Stało się. Poppy i Douglas zerwali.
Czarny scenariusz.
To potencjalna katastrofa. Dzwoniłem na telefon zaufania. Nie pomogą.
Wiecie, o co poszło?
Kto zawinił? Poppy czy Douglas?
Może jakiś seksowny nieznajomy?
Spokojnie, Angie. Nikt nie zawinił. Ona chce dziecka, a on nie.
Szkoda, bo uwielbiam mieszane dzieci.
On starszy, ona młodsza.
Byłoby przesłodkie.
Jak radzą sobie Rory i bliźniaczki?
Nie wiedzą.
Najpierw dorośli muszą ogarnąć uczucia.
Gdy to zrobią, powiedzą dzieciom.
Dlatego spotykamy się tutaj.
W sobotę dzieci omijają szkołę z daleka.
Wiesz, co też omijają? Bar.
- Chodźmy do baru! - Przestań.
Tak jak wczoraj i przedwczoraj?
No i co? Single piją!
- Ty płacisz. - Ano.
Od czasu rozstania z Colinem
dobrze się bawicie.
Koniec żartów.
Nasi przyjaciele są sami i cierpiący.
Rozdzielimy się i zapewnimy skoordynowane wsparcie
naszym totalnie różnym przyjaciołom.
- Biorę Douglasa. - Nie przyjaciółkę?
Racja. Za szybko odpowiedziałam.
Dobrze. Miggy, idziemy do Douglasa.
Przez jego inteligencję emocjonalną i pokerową twarz
nawet nie zauważymy, że coś mu doskwiera.
Czego chcecie?
Czy postąpiłam słusznie?
No pewnie. Chcesz mieć w sobie dziecko.
A wiesz, co musisz zrobić, żeby je w sobie mieć.
Wybacz, że tak to ujęłam.
Mówi się trudno.
Masz rację.
Jeśli chcesz mieć dziecko,
to nie możesz czekać.
Podsumowując, poradzisz sobie.
Poradzisz sobie świetnie.
Może nawet aż za dobrze.
Może ktoś cię zamorduje, bo i tak bywa.
To Derek.
Zabiera Grahama. Robią sesję zdjęciową
z jego LEGO Star Wars w różnych punktach Los Angeles.
Pierwszy przystanek to Aleja Gwiazd,
gdzie leży Harrison Ford.
Wiesz, że te gwiazdy
to nie nagrobki, prawda?
A Harrison Ford ma się dobrze.
Za chwilę poznam Dereka.
Jaka mam być?
Jak totalna suka? Uprzejma, ale oziębła czy...
idziemy na całość?
W tej chwili dobrze się dogaduję z Derekiem.
Stara się jako ojciec.
Ma gdzie spać, wynajmuje hondę.
Naprawdę się stara.
Chyba na niego nie lecisz?
Skąd.
- Jasne. Nic nie czujesz? - Nic.
Cześć. Mam nadzieję, że to spoko,
że zaparkowałem swoje czterodrzwiowe auto na podjeździe.
Pięciodrzwiowe, jeśli liczyć bagażnik.
Sześciodrzwiowe z wlewem paliwa.
Cześć, jestem Poppy.
Jej przyjaciółka i chrzestna Grahama.
Wycierałam mu tyłek, ty nie.
Poniosło mnie. Jeszcze raz.
Hej, jestem Poppy.
Poppy!
Mały dużo mi o tobie opowiadał.
Masz niebieską koszulkę!
Nie teraz, ale wierzę, że taką masz.
Uwaga! Co najpierw?
Napis „Hollywood”? Obserwatorium?
A może Chaz Dean...
O nie!
Nie!
Dzieło mojego życia!
Dlaczego, Boże? Dlaczego?
Trochę słabo,
ale wiesz co?
Przekuj to, co teraz czujesz, w coś nowego.
Użyj tej... mocy.
Rozumiem.
O rany. Poczekaj, aż zobaczysz!
Ten tekst o mocy był niesamowity. Sam go wymyśliłeś?
Chyba tak.
Ale sztuki improwizacji nauczyłem się od ciebie.
Nie jest dobrze.
On nas tu nie chce. Zmywajmy się.
Aż mi się półpasiec poruszył.
Miggy, on nas potrzebuje.
Zaufaj ekspertowi.
Siła, męskość, obecność.
Patrz.
Hej, małolat. Co robisz?
- Śniadanie. - O 14:00?
No proszę. Jak europejsko.
Skoro tak twierdzisz.
Powiedziałbym, że doceniam waszą obecność, ale jej nie doceniam.
Rozumiecie? Proszę, zostawcie mnie samego.
Jasna sprawa.
Słyszymy i już się oddalamy.
Chodź, Will. Pójdziemy do tej nowej knajpy.
Odwiedzimy ten przybytek później.
Wiem, że trudno ci się z tym pogodzić, ale nigdzie nie idziemy.
Będziemy tu stać
i emanować cichą siłą, aż będziesz gotowy...
Poważnie?
Myślisz, że chcesz być sam, ale to nieprawda.
Potrzebujesz kumpli.
Jesteśmy tutaj.
No dalej. Wyrzuć z siebie wszystko.
Zgoda.
Może przyda mi się dziś towarzystwo.
Pójdę się odświeżyć, odpalę moją maszynkę,
założę czystą koszulę
i wrócę gotowy, by się uzdrowić.
Doskonale.
Dzięki, chłopaki.
Jestem z ciebie dumny.
Widziałeś?
To zawsze działa.
Pocałowałeś własne ramię?
Owszem. Też możesz, jeśli chcesz.
Nie zasłużyłeś, ale pozwalam.
Nie, dzięki.
Coś czuję, że dobrze spędzimy ten dzień.
Pomożemy Douglasowi, nauczę cię, jak należy wspierać przyjaciela...
To będzie dobry dzień.
Czuję to.
Odjechał.
Ogólnie nie czuję się źle, bo to musiało się stać, racja?
Douglas i ja bardzo się różnimy. Nie ma co płakać.
Trzeba żyć dalej i patrzeć w przyszłość.
Dokładnie!
Jak pies w kołnierzu. Leczysz się, patrząc przed siebie.
Moja głowa.
O rany.
Ten ludzik z LEGO nie ma twarzy.
Miał głowę tył na przód.
Poppy, nie chcę cię smucić,
ale czy to aby na pewno dobrze?
Słucham?
Przeszłość to dar, na którym budujemy przyszłość.
Zależy ci na Douglasie, więc czemu o nim zapominać?
To nieuczciwe dla obu stron.
Derek, pogadamy? Zejdę pod stół.
- Tak? - Tak.
Cześć. To, co powiedziałeś było...
- Głupie. Przepraszam. - Nie.
Całkiem mądre. Spodobało mi się.
Ale nie o to nam tutaj chodzi, rozumiesz?
Mamy akceptować, nie podważać.
Mówić jej to, co chce usłyszeć? Jak echo.
Dokładnie!
Dokładnie.
- No. - Nie chcę zabrzmieć dziwnie,
ale ładnie wyglądasz pod stołem w jadalni.
Wracam.
Na dole jest dziwnie.
Tak czy siak, zboczyłyśmy z tematu.
- Pamiętaj, nie żałuj niczego. - Jasne.
Żadnego ckliwego rozpamiętywania.
Po co podawać powody rozstania?
Święta racja. To nie jego...
Chwila. Co?
Nie powiedziałaś mu dlaczego?
Ani słowa, że chcesz mieć dziecko?
On nie chce dzieci, więc po co mu mówić?
- Nigdy mu nie powiem. - Milczenie jest złotem.
- Każdy to wie. - Nie. Chwileczkę.
Wcale tak nie jest. Poppy, tak nie można.
To okrutne.
Chyba znalazłem już wszystkie klocki.
Jedyne 17 000...
Twierdzisz, że jestem okrutna?
Zostawiłaś go w niewiedzy?
Pewnie odchodzi od zmysłów.
Miałaś wspierać mnie.
Chcę, ale czuję, że muszę być z tobą szczera.
Dobrze.
Skoro mamy być wobec siebie szczere...
Lecisz na Dereka.
Co? Wcale nie.
Ależ tak.
Wydoroślał. Podoba ci się to, chcesz tego. O tak.
Nie mówię o romansie, tylko o prawdziwym związku.
Marzą ci się wspólne sobotnie zakupy.
Masz na to dowody?
Dowodzi tego wszystko, co mówisz i robisz.
A co to było za przytakiwanie?
Wysyłasz mu jasne sygnały.
Wcale nie. Niczego nie wysyłam.
Jestem miła dla ojca mojego dziecka.
Ślesz sygnały aż chodzi dom cały
Wysyłasz co? Sygnały
To drobna wpadka.
Znajdziemy Douglasa. Żywego.
Taką mam nadzieję.
Ale mówił, że chce być sam. Zignorowałeś to, a on odjechał.
Może to znak, żeby dać mu spokój.
Co za bzdura. Gadasz jak potłuczony.
Musisz wyluzować i to naprawdę.
Bierz przykład ze mnie. Jestem wyluzowany, pozytywny i spokojny.
Spokojny? Trzęsiesz się.
To z innego powodu.
Połknąłem kapsułkę Nespresso. Fioletową.
Zabrać cię do szpitala?
Dam ci znać.
Musimy znaleźć Douglasa.
Jesteś nim. Czujesz smutek. Dokąd jedziesz?
Ja to Douglas czy Dougie?
Teraźniejszy Douglas, o którym gadaliśmy.
Gdyby chodziło o Douglasa ze szkoły,
- byłbym w Delky's. - Gdzie?
Kozackie miejsce! Całe Buffalo tam chodzi.
- No weź! - Ja? Ty weź.
Douglas nie może być tam sam
- po zerwaniu z Poppy. - Że co?
Ale cicho chodzicie.
Co tu robicie? Mieliście być z Tonym.
Tony kopnął płaszczkę na śmierć.
Mówił, że to za Steviego Irwina.
Uspokaja się w aucie.
Nasz tata i Poppy się rozstali?
Przesłyszałaś się. Nie „rozstali”, tylko „rozhulali”.
Na dziko. Bezpiecznie. Ale dziko.
Jasne. Wierzę wam całkowicie.
Bo mam trzy lata i robię w pieluchy.
Spoważniejcie.
Mówcie, co się dzieje.
Ogarniemy to.
Widzieliśmy, jak Tony pomścił nieznajomego Australijczyka.
Rodzicie chcieli wam powiedzieć osobiście,
ale tak, zerwali ze sobą.
Przykro mi.
Co tam, wzdychaczu?
To spory cios, prawda?
Użyczyć ci męskiej siły?
Nie. Oszczędź mi tego.
- Dobra. - Martwię się o Douglasa.
Biedny facet.
Nie wie, jak sobie z tym poradzić.
Znajdźmy go.
Jestem za, ale nie wiemy, gdzie go szukać.
- Ja wiem. - Tak?
Zaszył się w palarni? Na lotnisku? W barze?
Gdzieś się zaszył, ale gdzie?
Teraz może być tylko w jednym miejscu.
W trudnych chwilach zawsze szuka wsparcia wyższej instancji.
Wiem, że od dawna mnie tu nie było,
ale teraz tu jestem i cię potrzebuję.
Nie chcę się wiązać z Derekiem!
Zainwestowaliśmy swoje DNA w tego samego gościa
i cieszę się, że idzie mu lepiej, ale to tyle.
To dopiero wstęp. Wiem, kiedy kłamiesz.
Mówisz, że masz cztery pary spodni do jogi,
ale ja wiem, że masz tylko jedną.
Cztery! Niszczą się w ten sam sposób
przez jakąś wadę fabryczną!
- Nie krzycz na mnie w dniu rozstania. - Ach tak?
Zamierzasz to świętować miesiąc, jak urodziny?
- Uwielbiasz miesiąc urodzinowy. - Nie.
Ciągle łazimy do restauracji z hibachi.
- Uwielbiasz te knajpy. - Nienawidzę!
Jest dziwnie, siedzi się z obcymi,
a jedzenie jest słabe.
Nie mieszaj do tego hibachi. Tak się nie robi!
Boli cię to, bo mam rację.
Wiesz co? Może i rozważałam związek z Derekiem.
Może w głębi serca chcę patrzeć, jak je płatki
i mówi, że trzeba wymienić filtr powietrza.
No i co? Czuję się skołowana.
- Dziękuję. - Jesteś winna wyjaśnienie Douglasowi
i wyżywasz się na mnie, bo wiesz, że mam rację.
To ty wyżywasz się na mnie, bo to ja mam rację.
A Derek stał za tobą cały ten czas.
Wszystko słyszał. Na razie!
Tak, słyszałem,
ale jestem gotowy wyczyścić pamięć, o ile zapłacisz za zabieg.
BIBLIOTEKA PREZYDENCKA
To bryka taty!
To nie bryka, tylko coupe dżentelmena.
Nieco szacunku.
Przyznaję, że jestem pod wrażeniem, Rory.
Znasz Douglasa na wylot.
Widzisz? Będzie dobrze.
Jak to ze mną.
Nie podoba mi się to.
To prawda, znam Douglasa.
Zżyliśmy się przez ten ostatni rok.
Nawet bardzo.
Tym bardziej szkoda,
że złamał mamie serce i muszę go zamordować.
- Szybko! - Co?
- Rory? - Jazda! Biegiem!
- Mordowanie to frajda! - Szybko!
W muzeach człowiek się uczy!
- Dobra... Słyszałeś tę część o... - Słyszałem wszystko.
Szczególnie to,
że chcesz się ze mną związać.
„Może chcę”.
I kłóciłam się z przyjaciółką.
To tak, jakbym była pijana.
Nie musisz się tłumaczyć. To jest...
intymny temat...
Nie ma w tym nic intymnego...
W ogóle nie ma tematu.
To szkoda, bo tak po prawdzie...
to chcę tego samego.
Chcę być z tobą.
Co?
- Tak? - Tak.
I to bardzo.
To...
Po prostu dobrze nam wychodzi ta dzielona opieka,
a ja nie chcę...
robić niczego, co mogłoby ją zepsuć.
Wiem i się zgadzam.
Ale jeśli mleko już się rozlało?
Słuchaj. W każde lato Graham jeździ na obóz.
Ty pojedź ze mną do Barstow.
Przekonamy się, co czujemy.
Wreszcie poznasz Phoebe.
Moją żółwicę.
Wiem, wysłała mi walentynkę.
Była ode mnie.
Domyśliłam się.
Jeśli nie spróbujemy, nigdy się nie dowiemy.
Mamo, Derek! Patrzcie, co zrobiłem.
I to bez instrukcji.
Wygląda świetnie, co?
Sam chciałbym być ludzikiem z LEGO, żeby się nim przelecieć.
Widzisz pomarańczowe elementy?
Są odporne na lasery.
- Naprawdę? - Tak.
- A tutaj... - Tak?
Można zjeść jakieś przekąski.
- Podajnik przekąsek? - Właśnie.
Myślę o tym i myślę, ale wciąż nic nie rozumiem.
Miała być moją Nancy.
Witaj, Douglas.
Co tu robisz, Rory?
Zamierzam cię zamordować.
Niby jak?
Pomyślałem, że czymś w ciebie rzucę.
Choćby mieczem.
W muzeum zawsze jest jakiś miecz.
Jestem na ciebie zły.
Ja na siebie też.
Twoja mama jest cudowna, a ja popsułem to, co było między nami.
I dlatego ze mną zerwała.
Ona zerwała z tobą?
- Dlaczego? - Nie wiem.
Nie powiedziała, ale znasz ją.
To mądra kobieta. Musiała mieć dobry powód.
Ale lipa.
Przez długi czas cię nie lubiłem.
Wzajemnie.
Ale teraz cię lubię.
Wzajemnie.
Przeszliśmy taką drogę,
żebyś po prostu zniknął z mojego życia?
Rory. Nigdy nie zniknę z twojego życia.
Rozumiesz? Patrz na mnie.
- Przecież patrzę. - Wiem.
Ale wydawało mi się, że dobrze to zabrzmi.
To, co zaszło między twoją mamą i mną,
nie zmieni tego, co o tobie myślę.
Zawsze będziesz częścią mojego życia i zawsze będę cię wspierał. Dobrze?
- Dość. - No tak.
Nie mówmy już o tym.
- O czym? - Szanuję.
Nie poddajesz się łatwo.
Jeśli chcesz ją odzyskać, to musisz spróbować.
W skali od 1 do 10 jak bardzo był rasistowski?
Wystarczy już tej rozmowy.
Przepraszam. Tam jest nasz przyjaciel,
który chce zabić naszego innego przyjaciela.
Macie rezerwację?
To tu trzeba rezerwować wstęp?
O takiej kontroli rządowej Gipperowi nawet się nie śniło.
Zdaje pan sobie z tego sprawę.
Dotykać wszystkiego!
Dobrze, miałeś rację.
Douglas nas nie chce.
Ale bajzel.
Dlatego randki z przyjaciółmi są ryzykowne.
Ja bym się nie zdecydował.
Nie zgodzę się.
Szanuję Poppy i Douglasa.
Mieli odwagę spróbować.
Gorsze od rozstania jest czekanie, aż te uczucia cię zniszczą.
Na to bym nie poszedł.
A ty?
Dobra! Czas pooglądać tyranozaury.
To nie takie muzeum.
Znajdę jakieś.
Puk puk.
Przepraszam.
Słuchaj...
Miałaś rację.
Jednak czuję coś do Dereka.
A on do mnie.
- Powiedział tak? - Później. Poczekaj.
No dobra.
Nie chciałam słuchać,
ale jesteś dobrą przyjaciółką, bo powiedziałaś mi prawdę mimo to.
Ty też.
Wiem, muszę pogadać z Douglasem. Nie wiem tylko jak.
Znasz go lepiej niż inni.
Po prostu... pogadajcie.
Bądź twarda.
Jak stek z hibachi.
Na hibachi chodzi się dla klimatu.
Masz rację co do moich spodni na jogę.
Mam tylko jedną parę.
Wiem, kochana.
To kawa dla mnie?
Tak. Podpisali ją: „Poopy”.
Przepraszam.
Pierwszy raz widzę coś takiego.
Ja też mam kawę dla ciebie.
Oboje liczyliśmy na to spotkanie.
- Najwyraźniej. - Wymiana kaw?
Posłuchaj, Poppy. Mógłbym owijać w bawełnę,
ale wiem, czego chcę. Ciebie.
Zrobię wszystko, żeby cię odzyskać.
Nie sądzę, że możesz to obiecać.
Mogę. Rzucę pracę, jeśli chcesz. Zrobię to.
Przeprowadzka do innego miasta? Zgoda.
Tylko nie do Santa Fe. Przeraża mnie.
No dobra, może być Santa Fe.
Dla ciebie zamieszkam w Santa Fe.
Chcę mieć dziecko.
Dziecko?
To...
Takie, które trzeba wychowywać przez 18 lat?
Czy ty... Rozumiem.
Wiesz co? Zróbmy to.
Zróbmy dziecko.
Daj spokój. Nie chcesz...
Chcę nas.
Ja też, ale nie możesz mieć dziecka, którego nie chcesz.
To nie uszczęśliwiłoby nikogo.
Dobrze. W takim razie to...
Straszna, przerąbana, beznadziejna sprawa.
O rany. Najgorzej.
Przykro mi.
Nie przepraszaj.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dzięki.
O rany. Byłaś tuż przy drzwiach.
Tak. Twoje parkowanie obudziłoby zmarłego.
Nie chodzi tylko o tarcie felgami o krawężnik,
ale też o przeklinanie i krzyki.
„Przepraszam! Mogę jeszcze podjechać? Nie jestem za blisko krawężnika?”
„Super, dziękuję panu!” I tak w kółko.
Możemy chwilę pogadać?
Tak. Chodzi o Douglasa i Poppy?
Tak się spociłeś?
Używasz dezodorantu?
Tak, dziękuję.
Nie chcę rozmawiać o nich.
Ich rozstanie skłoniło mnie do przemyśleń o przyjaźni
i związkach.
I... o skomplikowanych sprawach.
I sam teraz nie wiem...
Czułem, że muszę cię zobaczyć.
Czy to dziwne?
Nie. Cieszę się, że jesteś.
- Tak? - Tak.
Muszę ci coś powiedzieć.
Wydarzyło się niesłychane.
Derek poprosił, żebym na lato zamieszkała z nim w Barstow.
Powiedziałam, że to przemyślę.
Zabrzmi to jak wariactwo, ale...
chyba się zgodzę.
To... totalne szaleństwo!
Wiesz co? Chyba już pójdę.
Dokąd? Dopiero przyjechałeś.
Jadę... na plażę.
- Jest 21:00. - Wiem. Cwane, co?
Mały ruch i pusty parking.
Co jest? Teraz to na pewno się pocisz.
Kolejny problem, który rozwiąże wypad na plażę.
Tekst polski: Konrad Tekliński