‎ผมมือใหม่ก็จริงแต่ท่าสวย
‎ฝึกอย่างหนักหน่วง
‎ถ้าผมไม่ทำคนตายก็คงทำของพัง
‎คงสัก 300 หลา
‎ผมต้องใช้มือโปรมาแสดงแทนแล้ว
‎สวย เดฟ
‎ต้องอย่างนี้สิ
‎คุณตีมือซ้ายได้จริงๆ
‎ใช่ ใช่แล้ว
‎แจ๋วมาก
‎คุณถนัดสองมือเหรอ
‎ผมถนัดเพรสไบทีเรียน
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ผมยินดีมากที่ได้อยู่ตรงนี้
‎ผมพยายามติดต่อชายคนนี้มาออกรายการนานมาก
‎และยิ่งผมรู้จักเขา
‎ผมก็ยิ่งอยากเป็นเขา
‎ผมอยากให้คุณพบกับคนที่คุณรู้จักกันแล้ว
‎ซึ่งถ้าคุณรู้จักเขา คุณจะรักเขาด้วย
‎ศิลปินผู้คร่ำหวอดในวงการ
‎เดวิด แชปเพลล์ครับ ทุกท่าน
‎สวัสดีชาวโอไฮโอ
‎เป็นไงบ้าง เพื่อน
‎- ดีใจมากที่เจอคุณ ‎- ดีใจมากที่เจอคุณ ขอบคุณ
‎ขอบคุณมากที่มาออกรายการนี้
‎คืนนี้ผมชวนญาติพี่น้องมาเพียบ
‎ขอบคุณ ฟังนะ ผมตื่นเต้นมากกับคืนนี้
‎เพราะผมไปหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณ ‎และชีวิตของคุณมาเยอะมาก
‎และผมมีแต่ความนับถือ
‎ให้คุณหมดใจเลยจริงๆ
‎ผมดีใจมากที่ได้จัดรายการคืนนี้ด้วย
‎และมีอะไรอีกรู้มั้ย
‎- เดี๋ยวผมจะให้คุณพูด ‎- ไม่เป็นไรครับ
‎เกือบ 27 ปีก่อน
‎เราได้พบกันครั้งแรก
‎- ในรายการของคุณ ‎- ในรายการของผม
‎ใช่ และที่น่าตลกคือ
‎ครั้งแรกที่ผมน่าจะได้ออกรายการของคุณ
‎ผมไม่ได้ใส่สูท
‎ผมใส่ยีนส์กับเสื้อยืด
‎ผมเลยโดนห้ามร่วม
‎จริงเหรอ กำหนดให้ใส่สูทเหรอ
‎ใช่ คืนนี้ผมเลยใส่สูทมา
‎ผมบอกไม่งั้นผมจะไม่ได้นั่ง ‎ต่อหน้าเดวิด เลตเทอร์แมนอีกแน่
‎- คุณจะได้ไม่โดนห้ามแล้วครั้งนี้... ‎- ใช่ ไม่โดนละ
‎เมื่อ 27 ปีก่อน ชีวิตของคุณเป็นไง
‎ตอนนั้นผมคงอายุประมาณ 19
‎ผมเลิกเรียนมัธยมมาปีครึ่งแล้ว
‎ผมอาศัยอยู่ในนิวยอร์กซิตี
‎การได้ออกรายการของคุณตอนนั้น ‎เป็นเกียรติที่สุดแล้วสำหรับนักแสดงตลก
‎ถ้าได้เดี่ยวไมค์ในรายการของเลตเทอร์แมน
‎ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วในตอนนั้น
‎แล้วผมได้แสดงน่ะ
‎ทุกท่าน ขอเสียงต้อนรับ ‎เดฟ แชปเพลล์ครับ เดฟ!
‎คุณจำได้มั้ยว่าคืนนั้นการแสดงของคุณเป็นไงบ้าง
‎ก็ดีสมกับรายการ
‎ผมสนใจประวัติศาสตร์เล็กๆ ‎ด้านเชื้อชาติมากหน่อย
‎ในนิวยอร์กมีของที่พวกคุณควรเห็น
‎เช่นที่สวนวอชิงตันสแควร์ ของนี้น่าสนใจ
‎มันมีไม้ใหญ่สองต้นที่พวกเขา ‎เคยใช้แขวนคอนักโทษในอดีต
‎แต่พูดให้ชัดคือพวกเขาจะแขวนคอคนขาว
‎และคนดำ
‎คนละต้นกัน
‎ทำอย่างกับว่าเราจะเสียใจงั้นแหละ
‎โชว์ในโทรทัศน์เป็นศิลปะอีกรูปแบบเลย ‎ผมยังมองว่าตัวเองเป็นเดี่ยวไมค์ตามคลับนะ
‎คือผมน่ะเป็นตลกไนท์คลับที่รู้วิธี
‎แสดงทางโทรทัศน์ แต่บรรยากาศในไนต์คลับน่ะ
‎สิ่งที่พัฒนาตัวผมขึ้นมา
‎ผ่อนหนักผ่อนเบาให้กันมากกว่าเยอะ
‎จากที่วงการทีวีเคยเป็นและเป็นอยู่
‎ผมน่ะ อายุเหมือนสักร้อยปีแล้ว
‎ดังนั้นสมัยที่ผมเริ่มแสดงตลก
‎มัน... คุณต้องแจ๋วจริงถึงจะมี
‎โชว์ห้านาทีในรายการเดอะ ทูไนท์ โชว์
‎ส่วนตอนนี้
‎แตกต่างสิ้นเชิง
‎ทุกคนมีสัญญาแสดงตลกยาวเป็นชั่วโมง
‎เหนืออื่นใด การรวบรวม ‎เนื้อหาข้อมูลแสดงนานขนาดนั้น
‎ผมว่าชวนหืดขึ้นคอมาก
‎แต่คุณกลับมีผลงานเยอะมาก
‎ถึงตอนนี้คุณแสดงตลกรวมกี่ชั่วโมงแล้ว
‎ในทุกแพลตฟอร์มบนโลกนี้
‎นั่นสิ ตอนที่เลิกรายการของตัวเอง ‎แชปเพลล์ส โชว์
‎ผมแสดงที่ซานฟรานซิสโกบ่อยมาก ‎แถวเบย์แอเรีย
‎ผมบันทึกการแสดงของผมทุกครั้ง บันทึกเสียงน่ะ
‎นับแล้วน่าจะเป็นเทปความยาวหลายร้อยชั่วโมง
‎ผมหยิบบางมุขในนั้นมาใช้งานในตอนนี้ แต่ว่า
‎ไม่รู้ยังไงผมถึงมองออกว่า ‎ตอนนั้นคือช่วงเวลาพิเศษ
‎ในการพัฒนาฝีมือของตัวเอง
‎ผมเลยบันทึกไว้
‎ในตอนนั้นผมนึกว่า ‎ผมทำชีวิตการงานของตัวเองพังแล้ว
‎ที่คุณเลิกทำรายการทีวีเหรอ
‎ใช่ ก่อนหน้านั้นผมมองไม่เห็นว่าผมจะรอด
‎คงเพราะคุณออกนอกลู่นอกทาง คุณคงเจอ
‎"แหม แย่จัง เรามีคนอื่นดีกว่าคุณ"
‎- นั่นแหละ ‎- ใช่
‎ซึ่งผมคิดว่าเมื่อไม่มีอะไรต้องกลัว
‎และผมทำเพื่อเลี้ยงชีพ
‎และเพราะผมรักงานนี้
‎มันทำให้ผมเก่งขึ้น
‎มันทำให้ผมเป็นนักแสดงตลกที่กล้าหาญกว่าเดิม
‎เรื่องเลวร้ายที่สุดที่เราพอจะนึกได้ว่า ‎มันอาจเกิดขึ้นเวลาจะแสดงคือ
‎เราทำพังยับหรือล้มเหลว
‎แต่พอเรากล้าเผชิญ ล้มบ้างก็ไม่เป็นไร
‎จริงๆ ผมตื่นเต้นอยากพูดถึงหลายเรื่องในคืนนี้
‎หนึ่งในนั้นคือการที่คุณทิ้งรายการของตัวเอง
‎คุณก็รู้
‎เพราะมีทั้งวิดีโอ ทั้งสิ่งพิมพ์ ‎บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์นี้
‎ที่คุณทิ้งรายการ ทุกสื่อพยายามหาคำตอบ
‎"คุณเป็นอะไรไป ‎คุณทิ้งรายการ... มีปัญหาอะไร"
‎บางรายคิดคำตอบให้คุณ
‎เพราะพวกเขาอยากรู้คำตอบจริงๆ
‎และยิ่งผมได้ทบทวนเรื่องนี้นานขึ้น
‎มันก็ยิ่งดูเข้าท่าสำหรับผมเพราะว่า
‎มันเจ๋งเป็นบ้าที่พูดว่า
‎"สวัสดี ทุกคน"
‎แล้วก็บอกลา
‎คือมันแหวกแนวมาก
‎แต่แรกเริ่มน่ะเลวร้ายมาก
‎ใช่
‎คุณกลัวมั้ย คุณน่าจะกลัวเป็นบ้าเลย
‎แน่นอน ผมกลัวมาก
‎แถมยังมีประเด็นทางกฎหมาย ‎ที่เลิกทำรายการไปแบบนั้น
‎ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่มีเงินหรอก ‎เงินที่ผมคิดว่าคงต้องใช้
‎เมื่อตัดสินใจแบบนั้น
‎ช่วงแรกน่ะ สุดยอดแห่งความกลัว
‎เราต้องเผชิญหน้ากับความกลัวในจิตใจเยอะมาก
‎ผมรับมือได้ดีบางเรื่อง แต่ผมมุ่งมั่นไม่ย่อท้อ
‎คุณนึกออกมั้ย
‎ผมไม่อยากตัดสินใจแบบนั้นแล้วกลับ...
‎- แล้วมาสั่งสอนว่าอะไรไม่ควรทำ ‎- แน่นอน
‎ผมเลยต้องคิดหาทาง...
‎แต่จากแง่มุมนี้ คุณไม่เคย ‎มองย้อนไปแล้วคิดเหรอว่า
‎ที่ทำไปนั้นเจ๋งแฮะ
‎พระเจ้าช่วย เคยสิ นี่ไง ‎เดวิด เลตเทอร์แมนมาโอไฮโอและ...
‎แสดงว่าผมทำถูกแล้ว
‎แต่ก่อนที่มันจะออกมาดี มันน่ากลัวจริงๆ เพื่อน
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้น ‎เวลาเราเลิกทำรายการทีวีดังๆ นะ
‎ผมจะเล่าสิ่งที่ไม่เกิดขึ้นละกัน
‎พวกเขาไม่พูดว่า ‎"ขอให้โชคดีกับความอุตสาหะในอนาคต"
‎ไม่มีแบบนั้น
‎โลกนี้เย็นชามาก
‎ผมอ่านเรื่องราวตอนที่คุณ ‎ทิ้งรายการซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎มีพูดถึงเรื่องหนึ่งซึ่งไม่เคยมีการยืนยันชัดเจน
‎ใครบางคนในทีมงานหัวเราะ
‎มุขตลกที่คุณเล่น
‎และคุณคิดว่าเสียงหัวเราะนั้น ‎ไม่ใช่การขำขันในแง่ดี
‎คุณจำเรื่องนี้ได้มั้ย
‎ครับ ผมจำได้
‎เรื่องนี้ทำให้ผมตั้งคำถามสำคัญกับตัวเอง
‎ซึ่งผมก็พยายามหาคำตอบมาแต่แรกอยู่แล้ว
‎คืออย่างนี้ เดฟ ผมอยากแสดงให้ดีที่สุด
‎ตอนนั้น โดยเฉพาะการงานของผมน่ะ
‎ผมรู้สึกตลอดว่ามันจบได้ทุกนาที
‎ผมเลยพลาดที่พยายามมากเกินไป
‎มีหลายครั้งที่เราพยายามมากเกินไป ‎เราจะเล่นกับมุขที่กระทบใจคนน่ะ
‎การเล่นมุขเรื่องเหยียดผิว ‎เหยียดนั่น เหยียดนี่และ...
‎ผมมองว่ามันคือความเสี่ยงทางอาชีพ ‎แต่ผมก็รู้ด้วยว่า
‎ผมเล่นใหญ่เกินจนตัวเองก็รู้สึกอึดอัด
‎ผมไม่ไว้ใจสถานการณ์แบบที่...
‎เราเล่นใหญ่ขนาดนั้นน่ะ
‎คุณจำได้มั้ยว่าคนนั้นหัวเราะมุขอะไร
‎ซึ่งคุณรู้สึก... คุณตีความแล้วว่ามันไม่ถูกต้อง
‎จำได้ แต่ที่ผมจำได้ชัดกว่านั้นคือ
‎ความรู้สึก ที่เสียงหัวเราะนั้นทำให้ผมรู้สึก
‎มีบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ ‎ที่คุณไม่อยากพูดถึงหรือเปล่า
‎มันแย่มากจนผมเลิกทำรายการเลยนะ
‎มันไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ทำให้ผมเลิกหรอก
‎แต่มันเป็นตัวช่วยทำให้ผมตัดสินใจแบบนั้นแน่ๆ
‎คือผมไม่จำเป็นต้องเจอแบบนี้
‎ผมไม่จำเป็นต้องมากังวลเรื่องแบบนี้เลย
‎ผม... เราจะปิดประเด็นนี้หลังคำถามนี้นะ
‎ตามสบายครับ
‎ผมสงสัยจริงๆ ว่า ‎มันมีเนื้อหาอะไร มุขที่คุณเล่นตอนนั้น
‎ตัวมุขไม่ได้เลวร้ายเลย
‎มันตลกจริงๆ
‎เป็นมุขธรรมดา
‎แต่เป็นผมต่างหากที่แต่งหน้าดำ
‎ที่จะโผล่ขึ้นมาทุกครั้งที่เล่นมุขเหยียดผิว
‎ซึ่งเป็นการแสดงที่เล่นให้ดียากมาก
‎คือไม่ใช่ว่ามุขนั้นเลว ‎แต่การได้ยินเสียงหัวเราะผิดที่ผิดเวลา
‎ระหว่างที่เราแต่งตัวแบบนั้น
‎มันทำให้เรารู้สึกอับอาย
‎- นั่นแหละสาเหตุ ‎- เข้าใจได้ครับ
‎ว่าแต่ว่า ผมกล้าชะมัดที่พูดเรื่องนี้
‎แล้วผมล่ะ ผมเป็นคนถามนะ
‎เรื่องดีที่สุดของการเลิกทำรายการนั้น ‎คือการกลับมาที่นี่
‎ตอนนั้นเองผมถึงเริ่มรู้คุณค่าจริงๆ
‎ของการเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน
‎มีคนจากสื่อหรือจากที่ต่างๆ มาตามหาผม
‎และคนที่นี่ปกป้องผมมาก
‎พวกเขาไม่ได้มองผมเป็นคนดังที่ตกกระป๋อง
‎ผมเป็นเหมือนคนทั่วไปมากกว่า
‎การมีชุมชนแบบนี้จะช่วยเรารอด...
‎คุณบอกว่า "ตกกระป๋อง" ‎แต่คุณไม่ได้ตกกระป๋องเลย
‎ถ้ารายการนั้นโดนยกเลิกสิ เรียกว่าตกกระป๋อง
‎ผมหมายถึงถ้าเอเวล นีเวลพยายามกระโดด ‎ข้ามรถ 12 คันแล้วพลาด นั่นแหละตกกระป๋อง
‎ซึ่งผมรู้สึกว่าการพยายามเล่นมุขพวกนี้
‎ซึ่งยากระดับฝีมือของเอเวล นีเวล
‎ผมอยากเล่นได้ดั่งใจ แต่ว่า...
‎ใช่ แต่ขอผมบอกนะ
‎ทุกวันนี้คุณจัดโชว์ตลกทุกงานมีคนรอคิวอยากชม
‎ซึ่งพวกเขายินดีรอ
‎ขอแค่ได้เข้าไปดูคุณ
‎แบ่งปันความคิดและการเขียน...
‎- ที่ขับเคลื่อนทรงพลังกว่าเดิม ‎- ว้าว
‎ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้คุณ ‎ตัดสินใจแบบนั้น ซึ่งผมรู้ว่ามันคือสาเหตุ
‎ตอนนี้คุณประสบความสำเร็จยิ่งกว่าเดิม
‎ซึ่งหมายถึงคุณอยากแสดงตลกเมื่อไหร่ก็ทำได้ละ
‎- ผมดีใจมากที่ทำแบบนั้นลงไป... ‎- ใช่
‎เมื่อมองจากตอนนี้นะ
‎มันคือเรื่องใหญ่ที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตของคุณ
‎นอกจากที่คุณมีลูก
‎มันคือเหตุการณ์ที่หล่อหลอมผมจริงๆ
‎มีหลายเหตุการณ์ต่อเนื่องกัน ‎ไม่ใช่เหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง
‎แต่ถ้าผมแสดงโชว์นั้นจนจบ
‎โดยที่รู้สึกแบบนั้น ผมคงไม่มีวันเหมือนเดิม
‎ว่าแต่ว่า บอกหน่อยซิ เราอยู่ที่ไหน
‎- ที่นี่ ตอนนี้น่ะเหรอ ‎- ใช่
‎เราอยู่ชานเมืองของ ‎เยลโล่ สปริงส์ที่สวยงาม โอไฮโอ
‎นี่แหละ
‎(หมู่บ้านเยลโล่ สปริงส์)
‎เยลโล่ สปริงส์
‎- ที่นี่สุดยอด ‎- ใช่ ดีมาก
‎ที่นี่ไม่เปลี่ยนเลยในร้อยปีนี้
‎แต่มันต้องต่างจากสมัยคุณเป็นเด็กแน่นอน ใช่มั้ย
‎- ด้านความสวยงามก็แทบเหมือนเดิม ‎- ถามจริง
‎ผมจำได้ว่าเดินไปร้านขายของชำแถวนี้กับพ่อ
‎ร้านอาหารตรงนั้นแค่เปลี่ยนชื่อร้าน
‎ธนาคารตรงนั้นก็แค่เปลี่ยนชื่อธนาคาร
‎และตรงข้ามลานต้นคริสต์มาสนี้เป็นร้านน่ารัก
‎ชื่อยังส์แดรี่
‎ใช่ เราเห็นแล้วเมื่อตอนเข้ามา
‎เรายังเห็นวิทยาลัยแอนติออค
‎วิทยาลัยแอนติออคเป็นแหล่ง ‎ขับเคลื่อนทางวัฒนธรรมของที่นี่
‎โดยเฉพาะในทศวรรษ 60
‎เป็นโรงเรียนของคนอย่าง ‎คเร็ตต้า สก็อตต์ คิง
‎พ่อของจอห์น ลิธโกว์ก็เป็นอาจารย์ที่นั่น
‎จอห์น ลิธโกว์ นักแสดงชื่อดังเติบโตที่นี่
‎ครอบครัวของคุณเกี่ยวข้องกับแอนติดอคมั้ย
‎พ่อของผมเคยเป็นครูที่นั่น ‎ผมคิดว่าเขาเป็นพนักงานธุรการซะอีก
‎คุณโตที่นี่เหรอ
‎บางช่วง พ่อแม่ของผมหย่ากันน่ะ
‎คุณเกิดในดีซี
‎ผมอยู่ที่ดีซีหลายปี แต่พ่อของผมอยู่ที่นี่
‎ดังนั้นตั้งแต่ปี 76 ผมจะมาเที่ยว ‎ช่วงคริสต์มาส ผมเรียนมัธยมต้นที่นี่
‎อะไรที่มั่นคงจนทำให้ที่นี่ไม่เปลี่ยนแปลง
‎ผมว่าเสน่ห์ของชีวิตในเมืองเล็กๆ ก็คือ
‎ทุกวันของเราคาดเดาได้มากกว่าที่อื่น
‎พบใบหน้าของคนคุ้นเคย
‎ทุกคนรู้จักชื่อผม ผมรู้จักชื่อของพวกเขา
‎เวลาเรามีชื่อเสียง ทุกคนรู้จักเราก็จริง ‎แต่เราไม่รู้จักใครเลย
‎- แต่ที่นี่ ทุกคนมีชื่อเสียง ‎- ที่นี่ไม่ใช่เมืองเล็กธรรมดา
‎เรารู้สึกแบบนั้นแหละ
‎นี่ไม่ใช่ของแปลกใหม่
‎มันมีมาพร้อมเมืองนี้
‎- พระเจ้าช่วย ใช่ ‎- การตื่นรู้ การเรียกร้องความเปลี่ยนแปลง
‎จากที่ได้อ่านเกี่ยวกับเยลโล่ สปริงส์มานิดหน่อย
‎มีสัมพันธ์ชัดเจนระหว่างชุมชนนี้
‎กับการค้าทาส
‎มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ตรงไปตรงมา
‎แต่มีอยู่แน่นอนและเมืองนี้ดูเหมือนมีบทบาทสำคัญ
‎ในการช่วยชายและหญิงหลุดพ้นความเป็นทาส
‎คุณรู้เรื่องประวัติศาสร์เรื่องนี้ของเมืองนี้บ้างมั้ย
‎รู้แน่นอน โอไฮโอคือหนึ่งในรัฐที่ประกาศเลิกทาส
‎การค้าทาสไม่เคยถูกกฎหมายในรัฐโอไฮโอ
‎แต่เราไม่มีสิทธิ์เลือกตั้งเหมือนกัน
‎ดังนั้นเสรีภาพก็ผิดกฎหมาย
‎การค้าทาสก็ผิดกฎหมายสำหรับคนดำ
‎แม่น้ำโอไฮโอคือเส้นทาง
‎พวกเขาส่งทาสไปเคนทักกีทางน้ำ
‎คนที่นี่จำนวนมากเป็นเควกเกอร์ ‎เป็นเมนโนไนต์ อะไรพวกนี้
‎แต่พวกเขาต่อต้านการค้าทาส ‎เมืองนี้เลยเป็นหนึ่งในเมืองที่ประกาศเลิกทาส
‎บ้านเก่าแก่บางหลังจะมีช่องทางลับ
‎ให้พวกทาสซ่อนตัว เรื่องนี้คือ ‎ประวัติศาสตร์สำคัญของท้องถิ่นเรา
‎ปีนี้เพราะโควิดก็เลยไม่ได้จัดงาน
‎แต่ตามธรรมเนียมแล้ว ในวันที่สี่กรกฎา
‎เราจะไปสถานที่หนึ่งเพื่อดูพลุไฟ ที่สวนกอนต์
‎สวนกอนต์คือพื้นที่ซึ่งเมืองนี้ได้รับบริจาค
‎จากชาวแอฟริกัน-อเมริกันที่ชื่อวีลลิ่ง กอนต์
‎เขาเคยเป็นทาส
‎"เจ้านาย" ของเขายอมให้เขาไถ่ตัวเอง
‎ดังนั้นเวลาเขาเสร็จจากงานในไร่ของนาย
‎เขาจะไปทำงานในไร่อื่น
‎เพื่อเอาค่าจ้าง
‎สุดท้าย เขาก็ซื้ออิสรภาพให้ตัวเองได้
‎ทั้งครอบครัวเขาได้อิสรภาพ น่าจะห้าคน
‎เขากลายเป็นเจ้าของที่ดินที่นี่
‎มีบทบาทสำคัญมากในการก่อตั้ง ‎มหาวิทยาลัยเอกชนคนดำ วิลเบอร์ฟอร์ซ
‎อยู่แถวนี้แหละ
‎แล้วตอนที่เขาตาย เขาก็บริจาคสวนนี้ ‎ให้หมู่บ้านเยลโล่ สปริงส์
‎ที่นั่นคือมุมโปรดของผมในเมืองนี้
‎ในวันที่สี่กรกฎา
‎คนขาวจะมาจากทั่วทุกทิศ
‎เพราะเราจัดพลุไฟสวยที่สุดในภูมิภาคนี้แล้ว
‎พวกเขาจะนั่งบนที่ดินซึ่งคนดำบริจาคให้
‎คนดำที่ถูกบังคับให้ซื้ออิสรภาพของตนเอง
‎และฉลองสิ่งที่ประเทศนี้สัญญาจะมอบให้
‎เรื่องนี้แหละคือความย้อนแย้งที่งดงามของเมืองนี้
‎ความเป็นจริงก็คือ ทุกเดือนหรือทุกปีนี่แหละ
‎หญิงหม้ายทุกคนในเมืองนี้ ‎ได้ประโยชน์จากกองทุนของเขา
‎เป็นน้ำตาลหนึ่งปอนด์กับแป้งหนึ่งปอนด์
‎จนถึงวันนี้ ภรรยาหม้ายของพ่อผมก็ได้รับ
‎น่าทึ่ง
‎พ่อของผมกับเพื่อนๆ ริเริ่มบางอย่างที่นี่
‎เรียกว่าสัปดาห์วัฒนธรรมแอฟริกัน-อเมริกัน
‎อะไรสักอย่างที่จะฉลอง ‎วัฒนธรรมคนดำในเมืองเล็กๆ ของโอไฮโอ
‎ผมเคยแสดงตลกในวันงานปีแรก เจ๊ง
‎- คุณเจ๊ง... ‎- ผมเจ๊ง คืออย่างนี้
‎ผมว่าจะแสดงตลกเพื่อช่วยงานพ่อ
‎แต่สัปดาห์นั้นมีนักแสดง มีนักพูดหลายคนน่ะ
‎งานนี้ยังมีอยู่มั้ย มีรูปแบบนั้นหรือเปล่า
‎มีครับ หลายงานที่ผมทำ ‎ก็เป็นส่วนหนึ่งในประเพณีนั้น
‎- เหรอ ‎- เราจัดปาร์ตี้ที่นี่
‎ในโรงนาของเพื่อนบ้านผม ‎ชื่อเดอะ จุ๊ก จอยท์
‎ศิลปินดังๆ จากทั่วโลกจะบินมาที่นี่
‎และแสดงในโรงนาเล็กๆ
‎น่าสนุกมากนะครับ
‎ยอดเยี่ยมไปเลย
‎พ่อของผมเลี้ยงผมมาแบบนี้
‎การเมืองอยู่ในชีวิตประจำวัน ชุมชนคือทุกอย่าง
‎อะไรแบบนี้แหละ
‎เราเปลี่ยนโลกไม่ได้ ‎แต่เราทำให้มุมหนึ่งของโลกน่าอยู่ได้
‎- ใช่ ‎- จริยธรรมประเภทนี้แหละที่ผมยึดถือ
‎ผมเห็นธงสีรุ้งด้วย
‎ใช่แล้ว เราต้อนรับเกย์
‎ไม่ว่าจะเป็นใคร ‎เรายินดีต้อนรับสู่เยลโล่ สปริงส์
‎เราอยากทำให้ทุกคนรู้สึกปลอดภัยและสบายใจ
‎เวลาคุณขับรถเข้าเมือง ‎จะเห็นป้ายเขียนว่า "น้ำใจ"
‎ซึ่งเป็นคำขวัญของท้องถิ่นนี้
‎แต่ที่ผมชอบมาตลอดเกี่ยวกับเมืองนี้ ‎หนึ่งในหลายสิ่งที่ผมชอบ
‎ในทางประวัติศาสตร์ เมืองนี้ ‎เป็นแถวหน้าของการปลดแอกมาตลอด
‎ไม่รู้จะจำกัดความอะไรดีกว่านี้นะ ‎ที่นี่คือเกาะของเบอร์นี แซนเดอร์ส
‎กลางทะเลทรัมป์
‎และเรื่องที่ผมชอบมากที่สุดเกี่ยวกับเมืองนี้
‎คือการโหยหาความเป็นชุมชน
‎ผมจำหน้าทุกคนได้
‎พวกเขารู้จักลูกๆ ของผม
‎ชื่อเสียงระเหิดไปกับชีวิตประจำวัน
‎พอพวกเขาคุ้นเคยกับเรา... ‎คุณคิดว่าคนดูมาที่นี่มาดูผม
‎พวกเขารู้จักผมแล้ว
‎พวกเขามาที่นี่ดูคุณต่างหาก
‎ที่นี่เราอยู่อย่างอบอุ่นน่ะ คุณนึกออกมั้ย
‎- คุณค้นพบเรื่องนี้ตั้งแต่เด็กเหรอ ‎- ใช่แล้ว
‎จริงๆ แล้วผมเคยมองข้ามความสำคัญ
‎ว่าการอยู่ที่นี่ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยแค่ไหน
‎แต่มีหลายคนในชุมชนที่สอนผมหลายอย่าง
‎ดูแลผมในแบบที่ผมไม่รู้ตัว ‎จนกระทั่งผมโตขึ้นถึงได้สำนึก
‎- ลูกๆ ของคุณอายุเท่าไหร่กันแล้ว ‎- คนโตสุดอายุ 19 เขาจะ 20 เดือนตุลานี้
‎เป็นไงบ้าง
‎โอ้โฮ เด็กนั่นสุดยอด เขาเจ๋ง
‎เขายอดเยี่ยม ผมรักเขา
‎ต้นแบบใหม่ดีกว่าต้นแบบเก่าแล้วน่ะ
‎วิธีคิดของเด็กรุ่นนี้ สร้างแรงบันดาลใจนะ
‎เขากล้ากว่าผมสมัยผมวัยเดียวกันเยอะ
‎ซึ่งคุณจะคิดว่ามันย้อนแย้ง ‎แต่มันคือความจริงในทางสังคม
‎และการที่เขาตัดสินใจ ‎เรื่องสำคัญมากได้แล้วว่าตัวตนเขาคือใคร
‎หรือเขาอยากเป็นใคร
‎การที่เด็กรุ่นนี้มีการตัดสินใจที่ดี มีความซื่อสัตย์
‎เพราะพวกเขาโดนกระหน่ำด้วยข้อมูล...
‎ยากจะโกหกเด็กสมัยนี้แล้ว
‎เล่าเรื่องคนอื่นด้วยสิ
‎น้องชายของเขา อิบราฮิม ‎คนนี้คือคู่แข่งคนสำคัญของผม
‎เขาเป็นเด็กตลก จริงๆ แล้ว
‎ในบรรดาลูกทุกคน ‎เขาคือคนเดียวที่เคยลองเดี่ยวไมค์
‎เคยลองครั้งหนึ่งที่ ‎เดอะ คอเมดี้ เซลลาร์แล้วทำได้ดีเยี่ยม
‎- มันตลกมาก ‎- เยี่ยมมาก
‎ใช่ และกล้าหาญมาก
‎มันเปิดโอกาสให้เขาหรือเปล่า ‎หรือมันพอจะทำได้มั้ย
‎เขาไม่เคยพูดถึงเรื่องจะแสดงแบบนั้นอีกเลย ‎ผมว่าเขาแค่อยากระบายให้คนดูฟัง
‎เหรอ
‎แต่ผมชอบมาก การที่เขาสนใจจะทำ
‎- ผมว่ามันสวยงาม ‎- ใช่
‎และลองทำและทำได้ดี
‎- แล้วก็มีคนที่สาม ‎- ลูกสาวของผม แฝดของผม
‎เธอเป็นผมในรูปแบบเด็กน้อยน่ารัก ‎ที่ผมไม่เคยเป็น
‎- น่ารักมากนะ ‎- ใช่
‎ภรรยาของผม ตอนที่ลูกๆ ยังเล็ก
‎เธอคือคนเลี้ยงเป็นหลัก
‎ส่วนผมก็เขียนบท ผมทำงาน
‎วลีนั้นว่ายังไงนะ
‎แม่คือทุกอย่างของลูกน่ะ
‎เธอคือทุกอย่างของลูกจริงๆ
‎ผมทำแค่ ซึ่งก็ไม่ได้สำคัญอะไรหรอก
‎แค่คอยเสริมให้เด็กๆ รับรู้ว่า
‎ผมคือสามีของแม่ที่เจ๋งสุดเท่าที่พวกเขาจะหาได้
‎- เหรอ... ‎- เป็นเกมที่ยาวนานนะเพราะว่า...
‎เด็กๆ พ่อมีเรื่องอยากบอกลูก
‎ผมเคยเล่าเรื่องบ้าบอมากมายให้ลูกฟัง ‎เพื่อตอกย้ำว่าผมเจ๋งแค่ไหน
‎ให้พวกเขารู้ว่าไว้ใจผมได้ด้วย ‎ผมไม่เคยมองตัวเองเป็นพ่อผู้มีอำนาจเหนือลูก
‎ผมมองตัวเองเหมือนตำราอ้างอิง
‎ถ้าลูกถามคำถามถูกต้อง ‎ผมก็มีข้อมูลมากมายจะบอกได้
‎แล้วความสัมพันธ์ของคุณกับลูก ‎เหมือนที่คุณมีกับพ่อมั้ย
‎เหมือนที่สุด
‎พ่อของผมน่ะ เขาไม่เคยบอกให้ผมทำนั่นทำนี่
‎ซึ่งคุณต้องคิดแน่ว่าผมโตมาแปลกๆ
‎เขาให้ความสำคัญ ‎กับการที่เราต้องตัดสินใจเองได้
‎ซึ่งมันตรงกันข้ามกับสัญชาตญาณจริง
‎ซึ่งผมเคยคิดว่าสิ่งนี้ทำร้ายผม
‎แต่พอผมยิ่งโตขึ้น ผมเข้าใจละว่า ‎ทำไมพ่อเลี้ยงผมมาแบบนี้
‎เขาอาจช่วยผมคัดแยกชิ้นส่วนปริศนา
‎แต่เขาจะไม่แก้ปริศนาให้ผม
‎เขาเคยบอกว่ารักคุณหรือเปล่า
‎- ตลอดเวลา ‎- ตลอดเวลา
‎จริงๆ แล้ว มันคือสิ่งสำคัญในครอบครัวเราเลย
‎ผมไม่เคยบอกลาลูกๆ ‎โดยไม่บอกว่าผมรักเขาเลยนะ
‎เพราะผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ดังนั้น นี่คือสิ่งสำคัญที่สุด
‎ผมว่าในด้านความมั่นคงน่ะ
‎เราไม่เคยเห็นเด็กที่มั่นใจว่ามีคนรัก ‎โดนรังแกหรอก
‎ไม่เคยเห็นเด็กที่มีความมั่นใจในเรื่องนี้ ‎โดนเมินด้วย
‎บางครั้งการรู้ว่ามีใครสักคนห่วงใยเรา
‎เป็นแรงบันดาลใจ เป็นพลังให้เรากล้าหาญ
‎เด็กๆ รู้จักเปรียบเทียบ ‎ชีวิตของตัวเองกับเด็กส่วนใหญ่มั้ย
‎และชีวิตของพวกเขาในอนาคตน่ะ
‎หน้าที่การงานของผม ‎คงไม่ได้กำหนดชีวิตของพวกเขา
‎ในแบบที่ทุกคนคิดเพราะเราไม่ได้อยู่ในฮอลลีวูด
‎ไม่มีปาปารัสซีคอยตามเก็บรูปของเด็กๆ
‎ชุมชนปกป้องพวกเขาในแง่นี้
‎และอีกอย่างคือเวลาส่วนใหญ่ที่ผมอยู่ที่นี่
‎อาชีพของผมย่ำแย่นะ ใครจะมาสนล่ะ
‎คุณนึกออกมั้ย
‎ผมเพิ่งมีเงินเอง
‎ชุมชนของเราเพิ่งคุ้นกับการมีเงินด้วยกันนี่แหละ
‎ผมยังเตาะแตะอยู่เลยตอนเริ่มงานนี้ ผมอายุ 14
‎ตอนที่ผมไปนิวยอร์ก ทุกคนจับจ้องผมและระวัง
‎ไม่ให้ผมเล่นมุขล้ำเส้นผิดทาง
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมจะต้องขอบคุณตลอดไป ‎แต่ผมจำได้ว่าสักหนึ่งปีก่อน
‎นักแสดงตลกชาวนิวยอร์ก ‎วิลเลียม สตีเวนสันเสียชีวิต
‎ผมไปร่วมงานศพเขา ‎เพราะผมอยากให้ครอบครัวของเขารู้ว่า
‎เขาคือคนสำคัญของวงการเรา
‎แล้วพอผมมองไปรอบห้องประกอบพิธี ‎เห็นนักแสดงตลกที่ผมรู้จัก
‎ทั้งหน้าใหม่ หน้าเก่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
‎ผมเลยได้รู้ว่าคนเหล่านี้
‎มีอิทธิพลต่อผมพอๆ กับชุมชนที่ผมอยู่
‎เป็นสมาคมที่แปลกดีนะ นักแสดงตลกตัวจริง
‎ใช่ น่าสนใจนะ ผมมีเพื่อนที่ผมรู้จักตั้งแต่ประถม
‎แล้วผมก็มีเพื่อนที่ผมรู้จักตั้งแต่ไปแคลิฟอร์เนีย
‎แล้วเริ่มตั้งสมาคมตลก
‎ซึ่งนั่นเป็นกลุ่มหนึ่ง
‎ที่ผมรักมากพอกับกลุ่มเพื่อนเก่า
‎มันคือกลุ่มที่...
‎- เราพูดจาภาษาเดียวกัน ‎- ผมเข้าใจละว่าทำไมตำรวจ...
‎- ใช่ ‎- ถึงคบแต่ตำรวจด้วยกัน ผู้ร้ายคบแต่ผู้ร้าย
‎มันเป็นเรื่องของการรู้ภาษาเดียวกัน
‎- คุณเป็นมุสลิมเหรอ ‎- ครับ
‎- คุณมาเป็นมุสลิมเมื่อไหร่ ‎- ตอนผมอายุ 17
‎- เกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น ‎- ไม่รู้สิ
‎เป็นความเชื่อเรื่องพระเจ้าล่ะมั้ง
‎ผมเปล่า นี่...
‎ผมควรเกริ่นด้วยการพูด ‎เหมือนว่าผมไม่เก่งเรื่องนี้
‎ตอนผมอายุ 17 ผมอยู่ในวอชิงตัน
‎ที่นั่นมีร้านพิซซ่าอยู่ตรงข้ามบ้านของผม
‎และในร้านนั้นมีแต่คนมุสลิมทำงาน
‎ผมเคยเข้าไปยิงมุขที่นั่น
‎และผมก็มีนิสัยขี้สงสัยด้วย
‎ผมจะถามเรื่องศาสนาของเขา
‎แล้วชายคนที่ตอบก็ทุ่มเทจิตใจ ‎ให้ศาสนามาก มีพลังชวนเชื่อมาก
‎ผมชอบมุมมองนั้นที่เขามีต่อศาสนา
‎ซึ่งผมคิดว่าสิ่งเหล่านี้หล่อหลอมให้ผมตัดสินใจว่า
‎ผมอยากมีชีวิตที่มีความหมาย
‎ชีวิตที่มีจิตวิญญาณ
‎ไม่ใช่แค่ว่ามือใครยาวสาวได้สาวเอา ‎แต่ผมคิดเสมอว่า
‎ชีวิตควรมีความหมาย
‎แม้แต่ตอนนี้
‎เรากำลังนั่งอยู่ใจกลางลานอะไรสักอย่าง
‎แต่หลายเดือนที่ผ่านมา ‎เราจัดแสดงที่นี่ไปแล้ว 26 ครั้ง
‎ต้นทุนสูงมาก ลำบากด้วย ‎มีคนมากมายทำงานหนัก
‎แต่ทุกคนที่จัดงานแสดงเหล่านี้เป็นชาวโอไฮโอ ‎หรือผูกพันกับชุมชนของเรา
‎หลายคนตกงาน ทำงานไม่ได้
‎และการที่ผมจัดแสดงเดี่ยวไมค์ ‎ทำให้เราทุกคนกลับมาตั้งหลักได้
‎สำหรับผมนั่นแหละมีความหมาย
‎ผมแสดงเดี่ยวมาเป็นล้านครั้ง
‎แต่ 26 ครั้งล่าสุดนี้มีความหมายมากสำหรับผม
‎เพราะนี่คือการที่ชุมชุนของผม ‎มอบบางอย่างแก่ชาวโลก
‎เครื่องยนต์ของเขามีปัญหานะ
‎ไม่มีอะไรหรอก
‎ผมสั่งพิซซ่ามาส่ง
‎ตอนนี้ที่นี่เป็นศูนย์วิจัยระบบนิเวศ ‎แต่เล่าสมัยที่มันยังเป็นที่ตั้งแคมป์หน่อยสิ
‎เด็กประถมหกจะมาตั้งค่ายประจำปีที่นี่ ‎ลูกๆ ของผมก็เคยมา
‎เราจะเดินทางไกลศึกษาธรรมชาติ
‎เจ้าหน้าที่จะแนะนำนกสายพันธุ์ต่างๆ
‎สมัยนั้น
‎ผมอยู่กับแม่ที่ดีซี
‎แต่ผมเคยอยู่ที่นี่สักหนึ่งปีมั้ง ซึ่งทำให้
‎ผมเข้าใจแนวคิดเรื่องธรรมชาติจริงๆ
‎คุณไม่ขัดขืนการเปลี่ยนแปลงเลยนะ
‎- คุณต้อนรับมันด้วยซ้ำ ‎- ผมชอบการเปลี่ยนแปลง
‎สิ่งหนึ่งที่ผมชอบมากคือ
‎พ่อผมมีเคเบิลทีวี
‎ซึ่งเปลี่ยนชีวิตผมเลยนะ
‎เอ็มทีวีกับรายการพวกนั้นที่ผมเคยดู
‎เป็นยุคทองทางวัฒนธรรมจริงๆ
‎- ใช่ ‎- ผมเคยไม่นอนทั้งคืน
‎เพื่อดูทีวีช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์
‎สรุปว่าคุณอยู่กลางความสวยงาม ‎ของธรรมชาติและเคเบิลทีวี
‎ยอดเยี่ยมที่สุด
‎เด็กคนหนึ่งต้องการอะไรอีก
‎นี่เรากำลังมุ่งหน้าไปที่แม่น้ำ ‎ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเมืองใช่มั้ย
‎ใช่ครับ แม่น้ำเยลโล่ สปริงส์
‎ชาวบ้านเคยคิดว่าแม่น้ำสายนี้ ‎มีเวทมนตร์รักษาโรคทุกชนิด
‎และมีตำนานท้องถิ่นบอกว่า ‎ถ้าเราดื่มน้ำจากแม่น้ำนี้
‎เราจะกลับมาที่นี่เสมอ
‎คุณเคยดื่มน้ำจากที่นั่นมั้ย
‎เห็นอยู่ว่าผมดื่มไปเยอะ
‎- นั่นสิ ผมก็ว่างั้น ‎- ผมไม่เคยจากไปไหนเลย
‎ถ้าคุณเชื่อเรื่องตำนาน มันก็สมเหตุผลที่สุด
‎ทีนี้ผมกำลังอ่านเรื่องที่คุณเป็นมุสลิม
‎แล้วมีพูดถึงบางอย่างที่ผมสนใจมาก
‎บ่อน้ำแห่งแซมแซม
‎มีบ่อน้ำหนึ่งชื่อแซมแซม อยู่ในซาอุดีอาระเบีย
‎ตำนานกล่าวว่า
‎ครอบครัวหนึ่งกำลังเดินฝ่าทะเลทราย ‎และกระหายน้ำแทบตายแล้ว
‎จู่ๆ ตรงหน้าพวกเขาก็มีบ่อน้ำ ‎ที่ไม่มีวันแห้งปรากฏขึ้น
‎- คุณกับผมไปดูสิ่งนี้ได้ ‎- ใช่ ผมไปดูได้
‎ส่วนคุณคงต้องโทรศัพท์ติดต่อหลายสายหน่อย
‎คุณเคยไปที่นั่นมั้ย
‎เคยครับ
‎ที่นั่นมีแต่ชาวมุสลิมที่อยากไป
‎ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว
‎ไม่ใช่ และไม่ควรเป็นด้วย
‎เรื่องเกี่ยวกับศาสดาอับราฮัมและภรรยาของเขา
‎คำว่า "แซมแซม" เป็นภาษาอารบิก
‎แปลว่า "หยุดๆ" เพราะเมื่อมีคำสั่งว่า
‎ให้บ่อน้ำนี้ปรากฏขึ้น ‎น้ำในบ่อจะกระฉอกออกมามากไป
‎จนภรรยาของเขาต้องกรี๊ดร้องว่า "หยุดๆ" ‎เพราะมันล้นเกิน
‎แล้วพวกเขาก็เล่าขานว่า ‎มันคือบ่อน้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง
‎สิ่งที่เรื่องนี้ทำให้ผมสบายใจคือ
‎ความคิดที่ว่าน้ำทั้งหมดนี้เกิดจากแหล่งเดียว
‎เป็นความมีน้ำใจที่สุด
‎และถึงแม้เราคงไม่เข้าใจเจตนาของแหล่งที่มานี้
‎เราก็เชื่อมโยงกัน ผูกพันกันผ่านสิ่งนี้
‎ไม่ใช่ว่ามีการบอกเล่าในพื้นที่สาธารณะ
‎มันเป็นทัศนะหนึ่งของ ‎ความเชื่อทางศาสนาในกลุ่มเล็กๆ
‎เป็นศาสนาที่งดงาม ศาสนาที่งดงามมากจริงๆ
‎และแนวคิดในศาสนานั้นสะท้อนออกมา
‎ในศรัทธาส่วนใหญ่ของอับราฮัม
‎เราจะเห็นแนวคิดนี้ในศาสนาคริสต์หรือยิว
‎แต่ประเด็นคือสถานที่นั้นมีความหมาย
‎สถานที่ซึ่งเรามาเรียนรู้ ที่ซึ่งเรามาเพื่อเข้าใจ
‎เรามาถึงนี่โดยไม่รู้อะไรเลย
‎เราเรียนรู้แล้วก็ใช้ชีวิตต่อไป
‎นี่อะไร
‎นี่คือน้ำพุ
‎เดฟ คุณจะดื่มน้ำพุมั้ย
‎- ดื่มสิ ‎- ผมจะจิบถ้าคุณดื่ม
‎- ไม่จริงน่า ‎- ผมสบายดี
‎แจ๋วมาก
‎สุดยอดแล้ว
‎ขออีกสักหน่อย ขอโทษที
‎คุณจะกลับมาที่นี่แน่
‎ไม่ใช่แค่จะกลับมาที่นี่ ผมจะซื้อบ้านที่นี่เลย
‎เมื่อประธานาธิบดีคนปัจจุบันพูดว่า
‎"เราจะพิจารณานโยบาย ‎ขับไล่มุสลิมออกจากประเทศนี้"
‎มันทำให้คุณรู้สึกยังไง
‎เราไม่ได้คาดหวังจะได้ ‎ความเห็นใจหรือเข้าใจมากมาย
‎หรือการให้เกียรติวัฒนธรรมอื่นจากคนแบบนี้หรอก
‎ที่เราเศร้ากับเรื่องนี้คือตำแหน่งนั้น ‎ไม่ค่อยมีมนุษยธรรมอีกแล้ว
‎แต่ตำแหน่งนั้นเคยแสดงความเห็นใจด้วยเหรอ
‎ตอนที่ไบเดนเรียกทรัมป์ว่า ‎ประธานาธิบดีเหยียดผิวคนแรก
‎เรารู้ดีว่ามันไม่จริง
‎แล้วผมรู้สึกยังไงเหรอ ‎เมื่อได้ยินคนขาวพูดเรื่องงี่เง่า
‎ผมรู้ว่าคนขาวรวยๆ เรียกคนขาวจนๆ ว่าขยะ
‎สาเหตุเดียวที่ผมรู้เรื่องนี้ก็เพราะ ‎ปีที่แล้วผมหาเงินได้มาก
‎คนขาวรวยๆ บอกผมเอง ‎พวกเขาพูดกันในปาร์ตี้คอกเทล
‎ซึ่งผมไม่ชอบเลย
‎ผมเคยยืนเข้าแถวกับพวกเขา ‎เหมือนที่คนอเมริกันทุกคนต้องทำ
‎ตามวิถีประชาธิปไตย
‎ไม่มีใครแซงคิวเพื่อเลือกตั้ง
‎ผมก็ฟังพวกเขาคุยกัน
‎ผมฟังเขาพูดจาไร้เดียงสาประสาคนขาวจนๆ
‎โอ้โฮ โดนัลด์ ทรัมป์จะได้เข้าวอชิงตัน
‎และเขาจะต่อสู้เพื่อเรา
‎ผมก็ยืนตรงนั้นคิดในใจว่า "ไอ้งั่งเอ๊ย"
‎นายมันจน
‎เขากำลังสู้เพื่อฉันต่างหาก
‎ในทุกความสัมพันธ์น่ะ
‎โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่าง ‎พลเมืองกับรัฐ ความไว้ใจสำคัญที่สุด
‎ซึ่งผมคิดว่าเราเกิดวิกฤติ ‎ขาดศรัทธาต่อประเทศตนเอง ซึ่งก็มีเหตุผล
‎และที่น่ากลัวคือ
‎ดูเหมือนประชาชนไม่ไว้ใจกันเอง
‎นั่นแสดงว่าความเป็นชาติของเรามีปัญหา
‎จนทำให้ประชาชนกักตุนกระดาษชำระและกระสุน
‎ตั้งแต่ระยะแรกที่เกิดโรคระบาด
‎มันน่ากลัวนะ
‎แต่ที่นี่ ผมรู้ว่าหลายคน ‎เดินผ่านชั้นวางกระดาษชำระ
‎เพราะพวกเขารู้ว่าที่บ้านยังมี
‎ที่ร้านค้าในเมืองนี้ ‎เลยมีกระดาษชำระขายนานกว่าที่อื่น
‎นี่แหละที่ผมพยายามจะบอกคุณ ชุมชนสำคัญมาก
‎และการหล่อเลี้ยงความไว้ใจกัน ‎ในชุมชนคือสิ่งสำคัญมาก
‎ไม่ว่าพวกคุณถกเถียงกันในเรื่องใดๆ
‎เราต้องเชื่อมั่นว่าสังคมจะมี ‎ระดับจริยธรรมที่เรายอมรับกันได้
‎นั่นแหละคือนิพพานแล้ว
‎แต่ผมกังวลเรื่องที่ว่าโลกนี้จะเป็นยังไงต่อไป
‎จะมีรถถังออกมาวิ่งตามท้องถนนหรือไง
‎หรือจะมีสงครามกลางเมืองอีกครั้ง
‎หรือนี่ผมคิดมากเกินไปเอง
‎เพราะคุณคิดว่า
‎จะมีระดับจริยธรรมที่ยอมรับร่วมกันได้
‎ผมเชื่อว่าพระเจ้าควบคุมได้
‎ไม่ว่าผมจะกังวลเรื่องอะไร
‎ผมทำได้แค่พยายามในส่วนของผม
‎และผลที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวกับผมแล้ว
‎แต่ผมทำสิ่งที่ผมคิดว่าดีที่สุด
‎แต่ผมไม่รู้หรอกว่าอะไรดีที่สุด ‎เพราะผมก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง
‎แต่ผมเชื่อว่างานสร้างสรรค์นี้มีเป้าประสงค์
‎มันพิสูจน์ว่าบางอย่างที่สมบูรณ์แบบมีอยู่จริง
‎- เราต้องเชื่อมั่นในอะไรสักอย่าง ‎- ใช่
‎ไม่งั้นแล้วเราจะมีชีวิตต่อไปทำไม
‎แต่ส่วนใหญ่แล้ว การตื่นรู้ว่า ‎สิ่งเหล่านี้เกินที่เราจะควบคุม
‎คุณว่ามันชวนสบายใจเหรอ
‎ผมว่ามันน่าสบายใจ
‎ผมทำได้เฉพาะสิ่งที่ผมตั้งใจจะทำน่ะ
‎ในกรณีที่ผมช่างคิดขนาดนั้นว่า ‎ผมกำลังทำอะไรอยู่นะ
‎อีกครั้งที่ผมขอใช้คำว่า "แจ๋ว" กับคุณ
‎แต่ความจริงคือ คุณไม่ได้อยู่ในนิวยอร์ก
‎แต่คุณใช้เวลาอยู่นิวยอร์กนานมาก
‎คุณไม่ได้อยู่ในลอสแอนเจลิส ‎แต่คุณใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานมาก
‎คุณเล่นหนังไปกี่เรื่องครับ ‎สมัยอยู่ลอสแอนเจลิส 18 หรือ 19 เรื่องมั้ย
‎ครับ
‎สุดยอดเลยนะ คุณเริ่มเล่นหนัง
‎- ตอนอายุสัก 20 มั้ย ‎- สิบเก้ามั้ง
‎และเรื่องล่าสุดคือ อะ สตาร์ อีส บอร์น ใช่มั้ย
‎ครับ ผมเจอแบรดลีย์ คูเปอร์ที่นี่ ในโอไฮโอ
‎เขามาปาร์ตี้ที่ผมจัด
‎เขาชวนผมไปเล่นหนังเรื่องนี้
‎ผมได้ดู ฮาล์ฟ เบค
‎ครับ
‎และคุณน่าจะใส่
‎ชุดคนคุก เป็นจัมพ์สูทสีเขียวเข้มมั้ง
‎ครับ ชุดนั้นสีฟ้า
‎และทีนี้ผมเห็นคุณ
‎ในรายการต่างๆ ในหลายสถานที่
‎คุณใส่จัมพ์สูท
‎- มีชื่อของคุณติดอยู่ ‎- ใช่
‎คือไม่มีใครดูดีจริงๆ หรอกกับการใส่จัมพ์สูท
‎แต่คุณน่ะ ผมคิดว่า "คนนี้ดูดีเวลาใส่จัมพ์สูท"
‎แล้วทีนี้ ผมเห็นอีกทีในหนัง
‎ผมก็คิดว่า "นั่นไง
‎เขามีชุดแบบนี้เป็นตู้แน่"
‎บางงานน่ะ มันตลกดีเพราะเราไม่รู้จะใส่อะไร
‎เวลาดูริชาร์ด ไพรเออร์: ไลฟ์ อิน คอนเสิร์ต
‎คนดูก็พูดว่า "เรื่องที่เขาใส่สูทสีแดง"
‎- หรือ "รองเท้าปักเลื่อม" น่ะ ‎- ใช่
‎แม้แต่การแต่งตัวมาคืนนี้ก็ปวดหัวมาก
‎ผมเข้าใจดีเพราะผมขอแค่จัดรายการ
‎สิ่งที่ผมไม่อยากยุ่งคือเสื้อผ้า
‎และตอนนี้ นี่แหละที่ผมคิดออก
‎ผมขอโทษ
‎เอาละ สมัยคุณทำรายการเลตเทอร์แมน
‎ชื่อเสียงมีผลต่อชีวิตของคุณในรูปแบบไหน
‎หรือคุณทำงานตลอดเวลา
‎จนไม่เคยรู้สึกในเรื่องนี้
‎เป็นอย่างหลัง
‎ผมรู้ว่ามันฟังดูงี่เง่า แต่มันเป็นอย่างนี้จริงๆ
‎เพราะเมื่อเราเริ่มต้นน่ะ
‎ตัวผม ทีมงานของผม พนักงานของผม
‎เราคิดว่าจะโดนยกเลิก ‎เพราะผมเคยโดนยกเลิกแล้ว
‎ผมเคยจัดรายการช่วงเช้า
‎ที่เอ็นบีซีซึ่งจัดอยู่ได้หกสัปดาห์
‎ทีนี้ "เดี๋ยวนะ ผมจะไปลงที่ไหนวันจันทร์ ‎ไม่ใช่่ปัญหาของเราแล้ว"
‎เราเลยจดจ่อ
‎ผมรู้สึกว่าคุณเข้าใจเรื่องนี้นะ
‎เราจดจ่อมากขึ้นเรื่อยๆ
‎เพราะเรารู้สึกได้ว่ามีแรงกดดันให้เราทำดีขึ้น
‎แย่นะที่จะพูดแบบนี้ในที่สาธารณะแต่ผมจะพูด
‎ผมชอบการมีชื่อเสียงมาก
‎ดีแล้วครับ
‎ผมหมายถึง ผม...
‎ผมชอบมากจริงๆ ผมไม่อยากเป็นดารานะ
‎แต่ผมชอบการมีชื่อเสียง ฟังแล้วมีเหตุผลมั้ย
‎ช่วยแยกความแตกค่างให้เรารู้หน่อยซิ
‎ดาราคือบทบาทหนึ่ง
‎ดาราคือคนที่เดินบนพรมแดง ‎มีคนถามว่าคุณจะใส่ชุดยี่ห้ออะไร
‎ถ้าคุณเป็นผู้หญิง คุณต้องยื่นนิ้วเท้า ‎โผล่ออกมาเวลามีคนถ่ายรูป
‎- แต่คุณไม่ทำแบบนั้น ‎- ไม่ ผมไม่ทำอะไรแบบนั้น
‎ผมไม่ให้สัมภาษณ์ด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่คุณ
‎ผมไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้นว่า ‎ผมจะทำอะไร ไม่ว่ากับใคร
‎เพราะมันสุดกล้ำกลืนสำหรับผม
‎งานอะไรก็ตามที่ความเห็นชอบของคนอื่น
‎มีผลต่อชีวิตความเป็นอยู่ของคุณมันคืองานที่บ้าบอ
‎คนส่วนใหญ่ไม่ต้องห่วงว่า ‎จะมีคนชอบตัวเองหรือเปล่า
‎สำหรับเรา มันคือการนึกถึงใจเขาใจเรา
‎ยิ่งคุณทุ่มเทตัวเองในฐานะดารา
‎คุณก็จะยิ่งเป็นตัวเองน้อยลง
‎มุขตลกทั้งหมดในห้องนี้
‎แค่อยากเตือนพวกคุณว่า
‎ผมสัญญา ผมพูดแบบนี้มาตลอด
‎เรามีศิลปะชนิดที่ดีที่สุด
‎เราไม่ต้องรู้อะไรเลยนอกจากที่เรารู้
‎และทุกอย่างที่เรารู้มีค่า ‎เพราะวิธีที่เราใช้ความรู้นั้น
‎จงเป็นตัวของคุณเอง
‎ใครจะยังไงช่างมัน
‎เงินจะมาหาคุณเอง
‎พวกคุณส่วนใหญ่คว้าไม่ได้หรอก
‎ผมเพิ่งคุยกับนักแสดงตลกคนหนึ่งเมื่อคืน ‎เรื่องคุณ และเขาบอกว่า
‎"ข้อดีมากของเดฟ แชปเพลล์คือ ‎เขาทำให้เดี่ยวไมค์ยังไม่ตาย
‎เพราะเขามีเรื่องจะเล่า เขาเล่นมุขบ้าบิ่น
‎มุขล้ำเส้น มุขแรงๆ
‎ทำให้คนดูเคือง
‎ซึ่งเขาไม่สนใจ
‎แต่เขาเชื่อมั่นว่าตนเองมีสิทธิ์
‎ที่จะพูด เขียนและนำเสนอเนื้อหานี้"
‎เขาก็บอกว่า "เขากู้ชีพเดี่ยวไมค์"
‎จริงๆ นะ ผมไม่ได้จงใจจะทำให้ใครเคืองเลย
‎แค่คิดจะทำร้ายความรู้สึกของใครสักคน
‎มันก็เป็นความคิดที่เจ็บปวดแล้ว คุณนึกออกมั้ย
‎แต่มันจะเกิดขึ้นในระหว่างการทำงานนี้
‎มันเป็นไปได้
‎งานศิลปะโดยมากขึ้นอยู่กับผู้เสพ
‎ที่จะตีความ
‎และสมัยนี้น่ะ เราจัดแจงอธิบายให้คนดูทุกอย่าง
‎เราบริการคนดูเกินไปจนเขาไม่ต้องคิดอะไรเลย
‎และผู้ชมสมัยนี้ที่มีอินเทอร์เน็ตน่ะ
‎ก็เหมือนเด็กทารกกำลังวิ่งเล่น ‎พร้อมปืนที่มีกระสุนเต็มแม็ก
‎ใครสักคนต้องเอาปืนให้พ้น ‎มือเด็กคนนั้นหรืออย่างน้อย...
‎ไม่กลัวที่เด็กคนนี้ถือปืน แต่ว่า...
‎เข้าไปดุเด็ก
‎พวกเขาต้องทำงานของตัวเองให้ดียิ่งกว่าเดิม
‎- ผมเคยดู สติ๊กส์ แอนด์ สโตนส์ ‎- ครับ
‎มันยากจะบอกเป็นคำพูดนะ
‎สิ่งที่ผมสังเกตได้เมื่อดูคุณ
‎แปลกมาก
‎ผมหมายถึงในฐานะผู้สื่อสาร
‎ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้น
‎ผมไม่เคยเห็นการให้ความบันเทิงแบบนั้นมาก่อน
‎ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ
‎ไม่นะ เราได้ยินคนพูดแบบนั้นตลอด
‎และถ้าคุณเป็นชายหรือหญิงที่คิดจะทำงานนี้
‎ซึ่งเนื้อหาที่จะเล่นมันช่าง...
‎มันสนุกตรงไหนครับ
‎ผมอยากรู้ว่าพวกคุณเดาได้หรือเปล่า
‎ใครกันคนนี้ที่ผมกำลังจะเลียนแบบ
‎ขอผมแสดงให้ดูนะ แต่คุณต้องทายว่าเขาคือใคร
‎โอเค เริ่มนะ
‎เฮ่
‎ถ้านายทำผิดพลาดในชีวิตไม่ว่าเรื่องอะไร
‎และฉันจับได้นะ
‎ฉันจะพยายามแย่งทุกจากไปจากนาย ‎ฉันไม่สนว่าฉันจับได้เมื่อไหร่
‎อาจเป็นวันนี้ พรุ่งนี้ 15-20 ปีจากนี้
‎ถ้าฉันจับได้ นายเสร็จแน่
‎เขาคือใครครับ
‎คุณไง
‎การแสดงครั้งนั้นคือครั้งที่ผมชอบที่สุดอันดับสอง
‎และสิ่งที่ผมชอบมากในการแสดงครั้งนั้นคือ
‎ในตอนนั้นมันยากมากที่จะพูดอะไรแบบนี้
‎เราออกไปตรงนั้น เราเจ๋ง ‎เราไม่สน แต่มันเครียดนะ
‎เพราะเราตกเป็นเป้าให้คนมากมายตีความ
‎ซึ่งผมเข้าใจว่าทำไมคนดู ‎ถึงไม่ชอบเรื่องนี้ แต่มัน...
‎มันคุ้มที่จะสำรวจ
‎เป็นงานที่ตั้งใจดีน่ะ
‎บางทีประเด็นนี้จะยิ่งใหญ่ ‎เกินกว่าปัญญาของผมจะสรุปได้
‎แต่ถ้าไม่มีความขัดแย้ง ‎เราเรียนรู้อะไรได้หรือเปล่า
‎ในการแสดงนั้นเหรอ
‎ไม่ พูดโดยรวม ถ้าเราทุกคนเห็นพ้องกัน
‎ทุกคนที่นี่เห็นพ้องกันในทุกเรื่อง
‎จะมีอะไรให้เรียนรู้มั้ย
‎นั่นสิ
‎ผมคิดว่าแบบนั้น อธิบายมากไป
‎พวกเขาต้องเว้นพื้นที่ไว้บ้าง
‎สำหรับการไถ่บาป
‎ยิ่งมีพื้นที่สำหรับการไถ่บาป ‎ก็ยิ่งมีพื้นที่ให้คนเราซื่อสัตย์
‎และถ้าเราอยากลงลึกไม่ว่าเรื่องอะไร
‎ไม่ว่าปัญหาเหล่านี้ที่เกิดขึ้นเรื่อยๆ คืออะไร
‎เราต้องการความซื่อสัตย์และการให้อภัยกัน
‎ไม่มีใครในโลกแห่งกรงขังนี้ทำทุกอย่างหรอก
‎เหมือนคำโบราณกล่าวไว้ ‎แต่ทุกคนมีส่วนทำอะไรบางอย่าง
‎และถ้าเราคำนึงถึงบริบทแวดล้อม
‎เราอาจพูดถึงสิ่งที่เราทำลงไป ‎อย่างตรงไปตรงมาได้จริงๆ
‎เราอาจถึงกับคิดออกว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
‎ทำไมสิ่งเหล่านี้ถึงคงอยู่ต่อไป และอื่นๆ
‎จากนั้นเราก็จะเข้าใจอย่างแท้จริงมากขึ้น
‎แต่การให้รับมือเรื่องยากๆ
‎ทำให้ทุกคนไม่อยากโดนจับได้เท่านั้นเอง
‎ขอผมถามคุณหน่อย อีกครั้งที่ผมคิดคำถามขึ้นเอง
‎เตรียมตอบนะ
‎บ๊อบ ดีแลนน่ะ สมัยเขายังเด็ก
‎อายุ 20 หรือ 21 เท่าๆ คุณ ‎ตอนที่มาออกรายการของผม
‎สมัยเขาตอนนั้นตรงกับช่วงที่มี ‎การเคลื่อนไหวเรียกร้องสันติภาพ
‎เซ็กซ์เสรี
‎เสรีภาพในการพูด
‎และการต่อต้านรัฐบาล
‎ซึ่งผมคิดว่าคนเหล่านั้น
‎พวกเขายุติสงครามเวียดนามได้
‎และทุกคนเข้าใจว่าเขาคือโฆษก
‎ในเรื่องนั้น เขาอธิบายง่ายๆ ว่า
‎ผมเปล่า ผมแค่ร้องเพลงประท้วงสงคราม
‎หลังคดีจอร์จ ฟลอยด์
‎ผมก็เฝ้ารอ
‎เมื่อไหร่เราจะได้ยินเสียงจากเดวิด
‎แล้วผมก็คิดเองนะว่าเขาคือผู้นำในเรื่องนี้
‎ผมคิดผิดมากแค่ไหน
‎หรือผมพูดถูกมั้ย
‎หรือผมควรกลับอินดีแอนาไปซะ
‎ไม่ๆ ฟังนะ
‎ผมห่างไกลจากคำว่าผู้นำ
‎- คุณอยากเป็นมั้ย ‎- ห่าง...
‎ไม่
‎ผมกำลังสนุกกับความงี่เง่าของผมแบบนี้มากกว่า
‎การเป็นใครสักคนที่ทุกคนคาดหวัง
‎ให้นำทางด้านศีลธรรมและปัญญา
‎ในสภาพแวดล้อมของการใช้ชีวิตต่างขั้วเลย
‎ผู้นำไม่มีเงินบำนาญนะ
‎มาร์ติน ลูเทอร์ คิงตายแบบยากจน
‎แมลคัม เอ็กซ์ตายแบบยากจน
‎ผมไม่อยากเป็นแบบนั้น
‎แต่นั่นเป็นมุมมองของคุณ
‎ผมกำลังรอคุณพูดอะไรบางอย่าง
‎แล้วผมถือเป็นอะไร ผู้ติดตามเหรอ
‎โอเค ผมเคยตำหนิลับหลังแล้ว ‎ประเด็นที่หลายคนตำหนิไปแล้ว
‎ส่วนคำวิพากษ์วิจารณ์ ‎หลังเหตุการณ์นี้ก็เปิดสมองมาก
‎และผมตกใจมากที่ไม่มีใครเคยพูดถึงว่า
‎มันรู้สึกยังไง
‎ที่มองดูชายคนหนึ่งโดนฆ่าแบบนั้น
‎ด้วยฝีมือของคนในเครื่องแบบตำรวจ
‎ผมกำลังคิดถึงเรื่องนี้เมื่อนึกถึงจอร์จ ฟลอยด์
‎ห้าสิบห้าปีก่อน ในเดือนเมษายน ปี 1965
‎จอห์น ลูอิสกับเพื่อนร่วมงานของเขา
‎กำลังเดินข้ามสะพานเอ็ดมุนด์ เพตตัส
‎ในเซลมา แอละแบมา แล้วมีตำรวจนายหนึ่ง
‎ถือไม้กระบอง
‎ทำท่าเหมือนกำลังซ้อมตีลูกเบสบอล
‎และฟาดเข้าไปที่ด้านข้างหัวของเขา ‎ทำให้กะโหลกร้าว เกือบฆ่าเขาตาย
‎เขาเกือบโดนฆ่า
‎เขารอดมาได้และอุทิศชีวิตตัวเอง
‎ต่อสู้กับสิ่งนี้
‎และในบั้นปลายชีวิตของเขา
‎ซึ่งแทบจะใกล้เคียงกับของจอร์จ ฟลอยด์
‎ซึ่งผมไม่รู้ว่าเขาเคยเป็น ‎นักกิจกรรมในแง่ไหนมาก่อนมั้ย
‎ก็ถูกฆ่า
‎ถูกฆาตกรรม ถูกลงทัณฑ์จนตาย
‎ด้วยฝีมือของผู้บังคับใช้กฎหมาย
‎มีการเปรียบเทียบสองกรณีนี้
‎ตอนนี้ทั้งคู่จะเป็นส่วนหนึ่งของ ‎ความก้าวหน้าทางวัฒนธรรม
‎เพื่อซ่อมแซมสิ่งที่จำเป็นต้องซ่อม
‎ช่างเป็นรายละเอียดเสริมที่น่าเศร้า
‎ให้กับวัฒนธรรมที่น่าสลด
‎มีปัญหามากมายให้เราแก้ไข
‎ค่ำคืนแบบนี้น่ะ
‎ผมว่าสำคัญ
‎การได้พูดคุยกันในเรื่องนี้
‎เราคือเพื่อนร่วมชาติ
‎เราทุกคน เราอยู่ในอเมริกา
‎เราต่างก็มีปัญหาของตนเอง มีเรื่องให้ดิ้นรน
‎ทีนี้มันประหลาดเพราะว่า
‎เกมนี้คือแข่งว่าใครทรมานกว่ากัน
‎ทุกคนคอยรับลูกกันไปมาว่าใครทรมานกว่า
‎และทำเหมือนว่า
‎ความทรมานของทุกคนเป็นเรื่องของใครของมัน
‎ซึ่งผมกับคุณรู้ว่าไม่ใช่แบบนั้นเลย
‎มีหลายแง่มุมมากที่เราเข้าไปดู
‎เข้าไปพิจารณา
‎และเรียนรู้จากกันและกันได้
‎แต่ประเด็นคือผมมีปัญหากับ ‎ปริมาณของความทรมาน
‎มันเหมือนไม่มีทางจะเจรจา ‎หรือเผชิญหน้าให้คลี่คลายง่ายๆ
‎หลายคนบอกว่าสิ่งที่เป็นอยู่นี้แตกต่างจากเดิม
‎ดังนั้นเราคาดเดาว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงจริง
‎- คุณรู้สึกแบบนี้มั้ย ‎- ผมไม่คาดเดาอะไรทั้งนั้น
‎แต่ผมมีความหวังแน่นอนว่า ‎จะมีการเปลี่ยนแปลงจริงๆ
‎ซึ่งตามที่เป็นมาตลอดจากประสบการณ์ของผม
‎การเปลี่ยนแปลงไม่เคยมีข้อเสนอง่ายๆ
‎มันจะตึงเครียดก่อนที่จะมั่นคงอีกครั้ง
‎มันคงจะคล้ายการเจรจาต่อรอง
‎ถ้าคุณคิดว่านี่เป็นการเจรจาต่อรอง
‎คุณเจรจากับเดเร็ค เชาวินยังไงวะ
‎เรากำลังพูดถึงอะไรล่ะ
‎ชายคนนี้...
‎ผมนึกไม่ออกจริงๆ
‎มันน่าสนใจ หลายคนพูดว่า
‎ถ้าเราไม่มีกล้องของตำรวจและโทรศัพท์มือถือ
‎เราคงไม่มีวันรู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นยังไง
‎และมันจะเป็นการยับยั้งเหตุร้ายเกินกว่าเหตุ
‎แต่ในกรณีนี้ ไม่ใช่การยับยั้งเหตุร้ายเลย
‎เรามีความรู้สึก...
‎และเขายังสอนเจ้าหน้าที่ที่ไปด้วย ‎สอนวิธีจับกุมในที่เกิดเหตุ
‎- ใช่เลย ‎- สำหรับผม เขากำลังโอ้อวดหน้ากล้อง
‎"นี่ ฉันจะทำให้ดูว่าวิธีจับกุมทำยังไง ‎ไม่ต้อง ฉันเอาอยู่
‎นี่ไง ฉันฆ่าคนได้ด้วยเข่าข้างเดียว"
‎ส่วนงานนั้นที่ผมเล่าเรื่องจอร์จ ฟลอยด์
‎ผมพูดถึงตำรวจด้วย ที่เกาะสแตเทน
‎ตำรวจที่มองเพื่อนตำรวจด้วยกัน
‎ฆ่าชายคนหนึ่งโดยไม่ห้ามเขา ‎เพราะรู้ว่ามีกล้องบันทึกภาพแล้ว
‎ไม่ใช่ว่าผมรังเกียจกล้องนะ ‎แต่ผมไม่อยากได้ความยุติธรรมย้อนหลัง
‎ผมไม่ได้อยากให้คุณจัดการเขาหลังผมตาย
‎ผมอยากให้คุณเข้าไปห้าม
‎ในสองกรณีนี้ที่เราพูดถึงกัน
‎คุณคิดยังไงกับชาวบ้านที่ยืนอยู่แถวนั้น
‎ผมไม่อยากตัดสินคุณค่าใดๆ
‎ผมนึกไม่ถึงว่าจะเห็นอะไรแบบนี้
‎เรื่องทั้งหมดนี้เกินจินตนาการ
‎โดยส่วนตัวผมไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
‎ผมไม่อยากตัดสินเขา ‎แต่ผมอยากให้ใครสักคนเข้าไปห้าม
‎แน่นอน เหมือนทุกคน
‎จอห์น ครอว์ฟอร์ด
‎ชายผิวดำที่ถูกฆ่าที่นี่ในร้านวอลมาร์ต
‎เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
‎ถูกตำรวจนายหนึ่งฆ่าที่บีเวอร์ครีก โอไฮโอ
‎ในเมืองนั้น
‎มีเหตุการณ์ตำรวจฆ่าคนตายแค่สองครั้ง
‎ในประวัติศาสตร์ของเมืองนั้น
‎คนเดียวกันเป็นคนฆ่า
‎ชายคนแรกที่ถูกยิงเป็นคนขาว
‎ถ้ามีคนห้ามเขาในตอนนั้น ‎มันคงไม่เป็นประเด็นเหยียดเชื้อชาติ
‎จะเป็นแค่การใช้อำนาจหน้าที่ ‎เกินขอบเขต บ้าคลั่งเกินไป
‎จะเป็นเรื่องวิธีการฝึกที่เขาเรียนรู้มา
‎ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร
‎ชายคนนี้ก็ฆ่าคนสองคนในหน้าที่
‎ซึ่งผมคิดว่าคนในชุมชนส่วนใหญ่ ‎ไม่พอใจที่เกิดเหตุซ้ำสอง
‎ถ้าจะมีพอใจก็น้อยมาก
‎วลีที่ว่าชีวิตคนดำสำคัญ จริงๆ หลอกลวง
‎ปัญหานี้ไม่ใช่ปัญหาเฉพาะ ‎ของคนแอฟริกัน-อเมริกัน
‎เป็นปัญหาของเราซะส่วนมาก
‎แต่ไม่ได้จำกัดแค่เรา
‎และอีกประเด็นคือ
‎ถ้ารัสเซียกำลังฉวยประโยชน์ ‎จากทัศนะการเหยียดผิวของเรา
‎เพื่อทำลายความสามัคคีของเรา
‎คุณคงพิจารณาประเด็นการเหยียดผิว
‎เป็นเรื่องความมั่นคงระดับชาติไปแล้ว
‎คุณต้องเปิดโปงให้เห็นหลุมบ่อแล้วอุดมันซะ
‎ดูแลให้เราเป็นชาติที่มั่นคงเป็นปึกแผ่น
‎ถ้าคนที่บังคับใช้กฎหมายของเรากำลังคุกเข่า
‎บนคอของประชาชน แบบนั้น...
‎เราไม่มีประเทศแล้ว
‎เราต้องหยุดเรื่องบ้าบอนี้
‎เพราะอย่างนี้ไง ประชาชนถึงลงถนน
‎เพราะพวกเขาอยากกอบกู้ ‎ประเทศของตน มันสมเหตุผลจะตาย
‎- "ถนนของใคร" ‎- "ถนนของเรา"
‎แล้วตัวคุณ ชุมชนนี้ เคยมีปัญหากับตำรวจมั้ย
‎- แน่นอน เรามีปัญหากับตำรวจ ‎- แต่คุณล่ะ โดยส่วนตัวน่ะ
‎ไม่มีใครแหยมกับผม
‎ไม่เคยมีตำรวจเรียกคุณหยุดเหรอ
‎เคยสิ แต่ไม่เคยเกินขอบเขต
‎ผมเอามือสองข้างไว้บนพวงมาลัยตลอด
‎ผมพูดจาสุภาพ แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน
‎ที่นี่คือเมืองเล็ก
‎พรุ่งนี้ผมก็เจอพวกเขาละ
‎ถ้าเขาพูดว่า "คุณมีใบขับขี่ ‎มีป้ายทะเบียนหรือเปล่า" "ผมเอง เดฟ"
‎มันไม่ใช่การเรียกให้หยุดรถแบบทั่วไป
‎ผมเคยโดนเรียกให้หยุดมั้ย
‎เวลาผมนั่งในรถของคนอื่น
‎แล้วเขาไม่รู้ว่าเป็นผม
‎ใช่ เคย แต่ปกติแล้วไม่มีใครกวนใจผม
‎พวกเขารู้ ทุกคนรู้จักกัน นี่เมืองเล็กๆ
‎ถ้าผมทำเรื่องบ้าบอสิ พวกเขาคงหยุดผม
‎แต่ถ้าปกติ พวกเขาคงไม่ทำ
‎แล้วถ้าคุณไปอยู่ในเมืองใหญ่กว่านี้ล่ะ
‎แน่นอน
‎ผมเคยโดนตำรวจนายหนึ่งล็อกคอ
‎ในนิวออร์ลีนส์ ตอนนั้นผมทำงานในกองถ่ายหนัง
‎จริงเหรอ
‎ใช่ ผมจำได้ว่ากำลังวิ่งจากคลับแห่งหนึ่ง
‎ไปอีกแห่งในกรีนิช
‎แล้วมีตำรวจเรียกให้ผมหยุดวิ่ง
‎ซึ่งการวิ่งไม่ได้ผิดกฎหมาย ผมแค่สายแล้ว
‎ตำรวจคนนี้ล้วงมือลงไป ‎ในกระเป๋ากางเกงของผม
‎อย่างที่รู้น่ะ พวกเรานักแสดงตลก ‎ได้รับค่าจ้างเป็นเงินสด
‎ผมเลยมีเงินสดเยอะมาก
‎ตำรวจคิดว่าผมค้ายา
‎และเริ่มเอาเงินของผม
‎ใส่ในกระเป๋าของเขา
‎แน่นอน เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นตลอดเวลา
‎ไม่ใช่ว่าประชาชนจู่ๆ จะหงุดหงิดโมโห
‎ความโกรธแค้นนี้มีที่มาที่ไป
‎ว่าตำรวจไม่ดี
‎และตำรวจทำลายความไว้วางใจ ‎ที่เรามีต่อสถาบันนี้
‎พวกเขาทำเหมือนสถาบัน ‎ไม่มีอะไรเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้
‎แล้วคุณคิดถึงเรื่องนี้บ้างมั้ยว่า
‎"ถ้าเรื่องนี้จบไม่สวย ฉันคงตายไปแล้ว"
‎- คุณเคยคิดแบบนี้หรือเปล่า ‎- แน่นอน
‎สมัยผมอยู่มัธยมปลาย ‎เป็นช่วงที่โคเคนระบาดหนัก
‎และในโรงเรียนรัฐของดีซีน่ะ
‎เราเรียนกฎหมายทั่วไปด้วย
‎ครูจะสอนเราให้รับมือกับตำรวจ
‎เพราะการระบาดของโคเคน ‎เป็นอันตรายมากกับเด็กผิวสี
‎มันมีแบบนั้นจริง
‎มันคือหน้าที่ของเรา
‎ที่จะกอบกู้ประเทศชาติ
‎และคุณรู้ว่าเราต้องทำอะไร
‎ปีนี้เป็นปีแห่งการเลือกตั้ง เราต้องเอาจริง
‎แอฟริกัน-อเมริกันที่ร่างกาย ‎สมบูรณ์ดีทุกคนต้องลงทะเบียน
‎ครอบครองอาวุธโดยถูกกฎหมาย
‎นั่นคือหนทางเดียวที่พวกเขา ‎จะเปลี่ยนแปลงกฎหมาย
‎ตอนนี้คุณเขียนเยอะมั้ย
‎- เชิญเลย ตามสบาย ‎- โอ้โฮ คุณดีที่สุด
‎ปุ๊นมั้ย เดฟ ล้อเล่นน่า
‎- ผมไม่มีนะ ‎- ปุ๊นสิ ผมกำลังลอยเลย
‎ผมอยากจะแย่
‎คุณปุ๊นบ่อยแค่ไหน
‎ไม่บ่อยเท่าที่ทุกคนคิดหรอก ผมอายุ 46 แล้ว
‎- มันช่วยเรื่องการเขียนมั้ย ‎- ไม่เลย
‎มันช่วยเรื่องการแสดงมั้ย
‎ไม่เลย ผมมีความเครียดมหาศาล
‎แค่ทำงานนี้น่ะ
‎ซึ่งส่วนใหญ่แล้วผมข่มกลั้นไว้
‎ไม่มีใครใช้ชีวิตปลอดความเครียดหรอก
‎แต่เราจัดการมันได้
‎ไม่ใช่เรื่องของผมหรอก ‎แต่อยากรู้ว่าอะไรทำให้คุณเครียด ชีวิตเหรอ
‎คงเรื่องงานนี่แหละ
‎คนดูมองข้ามเรื่องอารมณ์ ‎ที่ถูกบั่นทอนไปกับการทำงานนี้
‎ซึ่งผมคิดว่าเราต้องสงวนท่าทีไว้
‎เมื่อคุณดูงานที่ทำเสร็จแล้ว
‎การแสดงสักงานของคุณ
‎- คุณได้เกี่ยวข้องในการตัดต่อมั้ย ‎- มากๆ
‎แล้ววิดีโอนั้นล่ะที่ถูกปล่อยออกมา
‎หลังการตายของจอร์จ ฟลอยด์
‎ผมปล่อยออกไปพร้อมคำเตือนนะ
‎ผมรู้ว่ามันไม่ใช่งานละเอียด
‎แต่ถ้าผมตัดต่อให้มันประณีต
‎มันก็จะจริงน้อยลง
‎แล้วปฏิกิริยาเป็นไงบ้าง
‎ที่ผมได้น่ะเหรอ
‎คนส่วนใหญ่โล่งอก
‎เพราะมันแตะบางอย่างในความรู้สึกของคนดู
‎ซึ่งไม่เคยมีใครพูดถึงในบทสนทนาวงใหญ่กว่านี้
‎ใช่ ซึ่งย้อนกลับไปที่มุมมองของผมต่อเรื่องนี้ซึ่ง
‎"มาละ
‎ว่าแล้วเชียวว่าต้องมา"
‎มันมาจริงๆ นี่ไง จากจุดยืนแบบนั้น
‎- ยอดมาก ‎- ขอบคุณครับ
‎ผมไม่รู้ว่าจะพูดแบบนี้ยังไง ‎ไม่ให้มันเป็นคำพูดเกินเลย
‎แต่เมื่อผมดูงานของคุณ
‎ผมไม่เคยเห็นใครทำได้ดีกว่า
‎ผมไม่เคยเห็นใครทำได้ดีกว่าจริงๆ
‎แต่ ผมมองคุณ...
‎- ไม่ หยุดเลย ไม่ๆ ‎- ไม่ เรื่องนี้สำคัญ
‎จำครั้งสุดท้ายที่ผมออกรายการของคุณได้มั้ย
‎ตอนเลิกรายการ... ผมมาดูอีกในวันนี้
‎เพื่อจะได้นึกถึงว่าตอนนั้นเป็นยังไง
‎ตอนนั้นที่ผมนั่งคุยกับคุณ ผมคิดว่า...
‎ผมเครียดมาก ผมคิดว่า "เขาคงไม่ชอบฉัน"
‎แต่หลังจากนั้นผมมาดู
‎ผมก็คิดว่า "เขาชอบฉันมากจริงๆ นะ"
‎ทุกคำถามผ่านการคิดมาอย่างดี
‎แต่การไปออกรายการของคุณมันน่ากลัว
‎รายการที่มีคนดูมากแบบนี้
‎แต่ผมกลับรู้สึกว่าเรานั่งคุยกันจริงๆ
‎และการที่คนฉลาดและมีคุณธรรมแบบคุณ
‎ซึ่งครั้งที่ผมมาออกรายการกับคุณน่ะ
‎เรารู้กันหมดแล้วว่าคุณกำลังจะลาออก
‎มันเลยเกิดความรู้สึกว่า
‎ผมคงไม่ได้มานั่งคุยกับชายคนนี้
‎ในบริบทแบบนี้อีกแล้ว
‎ผมไม่รู้ว่าผมจะได้เจอ ‎เดวิด เลตเทอร์แมนอีกเมื่อไหร่
‎ผมอยากบอกคุณจริงๆ ว่า ‎"ผมดีใจที่เจอคุณทางทีวี
‎ผมดีใจที่เจอคุณนอกทีวี ผมดีใจที่รู้ว่าคุณมีตัวตน"
‎ผมคิดถึงรายการที่คุณเคยทำในยุค 80
‎ผมเคยอยู่ที่นี่ตอนคุณทำ เลต ไนท์ ทางเอ็นบีซี
‎แล้วผมก็เริ่มดูรายการของคุณ ผมชอบมาก
‎การที่คุณมาอยู่ตรงนี้ตอนนี้
‎น่าทึ่งมากสำหรับผม
‎ผมคิดถึงการสัมภาษณ์เจ๋งๆ ‎กับเอ็ดดี้ เมอร์ฟี่และแอนดี้ คอฟแมน
‎และทุกคนที่ผมชื่นชม
‎และเวทีที่คุณมอบให้ศิลปะแขนงนี้ซึ่งผมรักมากน่ะ
‎มันเลยง่ายสำหรับผมที่จะทำสิ่งต่างๆ ‎ถ้าผมเคยเห็นมาก่อน
‎และเพราะรายการของคุณ ‎ผมเลยได้เรียนรู้หลายอย่าง
‎เพราะผมเคยเห็นมาก่อน
‎คุณมีน้ำใจมาก ไม่หรอก มัน...
‎- เรื่องจริง ‎- ขอบคุณ
‎เราทำรายการนี้มาพักใหญ่ ‎ซึ่งผมไม่รู้ว่าเราจัดไปกี่ครั้ง
‎แล้วกำหนดการก็ถูกเลื่อน ถูกขัดจังหวะ
‎เหมือนที่ทุกคนโดนน่ะ
‎และแต่ละครั้ง
‎ผมพอใจเพราะคนที่มานั่งเก้าอี้นี้
‎ฉลาดกว่าผมมาก
‎และผมคงต้องบอกว่าชื่อเสียงที่คุณได้มา
‎จากงานศิลปะที่คุณเลือกแล้วนี้สมควรแล้ว เพื่อน
‎พระเจ้าช่วย ขอบคุณครับ
‎พูดจริง
‎เดวิด แชปเพลล์
‎เดวิด เลตเทอร์แมน
‎ผมรู้สึกเป็นเกียรติครับ
‎ไม่ เป็นเกียรติของผม ‎ให้ตาย เป็นเกียรติของผม
‎โอเค ของทุกอย่างนี้เป็นของคุณ มาเอาไปด้วย
‎คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล