W poprzednich odcinkach Potężnych Kaczorów...
Dziękuję za wspólny czas.
Jedna z tych dwóch drużyn zagra na festiwalu.
Wyślemy obie drużyny razem. Dominację i Kaczory.
Wasze opaski sportowe. Mierzą czas aktywności, masę mięśniową.
Co konkretnie mierzą? Bo nie mierzą ludzkich uczuć ani serca.
- Alex, to jest sport. Mamy wygrywać. - Nie da się wygrać lata.
Przez presję mojego ojca
dałem ciała na najważniejszym meczu życia
i mam blokadę psychiczną.
Wiem, że przeze mnie ciągle byłeś pod presją. Przepraszam.
Muszę zacząć się lepiej spisywać.
- Kariera w NHL to zupełnie inna półka. - Czyli to nie dla mnie?
Autokar z ekipą kanadyjskich hokeistów przyjechał właśnie do LA
na sobotni mecz. Ich trener prosi nas o roster.
Hej, trenerze. Przyszedł roster z EPIC.
Evan Morrow?
Wypadasz z teamu.
To chyba jakieś żarty.
Widzieliście listę skautów?
- To jakiś obłęd. - Wiem. Topowe uczelnie.
- USA Hockey. - Cztery drużyny NHL.
Czuję, jakby właśnie dopełniał się los pisany mi przed urodzeniem.
Ja się tak czuję, jak kończę trudne Lego.
- Tutaj! No weź. - W co oni grają?
To chyba batatowy hokej.
Dawaj. Blokuj.
Tak! Nieźle.
- Drużynowa narada. Co tam, Koob? - Co tam?
To ostatnia drużynowa narada na obozie. A w niedzielę już koniec.
- Możesz się tu podpisać? - Jasne.
Dzięki. Sof, podpiszesz się?
- Tak. - Jestem wolny. Podaj.
Co będzie z Jace'em na meczu pokazowym?
Ostatnio miał tam niezły kryzys i mam nadzieję, że jest już gotowy.
Jasne, ale nie pisz tu tego, dobra?
- Jasne. - Pozytywna energia.
Słuchajcie.
- Jedziemy wszyscy na mecz pokazowy. - Tak!
Tak. Wszyscy na to czekaliśmy, prawda?
W tym roku gramy na lodowisku treningowym Kaczorów z Anaheim, świetna sprawa.
A ponieważ jedziemy w łączonym składzie,
postanowiłem, że zagramy jako Kaczory.
- Co? Super. - Tak!
Preferuję zwierzęta położone wyżej w łańcuchu pokarmowym, ale dobra.
Niech będzie.
Chciałbym wspierać was na tym meczu,
ale tym razem jednak się wycofam.
Trenerka Alex przejmie jutro pałeczkę.
- Co? - A ja będę tatą.
- Spoko. - Dajesz, mamo.
- Da pani radę. - Okej.
Hej. Nieźle mnie zaskoczyłeś.
Serio chcesz się wycofać?
Tak.
Wczoraj dogadałem się z Jace'em
i czuję, że bardzo potrzebuje taty.
Nie chcę znowu nic zepsuć. Ani wywierać na niego presji.
Bardzo się cieszę. To musiała być trudna decyzja.
Nie. Łatwizna.
Masz rację, nie było lekko.
Wkurza mnie ten kanadyjski team i chciałbym skopać im tyłki.
Ale nie wiem, jak być ojcem na meczu. Musisz mi pomóc.
Chcesz, żebym ci powiedziała, co robi ojciec na meczu?
- Tak, zgadza się. - To proste. Masz włożyć brązowe spodnie.
- Nie mam żadnych. - Nie szkodzi.
Ubierz się w cokolwiek. Włóż, co masz pod ręką.
Jakby ktoś na ciebie zwymiotował. Masz coś takiego?
Mam taką bluzę, mogę spróbować.
Bardzo w ojcowskim stylu.
Wyglądasz rewelacyjnie. To nie przejdzie.
Dobra, już wiem.
To dziwne, ale jest jeszcze lepiej.
A teraz omówmy zachowanie.
Kiedy mecz się skończy, zejdziesz na lód i powiesz synowi: „Świetny mecz”.
A jeśli przegramy?
Wtedy zejdziesz na lód szybciej i powiesz: „Świetny mecz, następnym razem się uda”.
Zrobisz mnóstwo zdjęć, których nikt nie obejrzy,
podbijesz bilet na parking i tyle.
- Mogę przynieść gwizdek? - O rany.
POTĘŻNE KACZORY: SEZON NA ZMIANY
Witaj, nowoczesna świątynio sportu.
Już lecę!
Nic mi nie jest, ruchy,
Nigdy nie widziałam pucharu, który nie jest zwierzęcą głową.
Musimy go zgarnąć.
Słuchajcie wszyscy, damy radę. Jesteśmy na to gotowi.
Jeszcze jedno.
Siemanko. Jestem Cam.
To Cam Fowler. Gra w Kaczorach z Anaheim.
Poznaliśmy się z Kaczorami z Anaheim.
Są fajni. Spoko ludzie. Żółwik, kolego.
Cam jest tu z nami dzisiaj, bo klub Kaczorów
przygotował dla nas niespodziankę.
Jest na niej napisane Morrow, bo to moje nazwisko. Na pro bluzie.
Dziękuję bardzo!
Tak!
Wszyscy takie dostaną. Powodzenia.
Tak!
- Tak! - Tak. Fajne, nie?
- Mam przeczucie, że pozamiatamy. - Na sto procent.
Poza tym oni są z Kanady.
Co złego może się stać? To najmilsi ludzie na planecie.
Pełna kultura. „Przepraszam, że sprzedałem mu drzewo”.
- Trenerze, co ty tutaj robisz? - Alex Morrow.
Fryzura wciąż szałowa.
To dziwne. Dlaczego jesteś trenerem Kanady?
Po tym, jak rok temu ukradliście nam nazwę w nielegalnym, podziemnym meczu,
zachowałem się w sposób, który uznano za niestosowny.
Pamiętam, wywróciłeś kosze na ręczniki, wybiegłeś w furii
i wyrwałeś dzwonek do drzwi ze ściany, mówiąc: „To jest moje”.
Po tym meczu moje życie drastycznie się zmieniło.
Dostałem bana na pracę z młodzieżą w Minnesocie,
nie mogłem znaleźć innej pracy, więc w desperacji wyjechałem do Kanady.
A w Kanadzie wszystko jest trochę inne.
Bekon jest odrobinę grubszy.
A monety odrobinę cieńsze.
Myślisz sobie: „To nic, przyzwyczaję się”, ale wiesz co?
Nic z tego.
Przez was musiałem zostawić całe swoje życie w Stanach.
Obie mamuśki, z którymi randkowałem. Więc powiem tylko jedno.
Kiedy wygramy ten mecz, poczuję słodki smak zemsty.
Nie powiem tego chętnie, bo wygląda na to, że jesteś w kiepskiej formie,
ale ten mecz raczej nie potoczy się po twojej myśli.
Dobra, Kaczory. Idziemy.
A ciebie winię najbardziej.
Widzę twoją twarz za każdym razem, jak kroję bekon nożem.
Nie wiem, co mam panu powiedzieć.
Wszyscy wiedzą, że wygraliśmy nazwę uczciwie.
Możesz zgrywać twardziela, ale ja wiem, kim jesteś.
Małym chłopcem, który myśli, że dobrze gra w hokeja,
a którego musiałem wywalić z teamu.
Nadszedł czas zemsty.
Słuchajcie, ostatni raz w te wakacje włożyłem na siebie cały sprzęt
i zachciało mi się siku.
Zjadłeś kawałek szatni Kaczorów, żeby mieć ją cały czas w sobie?
A niby po co?
Kto się jeszcze nie podpisał, musi zrobić to teraz.
Patrzę na ciebie, Sam.
Kurczę...
Ale przypał, trener, który mnie wywalił, trenuje Kanadyjczyków.
Niczym się nie przejmuj. Rób swoje i tyle.
Wiem, ale nie mam ochoty przypominać sobie,
że byłem za słaby, żeby u niego grać.
Ciekawe, bo mnie dało to kopa.
- Hej, wszystko gra? Gotowy? - Tak, jedziemy z tym.
Słuchajcie. Mam złą wiadomość.
Pamiętacie, jak się przewróciłem i skręciłem kostkę?
- Jakoś... - Nie.
- Nie kojarzę. - W każdym razie
właśnie wracam od lekarza. Okazało się, że to zwichnięcie.
Nie będę mógł dzisiaj z wami zagrać. Przykro mi.
Zawiodłem was. Przed najważniejszym meczem sezonu.
- Spoko, nie przejmuj się. - Szybko wracaj do zdrowia.
Gratulacje, bardzo udany sezon.
Nie, nie, co to za brawa?
A gdzie: „Kurde, bez ciebie nie damy rady”?
Albo „Walnij sobie szybko zastrzyk i graj z nami”?
Nic?
Dobrze o siebie zadbaj. Jak ja, kiedy miałam kontuzję.
Jak ty miałaś kontuzję, rzuciliśmy kije.
Jedno z nas nie gra, nie gra nikt.
Rzucamy kije. Wszyscy, no już.
Dobra.
- Hej, Morrow. - No proszę, jaki tata.
- Jednak się zdecydowałeś. - Tak.
To wspaniale.
Wiesz, nie miałam racji, kiedy mówiłam, że nieważne, kto wygra.
To bardzo ważne.
Tak. To prawda. Skop im tyłki, dobra?
Dobra.
Do boju, Kaczory!
To ostatnia pierwsza tercja tego lata, w której będziemy grali razem.
Człowieku, nie świruj. To jest chore.
Ostatni raz tego lata rozstawiasz mnie po kątach.
Wcale nie. Ruchy!
Obczaj skautów.
To Junior Islanders, to Uniwersytet Michigan,
a to Kingsi.
Witajcie wszyscy.
Mówi Rich Eisen. Komentuję dla was na żywo z Letniego Festiwalu Hokeja.
Postanowiłem doprowadzić to do końca.
Kaczory od początku są bardzo mocne.
Evan Morrow z Kaczorów chyba ma problemy z koncentracją.
Hej. Grajcie aktywnie.
Tak!
Jace Cole strzela pierwszego gola. Wróciła mu forma.
Tak!
Hej, pobudka. Skupcie się na grze.
Jak ja chciałbym być na tej ławce, Marni.
Obaj powinniśmy siedzieć na tej ławce, nie?
Tak.
Nieźle sobie radzą beze mnie.
Zawsze myślałem, że gram w tym teamie główną rolę.
Jaka to rola?
Komicznego przerywnika.
Jace!
Piękne podanie Hanson-Bhatt do Jace'a Cole'a.
Jace Cole strzela kolejnego gola.
Skończyła się pierwsza tercja. Kaczory prowadzą.
Hej, jestem Brett Ross.
- Skaut z USA Hockey. - Z kadry narodowej?
Tak. Pomożesz mi namierzyć Jace'a Cola?
- Stoi przy drzwiach. - Dzięki.
Cześć, Jace. Jestem Brett Ross, skaut.
- Nieźle ci dzisiaj idzie. - Dzięki.
Chciałem złapać cię jako pierwszy,
bo domyślam się, że będzie wielu chętnych.
- Jestem z USA Hockey. - Wiem, kim pan jest.
Świetnie. To wiesz, że jesteśmy najlepsi.
Ale to również oznacza ogromną presję
i chciałem sprawdzić, czy jesteś w stanie sobie z tym poradzić.
- Rozumiem. Boi się pan, że pęknę? - Nie wiem, czy ująłbym to w ten sposób.
Ale widziałem tamten mecz rok temu
i chciałem sprawdzić, w jakiej jesteś formie teraz.
- Bardzo dobrej. Dziękuję za troskę. -Świetnie, powodzenia.
- Hej. Co się dzieje? -Żaden skaut mnie nie zauważył.
Świetnie ci idzie. Nie przejmuj się skautami.
Przez całe lato myślałem tylko o tym meczu.
Myślałem, że to moja szansa na karierę sportową,
ale teraz, kiedy tu jestem,
myślę tylko o tym, co trener Cole wbił mi do głowy.
Może ma rację. Może to dla mnie za wysoka półka.
- Skarbie... - Nie.
Obklejałem cały pokój plakatami hokeistów.
Latami marzyłem, że zostanę jednym z nich, ale nic z tego.
Mam swoje ograniczenia i nie zajdę tak wysoko, jak chciałem.
Całe życie grałem w hokeja i tylko traciłem czas.
Nie wiem, jak daleko zajdziesz. Zawsze pokonywałeś przeszkody,
ale nawet jak się nie uda, nawet jeśli dalej nie zajdziesz,
pomyśl, ile hokej ci dał.
Masz wiele umiejętności, poznałeś wspaniałych przyjaciół,
spędziłeś mnóstwo czasu ze mną.
Nie mów, że to strata czasu.
Dzięki temu jesteś sobą.
Naprawdę chciałbym w to wierzyć.
Nie mogę się doczekać kolejnej tercji. Znów będę zapomniany i nie na miejscu.
Teraz już wiem, jak się czuje discman.
Wiesz co, młody? Już wiem, gdzie jest twoje miejsce.
Chodź ze mną.
Hej, Morrow. Nieźle, co? Stuprocentowy tatuś.
Widzisz? Mam nachosy. To w ogóle jest jadalne?
Nie wiem.
Usiądę tu i obejrzę następną tercję.
Wiesz co? Jednak wrócę na swoje miejsce. Jestem tatą.
Dzień dobry, pamięta pan Nicka? Chłopak, który uwielbia mikrofon.
Przyprowadziłam go tu, bo zwichnął sobie kostkę.
Nie może dzisiaj grać,
więc pomyślałam, że posiedzi tu i popatrzy.
Ranni i starcy razem? Nie mogli ci dać jakiegoś zastrzyku?
To samo powiedziałem.
Nie przejmuj się. Zawsze uważałem,
że najlepszy widok na lodowisko jest właśnie stąd.
Chodź tu i siadaj.
Jace Cole przejmuje krążek, ma czysty strzał.
To już właściwie gwarantowa... Co? Nie!
Zamachnął się i pudło.
- Jace. - Wszystko gra.
Kaczory nie mogą wybić krążka. Kanada ciśnie coraz mocniej.
- Kanada wreszcie strzela pierwszego gola. - Nic nie szkodzi.
Cole ma kolejną szansę i znowu nie trafia.
To nie jest ten sam Jace Cole, którego znamy z pierwszej tercji.
Morrow dał się obrabować.
I kolejna bramka dla Kanady.
Widać, że Evan Morrow jest wytrącony z równowagi.
Szczęście odwróciło się nagle od Kaczorów.
Ostre spięcie przy bandzie i Kanada rusza do ataku.
Druga tercja zapowiada się dynamicznie.
Kanada zalicza kolejną bramkę.
I po raz pierwszy w dzisiejszym meczu wychodzi na prowadzenie.
Hej, trenerko.
Oczywiście nie będę się wtrącał, bo wiem, że wiesz, co robisz,
więc na pewno ci nie powiem, że wszyscy czterej obrońcy
odsłaniają strzały. Przełamcie linię obrony.
- Dobra. Dzięki, że nic nie powiedziałeś. - Jasne. To ja już pójdę.
Latające V.
Ekipa Kanady prezentuje kultowe zagranie Kaczorów, latające V.
Wyczuwam pasywno-agresywny klimat.
Koniec drugiej tercji. Cztery do dwóch dla Kanady.
O matko. Woda.
Ostatni raz daliśmy ciała w drugiej tercji i to tak grubo,
że nie odrobimy tej hańby w trzeciej.
- Spokojnie, jeszcze nie wszystko stracone. - Mamo, przestań, to koniec.
Hej, wszystko gra? Co się stało, blokada wróciła?
Tak! Nie wiem, co się dzieje. Znowu to samo.
Może poprosisz tatę o pomoc?
To ja na chwilę...
- Hej. - Hej.
Właśnie po ciebie szłam.
A ja się zastanawiałem, czy wejść.
Jasne, wchodź.
Hej.
Nie gniewam się, powiedz, jak się czujesz?
Blokada wróciła.
Wcale nie.
Tylko udajesz.
Kiedy miałeś blokadę, nie panowałeś nad ciałem.
Wszystko ci się rozjeżdżało. A teraz byłam tuż obok.
Ramiona miałeś ustawione idealnie,
a krążek był tam, gdzie powinien być.
Tak. Ona ma rację.
-Że co? -Że umiem strzelać.
Tylko nie wiem, czy powinienem.
Bo jeśli pójdę na całość, boję się, że was stracę.
Hej. Nie zostaniesz sam.
- Raz Kaczor, zawsze Kaczor. - Tak. Będziemy z tobą.
Tak, lubiliśmy cię, jak byłeś do bani.
I będziemy cię lubić, jak będziesz mniej do bani.
Dzięki. Wreszcie mogłem poczuć, jak wygląda normalność.
I teraz nie wiem, czy warto poświęcać całe życie dla hokeja.
Jak to?
Całe życie byłem wpatrzony w ulubionych hokeistów.
Marzyłem, że kiedyś to będę ja,
ale niestety za wysoka półka.
Masz wyjątkowy talent.
I nie będę patrzył, jak go marnujesz.
Dasz sobie radę.
Jestem tego pewny.
Będę wściekły, jeśli nie spróbujesz.
Po przerwie wyjdziemy na lód i zrobię dosłownie wszystko,
żebyś jak najlepiej wypadł przed skautami
i pokazał im, na co cię naprawdę stać.
Dobra. Wygramy to.
Ale potrzebne mi będzie wsparcie na ławie.
Wszyscy gotowi? Do roboty.
Jazda.
Kaczory na trzy. Raz, dwa, trzy. Kaczory!
Nie mogę się pozbyć tej łupiny.
Nick, będziesz musiał mnie zastąpić.
- Nie umiem. - To się naucz.
Nick Ganz mówi do was na żywo z Letniego Festiwalu.
Kaczory miały kryzys w drugiej tercji,
ale nabrały sił i są gotowe do lotu.
Pod wodzą numeru 11, Jace'a Cole'a, który jest pełen energii po przerwie.
- Są też Kanadyjczycy. - Myślę, że dasz sobie radę.
Hej, trenerze. Przywłaszczyłeś sobie nasze firmowe zagranie.
Spoko. Jeśli potrzebujesz wsparcia trenerskiego, wystarczy poprosić.
- Nie macie monopolu na literę V. - Dobra, jedziemy. Szybko!
Tak!
Gol dla Kaczorów! To już trzeci gol Cole'a w tym meczu. Mamy hat trick.
Mamy hat trick.
Cztery do trzech na tablicy, panie i panowie.
W trzeciej tercji los znowu się odwrócił.
Kaczory wracają do gry.
Tak!
Jace Cole pięknym strzałem z klepy wyrównuje na cztery do czterech.
Chcesz coś dodać, Rich? Jasne, nie możesz mówić.
Co to było?
Hej, przerwa!
Trener Kanadyjczyków nie wygląda na zadowolonego.
- Poprosił o czas dla drużyny. - Szybko, zbiórka.
Słuchajcie. Co za dużo, to niezdrowo.
Ktoś musi zdjąć tego kolesia. Rozumiecie?
Nie zamierzam wracać do Winnipeg.
Winnipeg ma bogatą ofertę kulturalną.
Mamy teraz remis - cztery do czterech. Nikt nie może sobie pozwolić na błąd.
- Jace Cole wyrywa się do przodu. - Dawaj!
Zahaczenie!
To nieuczciwe!
- Tak! - Bez przesady. To było czyste zahaczenie.
Jace Cole zbiera się wewnętrznie,
żeby wykonać decydujący rzut karny.
Hej. Szybko, zbiórka.
Dasz radę.
Nie, to ty dasz radę. Ty będziesz strzelał.
O czym ty mówisz? Nie, nie mogę.
Jasne, że możesz. Rozchrzań swoją niską półkę.
Strzel tego gola.
Nie.
Hej, jedź tam, młody.
Wygraj nam ten mecz.
Rzut karny wykona jednak Evan Morrow.
Tak! Morrow strzela decydującą bramkę!
Kaczory rządzą! Kaczory wygrywają!
Nie.
Tak!
Brawo, Evan!
Tak!
Kolejny Letni Festiwal dobiegł końca, panie i panowie.
Lód jest zimny, ale w sercu mi ciepło, a na trybunach jest gorąco.
Dziękuję za uwagę, panie i panowie. Żegna was Nick Ganz.
Świetnie sobie poradziłeś, Nick. Wielka kariera przed tobą.
Dziękuję. Jeszcze analiza pomeczowa.
Naprawdę super się zachowałeś. Fajnie, że dawny Evan wrócił.
Tak. Dzięki.
Hej. Sofi, tak? Chciałabyś grać w drużynie uniwersyteckiej?
To moje marzenie.
- Hej. - Hej. Jace jest tam.
- Nie. Jesteś Evan Morrow, tak? - Tak.
Trener Cole bardzo mi ciebie polecał. Chwalił twój wysoki poziom.
Pracuję dla szkoły w Winconsin, jeśli to cię interesuje.
- Pewnie. -Świetnie, moja wizytówka.
- Bądźmy w kontakcie. - Dziękuję.
- Dziękuję panu bardzo. - Nie ma sprawy.
- Będę za tobą tęsknił. - Też będę tęskniła.
Nie mam wielu przyjaciół na Alasce, więc koniecznie mnie odwiedź.
Oczywiście.
Łatwizna. To tylko 11 godzin lotu.
Z jednym postojem w Juneau.
Potem bierzesz nocny autobus do portu, tam łapiesz hydroplan Boba.
Kiedy zbiorą się pasażerowie i przyjdzie przypływ, lecisz do mnie.
Jak wylądujesz, daj sygnał. Ale nie telefonem. Głośno krzycz.
- Nigdzie nie ma zasięgu. - Spoko.
- Słyszeliście? - Co?
Sześć uniwerków się o mnie bije.
Ostatni raz słucham, jak się lansujesz.
A może usłyszałbyś po raz pierwszy, kim jesteśmy?
- Kim? - Braćmi krwi.
- Chodź tu do mnie. - O Boże! Dobra.
Ty też, rodzony bracie.
Nie mogę uwierzyć, że powiedziałaś, że jestem oszustem.
- Wiem, ale niczego nie żałuję. - Ja też nie.
Dziękuję.
Nikt mnie nie rozumie tak, jak ty.
Będę tęsknił.
Nie martw się. To ty wracasz z nią do domu jedną furą.
I co teraz? Spakujemy całe lato do pudełka?
Nie, to lato nie zmieści się w pudełku.
Mam dla ciebie prezent.
- Co? - Tak.
To bransoletka przyjaźni. Zrobiłam na zajęciach plastycznych.
No proszę.
Ale nie mierzy pracy serca.
Myślę, że mierzy.
Dziękuję, bardzo ładna.
Więc to koniec?
Nie całkiem.
Masz mój numer?
Jeszcze nigdy ostatni dzień tak mnie nie ruszył.
Uwaga, autobusy zaraz odjeżdżają.
I mam jakieś 50 bezpańskich butelek na wodę,
więc możecie przyjść, skłamać i sobie wziąć.
- Na razie. - Pa.
Hej.
Ale te luzy zostaną, kiedy wrócimy do domu?
Nie ma mowy. Będę siedzieć ci na głowie i się czepiać.
- O nie. -Żartowałam. A może i nie?
Bardzo śmieszne.
Ten grat w życiu nie dowlecze się do Minnesoty.
Dokładnie.
- Chodźmy. Jak się czujesz? - Dobrze.
- Tak? - Tato, przestań.
Maya, co się stało z koszulką, którą kazałaś wszystkim podpisać?
To nie koszulka i jest dokładnie tam, gdzie być powinna.
Dzięki za EPICKIE lato!
Napisy: Renata Wojnarowska