Naruszenie granicy strefy.
Blokada obiektu.
Poziom zagrożenia Alpha. Członkowie personelu na stanowiska.
PRZEDSTAW PIERWSZY IDENTYFIKATOR
WITAM! DR. ROBERT SAUNDERS
PRZEDSTAW DRUGI IDENTYFIKATOR
UDZIELONO DOSTĘPU
Dane biometryczne niezidentyfikowane.
Nie wiedziałem, że byłeś mańkutem.
Masz pięć sekund na przedstawienie alternatywnych danych.
Pięć, cztery, trzy, dwa...
Udzielono dostępu.
Uwaga. Atmosfera niestabilna.
Może istnieć tylko jedna Praecepta Mortuorum.
Ktokolwiek wejdzie w jej posiadanie, zdobędzie moc magiczną, która...
Emily musiała być z ciebie zadowolona. Stale coś naprawiasz.
Była.
Chociaż pod koniec nie umiałem naprawić naszych relacji.
I toalety na dole.
- Można wiedzieć, co się stało? - Tak.
Sądzę, że zbiornik nie wytrzymał po latach bombardowania ciężkimi klocami.
Nie. Myślałem o tobie i Emily.
Nie wiem.
Miałem wrażenie, że coś przede mną ukrywa.
Słuchajcie, jest sprawa.
Helen mówi, że skontaktował się z nami nowy subskrybent o nicku JoJo74.
JoJo74.
Tu, w skrzynce.
Kliknij.
JoJo74 mówi, że to zdjęcie zrobiono dziś rano
w Bodmin.
Bodmin?
Tym Bodmin?
Chodzi o wrzosowiska Bodmin w Kornwalii?
- Nie wiem, ale to piekielnie duży kot. - Fakt.
Można by rzec bestia.
Bestia z wrzosowiska Bodmin?
Bestia z wrzosowiska Bodmin.
Mówisz, że jest duży. Ale jak to ocenić?
Drzewo wygląda na dojrzałe Quercus ellipsoidalis,
czyli ma około 10 metrów.
Można ustalić wielkość kota, porównując go do drzewa.
Skąd znasz się na drzewach?
Kiedyś pracowałem dla firmy arborystycznej.
Na ile oceniasz wielkość kota?
Ma mniej więcej 180 cm długości.
- Kawał kota. - Kawał kota.
Co wy na to, żebyśmy pojechali do Kornwalii i sobie dorwali wielkiego kota?
Ani, kurwa, myślę.
Nie. Chodzi mi o film. Żeby go nagrać.
A, to zgoda.
Jesteśmy, Terry.
Tu wyskoczymy.
W tym miejscu opuścimy ten padół i zaczniemy na nowo w Eternis.
Eternis. Jesteśmy już tak blisko.
Tak.
Jesteśmy, Terry.
Ale nie ty.
Jak to?
Nie każdy może dokonać przejścia.
Niektórzy muszą złożyć inną ofiarę.
A ty, ty zostałeś wybrany.
Dlaczego?
Czemu ja?
Dziękuję.
Kocham cię, Terry.
Wiesz o tym, prawda?
Zasięg się poprawił.
To dobrze.
Dzięki Terry'emu i jemu podobnym będziemy mogli dokonać przejścia.
Przez chwilę uczcijmy dar, który Terry nam ofiarował.
Upewnij się, że spalisz to, zanim się pozbędziesz.
Pójdę się napić cappuccino.
Wcześnie wstałeś.
Skoro musisz wiedzieć, męczą mnie hemoroidy.
Spójrz na nią. Jest piękna.
Można się nauczyć o tym nie myśleć. Można nawet zapomnieć.
Ale czasem dopada cię straszny ból.
Mówimy o Emily czy o hemoroidach?
O Emily, głupi tępaku.
Choć przyznaję, że odczucia są podobne w obu przypadkach.
HMS Darkside gotowy do kontroli przedstartowej.
- Zaraz, znowu wychodzisz? - Wiesz, że tak.
A jeśli się przewrócę i umrę?
Takie są prawa natury.
Helen przyjdzie zakodować filmy do mojego kanału.
- Teraz przyjdzie? - Tak.
Lubię Helen, bo ona mnie rozumie.
- Właśnie przyjechała. - Psiakrew.
Lepiej się ogarnę.
No, ruszaj.
Szybciej, do licha.
Dzięki za przejażdżkę!
Prędzej.
A niech to.
Cześć. Gdzie mam się zainstalować?
Mogę poprowadzić Darkside?
Nigdy go nie poprowadzisz.
ŁĄCZYMY ŚWIATY
Halo, to telefon Gusa Robertsa. Mówi Gus Roberts.
Tu Dave.
Zadzwonię też do Eltona,
ale pomyślałem, że zacznę od mózgu operacji.
Elton jest ze mną. Włączyłem tryb głośnomówiący.
Cześć, Dave.
A potem odwołam się do charyzmy i powalającego wyglądu.
Dzięki, Dave.
Integracyjny weekend.
To mnie bardzo cieszy.
Wybraliśmy się na wycieczkę HMS Darksidem.
Dave, zapewniam, że nie obciążę firmy
kosztami paliwa.
- Pokryję je z własnej kieszeni. - Nawet nie próbuj.
Smyle stać na opłacenie dodatkowej inicjatywy
konsolidującej parę najlepszych pracowników.
- Powiedziałeś „najlepszych pracowników”? - Tak. Właśnie dlatego dzwonię.
W tym miesiącu zdobyliście najwięcej punktów Smyle.
Znacznie więcej od innych.
Wspaniale. To bardzo motywujące. Dziękujemy.
- Dokąd się wybieracie? - Na wrzosowiska Bodmin.
Bodmin? Te w Kornwalii?
Liczycie na spotkanie z bestią?
Nie tylko my. Astrid też jest z nami.
- No tak. Ta czarowna dziewczyna. - Cześć, Dave.
Od razu mnie zauroczyła.
W takim razie bawcie się dobrze i nie dajcie się rozszarpać na strzępy.
Do widzenia.
Bjorn?
W tym tygodniu gościmy w spokojnym Portland,
klejnocie w koronie wybrzeża Dorset.
Co spotkało szeregowego Alfiego Atkinsa?
Kiedy jego dusza została wessana do Obexotronu,
przejął funkcje maszyny
i zakłócał wszystkie możliwe sygnały.
Radiowe, telefoniczne, Wi-Fi, 6G.
Portland stało się czarną dziurą.
BIAŁA KARTA PROWADZI ŚLEDZTWO W LEICESTERSHIRE
NAWIEDZONY CHŁOPIEC
Ale jego dusza wciąż żyła.
- Herbaty? - Tak.
Chętnie, poproszę.
Wyglądasz elegancko. Wybierasz się dokądś?
Lubię dbać o aparycję nawet w domu.
Czym byśmy byli bez odrobiny klasy?
Nie godzi się wyglądać jak ostatnia cipa.
- Pozwolisz, że dotrzymam ci towarzystwa? - Będzie mi bardzo miło.
Nie widuję nikogo poza Eltonem.
A ja Gusem.
Z filmów wnosiłem, że masz wielu przyjaciół.
Wszyscy są wirtualni.
A moi nieżywi.
To pewnie niedaleko. Już jesteśmy w Bodmin.
Musimy ustalić, gdzie dokładnie wykonano zdjęcie.
Budynek wygląda jak restauracja Happy Eater.
Możemy coś przekąsić, zanim zaczniemy.
Powodzenia.
Ten budynek jest pewnie opuszczony od 20 lat.
- Skąd wiesz? - Happy Eater zbankrutował w 1997 roku.
Szkoda. Uwielbiałam ich Eggy Bendera.
Eggy Bender był w sieci Wimpy.
A to nie ci od Royal Breakfast?
Nie, to było w Little Chef.
Dwa tygodnie pracowałem jako kucharz liniowy niedaleko Oxfordu.
Jasne.
To chyba tutaj, po lewej.
Helen, mogę o coś zapytać?
Pewnie.
Nie chcę być nietaktowny, ale wydajesz się delikatna.
Jesteś chora?
Chyba tak. Mam kilka problemów.
Z kostką, nadgarstkiem.
Męczę się, mam stany lękowe.
- Co je powoduje? - Wszystko.
Przez to trudno kogoś poznać.
Miałem kiedyś przyjaciela.
W każdą sobotę graliśmy w szachy.
Interesujący człowiek.
Stracił obie nogi.
W bitwie o Goose Green.
Biedak.
Tak.
Dziwne, ale już wcześniej miał przezwisko „Krótki”.
Po tym już nie mogłem tak do niego mówić.
A jak go nazywałeś?
Beznogi Norbert.
Nie wiem, co się z nim stało. Chyba się poróżniliśmy.
Mogę cię o coś zapytać?
Pewnie.
Co masz z okiem?
Trochę szwankuje.
A co? Psuję ci apetyt?
Nie.
Już wiem. Skoczmy gdzieś na brunch.
Źle znoszę tłumy obcych.
To coś zamówmy.
Na co masz ochotę?
Coś włoskiego?
Na chińszczyznę.
Znam dobrą knajpę.
- Jesteśmy. - Tak.
Nagrajmy intro,
a potem porozrzucamy kocie żarcie.
Ja nagram. Nie chcę być na filmie.
- Okej. - Ja będę reżyserem.
Jakie masz kwalifikacje?
Studiowałam medioznawstwo na Middlesex University.
Pewnie jesteś za bardzo wykwalifikowana.
- Gdzie mam stanąć? - Cóż...
Może tam? Dobre światło.
Jeśli zostawisz trochę miejsca z prawej,
w postprodukcji będziemy mogli dodać grafikę. Zaczynamy.
- Muszę pomyśleć, co powiem. - Akcja!
Te zielone łąki...
skubane przez pulchne, figlarne kucyki, to wrzosowisko Bodmin.
Klejnot w i tak pełnej klejnotów koronie Kornwalii.
Kornwalia, lub po kornwalijsku Kernow,
to wiekowe hrabstwo szczycące się bogatym mistycznym dziedzictwem.
Tu widzimy dwa najwyższe szczyty,
Ostrą Grań i nieco bardziej imponującego Brązowego Wacława.
- Stary, to niefajne. - Przepraszam.
Ale to właśnie tutaj, na opuszczonym parkingu Happy Eater
przybyłem nasycić głód prawdy.
Cięcie. Pięknie.
- Tak? - Absolutnie.
Złapmy tego kocura.
Do dzieła.
- Świetna robota. - Dzięki.
Przyznam,
że pizza z krewetkami na słodko-kwaśno to naprawdę coś.
- Mogę spojrzeć na twoje oko? - Serio?
- Okej. - Okej.
Chyba pierwszy raz to zauważyłem
po powrocie z ConConConConu.
Wygląda jak maleńkie ukłucie.
Poważnie?
Pamiętasz, żeby ktoś wkłuł ci się w oko?
Raczej nie.
Mogę zrobić zdjęcie?
Jeśli uda mi się odtworzyć ten efekt,
to będzie świetny element charakteryzacji na zombie.
Nie rozumiem, co powiedziałaś, ale ci ufam, więc nie ma sprawy.
Super. Śliczne dzięki.
Przysunę się.
Mam. Dziękuję.
Dosyć tu upiornie.
Bądźcie czujni. To tu JoJo74 widziała wczoraj tę bestię.
Hej.
Tylko spójrzcie!
- Czy to kupa? - Tak.
Niesamowite.
- Nakręć to. - Okej.
- Chcesz podejść bliżej? - Zrobię zbliżenie.
Dobra.
Kręcimy.
Przechodziło tędy coś wielkiego.
Widzimy tu numer dwa wielkiego kota.
Liczba bestii.
- Co takiego? - Taki żart.
Mało śmieszny.
Jak nie umiesz zachować powagi, zostań w vanie.
Przepraszam. To tylko żart.
Trzymaj.
- Co? - Weź torebkę.
- Zabierz kupę do plecaka. - Daj spokój.
No co?
O mój Boże.
Wielka, co?
Strasznie gęsta.
Daj dotknąć.
- O Boże. - Ale zbita.
- Jak plastelina. - Przestań. To obrzydliwe.
Co?
- Rozdzielmy się. - Nie, bo zaatakuje najsłabsze z nas.
Nie chcę, żeby coś się stało Eltonowi.
- Jakim cudem znalazł się przed nami? - Może są dwa?
- To bestia, a nie bestie z Bodmin. - To jakim cudem jest w dwóch miejscach?
Słyszycie?
Cholera!
Odsuń się.
O Boże! Co to jest? Pospiesz się!
Biegnijmy do auta!
Udało się!
Tak!
Gdzie się tego nauczyłaś?
No dalej. Tak!
Tu powinniśmy być bezpieczni.
Włóż to do torby.
Od kiedy to miejsce jest opuszczone?
Chyba nie od dawna.
- Krewetkowe. - Wkurzające.
Zaraz to otworzymy.
Możecie?
Co zrobiłeś?
Masz szczęście do ukrytych przejść.
Od kiedy to ty prowadzisz?
Od kiedy uciekałem przed lwem.
- Okej? - Tak.
Wiedziałem.
- Co? - Nie ma żadnej bestii.
To czyje gówno noszę w plecaku?
Spójrzcie.
- To kot ze zdjęcia. - Ktoś z nas zakpił.
Ale po co zadawać sobie tyle trudu?
Jaki w tym cel?
JoJo74, jak mniemam?
Poszukiwacze prawdy!
Liczyłam, że to wy rozgryziecie tę sprawę.
Większość daje nogę.
Kim jesteś?
Kimś, kto nie idzie przez życie ślepy i głuchy na to, co nas otacza.
Fajna biblioteka.
Indeks duchów Le Salle'a, Przewodnik po zaświatach Fentona.
I oczywiście nieco prac dr. Petera Toynbee.
To osioł.
POZA BEZMIAREM
Uważam, że jest interesujący.
Gus, oglądałam twoje filmy.
Jesteś dobry, ale dotykasz ledwie czubka góry lodowej.
Istnieje świat znacznie większy niż ten opisywany przez Toynbee'ego.
Sprawa z Portland robiła wrażenie, ale pomyślałeś,
że twoje wysiłki mogły przynieść odwrotny efekt?
- Odwrotny? W jaki sposób? - To paradoks,
że pracujesz dla tych, którzy podtrzymują nasze zniewolenie.
- Smyle? - Smyle!
Sygnał, który tak skrupulatnie rozprowadzasz po kraju
pokrywa go już w nieomal 100 procentach.
Zastanawiałeś się, jaki jest jego prawdziwy cel?
On ma manipulować naszymi falami mózgowymi, zapewnić naszą uległość.
Nawet pakiet podstawowy?
Skąd wiesz, czy nie ujawnię twoich działań?
- I opowiem światu o tej mistyfikacji? - Mógłbyś.
Ale tego nie zrobisz.
Nadchodzi burza.
Musisz otworzyć oczy i przekonać się, kto pociąga za sznurki.
Przecież wiesz, że zjawisk paranormalnych jest coraz więcej.
Ktoś za tym stoi. Ktoś, komu musisz stawić czoło.
Dlaczego mamy ci wierzyć?
Bo jestem taka jak wy. Poszukuję prawdy.
Ona ma nóż. Ma nóż.
Bądź ze mną w kontakcie.
Dam ci swój numer.
- Myślałem, że jesteś poza systemem. - To Nokia 7110, więc tak, jakbym była.
Nie zdradź mojego kamuflażu, proszę.
Ukrywam się za kłamstwem, ale prawda jest wszystkim, co mam.
Okej.
Powinniście iść.
Okej. Do widzenia.
Nie zapomnij plecaka.
Szczerze mówiąc, chciałem go zostawić.
To tylko gówniana torba.
- Do widzenia. - Cześć.
- Pa! - Pa.
Co, u licha?
Dziwne.
POSZUKIWACZ PRAWDY
Nie zobaczyliśmy bestii,
jednak na wrzosowisku doszło do pewnego spotkania.
I tego doświadczenia żadne z nas, Poszukiwaczy Prawdy, nigdy nie zapomni.
Na razie jednak ta zagadka pozostaje...
NIEROZWIĄZANA
...nierozwiązana.
Tłumaczenie napisów: Małgorzata Siemionkowska