ODCINEK ZOSTAŁ NAGRANY W MARCU 2020 PRZED PANDEMIĄ COVID-19
MOJE ŻARTY SĄ Z 1983 ROKU DAVE
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
MOJEGO NASTĘPNEGO GOŚCIA NIE TRZEBA NIKOMU PRZEDSTAWIAĆ
ZAPRASZA DAVID LETTERMAN
Dziękuję.
Już dobrze.
Dziękuję bardzo.
Jeśli wychodzisz na scenę, będąc mną,
a ludzie na to reagują,
nawet jeśli nieszczerze,
nawet jeśli…
nawet jeśli sztucznie,
te emocje…
są nie do opisania.
Dziękuję. Witajcie.
Dobra, panie i panowie.
Bardzo się cieszę.
Będzie fajnie, a w domu będziecie...
Nie wiem, na co tam się spieszycie.
Powitajcie dwukrotnie nominowanego do Oscara
pana Box Office, Roberta Downeya Jr.
Hej! Miło cię widzieć, Robercie.
- Kopę lat. - Miło cię widzieć.
Dziękuję bardzo.
- Jak leci? - Świetnie.
Nieźle, co?
Dziękuję za twoją życzliwość. Dziękuję, że tu jesteś.
Wiesz, jak to działa. Ja będę zadawać pytania.
Możesz odpowiedzieć, ale nie musisz.
Głównie ja będę gadał.
- Taki już jestem. - Świetnie.
Chcę zacząć od czegoś osobistego.
Mieli mi wymienić staw biodrowy, jak wszystkim ostatnio.
- Każdemu coś wymieniają. - Tak.
Poszedłem do ortopedy, a ona mówi, że nie.
Słuchasz mnie?
- Tak. - Dobrze.
Chwileczkę.
Mogę poświęcić chwilę i upewnić się,
że ta stylówka jest w porządku?
Wiem, że już ich rozgrzałeś.
- To twój wieczór. - Przepraszam.
- Mów dalej. - To było niegrzeczne.
- Wrócimy do tego. - Dobrze.
Więc...
ortopeda mówi, że nie potrzebuję tej operacji.
Tu jest jakiś nerw
i mięsień odtąd dotąd.
Ucieszyłem się,
bo jeśli da się uniknąć wymiany głównych stawów,
to trzeba tego unikać.
Czytałem o tobie
i natknęłam się na dyscyplinę sztuk walki,
Wing Chun.
- Zgadza się. - Tak.
Zważywszy na mój problem,
co myślisz?
Próbowałem przewidzieć, jakie będzie pierwsze pytanie...
a potem spotkałem się z Davem.
Sztuki walki są dobre na wszystko.
Polecam, bo to raczej yin, więc nie jiujitsu,
czyli nie ma obręczy i podduszania.
A pasmo biodrowo-piszczelowe...
Masz problem z poruszaniem biodrami?
Nie,
mogę biegać i robić te niewiele rzeczy, które kiedyś robiłem.
Ale biodro ci się ściera...
To problem.
Dali mi obrazki z ćwiczeniami rozciągającymi.
Jak długo to potrwa?
Możesz się rozciągać albo walczyć.
O ile coś robisz.
Tak.
Pójdę po narzędzia. Pozwól, że spojrzę.
Cieszę się, że tu jesteś i sporo o tobie wiem.
Im więcej o tobie wiem, tym bardziej cię lubię.
Tak.
Kiedy przyjechałem do Kalifornii,
znałem twojego ojca.
Może się mylę,
ale czułem,
że to erudyta, ezoteryczny filmowiec.
Tak.
To nie do końca trafne.
To wspaniała ocena.
Był filmowcem kontrkulturowym…
z Nowego Jorku. Potem wylądowaliśmy tu, kursowaliśmy wte i we wte.
Pałac Greasera?
Zgadza się.
To najbardziej znany z jego filmów.
W 1968 roku nakręcił Putney Swope.
Przełomowy film.
Uwielbiam Pałac Greasera.
Jest jeszcze Two Tons of Turquoise to Taos Tonight,
który bardzo lubię.
- Super. - O tak.
Chafed Elbows, Babo 73, No More Excuses.
Sporo tego.
Ludzie tacy jak Paul Thomas Anderson,
wielcy fani Downeya Sr. albo mój przyjaciel, Anthony Michael Hall…
Ciągle cytujemy kwestie z filmów mojego taty.
Byłeś w kilku z nich? Potrzebowali dziecka, więc brali ciebie?
- Tak to wyglądało? - Totalnie.
Nawet w filmach niezależnych obowiązuje prawo dotyczące pracy dzieci,
ale ze mną było tak: „To mój syn. Zrobi, co każę. Później pójdzie spać”.
Było fajnie? Tak jak w domu?
To było bardzo naturalne dla naszej rodziny.
Zaczynasz się uczyć,
jak wygląda życie, obserwując to, co robią twoi rodzice.
Kiedy dorastałeś, myślałeś,
że zajmiesz się
programowaniem, projektowaniem samochodów,
czy zawsze chciałeś być aktorem?
W końcu w tym wyrosłeś.
Spójrz na mnie.
Co to ma znaczyć?
To znaczy...
Skakałem przez płot w liceum w Santa Monica,
zakradałem się do szkoły,
bo przegapiłem pierwsze lekcje,
szedłem na lekcję mojej dziewczyny Jenee,
żeby tam posiedzieć.
Może wpadałem poasystować w Theater Arts,
a potem z powrotem na płot.
Nie byłem częstym gościem na porannych zajęciach komputerowych.
Ukończyłeś liceum?
Prawie.
Byłbym...
Zdałem GED. Wrócę do tego później.
A co z twoją dziewczyną?
Nie wiem.
Jest tu dzisiaj. Chodź do nas!
To byłaby wielka niespodzianka.
Ale to byłoby zmyślne, że skierowałeś mnie na Jenee Gravino…
bo tylko ona wciąż tam mieszka
i mogłaby się tu pojawić.
Czy twoi kumple z liceum
też interesowali się teatrem?
Jest trzech braci Sheen.
Jest Emilio, którego znamy,
Charlie, najmłodszy,
a środkowy brat to Ramon.
Ramon Estevez.
Gdy chodziłem do liceum SaMo, graliśmy musical Oklahoma.
- SaMo? - Liceum Santa Monica.
Liceum SaMo.
Przepraszam, guma Nicorette przykleiła mi się do zębów.
W zależności od tego, ile tu posiedzimy, będę musiał uzupełnić nikotynę.
Ramon Estevez to ten ekscentryczny brat.
Powiedział: „Zagrasz Willa Parkera,
będziesz musiał stepować, więc przyjdź do mojego studia,
- dam ci lekcje”. - „Że co?”
W domu mieli parkiet i drążek,
gdzie Ramon Estevez maglował mnie w układach tanecznych.
Zdecydowanie nie tego się spodziewałem.
Nie.
Ale przydało mi się później.
Myślę o Chaplinie.
Założę się, że te umiejętności, a może nie,
przydały się w tym filmie.
Kiedyś mieliśmy to w CV.
Wyjątkowe umiejętności.
„Szermierka?”
„Tak”.
- „Jeździsz konno?” - „Pewnie”.
„Dobra, stepowanie?”
„Zdecydowanie”.
Tak było.
Czyli mamy twojego ojca,
twój czas w liceum.
- Mama była aktorką. - Oczywiście.
Regularnie grała w...
Mary Hartman, Mary Hartman.
To był jej ostatni projekt.
Tak, grała postać o imieniu Muriel,
która była dziwną byłą żoną Charliego, ofiarą poparzenia.
To było dziwne,
bo przywykłem,
że grała w filmach taty albo była w domu z nami.
A potem grała poważną rolę
i oczywiście nie widywałem jej często, bo pracowała.
Była w tym dobra?
Fantastyczna.
I jak mówi moja żona, która tam siedzi…
Cześć, kochanie.
Susan Downey, Esquire.
Cześć.
Nie znosi tego.
Macha, żebyśmy się odczepili.
- Totalnie. - Jak długo jesteście małżeństwem?
- Jak poznałeś żonę? - Susan i ja...
Jest taki film Gothika.
Horror z Halle Berry. Pamiętasz ten film?
Gdy obsadzono mnie w Gothice,
byłem w szczytowym punkcie swojej niezatrudnialności,
Zarabiałem około 0,4 centa na dolara,
bo musiałem pokryć własne ubezpieczenie.
Powiedzieli: „Susan, gość może mieć kłopoty.
Miej na niego oko”. I to właśnie zrobiła.
Od dawna jesteście małżeństwem?
Pobraliśmy się w 2005 roku, więc…
- Jakieś 15 lat. - Tak jest.
- Jakoś tak. - Tak.
To zabawne, że to mówisz.
Moi rodzice byli małżeństwem przed 15 lat.
W latach 60. i 70. to był dobry wynik.
Pobijemy ich.
- Dobrze. - Podwójnie.
Potrójnie.
Masz w domu menażerię.
Coś w stylu zoo hrabstwa Los Angeles.
Tak, jestem jak bogaty doktor Dolittle.
DOM ROBERTA DOWNEYA JR. MALIBU, KALIFORNIA
To miejsce było kiedyś schroniskiem dla psów i koni.
Dużo negatywnej energii.
Widzisz jaki boks i od razu chcesz tam trzymać kozy.
To ocalone zwierzęta?
Niektóre z nich tak,
niektóre dostaliśmy,
ale wszystkie są traktowane tak, jakby wygrały na loterii.
Co to są alpaki? Są z rodziny alpak?
Tak, to mniej agresywne lamy.
- Tak to rozumiem. - A jaki?
Są z rodziny jaków?
Nie wiem, co je łączy z jakami.
Z geograficznego punktu widzenia, dlaczego je masz?
- To hobby? - Tak.
- Ściągamy nowe zwierzęta… - Mogę ją dotknąć?
Pewnie. To Fuzzy, bardzo przyjazna. Pewnie chce powąchać twoją głowę.
Ruszyły z kopyta!
Jasna cholera!
Która to?
Zostawcie go w spokoju!
- Co to było? - Chcą przewodnika.
To łagodne,
troskliwe, urocze stworzenia.
Nie znam się na alpakach.
- Najwyraźniej. - Ale są urocze.
Z jakiej części świata pochodzą?
Z Ameryki Południowej.
Jak załatwić papiery, żeby przyjechały z Ameryki Południowej?
No właśnie.
W Kalifornii jest wiele alpak,
są dziewczyny, które nimi handlują, zbierają wełnę i robią na drutach.
- Wyprowadzimy je. - Są urocze.
- Cześć. - Jest bardzo przyjazna.
- Mogę je dotknąć? - Jasne.
To najdziwniej wyglądające alpaki…
To świnie kune-kune.
Stary!
Czemu je masz?
Spójrz na nie. Są fantastyczne.
Idziemy, chłopaki.
Chodźcie.
Jest w tym coś biblijnego, nie?
Zabieramy je do osady?
Czyje to odchody?
Chyba świnki.
Tak, to świń.
Gdybym był nimi, też zostawiłbym klocki w drodze na plac zabaw.
Ona jest tą przyjazną.
No proszę.
Zwierzęta mnie kochają.
- Uwielbiają. - Prawdziwy zaklinacz alpak.
Co to za drzewo?
Chyba jakiś dąb.
Nie wiem.
- To cedr. - Tak!
- To cedr? - Pewnie tak.
Od jak dawna tu mieszkacie?
Od 2009 roku.
Właściwie to…
z jedną torbą waletowałem u niej przez parę lat,
a potem uzbieraliśmy fundusze i trafiliśmy tutaj.
Czy Susan wiedziała, w co się pakuje?
Nie, miała cudowną środkowowschodnią naiwność.
A potem przyszła rzeczywistość.
Poznała dwie wersje mnie i wybrała tę, z którą chce być.
I tyle? To była ta zmiana?
Nic nie jest takie proste,
ale gdy znalazłem idealną partnerkę,
zrozumiałem, że poświęcenie jest konieczne,
- a i ultimatum działa. - Tak.
Masz Dandy'ego i Panienkę,
a ja prowadzę Fuzzy i alfę, Matkę.
Panienka to urocze imię.
Słodka jest.
Podoba jej się.
Chyba wiedzą, dokąd idą.
Spuścimy je z łańcucha?
Powiedziano mi, że będziemy je znakować.
Chcesz zostawić swoje inicjały?
D/L?
Wiesz co...
- Nigdy tego nie robiłem. - Ja też nie.
- Są twoje! - Wiem.
Jaki był pierwszy film, w którym zagrałeś bez rodziny?
John Sayles szukał obsady do Baby, to jesteś ty.
Grali Rosanna Arquette i Vinnie Spano,
ja dostałem małą rolę.
Powiedziałem wszystkim:
„Obczajcie ten film, moje nazwisko na napisach końcowych. Będzie się działo.
To poważna sprawa”.
W filmie jest jedna scena, gdy przechodzę w kadrze,
i druga, gdy zasłania mnie jakaś dziewczyna,
więc mnie nie widać.
Moi przyjaciele wymyślili frazę „Może to jesteś ty”.
Byłeś trudny?
Wiesz…
- Czytałem o tobie… - Ja też się pochylę.
- Mów. - Dobrze.
Tylko między nami. Śmiało. Szepcz.
- Nie podoba mi się to. - Dobrze.
Kiedy oglądałem
twoje filmy na przestrzeni lat,
zauważyłem coś.
Wyjaśnij, czy mam rację.
Gdy oglądam cię w filmie,
patrzysz na mnie, mówiąc:
„Nie martw się, to tylko film. Wszystko będzie dobrze. Zajmę się tym”.
To mój wymysł?
Nie sądzę.
Jest w tobie pewna swojskość, może to lepsze określenie.
Tak się mówi.
Chyba Tom Hanks powiedział, że powinniśmy dawać ludziom przeżycia.
A to oznacza,
że jeśli wyjdę poza własne doświadczenie,
nie będę egocentrycznie myśleć o mojej energii, o tym, jak wypadam,
o moich nerwicach,
mogę zaprosić cię do przeżywania twojego doświadczenia.
Zdarzało mi się, że ktoś mówił:
- „To twoja rola. Czytaj”. - Tak.
Z tobą tak nie jest.
To jedna z tych rzeczy, które…
legend o Hollywood, które są prawdą.
Zmieniasz scenariusze
do tego stopnia, że zmienia się fabuła.
- Mam rację? - Kiedy mogę.
Jaka motywacja za tym stoi?
Ja…
Wychowali mnie pisarze.
Obserwowałem sytuacje,
w których pisali żarty,
a na planie wymyślali lepsze.
Są też takie sytuacje,
kiedy trafiasz na prawdziwe kobyły.
„Nauczę się tego najlepiej, jak mogę, tu nie ma co kombinować”.
Ale całą resztę zawsze można poprawić.
Nie jestem diwą i nie lubię marnować czasu,
więc nie mam zamiaru
wszystkiego zmieniać i narzucać tego reszcie.
Ale na pierwszym czytaniu
pytam, na ile można tu poprawić.
Czasem jednak trzeba się zamknąć
i zrobić to normalnie.
Czy…
Mówisz o oporze przed pomysłowością? Oczywistą pomysłowością.
Jest na to bardziej naturalny sposób?
Dam ci przykład.
Wieki temu
poszedłem do…
lorda Richarda Attenborough, mieliśmy zacząć Chaplina.
Mówię mu: „Dickie…”.
„Tak, kochaniutki?”
„Słuchaj, twój scenariusz to żart”.
- Nie! - „Naprawiłem go”.
Przepraszam, ile miałeś lat?
Dwadzieścia pięć.
„Bez urazy, ale scenariusz jest epizodyczny.
Nie dociera do sedna.
Nie wiesz, że zanim zaczął kręcić Brzdąca,
jego żona poroniła
i dlatego obsadził Jackie Coogan?"
- „No i co?” - „To jest ta głębia.
To dobre, sugestywne. Tego chcą ludzie”.
„Nie, nie nakręcimy tego”.
Potem przedstawiłem moją wersję jego filmu,
przemyślał to i powiedział:
„Dobra, widzimy się na planie w poniedziałek”.
I tyle.
Po części trochę przeceniłem to,
do jakiego stopnia ludzie są skłonni współpracować.
Poza tym to tylko opinie.
Dwie sprawy przychodzą mi do głowy.
Po pierwsze, parodia Richarda Attenborough.
- Wspaniała. - Dziękuję.
Mistrz.
To, co mnie zaskoczyło, kiedy przeglądałem twoją filmografię…
Robert Downey Jr. zagrał Chaplina?
Zgadza się.
Obejrzałem ten film.
Wspaniałe dzieło.
Niewiarygodne.
Cóż.
Wiele czynników na to wpłynęło.
Kiedy poznałem Dickiego po raz pierwszy,
pokazał mi zdjęcie Toma Cruise'a i powiedział:
„Co za niezwykłe podobieństwo! Czy nie byłoby wspaniale, gdyby Tom Cruise...”.
To ma mnie nauczyć pokory?
- Co to było? - Nie wiem, co się działo.
Trzymał zdjęcie Cruise'a i powiedział, że to on powinien grać Chaplina.
„No pewnie tak”.
Co miałeś robić?
Ale nie zagra, więc co teraz?
To cię onieśmieliło?
Aktorzy, jak inni artyści,
nie są pewni siebie, a kiedy Richard Attenborough mówi:
„Szkoda, że nie udało nam się zdobyć Tommy'ego”.
Tylko na to mnie stać.
- Nieźle. - Dzięki.
To bardziej północny Londyn.
- Zrobiłeś sporo filmów. - Tak.
Nie jesteś czasem zmęczony?
Oczekiwanie na ciężką pracę jest wyczerpujące.
Sama praca...
Nie mam problemu z harówką,
jeśli idę w dobrym, jasno wyznaczonym kierunku.
Jeśli ludzie się dogadują i szanują, to super.
Tak.
Ale to, co opisałeś, w życiu jest prawie niemożliwe.
- Jasno wyznaczony kierunek. - Tak.
Nazywamy to...
Pięćdziesiąt małp chce wydymać jedną piłkę.
A potem…
Przepraszam! Że co?
Czy jest tu coś, co trzeba wydoić?
Moglibyśmy spróbować z kozami, ale to nie jest moja ulubiona rozrywka.
- No proszę. - Przed tobą jest Ślicznotka.
To sierotka.
Skąd je masz?
Ze schroniska.
Jak wiesz, mają poziomą…
- Tak, to dziwne. - Tęczówka nie jest okrągła.
- Jest pozioma. - Tak.
Mechanizm widzenia musi być taki sam,
ale skąd ta różnica?
Nie wiem.
- Są piękne. - Tak.
O rany. Prawdziwe krowy.
Wsypię tutaj.
Spoko.
Dzięki za udawaną pomoc.
- To coś wygląda jak krowie gówno. - Co to?
O to samo chciałem cię zapytać.
Nie wiem, czy to materiał wybuchowy,
czy jakaś…
żelatyna wybuchowa.
Chodźcie.
Ale teren jest mocno zaminowany.
Żebyś nie nadepnął,
zostawię to tu.
Belted Galloway. Nazywamy je Oreo.
- Jaka jest historia tej rasy? - Szkocka.
To bydło mięsne,
nie mleczne.
Nie jestem pewny.
Możemy…
Możemy podejść?
Jasne. Chodźmy.
Wyluzuj.
Ale piękne. Urosną jeszcze?
Są dość duże.
Trzysta sześćdziesiąt kilo, czterysta pięćdziesiąt?
- Jakoś tak. - Koło pół tony.
Idzie lepiej, niż to sobie wczoraj wieczorem wyobrażałem.
Nie rozgnieć mnie.
Smutne wieści z Malibu.
- Gwiazda filmowa, Robert Downey Jr… - O kim będą mówić?
Nie pozwolę, by coś ci się ze mną stało.
Też tak myślę.
Masz przed sobą całe życie.
- Dzięki. - Ja mam już setkę.
Rzuciłbym się przed nie.
- Albo jego. - Już ci styknie?
Rzuciłabym go… Dobra, cofnijmy się.
Jak je sprowadziłeś ze Szkocji?
Ludzie pokazują mi zdjęcia i pytają: „A te?”
Ja na to: „Tylko takie macie?
Pokaż mi inne”.
Robi się z tego casting.
„Te dwie są rodzeństwem”.
„Czy świnie nie są rodzeństwem?”
Ślicznotka i ta druga, jak jej tam?
Tatko.
- Nazywa się Tatko. - Tatko i Ślicznotka.
I Błysk, Spust, Memo.
Pozwól, że coś wtrącę.
Pomyliłem imiona?
Żaden ze mnie farmer.
Wybacz, kotku.
No dobra. Obejrzałem Mniej niż zero.
O rany.
MNIEJ NIŻ ZERO
Przeraziłem się,
bo mam 16-letniego syna, młodszego od twojego bohatera,
ale mimo to
zmierza w stronę dorastania.
To jest przerażające.
Tak.
Niedawno też widziałem ten film, opowiada o innych czasach, ale masz rację.
To przestroga przed tym,
co robią ludzie, szukając akceptacji.
A reżyser Marek Kanievska…
był wyjątkowy.
Wyjątkowy gość.
Na próbach mówił:
„Zabierz Andrew McCarthy'ego w miasto, niech wpadnie w tarapaty”.
„Żaden problem”.
Powiedział, że to ważne.
Niech ma do czynienia z policją,
niech ich przekonuje, żeby cię nie zawijali.
„To też będzie łatwe”.
Andrew McCarthy miał czuć się odpowiedzialny za moje życie lub śmierć.
Pomyślałem: „Wow, no dobra”.
A potem McCarthy mówi: „Marek ma szalone pomysły.
Przestań łazić po pasach zieleni,
bo policja cię zgarnie, myśląc, że jesteś szalony albo pijany”.
Ja na to: „Nie”.
Byłem już trochę zaprawiony w bojach,
ale zepsucie i przesada, które ten film ukazywał,
pokazały mi, co by było, gdyby sprawdził się najgorszy scenariusz.
Próbowałem się w tym jakoś wyrazić.
Co takiego się stało,
że zbytnio eksperymentowałeś i przesadzałeś?
Po pierwsze, to kwestia kulturowa.
Jak mówią specjaliści, alkoholizm i inne uzależnienia
to choroba mózgu,
ale taka…
Ludzie nie chcą przyjąć leku, który im się podaje.
Bardzo podstępna choroba.
Ale jeśli chodzi o punkt zwrotny…
Byłeś dzieckiem, gdy to zaczęło się na poważnie.
Rozumiem tylko własne doświadczenie.
Byłem alkoholikiem.
Jest wiele…
- Byłeś alkoholikiem? - Tak.
Obejrzę sobie ten program i czegoś się dowiem.
Ale…
kiedy byłeś na dnie…
Zrobiłem chronologię tych wydarzeń.
Kłopoty zaczęły się w 1996 roku…
- Tak. - Do roku 2004.
Zgadza się.
Kronika nie sięga dalej, ale zakładamy,
- że było coś wcześniej. - Jasne, prehistoria.
I pomyślałem sobie:
„Był w nałogu i jednocześnie pracował”.
Fajnie było?
Nie.
To ciekawe.
Tak, ale…
Od pierwszego papierosa, jointa, narkotyku, nieważne,
w wieku od ośmiu do 38 lat,
to szalone…
Dla mojego pokolenia…
- Od ośmiu do 38? - Tak.
- Od ośmiu do 38. - Słyszałeś.
Często mówi się o tym,
że paliłeś marihuanę z ojcem?
Tak.
Jeśli chodzi o kulturę,
cały ekosystem, w którym byliśmy, polegał na tym,
że gdy nam czegoś zabraniano, to musieliśmy to zrobić.
Bo to był czas…
O dziwo, historia się powtarza.
Nieufność wobec machinacji rządu i społeczeństwa,
podział na bogatych i biednych.
W takiej kulturze się wychowałem.
Gdybyśmy mieli festiwal filmowy Roberta Downeya Jr…
Tak.
…który…
…jest złym pomysłem.
Czy w ogóle można rozpoznać,
że ktoś ma kłopoty?
„A w tym filmie chyba wszystko z nim w porządku”.
To tak oczywiste czy dawałeś z sobie z tym radę,
a może nie brałeś, gdy pracowałeś?
Była jedna taka sytuacja,
nazywam ją najbardziej wyluzowaną rolą w historii kina.
Film nosił tytuł Wakacje w domu, grałem w nim z Jodie Foster.
Była bardzo krytyczna.
„Wygląda na to, że tym razem ci się uda.
Nie próbowałabym tego znowu tylko dlatego, że wiele tu wybaczamy”.
„Przecież to był świetny dubel”.
A ona na to: „Jasne, byłeś super”.
A kiedy trafiłem do więzienia,
wysłała mi list,
wyjaśniając, co znaczyło to „super”.
Byłeś w więzieniu,
co dla ciebie znaczył tamten czas?
Bez szczegółów tego pobytu.
Jesteś pewien?
- Też miewałem trudne okresy. - Tak.
Żołnierze wracają z wojen z zespołem stresu pourazowego.
W najgorszym wypadku to zostanie z tobą do końca życia.
Gdy byłem dzieckiem, nigdy nie myślałem…
Gdyby ktoś powiedział mi: „Słuchaj, nie uwierzysz.
Tak będzie wyglądać twoje życie”.
Chyba bym zapiszczał.
Ale wiedziałem,
że sędzia Mira
to facet,
który nie żartował odnośnie wyroku w zawieszeniu.
Jeśli będę grzeczny, nie zamkną mnie,
ale jeśli wyrok zostanie odwieszony,
pójdę siedzieć.
Myślę, że nie do końca zdawałem sobie sprawę
z możliwych konsekwencji.
Myślałem, że mi się upiecze.
Był taki film Powrót do szkoły Rodneya Dangerfielda.
W jednej czy dwóch scenach…
Nie byłem kompletnie nawalony,
ale dopiero obudziłem się po ostrym piciu
i kręciłem scenę na pięć stron.
Byłem dzieciakiem.
Jednocześnie kręciłem Saturday Night Live.
Można powiedzieć, że to było fajne, ale też stresujące.
Mówimy o kokainie?
- Tak. - Mówisz o innych substancjach?
- Tak. - Heroina?
Tak, ale lubiłem też dużo pić.
Chcę sprawdzić, czy coś nas łączy.
Czasem, gdy leciałem z jednego wybrzeża na drugie,
a załoga już mnie znała,
opróżniali dla mnie te małe buteleczki. Wszystkie.
Miałem tak samo.
Leciałem z Denver do domu,
już mnie znali.
Od razu podali mi cały litr.
Obsługa z uśmiechem. Mój Boże.
Ale potem…
jeśli to, co przeczytałem, jest prawdą,
porozmawiałeś z matką, gdy byłeś na dnie…
Tak.
…i wtedy przestałeś.
Zakładam, że odwiedziłeś
- kilka odwyków. - Pewnie.
Uwielbiam odwyki.
- Ale to nie… - Są jak wakacje.
Nie pomogły, prawda?
Myślę, że trzeba swoje przeżyć.
Znam wielu ludzi, którzy teraz…
Niespodzianka.
Uzależnienia mają się świetnie.
Są w pewnym wieku,
wchodzą w fazę zaprzeczenia,
pojawiają się konsekwencje, sprawy sądowe
i tak dalej.
Zastanawiam się, o co w tym wszystkim chodzi.
Czemu ludzie się zmieniają,
ile w tym szczęścia, a ile próby rozwinięcia w sobie moralności.
Robiłem swoje, grałem,
występowałem, a potem chciałem czasu dla siebie.
A w moich kręgach czas dla siebie oznaczał sięgnięcie po butelkę.
Musimy zostać nagrodzeni za to, co zrobiliśmy.
Przepraszam, że przerywam.
- Nie, proszę. - Spójrz na monitor.
POPRAW WŁOSY
Chcesz, żebym wygładził ci włosy?
Zajmiesz się tym? Nie mam pojęcia, o co chodzi.
O Boże. Masz rację. Chwila.
- Mam zmoczyć rękę? - Rób, co trzeba.
Mam dość bycia…
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Niech cię Bóg błogosławi.
Pamiętam, że pierwszego drinka wypiłem, mając dziewięć czy dziesięć lat.
Tata powiedział…
Było Boże Narodzenie, pił szkocką z wodą.
Dał mi spróbować i to było to.
Nie opierałem się,
byłem zachwycony.
I piłem dalej.
Nikogo to nie obchodzi, ale kocham mówić o sobie.
To całkiem nowe informacje.
Poszedłem do lekarza,
który powiedział, że mam lekko spuchniętą wątrobę.
Spytał, czy piję.
Powiedziałem, że czasem piwko.
Nieprawda. Byłem pijany każdego dnia.
Wreszcie, gdy miałem 34 lata i kolejną szansę w telewizji,
zdałem sobie sprawę, że mogę to wszystko zrujnować,
pozwalając, by alkohol kierował moim życiem.
I to był koniec.
Od tamtej pory nie piję.
Bardzo dziękuję.
To zmienia moje postrzeganie ciebie.
Wcześniej pewnie bym pomyślał: „Czemu tak surowo na mnie patrzy?
Pewnie też olewa swoją wątrobę, mówiąc, że wszystko w porządku”.
- Nie… - Już to przeżyłeś…
Cieszę się, że nie pozwoliłem, by to mnie kontrolowało.
Na dobre i na złe.
Jestem wdzięczny, że nikogo po drodze nie skrzywdziłem.
Oczywiście.
Mamy paszę dla Dave'a?
- O mój Boże. Fantastycznie. - To miało…
Spójrz na to biedactwo.
Mam taki zwyczaj, że robię mrożoną herbatę
dla gości, którzy ciężko pracują.
- Zaraz będę. - Nawet się nie spociłem.
Jeszcze się spocisz.
Prawdziwa profeska.
Proszę, kolego. Smacznego.
Gdybym musiał to robić cały dzień…
nie byłoby najgorzej.
Jesteśmy w chlewie,
zaraz zajmę się…
no wiecie.
- Dziękuję. - Proszę, Cedro.
Dzięki. Jak leci, Dave?
Dobrze.
Co…
Runda druga.
Boże. Przykro mi.
Naprawdę?
- Robisz to czasem? - Nigdy.
Ale zainspirowałeś mnie.
Może zacznę bardziej udzielać się w opiece nad zwierzętami.
Popatrz.
Jasny gwint! Dobra robota.
Nie obijam się.
- To medytacja, prawda? - Tak.
Rąbiemy drewno, nosimy wodę.
Przekazuję mądrość duchową.
Kto to robi, gdy mnie tu nie ma? Conan O'Brien przyjeżdża za tydzień?
Kto to robi?
Nikt.
Ellen?
Ona ma od tego ludzi.
Wspomniałeś o dzieciach.
Co z twoim rodzicielstwem?
Nie mam zbyt wiele do powiedzenia. Po prostu jestem.
Jak kierowca limuzyny z lat 80. „Bądź o ósmej, zgodnie z poleceniem”.
Typowe pytanie: czy dzieci lubią cię oglądać w filmach?
Chyba tak.
Chwilo się mną interesują.
Chwilowo.
Ale widzę też,
że nasz syn Exton ma figurkę Iron Mana. Taką tanią. Powinienem mu załatwić lepszą.
Ma małą głowę Iron Mana przy łóżku,
woli go od Hawkeye'a?
Chyba nie.
Chce mi powiedzieć,
że wciąż jestem w pierwszej dziesiątce superbohaterów, których lubi?
Kiedy masz na głowie ten kask,
to on naprawdę tam jest?
Świetne pytanie.
Na początku naprawdę tam był.
Produkcja chciała wydać jak najmniej
na efekty specjalne.
Wkładałem kask,
kręciłem scenę w kombinezonie,
a oni mówili: „Wylądowałeś na dachu,
więc kiedy mówimy »akcja«, stań, jakbyś wylądował, i ruszaj naprzód”.
Zakładałem ten kask,
zamykał się, a ja nic nie widziałem,
zapalały się światełka ledowe,
było jak w Kandydacie.
Byłem całkowicie oślepiony.
Przy ostatnich Avengersach,
kiedy chcieli mi założyć to ustrojstwo,
mówiłem: „Nie, narysujcie tu dwie kropki i sobie go potem wkleicie”.
Możemy to zrobić z twojego domu.
Pytałem cię o komiksy w dzieciństwie?
Lubiłeś superbohaterów, Marvela?
Wszystko.
Archie Comics, Sierżant Rock, Spider-Man, Iron Man, Fantastyczna Czwórka, X-Men.
Wszystko.
Czyli to nie było dla ciebie nic nowego.
Raczej nie.
Nie pierwszy raz wykorzystywano ten gatunek.
To taki gatunek, który chciał się rozwinąć...
Zmieniliście go.
Uczłowieczyliście go w bardzo rozrywkowy sposób.
Nie sądzisz?
Mówiłem o tym wcześniej.
Pod koniec pierwszego…
zmieniłeś scenariusz na konferencji prasowej.
Mam rację?
Jon i ja zmienialiśmy scenariusz co 45 sekund.
- Jon Favreau? - Tak.
Wiedziałem, że spróbujemy z „Jestem Iron Manem”.
Chcieliśmy ujawnić jego tożsamość.
Teraz mogę powiedzieć,
że nie wiem, czyj to był pomysł.
Powiem, że Jona, żeby nikt do mnie nie wydzwaniał.
Niezła historia.
Mówię ludziom, że to ty,
bo wygląda to tak,
że mamy produkcję za 200, 300 milionów dolarów,
która idzie w jakimś kierunku, a ty mówisz: „Zróbmy to inaczej”. Super.
Nawet jeśli to nie do końca prawda, brawo.
Tak.
Nad czym teraz pracujesz?
Wystąpisz jeszcze w filmach Marvela?
Czy ten rozdział już zamknąłeś?
- Robisz coś nowego? - Ten etap sie skończył.
Czy da się nakręcić film,
dobrze napisany,
dobrze wyreżyserowany, prosty film za milion?
Zrobiłbyś to?
- Pięćset tysięcy? - Milion to trudna sprawa.
Nie z tobą.
To mój budżet na pranie.
Nie…
Szczerze mówiąc, w dzisiejszych czasach
możesz zrealizować każdy projekt z dowolnym budżetem.
- Tylko musi być świetny. - Tak.
W dzisiejszych czasach pociągają mnie
świeże pomysły.
„To świetna reżyserka. Nie mogę się doczekać, co zrobi”.
Pracujesz teraz nad filmem?
- Co teraz zrobi? - Zgadza się.
Oto głupie pytanie.
„Skoro nie jesteś Iron Manem, to kim będziesz?”
Co masz zrobić, jeśli nie jesteś Iron Manem?
Zadaję sobie to samo pytanie.
Jestem na przymusowych wakacjach,
rozglądam się,
próbując nadążyć za tym, co robią inni.
Podejrzewam, że mógłbym zrobić, co tylko zechcę.
Wiem…
Widziałem też serial, który wyprodukowałeś i w którym zagrałeś,
o sztucznej inteligencji.
To w związku z Foot…
- Zielony ślad? - Footprint Coalition.
Dokładnie.
Zakończyłem kontrakt z Marvelem,
miałem do czynienia ze sztuczną inteligencją
w mojej pracy od ponad dekady.
YouTube nas poprosił
o stworzenie tego serialu, co zrobiliśmy.
To było dla mnie bardzo pouczające.
Footprint Coalition to inny projekt,
któremu poświęcam czas.
Co to takiego? Inicjatywa środowiskowa?
Tak. Jedna część to fundacja,
gdzie udziela się dotacji organizacjom ekologicznym,
a druga, która pewnie pochłonie mój czas,
to firma medialna.
Chciałbym przeprowadzić wywiady z ludźmi, którzy przyczyniają się
do sprzątania planety
i dbania o środowisko.
Kiedy mówisz…
Możesz wydłużyć ten aplauz?
Pomoże mi z moimi inwestorami.
Dodaliśmy sztuczną inteligencję.
Jestem pesymistą.
Sądzę,
że jest już za późno, by powstrzymać to, co zrobiliśmy.
Myślę, że nasza jedyna nadzieja to adaptacja. A ty?
Mówią, że optymistą jest ktoś,
kto uważa przyszłość za niepewną.
No właśnie.
A pesymista zawsze ma rację, ale nie ma z tego satysfakcji.
Adaptacja? Na pewno,
ale możemy też
nakłonić ludzi do prawdziwych rozmów
o wykorzystaniu technologii i sztucznej inteligencji,
które mogą mieć efekt kwantowy.
Ale masz rację, musimy się przystosować
i działać bardziej synergicznie.
Rozmawiałem z moim przyjacielem,
którego znam od 45 lat.
Jest aktorem i pracował z tobą. Nazywa się Tim Thomerson.
Tim Thomerson, szalenie utalentowany komik.
- Tak. - Dobrze go znam.
Spytałem, jak to jest pracować z Robertem Downeyem Jr.
Oto, co powiedział:
„Fajny gość, dobrze się z nim pracuje,
jest życzliwy i zabawny.
Zero aktorskiego pitolenia”.
Mamy już napis na mój nagrobek.
- Dziękuję za poświęcony czas. - Nie ma za co.
Jako człowiek szanuję
twoje osiągnięcia jako człowieka.
Rany. Dziękuję.
Robert Downey Jr., panie i panowie.
Dziękuję bardzo.
- Nieźle, co? - Tak!
Napisy: Paulina Korzeniewska