SERIAL NETFLIX
Jamal!
- Czemu jesteś nagi? - Boże! Czemu jestem nagi?
Nie wiem!
Zaraz.
Bzykaliśmy się?
Co? Ohyda! Nie mamy dość alkoholu, żeby to się wydarzyło.
- Co… - Gdzie jest Cesar! Cesar?
Chyba go tu nie ma. Gdyby był, nie leżałbym w jego łóżku.
- Co? - Widziałaś moje cokolwiek?
Cholera.
Muszę iść. Mam test z trygonometrii.
Czekaj, Monse! Czy poznałem Małego Ricky’ego?
Wszyscy go poznaliśmy!
Poznałem Małego Ricky’ego!
I tego nie pamiętam!
Tak! Samochód wciąż tu jest.
Hej. Co tam?
Nie wiem, Ruby.
Co jest tam, a co gdzie indziej?
Czy niebo jest niebieskie? Czy moja mama jest najlepsza?
Czy Pharrell to klon?
Czy Noel Aroma używa papieru,
czy jego tyłek sam się czyści?
Nie wiem, co jest prawdziwe, więc powiedz, co się stało wczoraj!
Nie pamiętasz?
Po co miałbym pytać, gdybym pamiętał?
Jaki był Mały Ricky? Jaki miał klimat?
Był miły czy onieśmielający?
Był pod wrażeniem, że znaleźliśmy pieniądze,
czy zły, że je straciliśmy?
Nie wiem. Nie było tematu.
Co miał na sobie? Pewnie coś sportowego.
Jamal! Martwisz się o spodnie dresowe. Dzieje się większe gówno.
Abuelita ma raka.
Kiedy ci powiedziała?
Nie zrobiła tego.
Ty powiedziałeś.
Wczoraj.
Cholera.
Już dobrze. Przynajmniej teraz wiem.
Przepraszam.
Czy ona wie, że ty wiesz i że ja wiem, że ty wiesz?
- Serio? - Wybacz. Masz rację.
Gubię szerszą perspektywę. Poznaliśmy Małego Ricky’ego!
Nie pamiętasz niczego z wczoraj?
A co pamiętasz?
Byliśmy na plaży…
Cholera, ale to jest mocne.
Przy okazji, poznałem Małego Ricky’ego.
- Przepraszam. - Co?
Że jak?
Poznałeś Małego Ricky’ego?
Co? Kiedy?
Jak? Gdzie? Gdzie on jest?
- W Bakersfield. - Jak długo tam jest?
Koniec pytań!
Idziemy tam natychmiast.
Nie mogę. Mam niepełne prawko.
Poza tym piłem.
Ja mogę.
Nie! Nie jesteś ubezpieczony.
Wiesz, co mówią.
Skoro zaczęliśmy, możemy polecieć po bandzie.
Chwila.
Banda.
Wiem, kto może nas zawieźć.
Gdy mówię Mały, mówicie Ricky! Mały!
- Ricky. - Mały!
Dobra.
Gdy mówię Mały, mówisz Ricky! Mały!
Mały!
Ricky.
Jestem nakręcony.
Ja zdenerwowany! Ale też nakręcony. Potrzebuję przekąski.
Hej. Nie jedz tego.
Potrzebuję tego na swoje lęki.
Jeśli pomagają tobie, to pomogą i mnie.
Te żelki dziwnie smakują.
To zioło.
Zatrzymaj się!
Chcę wysiąść!
Co tam? Jestem Ricky.
Ty pewnie jesteś Jamal.
Jamal?
Jamal. Kończę. Mam drugi telefon.
- Do zobaczenia. - Czekaj!
Niech to.
Abuelita?
Jak moje auto?
Jak twój rak?
Jasny szlag! Jamal!
Mam raka. Przecież nie umrę.
To znaczy, umrę. Kiedyś. Ale nie dzisiaj.
Kto jeszcze wie?
Poza Jamalem, tylko twój ojciec.
I Geny. Bliźniaki.
- Mario, lodziarz. - Mogłaś mi powiedzieć.
Nie chciałam cię martwić.
Poza tym czuję się dobrze.
Ja nie.
Nie podoba mi się, że wszyscy coś ukrywają,
żeby mnie chronić.
Nie potrzebuję ochrony.
Potrzebuję szczerych ludzi.
Jamal i Jasmine ukrywali, że się spotykali.
A rodzice nie powiedzieli, że rachunki za leczenie nie były twoje. Były moje.
Że co?
Mijo, miałeś ciężkie lata.
Nie potrzebowałeś więcej na głowie.
Mam dość, że wszyscy traktują mnie, jakbym był delikatny.
Nie jestem już dzieckiem.
Nie boję się niczego ani nikogo.
Dobrze.
Otwórz schowek.
Czego mam szukać?
Czemu masz kopertę zaadresowaną do mnie?
Otwórz ją.
To wielka sprawa!
O czym ty mówisz?
Cesar i ja znów razem? Gdzie to słyszałaś?
Prosto ze źródła. Czyli od Cesara.
Tak powiedział? To dziwne.
Nie powiedział. Napisał.
Pewnie chciał poinformować kumpelę dziewczyny
po tym, jak zerwał z Vero.
Sama się przekonaj. Patrz.
Trochę prywatna, jak na pierwszy raz,
ale bardzo efektywna.
Dobre te wiadomości.
Łatwo ją spławił i użył interpunkcji?
To nowy Cesar!
Cholera. „Wciąż kocham Monse”.
Wykrzyknik.
Cholera! Nie odpowiedziała.
Zimno, nie? Tak powiedziałam! Potem on nie odpowiedział mnie.
Niedobrze.
Zero reakcji. To w stylu starego Cesara.
Właściwie to ja jestem tą drugą. Mimo że byłam pierwsza.
O nie.
Muszę zobaczyć, co u niej.
Nie musisz. Zgaduj.
- Tak trzeba. Chodź. - Nie!
Vero, przepraszam. Nie wiedziałam, że Cesar cię rzuci.
Naprawdę? Nie wiedziałaś?
Potrzymasz?
Nie powinniśmy byli tego robić.
- Myślałam, że to jednorazowe. - Monse.
Nie wiedziałam, że to przerodzi się w coś więcej.
Rozumiem. Nie wiedziałaś.
- Monse? - Nie teraz.
Cesar czuje to, co czuje,
i lepiej, że powiedział ci prawdę, a nie cię zwodził.
Zaufaj mi, wiem, jak to jest być na twoim miejscu.
Wiesz, jak to jest? Już mi o wiele lepiej.
Społeczeństwo nastawia kobiety przeciw sobie.
Wiedz, że ja cię nie nienawidzę.
Dobrze wiedzieć.
Cieszę się, że mogłyśmy pogadać.
Ja również.
Monse, duszenie, żółw, gogoplata.
Co?
Muszę przyznać,
naszyjnik dopełnia zestawu, ale co masz do rękawów?
Moje pachy potrzebują prywatności. Wygodnie ci w tym?
Skoro narzekasz, więcej nie pożyczaj.
- Nie tylko to pożyczyłem. - Stary. Ubrałeś moją bieliznę?
Nie. Były za małe.
Mam luźne jajka.
Więc wczoraj
nie zrobiłem nic głupiego
i nie zrobiłem z siebie głupka przed Małym Rickym?
Wygłosiłeś tyradę na temat apokalipsy zombie.
Mówię o czymś żenującym. Co mi powiedział na początku?
Hej?
Albo zapytał, czy jesteś na haju.
- Och. - Nie wiem.
Zajmowałem się problemem. Też byłem zalany.
Boże!
Właśnie dlatego nastolatkowie nie powinni pić.
Ktoś był trzeźwy?
Muszę lecieć.
- Pa. - Tłuką się!
- Walka lasek! - Vero skopie jej tyłek!
Dawaj!
Dziewczyno, zmiana! Dawaj! Dam radę!
To nie twoja walka.
- Twoja walka to moja walka! - Nie dziś, ale doceniam to.
A ja ciebie!
A teraz wstań i wal! Gleba i łomot!! Stań, połóż się i turlaj!
Nie palę się!
Nie. Przestańcie! Wystarczy!
Nie! Przestań!
Wystarczy. Kara dla wszystkich, którzy wciąż tu będą za pięć sekund.
Jazda!
Ty. Ty.
Biuro dyrektora. Już.
JAMAL: ZADZWOŃ JAK NAJSZYBCIEJ!
„JAK NAJSZYBCIEJ” ZNACZY TERAZ!
Chcesz odpisać, zanim będziesz wracać?
Nie.
To chyba był głupi pomysł.
Chciałam tylko porozmawiać. To ona zaczęła.
Dobrze wiedzieć.
Czekaj. Jesteś zły na mnie?
Wiem, że chciałeś być tylko szczery,
ale daj znać, zanim napiszesz do dziewczyny,
że wracamy do siebie. Nie żebym się nie cieszyła.
I tak by się dowiedziała, bo, szczerze…
Monse. Ja nie pisałem do Vero.
To byłaś ty.
Czemu jestem mokry?
Stary, zlałeś się. Musimy cię przebrać.
Przebrać mnie? Myślałem, że takiego mnie lubisz.
O mój…
Vero, jeśli nie dajesz mi mówić, przestań dzwonić. Mogę coś powiedzieć ?
Mam dość. Dłużej tego nie wytrzymam.
Będzie dobrze.
Cesar! Pomóż mi. Jamal znowu sika!
Boże.
O cholera.
Tak. Rzuciła mnie rano.
Tak mi przykro. Chciałam tylko posprzątać twój bałagan.
Nie, Monse.
Ty nim jesteś.
Chivo. Zabierz mnie do swojego kuzyna!
Dobra.
Mówię serio.
Cokolwiek było wczoraj, musimy to powtórzyć,
bo niczego nie zapamiętałem, co jest twoją winą!
Ty dałeś mi to zielsko!
Nie. Sam je wziąłeś.
Co? Nie zwalaj winy na mnie.
Po tym, co dla ciebie zrobiłem.
Co dla mnie zrobiłeś?
To ja tu zadaję pytania.
Gdzie masz kluczyki?
Spotykamy się z Małym Rickym teraz.
Dobra!
To nie zioło, prawda?
Nie, to napój grejpfrutowy.
Wiesz,
tak będzie lepiej.
W ten sposób nie rozczaruję się Małym Rickym.
Nie poznawaj swoich bohaterów.
Tak jak kiedyś, gdy pracowałem u Dwayne’a,
i przyszedł ktoś znany ze śpiewania.
Nic nie wziął,
zafajdał łazienkę,
i sobie poszedł.
Tak śmierdziało, że zamknęliśmy restaurację na resztę dnia.
To była Rihanna?
Co?
- Nie. - Shakira?
Czemu ciągle wymieniasz kobiety bez skazy? Nie określiłem płci.
Nie mów, że to Channing Tatum.
Przecież on nie śpiewa.
- Może śpiewa. - Nie zgaduj!
Chodzi mi o to,
że twój głupi kuzyn to frajer z cuchnącym oddechem i trądzikiem.
Nie ma w tym nic złego.
To są choroby, ale pewnie żuje z otwartymi ustami.
Założę się, że „Mały”nie jest nawet ironiczne.
Pewnie jest niski.
I pewnie nawet nie segreguje odpadów.
Segreguję.
Mały Ricky.
Jasny szlag.
Powiesz coś?
Tak.
Spadam stąd.
Siadaj!
Proszę.
Gdy tu jechałem,
wiedziałem, co chcę powiedzieć.
Ale teraz mam pustkę w głowie.
Wiem, że przenoszą cię do więzienia, gdy skończysz 18 lat.
Chciałem porozmawiać, zanim będzie za późno,
bo wiedziałam, że jeśli tego nie zrobię,
nigdy tego z siebie nie wyrzucę.
Wszyscy w moim życiu obchodzą się ze mną jak z jajkiem
przez to, co zrobiłeś.
Myślą, że żyję w strachu.
A do tej pory
nie byłem pewien, czy mieli rację.
Może mieli.
Ale teraz, kiedy tu jestem, patrzę na ciebie,
zaczynam rozumieć,
że byłeś dzieciakiem.
Dzieciakiem, który nawalił.
Nie masz nade mną władzy.
Już nie.
Dobra.
To wszystko.
Myślisz, że jej chciałem?
Nie prosiłem się o to.
Nie prosiłem o nic.
- Umiesz używać nunczaków? - Nie.
- Gwiazdki? Kij bō? - Nie.
Serio? Cholera. Z której strony bierzesz wiadomości?
Z gazety.
Dobra.
Jaką jedną rzecz zabrałbyś na bezludną wyspę?
- Łódź. - Łódź nie wchodzi w grę.
Wybacz. A mam jakiś wybór?
- Może. Kehlani czy Lizzo? - Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Daj spokój, stary. Dam ci łatwe.
Na tacy. Jaki masz numer?
Ilość kobiet?
Och! Twój numer telefonu!
Jamal, robimy to od prawie dwóch godzin.
- Ile jeszcze masz pytań? - Zobaczmy.
Streszczę się.
Otworzę.
Opuścić rozdział o alergiach pokarmowych czy grupie krwi?
Nie, to ważne. Dobra, to zostawię.
Co tu robicie? Nie wzywałem wsparcia.
Opanuj się. Przyszliśmy poznać Małego Ricky’ego.
Zrobiliście to. Wczoraj.
Tak, na FaceTime.
Zaplanowaliśmy spotkanie po szkole.
I nikt mi nie powiedział?
- Powiedzieliśmy ci. - Tak.
Sprawdź w kalendarzu Google. Wysłaliśmy zaproszenie.
Powinieneś włączyć powiadomienia. W ustawieniach.
Dobra. Dość pogaduszek. Do dzieła.
Jak tam życie w Ridge?
- Mam zacząć? - Nie.
Gdzie Ruby?
Nie piłem tego od czasu, gdy miałem jakieś 12 lat.
Chyba na twoich urodzinach.
Prawda.
Byłeś tam.
Pamiętam, bo załatwiłeś mi tę podróbkę koszulki Kobe Bryanta z wymiany.
Zdrapali „T” z napisu i został „Bryan”.
Dobra. Albo to, albo koszulka „Magic John”.
Muszę lecieć.
Muszę gdzieś być.
Możesz zostać, póki nie skończę?
Mogę wypić tylko tutaj.
Sprawdziłam, gdzie cię przeniosą.
To jakieś osiem godzin drogi. Czy twoja mama będzie mogła cię odwiedzić?
Czy zacznie mnie odwiedzać?
Nie, jest spoko.
Ma dużo na głowie.
- Rozumiem. - Kończcie już.
Hej.
Wiem, że to dziwne, ale…
mogę coś dla ciebie zrobić?
Powstrzymasz nadejście osiemnastki?
To w zasadzie wszystko.
Tak to się skończyło z pieniędzmi RollerWorld.
Czyli Cuchillos nie żyje.
Tak.
I rozgryźliście mapę. Jak?
Twoje rymowanki.
Moje nawijki?
Słuchaliście ich. O rany!
Nie były straszne.
- Nie kłam. - Były.
Jesteś najgorszym raperem świata,
ale to część legendy o Małym Rickym.
Legendy.
Nie jestem legendą.
Jestem tylko gościem, który ukradł kasę i ją zakopał.
Myślałem, że to coś dobrego, ale kogo oszukujemy?
Byłem samolubny.
I straciłem przez to przyjaciół.
Ale sposób, w jaki pomogliście Cesarowi, jest legendarny.
Udało się wam razem.
Czyżby?
Przez dwa lata nie rozmawialiśmy ze sobą.
- I straciliśmy pieniądze. - Może to dobrze.
Bo są przeklęte.
Możliwe.
Nie wiem.
Ale wiem, że to jest prawdziwy skarb.
Nikt nie będzie ważniejszy od przyjaciół.
Tych, których znaliście, kiedy próbowaliście się ogarnąć.
Został mi tylko jeden taki przyjaciel.
Wybacz, że tyle mi to zajęło.
Wiedziałem, że zawsze o mnie dbasz,
i że nigdy nie byłem sam.
Mamy dużo do nadrobienia.
Nie szkodzi. Wyrzuć to z siebie.
Nie płaczę.
Gary kroi cebulę.
Kto chce jeść?
Miło było was poznać.
Trzymajcie się siebie.
Tylko nie nago.
Powiedziałeś mu o tym?
O czym?
Że to zrobiliśmy. Wybacz, Cesar.
Nie. Nie zrobiliśmy tego.
Czekaj. Myślisz, że przeleciałeś Monse?
To dlatego, że ostatnio cię na nią brało?
- Co? - Co?
Mój penis był w ruchu wstecznym.
- Wenus była w ruchu wstecznym. - Nie dotykaj mnie.
Zapomniałem zrobić zdjęcie z Małym Rickym. Za mną.
Tryb portretowy i pamiętaj o zasadzie trójek.
Przepraszam, że narobiłam ci bałaganu.
Nie, to ja przepraszam.
Monse, ja jestem w rozsypce.
To, co zrobiłem Vero, nie było fajne.
To nie twoja wina.
To wina nas obojga.
Może powinienem pobyć sam.
Daje nam miejsce na przyjaźń.
Tak.
Może tak będzie lepiej.
To co teraz robimy?
Pojęcia nie mam.
Ale zrobimy to razem.
Napisy: Grzegorz Marczyk