,
Ακοή και Αφή.
Και δεν υπήρχε "άσχημο" και "όμορφο" στον δικό τους κόσμο.
"Μα, ποια είναι ποια;", ρώτησαν την αδελφή τους.
"Αφού δεν το ξεχωρίζετε, δεν θα 'πρεπε να σας νοιάζει", απάντησε εκείνη.
Κι έτσι, πήγε να φύγει.
"Στάσου! Πώς σε λένε;", της φώναξαν.
"Τ' όνομά μου είναι Όραση", αποκρίθηκε.
Κι έτσι, έφυγε με τ' άλογό της, και τις άφησε ολομόναχες ν' αναρωτιούνται.
Σύντομα, η οικογένεια άρχισε να καβγαδίζει για το ποια ήταν όμορφη
και ποια άσχημη.
Η καθεμιά χωριστά συλλογιόταν τόσο πολύ τα λόγια της Όρασης...
που το άρωμα έχασε την οσμή του...
οι τούρτες έχασαν τη γεύση τους,
η μουσική έχασε κάθε αρμονία
και το μετάξι ξέφτισε και σχίστηκε.
Ώσπου, τελικά, κάποια μέρα συγκεντρώθηκαν ξανά...
κι αποφάσισαν να ξεχάσουν όσα τους είχε πει η Όραση.
Διότι, προτού να έρθει εκείνη, ζούσαν όλες απόλυτα ικανοποιημένες.
Και σύντομα, ήταν και πάλι ικανοποιημένες.
Γιατί αποφάσισαν πως μόνο τέσσερις ήταν αρκετές.
Κι έζησαν αυτές καλά κι εμείς καλύτερα.
[Πάρις] Χάι-χο!
Ου-ου! Γεια.
Έχω φέρει ένα δώρο για τα δίδυμα...
για τα γενέθλιά τους αύριο.
Απ' το ξεπάγωμα του ποταμού, δεν έχεις βγάλει άχνα.
Για τι πράγμα;
[Πάρις] Την περιμέναμε αυτήν την ημέρα.
Δώδεκα χρόνια, Μάγκρα.
Ασφαλώς, είσαι ελεύθερη να κάνεις ό,τι επιλέξεις.
Καλοσύνη σου, Πάρις.
Αν τα θεωρείς ακόμη πολύ μικρά, πόσο καιρό θα περιμένεις;
Έχουμε πάρει μια απόφαση με τον Μπάμπα Βος.
Ό,τι είναι θαμμένο, θα παραμείνει θαμμένο... για πάντα.
Αυτό επιλέγεις;
Και οι δυο το επιλέγουμε.
Τίποτα δεν μπαίνει ανάμεσά μας, ούτε καν εσύ.
Δηλαδή, θα τριγυρνούν με τα μάτια κλειστά και θα μεγαλώνουν,
θα ζήσουν, θα πεθάνουν εδώ.
- Και μόνο εδώ... - Για να ζήσουν!
Αυτή δεν είναι η ουσία, Πάρις;
Αυτό θέλω για εκείνα. Να ζήσουν.
Αν μαθευόταν το μυστικό τους,
αν τα πρόδιδε κάτι απ' το κουτί,
αν συνέβαινε κάτι, οτιδήποτε, κι άλλα χίλια "αν",
θα τα έκαιγαν.
Ή αν τα βιβλία στο κουτί τους λένε να φύγουν απ' το χωριό,
και γίνουν τροφή για λιοντάρια κι αρκούδες,
τότε σίγουρα θα πεθάνουν.
Κι όταν πεθαίνεις, τα μάτια σου κλείνουν για πάντα.
Κάποια μέρα, κάποιος θα μας βρει, θα τα βρει κι εκείνα.
Μάγκρα, πρέπει να είναι προετοιμασμένα.
- Αρκετά! - Όχι, δεν είναι αρκετά!
Αυτή η ζωή δεν είναι αρκετή.
Η δικαιολογία σου δεν είναι αρκετή.
Δεν σου οφείλω καμιά δικαιολογία.
Κι ο Τζερλαμαρέλ;
Δεν τα μεγάλωσε ο Τζερλαμαρέλ αυτά τα παιδιά.
Δεν έριχνε τον πυρετό τους.
Δεν τ' αποκοίμιζε μ' αγάπη, γιατί ήταν χαμένος, περιπλανιόταν.
[Πάρις] Η φωνή σου.
Τον μισείς.
Γιατί;
Μάγκρα;
Και γιατί ξεσπάς το μίσος σου σ' εκείνα;
[Χάνιβα] Μαμά!
Φύγε, Πάρις.
Θέλω να μείνω με τα παιδιά μου.
[ξεφυσάει απογοητευμένη]
Πάρις.
Εε! Ελάτε μέσα! Καθίστε!
Ωωω, τα μωρά μου!
Ω, μεγάλα μου παιδιά, να τα εκατοστίσετε!
Ωωω!
Γίνεστε 12 ετών σήμερα.
Θεέ μου...
Για 12 χρόνια, έχετε φυλάξει ένα μυστικό.
Και το 'χετε φυλάξει πολύ καλά.
Αναρωτιέμαι, μπορείτε να φυλάξετε κι άλλο ένα;
Τι είναι;
Είναι για εσάς και μόνο για εσάς.
Είναι το σπουδαιότερο δώρο γενεθλίων όλων των εποχών.
Τι είναι;
Είναι βιβλία.
Έτσι πιστεύουμε.
Εδώ είναι οι οδηγίες που θα σας βοηθήσουν ν' ακούσετε τι λένε τα βιβλία.
Οδηγίες από ποιον;
Απ' τον πατέρα σας.
Τι ξέρει ο μπαμπάς γι' αυτό;
[Πάρις] Όχι.
Απ' τον αληθινό σας πατέρα.
Τι;
Ξέρω μόνο όσα μου είπε η μητέρα σας.
Έλπιζα να σας το έλεγε η ίδια.
Μα έχουμε πατέρα!
Το ξέρω. Ο οποίος σας αγαπά πάρα πολύ, Κοφούν.
Χάνιβα...
υπάρχει κι ένας άντρας...
που διέσωσε τη μητέρα σας από μια χιονοθύελλα.
Αυτήν την ιστορία έχει πει εκείνη.
Είχε χαθεί, κι εκείνος την έσωσε.
Κι έμεινε στο πλάι της.
Κι όταν ήρθε στο χωριό μας,
εσείς οι δυο, τα δίδυμα, ήσασταν ήδη μέσα της.
- Τ' όνομά του είναι Τζερλαμαρέλ. - Όχι!
- Στάσου! Χάνιβα! - Κοφούν.
Χάνιβα. Δεν πρέπει να το πει σε κανέναν.
Πάρε το μήνυμα και διάβασέ το.
[αναστενάζει] Είσαι γενναία! Πήγαινε.
Ίσως να 'μαστε μάγοι.
Ίσως ν' αληθεύουν οι ιστορίες για την όραση.
Όχι.
Κρατάω την αλήθεια στα χέρια μου.
Σύντομα, εγώ θα ξέρω, κι εσύ όχι.
Σ' ακούω.
"Μια φορά κι έναν καιρό,
σχεδόν όλοι οι άνθρωποι είχαν τη δύναμη που έχετε εσείς.
Οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν τη δύναμη αυτήν κι εκείνη του μυαλού τους
για να κατακτήσουν τον κόσμο.
Έφτιαξαν μηχανές που πετούσαν,
μηχανές που μιλούσαν σε απόσταση χιλιάδων μιλίων.
Μέχρι που έφευγαν από τη Γη με γιγάντια πλοία.
Τόσο μεγάλη ήταν η δύναμή τους, που άρχισαν να καταστρέφουν τη Γη.
Κάποιοι λένε πως ο Θεός τούς πήρε την όραση για να σώσει τον πλανήτη.
Μετά από τόσα χρόνια, όμως, το δώρο του φωτός αποκαθίσταται,
δίνεται μόνο σε εκλεκτούς, με την οδηγία να ξαναχτίσουν τον κόσμο.
Είμαι ο πατέρας σας,
και σας έχω κληροδοτήσει αυτό το δώρο.
Καθήκον σας είναι να το αξιοποιήσετε.
Μάθετε από τα βιβλία που έχω αφήσει.
Τα έχω επιλέξει επιμελώς.
Έχω αφήσει κι οδηγίες πού να πάτε,
όταν νιώσετε αρκετά δυνατοί ώστε να φύγετε απ' το χωριό σας.
Όταν έρθετε, εγώ θα περιμένω.
Μαζί, θα ξεκινήσουμε τον κόσμο απ' την αρχή.
Με όλη μου την αγάπη, ο αγαπημένος σας πατέρας...
Τζερλαμαρέλ".
Τι θα κάνουμε;
Άνοιξες το κουτί.
Πράγματι, Μπάμπα Βος.
Δίχως άδεια.
Ο Τζερλαμαρέλ τούς έσωσε τη ζωή από μια αρκούδα, μαζί και τη δική σου.
Έφτιαξε μια γέφυρα.
Κι οδήγησε τη φυλή μας στην ασφάλεια.
Και μόνο ένα πράγμα σού ζήτησε:
"Άφησέ τα να μάθουν.
Άφησέ τα ν' ανακαλύψουν την αλήθεια.
Και άφησέ τα να επιλέξουν".
Η Μάγκρα θα κάψει τα βιβλία.
- Μην της το πεις, λοιπόν. - Ζητάς να πω ψέματα;
Τόσα χρόνια, έλεγες στα δίδυμα πως είσαι ο πατέρας τους, από ευσπλαχνία.
Τώρα, πρέπει να 'σαι ευσπλαχνικός και με τη Μάγκρα.
Η σιωπή δεν είναι ψέμα.
Τ' άκουσα να λένε ότι θα φύγουν.
Και ξέρεις ότι πρέπει κάποια μέρα.
- Κι όταν φύγουν... - Όχι.
Όταν φύγουν, τα βιβλία θα τους δώσουν γνώση.
Μπάμπα Βος, είσαι καλός άνθρωπος.
- Μα δεν ήσουν πάντα έτσι. - Αρκετά.
Επειδή κρυβόμαστε εδώ, δεν σημαίνει πως έχει αλλάξει ο κόσμος.
Μα τα δίδυμα... Μπάμπα, τα δίδυμα ίσως να 'ναι η αλλαγή.
Είναι ελπίδα, Μπάμπα.
Σκέψου όσα έχεις δει.
Σκέψου όσα έχεις κάνεις εσύ.
Επανόρθωσε στον κόσμο, Μπάμπα.
Η σιωπή δεν είναι ψέμα.
[θρόισμα της κουρτίνας]
[ήχος λεπίδας στο έδαφος]
Μπάμπα;
Μη χαραμίζεις το κούτσουρο. Θα σε ζεστάνω εγώ.
Είσαι καλά;
Ναι. Όλα καλά.
[μουγκρίζει απαλά ανακουφισμένος]
Έλα να πλαγιάσεις.
[γελάει]
Ποιο έχεις;
ΟΤΑΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΚΟΤΣΥΦΙΑ
Εσύ;
ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ
[απαλά χτυπήματα πλαστικού στις πέτρες]
[απαλό κουδούνισμα]