SERIAL NETFLIX
Tu nie jest dla ciebie bezpiecznie.
Znaleźliby mnie, gdziekolwiek bym nie był.
W razie potrzeby zadzwoń do mnie. O każdej porze dnia.
Jak skończę szkołę, przyjadę do ciebie i bratanicy.
Chętnie poznam ją i twoją rodzinę.
Teraz to też twoja rodzina.
I jeszcze jedno.
Weź to.
Niech spocznie tam, gdzie jego córka go odnajdzie.
Nie.
Nie mogę.
Dlaczego?
Bo jedyną osobą, którą twój brat kochał bardziej ode mnie, byłeś ty.
Co dalej?
Możesz wyrzucić śmieci.
Myślałem, że robimy miejsce na twoje rzeczy,
a nie się ich pozbywamy.
- Może niech Arlyn tu wróci. - Nie.
Czekaj. Jeszcze jedno.
- Chcesz to wyrzucić? - Tak.
Książkę twojej mamy? Dlaczego?
Może to jeszcze nie jest ten czas,
ale kiedyś możesz chcieć to przeczytać.
Zatrzymaj ją.
Nawet jeśli ją zakopiesz.
BEZ CIEBIE AUTOR: JULIA WHITMAN
Co teraz zrobisz?
Nie wiem.
Jak mam uhonorować życie Oscara,
podrzucając gdzieś jego prochy?
To nie ja powinienem to zrobić. Zepsuję to.
Nie. Po prostu musisz sobie zaufać.
Ale nie ufam.
Nie mogę przestać myśleć o swoich błędach.
O wszystkich, których narażam.
Wiesz, że to nie była twoja wina.
Nie mówię tylko o Oscarze.
Kochałem cię tak bardzo, że nigdy bym cię nie naraził, a zrobiłem to.
Nie chciałem cię skrzywdzić.
Ale przykro mi, Monse.
Mnie też.
Nie wybaczyłem sobie, że cię straciłem.
Nie straciłeś mnie.
Jesteśmy nierozerwalnie połączeni.
Co?
O czym myślisz?
Jesteś taki sam…
a jednak inny.
Chyba miałam rację. Ty jesteś moim problemem.
Hej.
- Vero… - Nie! Nawet nie próbuj!
Nie chcę resztek po tobie.
Myślałem, że robimy to jak rodzina.
Wiesz, że śliną wymieniam się tylko, gdy idę w ślinę.
Co mam teraz jeść? Umieram z głodu.
Tu jest bezpiecznie?
Nie jest, ale też nigdy nie było.
Inny dzień, ten sam szajs. Gofra?
A ty co taka rodzinna?
Nie sugeruję, że masz być w kuchni.
Możesz być, gdzie chcesz.
Upiekłam mrożone gofry.
- Co to? - Placki ziemniaczane. Z mikrofalówki.
Czemu jesteś dziwny?
Bo…
mam wzwód.
Wszyscy mamy. Nie musisz tego ogłaszać.
To coś innego.
To przez Monse.
I to nie pierwszy.
O mój Boże.
Cały ten czas ją nienawidziłem.
Czy ja się w niej zakochałem?
Nie kochasz mnie.
Nie mów tak. Kocham cię.
Żałujesz tego?
Dobrze wiedzieć.
- Żałuję, że cię skrzywdziłem. - Tylko tego?
- Tylko tyle mi powiesz? - Nie. Ja…
- Nie umiem tego wyjaśnić. - Wiedziałam, że tak będzie.
Miałam przeczucie. Odkąd ją spotkaliśmy, byłeś inny.
Mówisz, że skończyłeś, ale nie. Pewnie nawet nie zacząłeś.
- Vero, daj spokój. Tylko… - No to patrz.
Skończyłeś?
Co?
Czemu się gapisz? Mam coś na twarzy?
Tak. Czemu się na nią gapisz?
Tak, masz tam coś małego.
Chwileczkę. Już?
- Nieważne, to był tylko wąsik. - Zazdrosny?
Te włoski wystrzelą lada dzień. Wiesz dlaczego?
Bo były intensywnie nawożone.
- Brodzeniem w stolcu. - Nie.
Olejkiem spomiędzy ud.
- Nie biorę się za tyłki. - Zanim odrzucisz, spróbuj.
Och. Hej.
Ja ich zaprosiłam. Pomyślałam, że przyda ci się wsparcie.
- Nie w szkole? - Mam usprawiedliwienie.
Ja oficjalnie jestem chora.
A jako przewodniczący wziąłem wolny dzień na…
Co dokładnie tu robimy?
Mam Oscara. I muszę go gdzieś umieścić.
Może klepsydra? W ten sposób będzie cię pilnować.
Albo wyślemy prochy w kosmos.
Tak chce być pochowany potentat technologiczny Noel Aroma.
To właśnie chce zrobić?
- Jak to jest być tak bogatym jak on. - I dziwnym.
Noel Aroma jest bardzo dziwny.
Jeśli masz na myśli „genialny”.
Dobra. Mam szalony pomysł. A co z cmentarzem?
Urna na cmentarzu to lekka przesada. Aleja Alfonsów?
- Nie. - Panie go kochały.
To jak pochowanie sportowca w alei sław.
Aleja Alfonsów odpada.
Raczej. Tam spędzasz noc, nie całe życie pozagrobowe.
Ale jego pewnie już jest tam sporo.
Ohyda.
Dlaczego o tym rozmawiamy? Zróbmy to tutaj.
Tu mieszkał,
prowadził interesy, zastraszał mnie przez ulicę.
Jest idealnie.
Posypiemy na werandzie, na grillu. Z prochu powstałeś.
Ruby ma rację. To był jego dom.
I ostatnie miejsce, w którym chciał być.
Nie chcę tego miejsca.
- Weź sobie dom. - Niczego od ciebie nie chcę.
- Dokąd pójdziesz? - Dokądkolwiek.
Zostanę ze Smutnymi Oczami.
- Co cię to obchodzi? - Co mnie to obchodzi?
Ty mnie obchodzisz.
Naprawdę?
Tak cię obchodzę, że musieli cię wyrzucić?
I teraz odchodzisz?
Mówiłem poważnie.
Jedź ze mną.
Jedźmy do Bakersfield. Zostaniemy z Rayem.
I co dalej?
- Nie mam tam życia. - Nie masz życia tutaj.
Nie myl mnie ze sobą.
Ja mam rodzinę.
Mam cel.
A teraz
mam dom.
Gratuluję przetrwania. A teraz wynoś się stąd.
Nie możemy zrobić tego tutaj. Nie chciał tu być.
A jego samochód? Miał obsesję na punkcie tej Impali.
Sprzedał go. Nie mam pojęcia, komu.
Ale wszyscy znamy kogoś, kto się dowie.
Czerwony lowrider to za mało. Masz mnie za wróżkę?
Potrzebuję VIN albo tablice.
Musi być jakieś zdjęcie auta.
Poszukam marki i modelu.
- Który to był rocznik? -1966.
- Co dziś robisz? - Muszę sprawdzić grafik.
Zgadza się. Bo przebierasz w kutasach.
Zaczekam na swoją kolej jak grzeczny chłopiec.
- Spotykasz się dziś z nim? - Cóż…
Chwila. Nie mów. Nie chcę wiedzieć.
Trzymaj mnie w niewiedzy, oślepionego, żeby pozostałe zmysły działały.
Potrzebuję miejsca, żeby skupić się na poszukiwaniach.
- Jasne. - Tak.
Boże. Kto by pomyślał, że przez niebezpieczeństwo będę tak napalony.
- Co to było? - Nic.
Serio? Wyglądało, jakby pieścił twoją twarz.
Dobra, pękłam.
- Poddałam się. - Miałaś troszczyć się o siebie.
Na początku było coś takiego. Lubi obserwować.
To, że dbam o siebie, nie znaczy, że on nie może się mną zająć.
To smutne usprawiedliwienie. Ja też pękłam.
Wsiadłaś na K? Z kim?
A jak myślisz?
- Jamal? - Nie! Nigdy Jamal.
Słyszałam wiele dziewczyn, które tak mówiły…
Chwileczkę. Cesar?
- A jego dziewczyna? - Co z nią?
- Nie igraj z nią. Jest straszna. - Nie boję się jej.
Nie musisz, żeby dostać łomot.
Nic z tego. Ale czuję się winna, że ona nie wie, że on na nią nie leci.
Jasne, bo przeleciał ciebie. To nic nie znaczy.
- Myślisz, że wciąż ją lubi? - Wróciłaś do niego?
- O czym rozmawiacie? - O niczym.
- Monse wygląda inaczej? - Ma ten blask.
Dobrze.
Czyli ty też go widzisz.
- Ma ten blask, prawda? - Tak jak Ruby, co jest problemem.
Racja. Nie zataimy tego. Kiedy mu powiemy?
Nigdy. Utrzymamy to w tajemnicy.
W nieskończoność? Nigdy mi się to nie udało.
Nie wiem, czy moje ciało to zniesie.
Nie chcę rezygnować z siebie, ale tęsknię za „nami”.
a tak będę mieć oba.
Nie musi wiedzieć o przyjaźni i że chodzi o ciebie.
Nigdy nie byłem tym drugim. Byłem „tym” dla innych dziewczyn.
- Więc możesz spać spokojnie. - Nie chodzi tylko o mnie.
Znaczy, chodzi o mnie, ale pomyśl o Rubym.
Możesz go tak okłamywać?
To subiektywne. Poprzyj mnie albo spadaj.
- Nie chcę spadać. - Super, to się zamknij!
JESTEŚ TCHÓRZEM! PRZEPROSINY GÓWNO ZNACZĄ! KŁAMCA!
W porządku?
Nie.
Dobra. Znalazłem.
Numer rejestracyjny to D45AAO.
Bingo. Samochód jest w Resedzie.
Proszę bardzo.
- Na pewno? - Absolutnie. To piękne auto.
Zadbane. Też chciałbym, żeby mnie w nim rozsypano.
Dobra. Jakieś pomysły?
Siedzenie kierowcy. Oscar zawsze kontrolował sytuację zza kółka.
Tylna kanapa. Facet powinien leżeć tam, gdzie robił swoje.
Może silnik?
Spadnie na ziemię, gdy samochód ruszy.
- Bagażnik? - Tak!
Jest ciemno, cicho, prywatnie.
A obok zapasówki nikt nie będzie mu przeszkadzał.
- Dobra. Załatwione. - Super.
Czekaj.
Nic nie powiesz?
Prawda. Pomyślmy.
Oscar był…
Przepraszam. Wypadek. Proszę kontynuować.
- Na co to? - Na przyjaciela.
Po wszystkim muszę go odkurzyć.
Wydaje mi się, że to auto nas śledzi?
Nie. To jakiś kursant.
To niemożliwe. Nie mogę się skupić.
Trudno wymyślić, co z nim zrobić, nie dając się zastrzelić.
- Nikt cię nie ściga. - Nie wiesz tego.
Dobra, więc odłóżmy to.
Nie, chcę to zrobić teraz.
Muszę.
Nie musimy tego robić na szybko.
- Ja bym zrobił to szybko. - Co powiedziałeś?
Zgadzałem się z tobą,
że odpowiednie zrobienie tego…
jest trudne.
Albo robi się ciasno.
To nowy czy ten sam?
Nie wiem. Nadchodzą falami.
Nie każ mi na to patrzeć. Wsuń go za pasek.
Nie chcę być współwinny twojego uprzedmiotowienia.
Wiecie co? Przejedźmy się po Freeridge.
Pojawi się natchnienie.
Nie powinniśmy szukać tego miejsca, ono samo nas znajdzie.
Chodźmy.
- Co się stało? - Ktoś buchnął ci auto!
Nie ktoś.
Vero. Cholera.
- Ma kluczyki do mojego auta. - I domu.
Zapewne.
Nie wiem, kiedy odzyskamy auto.
Niech Abuelita do nas przyjdzie. Muszę zadzwonić.
Rozmawiałeś z Vero?
Nie odbiera.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Gdyby nie ja, pewnie nie ukradłaby ci samochodu.
Hej.
Nie zrobiłem nic, czego nie chciałem.
Nie chcę tego ciągnąć.
To jakaś scena? Odgrywamy role?
Nie, to prawda.
Ten drugi facet dał mi do myślenia
i teraz czuję się winna, bo nie byłam z tobą szczera.
Wykorzystuję cię i nie podoba mi się to.
To znaczy, podoba mi się to, ale nie emocjonalnie.
Rozumiem.
Jesteś bardzo honorową kobietą,
ale jestem już duży, a do tanga trzeba dwojga.
W naszym przypadku do bzykania. Pasuje mi bycie gościem na boku.
Nie o to mi chodzi.
- Muszę powiedzieć ci prawdę. - Dziecino, powiedz mi prawdę.
Cholera. Czemu musisz tak mówić?
Ruby,
jadę do Berkeley.
Więc te akcje na boku się skończą.
Och.
Więc powinniśmy to zakończyć, prawda?
Albo zintensyfikować, zanim pójdziesz, póki jest dobrze.
Dobra. Mnie to pasuje.
Abuelito, muszę powiedzieć ci coś ważnego.
Zaczynam rozwijać uczucia.
Brudne.
Do kobiety, o której myślałem, że nigdy na nią tak nie spojrzę.
I czuję się zniesmaczony.
Jamal. Nie jesteś pierwszym i nie ostatnim,
który coś do mnie czuje.
Co? Mówię o Monse.
- Co ona ma, czego ja nie mam? - Abuelito, skup się.
Wzięto zakładnika.
Mały J jest zakładnikiem i staje wbrew jego woli.
Dobrze. Oto moja rada.
Nie bierz mięsa tam, skąd masz chleb.
Nie sikaj do basenu.
Nie bierz dupy z własnej grupy i nie wkładaj ręki do torby kangura.
- Nie wszystkie ogóry powinny być w occie. - Wiem. Muszę uważać.
A ty musisz wstać. Potrzebujemy kierowcy.
Mamy prochy Oscara i potrzebujemy pomocy.
Na przyszłość, ze mną tego nie róbcie.
A myślałam, że nigdy tego nie powiem.
Nie wiem, czemu ludzie mają smutne memoriały.
Czemu nie urządzić wielkiej imprezy i świętować życie?
- Abuelito, jesteś gotowa? - Nie.
Weź kluczyki. Możesz prowadzić.
Coś jest nie tak z Abuelitą.
Tak? Dla mnie jest taka sama.
No nie wiem.
Dziwnie się zachowuje i pije dużo suplementów diety.
Żucie jest przereklamowane.
Bez przerwy śpi.
Czym jest bycie seniorem,
jeśli nie wolno jej drzemać o każdej porze dnia?
Nie okradajmy jej z tego.
A to? Nikomu nie daje swojego auta.
Zwłaszcza mnie. Mam niepełne prawko.
Po co się w to zagłębiasz? Możesz prowadzić.
Dobra, to działa. Dokąd idziemy?
CENTRUM REKREACJI FREERIDGE
Baseball. Tajna pasja Oscara.
To co robimy? Baza, ławka rezerwowych,
czy przebiegniemy po bazach i rozsypiemy go po drodze?
Gdzie grał?
- Nie wiem. - To może po trochę wszędzie?
Nie, musimy znaleźć właściwe miejsce. To jego miejsce spoczynku.
Bo inaczej wróci, żeby nas straszyć,
a ja nie mogę ryzykować. Musimy go porządnie pożegnać.
Powiem to. To boisko chyba się nie nadaje.
Trawa jest zapuszczona.
Wzory koszenia są nierówne
i nie wspominajcie nawet o tej ziemi. Jakby…
Jamal ma rację. To miejsce to tandeta.
Potrzebujemy czegoś większego.
A może Dodger Stadium?
- Jeździł tam na mecze? - Nie wiem.
- Na pewno. - Tak.
Kibicował drużynie Dodgers czy Angels?
- Której? - Nie wiem.
Na pewno tak lubił baseball?
Nigdy nie widziałam go w czapce.
To raczej dress code Świętych, prawda?
Nie wiem. Dobra? Nie wiem.
Wiem tylko, że to nie ja powinienem to robić.
Czy ja znałem własnego brata? Nie wiem!
Nie jestem tego godzien.
Powinien był wyjechać, gdy miał okazję, ale przeze mnie został.
I przeze mnie zginął.
A gdybym go nie odwiedził?
Gdyby wyjechał wcześniej?
A gdybym od początku go słuchał?
To moja wina.
To wszystko moja wina.
Nie dam rady.
Cesar.
Pomożemy ci.
Proszę.
Ja mam dość.
Nie powinniśmy za nim pójść?
Nie.
Niech ochłonie. Będę w samochodzie.
Dokładnie.
Patrz, jak idzie.
Ma dobrą postawę i zdecydowany krok.
Niesie urnę.
Uwielbiam kobietę, która wie, co zrobić z urną.
Warunek konieczny dla żony.
Masz mieszane uczucia do Monse,
bo dawno nie miałeś platonicznej dziewczyny…
przerwa… przyjaciółki.
Jest jedyną platoniczną dziewczyną… przerwa… przyjaciółką, jaką masz.
To nieprawda. Ciągle spotykam się z Jasmine. To moja sekretna…
- Znaczy, chciałbym, żeby była… - O mój Boże.
Cholera.
- Ty jesteś tym drugim. - Nie! Nie jestem tym drugim!
To znaczy, jestem, ale bardziej jestem tym drugim przyjacielem.
Poszedłem ją przekonać, żeby do ciebie wróciła,
i znaleźliśmy wspólny temat dbania o siebie.
Dbamy o wzajemną odpowiedzialność.
Zaczęło się od lekkich SMS-ów,
to zmieniło się w regularne poranne spacery,
a to w wieczorne sesje jogi.
Ale… teraz mamy wspólną kartę w Costco.
Jesteśmy tylko platonicznymi przyjaciółmi!
Przyjaciółmi.
Tylko przyjaciółmi. O Boże, czuję taką…
Furię? Wybacz. Jestem najgorszy. Za plecami…
Nie! Ulgę! Właśnie to musiałeś zrobić!
Wspierać mnie za moimi plecami.
Właśnie. To było dla ciebie.
Teraz możemy jawnie bujać się we trójkę.
Źle to zabrzmiało.
Muszę działać, nim będzie za późno.
Nie walczyłem o nią. Nie sądziłam, że mam szansę.
Ale skoro nie ma przeciwnika, mogę wygrać!
Niesamowite. Możesz wrócić do Jasmine.
Ja spiknę się z Monse,
i szybko będą podwójne randki i podwójne maczanie.
Frytki w dipie, nie siebie.
Cholera. Czy ona właśnie odpaliła auto?
Monse! Tylko ja mogę nim jeździć!
Świetna wiadomość. Możesz mi podziękować.
Ruby o nas wie i nie jest zły!
Jest podekscytowany!
Oficjalna przyjaźń.
Ja to zainicjowałem, a ty możesz wrócić do Ruby’ego.
Dziewczyno, możemy mieć wszystko.
Nie chcę teraz wracać do Ruby’ego.
Jestem zajęta.
Jestem w związku ze sobą i mam dużo pracy.
- Musisz to wszystko wycofać. - Nie mogę.
Gdy sekret się uwolni, zaczyna żyć własnym życiem.
To mu powiedz, że tego nie chcę.
- Czemu ja? - Bo ty to wygadałeś.
Ja? Nie.
To twoje usteczka nas w to wpędziły.
Nie wiń mnie, bo nie masz odwagi,
by złamać mu serce.
Właśnie tak. Ruby będzie zdruzgotany.
I to ty będziesz musiała zająć się jego miną, gdy się dowie.
Nie ja!
Cholera.
Mały Straszaku.
Gdzie byłeś? W porządku?
Nie jest w porządku.
Ufałem ci, a nie mojemu bratu. I zobacz, do czego doszło!
Zawiedliście mnie tak samo jak jego.
Chcę odejść.
Wywalcie mnie.
Mówicie, że jesteście rodziną, ale rodziny wzajemnie się nie hamują.
Jesteście żartem.
Bandą cipek.
Wiem, co robisz. Nie tak to robimy.
Chcesz odejść? Idź. Twój dług jest spłacony.
Gówno prawda. Sam go spłacę.
Chodź!
Uderz mnie. Już!
A niby czemu Straszak prawie umarł, gdy odchodził?
Zbierał ciosy nie tylko za siebie.
Czemu miałby to zrobić?
- Nie wiedział, że nie warto mnie ratować? - Źle to rozumiesz.
On nie czuł się wart ciebie.
Dalej. Wynocha.
To niebezpieczne.
Nadchodzi fala.
Fala.
Zawsze chciał opuścić Freeridge.
Nie czuł się tam wolny.
Ale tutaj tak.
Po wyjściu z więzienia przyszedł najpierw tu.
Tu chciałby, żeby odwiedzała go córka.
Oscarze.
Dokończę to, co zacząłeś, i stanę się tym, kim ty chciałeś być.
Zbuduję życie, na które ty zasługiwałeś.
Ciągle mi mówił, żebym się do was odezwał.
Nie słuchałem.
Wiedział, że się potrzebujemy.
Ciekawe, czy wysłał nam te listy.
By nas zjednoczyć.
Bo zawsze się o nas troszczył.
Kto teraz się nami zajmie?
Ty.
Przez cały ten czas, kiedy podziwiałeś Oscara, on też podziwiał ciebie.
Za Oscara.
Cholera, ale to jest mocne.
Napisy: Grzegorz Marczyk