Jason.
Pek seyirci gelmemiş sanırım.
-Jason, seni görmek güzel. -Seni de.
Büyük lig beyzbol stadyumunda olmak gibisi yok.
Evet, harika bir şey. Çok seviyorum.
Her yıl birçok Dodger maçına geliyorum.
Oynadın mı?
Pek iyi değildim.
Sanırım gülerek topa vurma rekoru bendeydi.
Bakalım neler yapacağız.
-Topa vurmaya çalışacağım. -Hünerlerimi göstereyim.
-Nasılsın görelim. -Hazır mısın?
İlk birkaç tanesi zor olacak.
Hayır.
-Ryan, bu kadar zorlamamalısın. -Saha görevlisi olmamın bir sebebi var.
-Dave, bu işten anlıyorsun! -Dostum!
Her Amerikalı bunu yapmalı.
Katılıyorum.
Son bir tane daha.
-Çok yakındasın. -Bana çarptı.
-Bravo. -Bir an önce atayım dedim.
-Acıdı mı? -Evet.
-Bir şey diyeceğim. -Çok bağırdın.
Biliyorum.
Nedense çok hoşuma gitti. Bunun anlamı ne?
DAVID LETTERMAN İLE SIRADAKİ KONUĞUM
Sağ olun. Tamam.
Tanrı sizi korusun.
Teşekkürler. Tamam.
Ne kadar utanç verici.
Şurada bir grup ayağa kalktı
ve diğerleriniz, bir sağlık sorununuz yoksa tabii,
hiç kalkma ihtiyacı hissetmediniz.
Tanrı sizi korusun.
Sizinle işimiz bitti. Eve dönebilirsiniz.
Hadi ama. Hayır. Artık çok geç…
Şakaydı. Şaka yaptım.
Çok teşekkürler hanımlar ve beyler. Bu çok güzel.
Burada olduğunuz için çok şanslısınız çünkü gelecek kişi…
Bu arada kimin geleceğini biliyor musunuz?
Sır olması gerektiğini sanıyordum.
Bu adamı çok uzun zamandır tanıyorum.
Eskiden televizyon programıma sürekli konuk olarak katılırdı.
Ama programa geldiğinde benim için sıradan bir konuktu.
Çok uzun süre onu Levae It to Beaver'daki çocuk sandım.
Meğer o değilmiş.
Sonrasında onu tanımaya başladım
ve yaptıklarıyla saygımı kazandı.
Çok yetenekli bir oyuncu,
yönetmen ve yazar, iyi bir hikâye anlatıcısı,
ve daha da önemlisi
çok hoş bir insan.
Hanımlar ve beyler, karşınızda Jason Bateman.
Teşekkürler.
Merhaba. Nasılsın?
-Merhaba. -Seni görmek güzel. Çok sağ ol.
-Nereye oturayım? -Şuraya.
Merhaba!
-Teşekkürler. -Merhaba.
Nasılsın?
İyiyim.
Arkada konuşmanı izlerken…
Oturabiliriz.
Bu nasıl hissettiriyor sizce?
Neden? Ben…
Hayır, bunu hak ediyorsun.
Şu arkadaki rengârenk giyinmiş dört kişi var ya?
Sadece onlar beni ayakta alkışladı.
Burası program yapmak için harika bir yer.
Seyirci harika, ne fazla ne az, rahat, renkli bir geçmişi var.
-Hiç geldin mi? -Hayır, 1976'dan beri LA'de yaşıyorum.
Şehrin bu kısmının varlığından bile haberim yoktu.
Güzel indirim mi yakaladın Dave?
Şaka mı yapıyorsun?
Yönetmenlik yaptın, bu işleri bilirsin.
-Burası çok güzel bir yer. -Çok güzel.
-Highland Park'tayız. -Evet.
Çok güzel.
Tabii ki Highland Park'ı biliyorum
çünkü çok sevdiğim Dodger Stadyumu'nun yanında.
Seyirci mekânın yerini alkışladı. Harika.
-Karım ve kızım şurada. -Nerede?
-Maple 13 yaşında. Amanda. -Merhaba.
Memnun oldum.
Jason, geldiğin için çok teşekkürler.
Çocuk yıldız olmak beni hep çok etkilemiştir.
Bu nasıl oluyor bilmiyorum.
Bir oğlum var. Bu bizim için hiçbir zaman…
Nasıl oluyor?
Hem sen hem ablan çocuk yıldızdınız.
Ablan iki yaş büyüktü, değil mi?
-Üç. Justine. -Üç yaş büyük. Justine.
Çocuk yıldız nasıl olunuyor?
Özetle oyuncu olan bir komşumuz vardı.
Babamın arkadaşıydı.
Evin önünde babamla arabasını yıkıyorduk.
Komşumuz seçmelere giderken
"Pek mutlu görünmüyorsun, gelmek ister misin?" dedi.
-"Olur" dedim. -Kaç yaşındaydın?
-On yaşındaydım. -On.
Daha o yaşta çalıştırıyorlardı.
"Şu cümleleri ezberleyip içeri gir, ne yaptığını biliyormuş gibi davran" dedi.
"Ne? Listede yok muyum? Bir hata olmalı. Seçmeye gelmiştim" dedim.
İçeri girdim ve rolü aldım.
Eve döndüğümde
babam arabayı kuruluyordu.
"Rolü aldım!" dedim.
"İnanılmaz. Bu harika" dedi.
"Fotoğraflarımı çeker misin?
Belki bir ajansa göndeririz" dedim.
Çünkü babam yazar, yönetmen ve yapımcıydı, hâlâ öyle
ve beni parka top oynamaya götürmek yerine
sinemaya götürürdü.
Annen de mi şov dünyasındaydı?
Annem Pan Am'de hostesti.
Dünyayı dolaşıyordu. İki hafta görevde, iki hafta izinliydi.
Annem yokken hep babamlaydık.
Ailen Rye, New York'lu mu?
Evet, Rye'da doğdum, iki yaşına kadar oradaydım.
İki sene Boston'da, üç sene Salt Lake'te, 76'dan beri de LA'de yaşıyorum.
Boston ve Salt Lake'e neden gittiniz?
Babam kanundan kaçıyordu.
Onlar…
Babam ülkenin dört bir yanında post-production işleri kovalıyordu.
Yönetmenlik ve yazarlık işi ararken
laboratuvar ve kurgu stüdyosu işletiyordu.
O sayede çok küçük yaşlarda reklamlarda oynadım.
Bir sürü reklamda oynadım.
Golden Grahams'le bal gibi başla güne
Nefis bir bal aroması.
Justine bu işte iyi para olduğunu görünce
o da bir menajer tuttu.
Ne kadardı? Ben o yaşta gazete dağıtıyordum.
Onun ne kadar kazandırdığını biliyorum. Seninki ne kadardı?
Bunun kazancı daha iyiydi.
Bu…
O günlerde
Pepsi ya da Honey Nut Cheerios gibi ulusal reklamlara çıktığında
yayımlandığı üç dört aylık sürede
yaklaşık 30 bin dolar kazanırdın.
Bir sürü reklamda oynadığında
menajerin "Fena değilsin.
Sana bir sitcom'da konuk oyuncu işi falan bulalım" derdi.
-Tatmin edici bir başarı için. -Evet.
Ricky ve diğerleriyle sitcom'larda oynadım.
Televizyonda çalışmak,
birçok kamerayla seyirci önünde oynamak harikaydı.
Rick, sen hiç şüphesiz
gördüğüm en açık sözlü, en düzgün, en kuralcı,
en dürüst insanlardan birisin ama en iyi dostumsun.
Ricky Schroeder'la stüdyodaki
ses ve ışık ekipmanlarının asıldığı
tavandaki ahşap platformların oraya çıkardık.
Yerden 18 metre yüksekte olurdu.
Program başlamadan önce seyircileri içeri alırlardı.
Oraya çıktığımızda yanımıza pirinç tüftüfler alırdık.
Pirinç mi?
-Evet, çok profesyoneldik. -Profesyoneller için.
Yanımıza müsvedde kâğıdı ya da senaryo sayfası alırdık.
Küçük bir parçasını çiğneyip
yerlerine oturmaya çalışan seyircilerin üstüne atardık.
-Seyircilere! -Tam bir canavardık.
-Evet. -Harika.
Universal Stüdyoları'nda çekim yapıyorduk.
Bisikletlerimiz de orada dururdu
çünkü Beden Eğitimi dersimizi yapmamız gerekiyordu.
Pedal çevirmemek için bisikletlerimizle tur otobüsünün arkasına tutunurduk.
Onunla Jaws Gölü'ne kadar giderdik.
Orada iner, paçalarımızı sıyırıp göle girerdik.
Japon balığı tutardık, gölde onlardan çok vardı.
Otobüsü süren adamlar
13 yaşındaki iki çocuğun yürüdüğünü görmüşler.
Gölün derinliği şu kadardı.
Ailelerimizi arayıp şöyle demişler,
"Detaylarla sıkmayalım ama insanları korkutmaya çalışıyoruz.
İki ergenin diz boyundaki suda Japon balığı tutması olayı biraz bozuyor.
Büyük beyaz köpek balığı var."
Bunu bırakmak zorunda kaldık.
Başarıların arttıkça hayattan aldığın keyif de arttı mı?
Çok keyif alıyordum. Harika biri olduğumu düşünüyordum.
Kendimi çok havalı görüyordum.
Geçen gün Johnny Carson programını konuşmuştuk.
The Tonight Show'a çıktığında 15 yaşındaydın.
Jason, sana bir özür borçluyum. Bu gece iki kez sana Joseph dedim.
Sorun değil Jack.
Çok hoştu. Johnny o kadar tatlıydı ki…
Elli yaşındaki bir şov dünyası yıldızıydı.
-İğneleyici olabilirdi. -Aşırı rahattım.
Ama çok tatlı ve memnundu.
O kadar rahat olmamalıydım.
Tanrı aşkına, 15 yaşındaymışsın.
Bence harikaydı ama anlıyorum,
eski fotoğraflara ben de bakamıyorum.
Sadece seninkilere değil, hepsine.
Sen…
Çocuk oyuncular genelde
hoş olmayan deneyimlerden bahsediyorlar.
Senin böyle bir deneyimin oldu mu?
Evet.
Yani bence…
Dediğim gibi harika biri olduğumu düşünüyordum
ve muhtemelen biraz da ukalaydım.
Ama bence bazı yaşıtlarım kadar ukala da değildim.
Kim gibi?
Evet.
Bunun içinde farklı bir şey olsaydı…
Ben…
İsim vermeyeceğim
ama bana yapmamam gereken şeyleri öğreten bir adamla
bir program yaptık.
Bana setlerde yönetmenlik gibi bir liderlik konumundayken
nasıl davranacağımı öğretti, umarım bunu sergileyebiliyorumdur.
Adamın adı neydi? Ricky miydi? Neydi?
Sesin kesildi Dave. Kanyondan mı geçiyorsun?
Alo?
-Kanyondan mı? -Sonra ararım. Sesin gitti.
Tamam, konuşuruz.
Çocukluğunda kaçırdığın bir şey oldu mu sence?
Senin adına cevaplayayım.
Sevdiğin bir şey yapıyordun, kaçırdığın bir şey olmamıştır herhâlde.
Pek oyun oynayamadım
çünkü 10 yaşından beri çalışıyorum.
Kaçırdığım çok şey oldu
ama 20'li yaşlardaki toyluk günlerimde bunu telafi ettim Dave.
Evet, 20'li yaşların.
Neyi ima ettiğini biliyorum, bunu ne tetikledi?
Uyuşturucuları denemeye başladın.
-Bunda komik bir şey yok. -Hayır ama olabilir.
Seni tüm gece güldürecek bir şey verebilirim.
Bunu tetikleyen şey normal olma isteğiydi.
Dizinin her sezonundan sonra
okula geri dönerdim.
Lisedeki arkadaşlarımla takılırdım.
Lisede ne yapılır ki? Hafta sonu birlikte çıkar, takılırsın.
Ben de iyice o moda girdim. "Çok çalışıyorum, çok eğleneyim" dedim.
Bu 30'uma gelene dek sürdü.
Yani bu birkaç yıllık bir ara mıydı?
On yıl süren bir eğlenceydi.
Bu işini etkiledi mi?
-Etkiledi Dave. -Evet.
O dönem yine de az da olsa idare edecek kadar çalışıyordum.
Robert Downey Jr. gibi büyük bir belaya mı batmıştın?
Robert birçok kez uçurumun eşiğinden dönse de
doğru yola girdi.
Şimdi mutlu ve başarılı bir adam.
-Sen… -Ben…
Benim dibe vuruş hikâyem
anlatmaya değecek eğlenceli bir hikâye değil.
Dediğim gibi yaşayamadığım günleri telafi ediyordum
ve Amanda'nın şu sözlerinin çok faydası oldu,
"Dostum, azaltmaya çalıştığını biliyorum
ve muhtemelen birkaç yıla tamamen bırakırsın
ama şu ana ne dersin?
Hadi, yapalım."
Sence Hollywood ve şov dünyasındakilerin izlenimi neydi?
İnsanlar "Jason'ın adını duymak istemiyorum" mu diyordu?
-Yoksa özlemişler miydi? -Öyleydi.
-Çok zor bir dönemdi. Evet. -İlki mi?
-Hayatın uzun süre böyleydi. -Evet.
Üniversiteye gitmedim. Başka meziyetim yoktu.
-Efendim? -Üniversiteye gitmediğine pişman mısın?
Sadece şimdi meraklı olduğumdan. O zaman değildim.
Gönüllü olarak okula devam etme fikri bana çok mantıksız geliyordu.
Kariyerin yüzünden mi
yoksa zamanlama açısından uymadığından mı?
Yoğunluğundan mı üniversiteye gidemedin…
Akademi ödüllü film
Teen Wolf Too'yu çekiyordum.
Ders değiştirmek istiyorum.
Lise son sınıfın sonlarında bu filmi çektik
ve çekimler tam final dönemine denk geldi.
Dört final sınavından ikisine giremediğim için
lise diplomamı alamadım.
Yani liseden mezun olamadın mı?
Doğru, evet.
-Vay canına. -Evet.
Konuklara lise mezunu olma şartı getirmiştik.
Evet.
Bu doğru.
-Eskiden burada mı yaşıyordun? -Hep maça gelirdim.
Ne zamandı bu? Ve neden?
Televizyon yazarı olmak istediğim için 75'te buraya taşındım
ama tek amacım The Tonight Show'a girmekti.
Televizyon dünyasında
belli bir başarıya eriştikten sonra
arkadaşım Tom Dreesen'la şu yedek kulübesinin oraya oturduk.
O dönemde Kirk Gibson, Dodgers'ta oynuyordu.
Kırık bacağıyla sayı yaptı.
-O gece buradaydım. -Öyle mi?
Plakanın arkasındaydım. İnanılmazdı.
-Evet. -İnanılmaz.
Bu yıl Freddie Freeman'ın sayısında da oradaydım…
Onu izlediğimi hatırlıyorum, gülmekten yataktan yuvarlandım.
Beyzbol bu işte.
Güzellik yarışmasını kazanmışım gibi zıpladım.
-İnanılmazdı. -Göstersene.
-Hey! -Tamam, kes.
Boğulmayayım diye kuşağa dikkat ediyorum.
Yetti, tamam. İlk devrede Kirk Gibson geldi.
Sanırım üçüncü vurucuydu, dördüncü olduğunu sanmıyorum.
Üçüncü vurucuydu, zaten iki out vardı.
Gelip öyle bir vurdu ki
top sanki atmosferden ayrıldı
ve sonra parlamaya başladı, inanılmaz bir görüntüydü.
-Atmosfere girmiş. -Evet, inanılmazdı.
Üçüncü ve son out oldu.
Kirk yedek kulübesine dönerken
büyük bir öfkeyle sopayı fırlattı
ve genç bir çocuk hayranı "Bir dahaki sefere yaparsın Kirk" dedi.
Kirk de "Bok ye orospu çocuğu" dedi.
Güzel.
Arrested Development'tan bahsedelim.
Hayatının çok farklı yönleri var.
Arrested Development çok önemli bir diziydi.
ÖLÜ GÜVERCİN YEMEYİN!
Ne umduğumu bilmiyorum.
İzlemeye başladığımda bırakamadım.
Çok güzel bir diziydi.
Ekip de harikaydı.
İlk olarak Mitch Hurwitz.
Evet.
Evet, Mitch Hurwitz
diziyi yaratan, senaryoyu yazan, her şeyin başındaki kişiydi.
Şimdiye dek çalıştığım en zeki
ve rafine mizah anlayışına sahip adamdı.
Fox'ta kaç sezon yayımlandı? Birden fazla, değil mi?
Sanırım Fox'ta iki buçuk yıl kaldı.
-Reytingleri iyi miydi? -Değildi Dave.
-Öyle mi? -Evet.
Çünkü o zaman herkes Arrested Development'tan bahsediyordu.
Ama bence sahil şeridindeki insanlar izliyordu.
Orta Amerika'daki insanlar izlemiyordu.
Orta Amerikalıların hiçbir önemi yok.
Sansasyonel klibimizi bulmuş olduk.
Söyleyen kişi de…
-Indiana'nın gururu. -Indiana, evet.
Bence harikaydı, sabırsızlıkla bekliyordum.
Dizinin bir başka yıldızı da dış ses Ron Howard'dı.
Michael'ın seçeneği kalmamıştı.
Babasının duvara değerli şeyler saklamayı sevdiğini bildiğinden
son bir umutsuz hamlede bulundu.
Bu delilik. Ne yapıyorum ben? Çekiçle duvarı mı…
Delirdin mi sen?
İnanılmazdı.
Dizinin bir sürü harika yanı vardı.
Kariyerime âdeta bir şok verip
onu hayata döndürdü.
Büyük bir Charlie Rose hayranıydım.
Eskiden sürekli onu izlerdim. Bir programına Ron Howard çıktı.
Bu 20'li yaşlarımdaki toy dönemimdeydi.
Depresyondaydım ve cidden…
Kariyerim çok kötü gidiyordu. İş bulamıyordum.
Ron Howard'ın röportajını dinledim.
Öyle sosyal ve dost canlısı biriydi ki
inek olduğunu bile itiraf etti, harika biriydi.
Dünyanın en başarılı insanıydı.
Ve onda… Şöyle düşündüğümü hatırlıyorum…
"Tanrım, bir gün yeniden
bir nebze bile başarı, itibar ve üne kavuşursam
bunun en güzel yanı şu olurdu, istediğim kadar iyi olabilirim
ve bu asla aşırı istekli, çaresiz
ya da açgözlülük olarak yorumlanmaz."
Sonrasında Ron Howard'ın dizisi Arrested Development'a seçildim.
Baş başa yediğimiz yemekte
ona hem o röportajın bende uyandırdığı hislerden
hem de dizisinin bana verdiklerinden bahsettim.
Bana onun gibi biri olma fırsatı sunmuştu.
Benim için çok anlamlı bir olaya dönüştü.
Bu hikâyeyi seviyorum çünkü ben dâhil pek çoğumuz
hayatımızı değiştiren o anları arıyoruz.
Benim bulmak için düşünmem lazım
ama senin böyle bir ana sahip olman çok güzel.
Evet, bu olayın
bu hâlime gelmemde çok büyük etkisi oldu.
Çünkü hepimiz dibe vurduğumuzda,
bu birkaç sefer de olabilir,
karşımıza çıkan fırsatların değerini
çok daha iyi anlıyoruz.
O yüzden şimdi çok çalışıyorum.
Ron Howard çok pislik biri.
Evet.
Unutmayalım, çocukluktan beri oyunculuk yapıyor.
Bana öyle dedi. Pardon, yarım kaldı. Yemekte bana "Hepsi palavra" dedi.
-Ne zaman maça geleceksin? -Cumartesi gecesi.
Maç kiminle?
Giants.
Tanrım, çok iyi geldi.
Dave, Hollywood Yıldızları Gecesi'nde
sopayla son vuruşumda topu dış saha oyuncularının arasına attım
ve öyle bir koşup sayı yaptım ki Lou Ferrigno bile yakalayamadı.
Son sürat geçtim, depar atması gerekiyordu.
-Turu tamamladım. -Lou Ferrigno taklidini bir daha yap.
Çok güzel.
Gün daha da güzelleşemez diyordum.
Şu anda yarı erkek gibi hissediyorum.
Vay canına.
Çok profesyonel görünüyor.
Hey! Ağzında ne var? Tütün mü çiğniyorsun?
Seni ilgilendirmez.
Tükürme sırası bende.
Önce topu atayım mı?
Hayır, benim…
Tamam.
-Bu… -Güzeldi. Dişlerinin arasından tükür.
Balgam olmamalı, değil mi? Beyzbolda tükürürken…
-Mevsime bağlı. -Ama onun için tütün çiğnemem lazım.
Ya da ay çekirdeği.
Hatalı vuruş, devam.
Tanrım.
İsabetli vuruş. Burada bırakacağım.
Kariyerinin çeşitli aşamalarını gördüm.
Kabin Bagajı filmini izledim.
Sonunda biri uçakta
zehirli nörotoksik gazla patlıyordu.
-Evet. -Bravo.
İşlerin hep diyalog ağırlıklı.
O kadar inandırıcı bir iş ortaya koyuyorsun ki
çok zor bir işmiş gibi gösteriyorsun.
Ricky'yle tüftüfle seyircilere saldırdığınız döneme göre
daha iyi bir oyuncu musun?
Umarım öyledir Dave.
Bence çok şanslıyım
çünkü yaş aldıkça
benimle birlikte yaşlanacak bir meslek seçtim.
Her zaman bir dede rolü olacak.
O yaşa geldiğimde onu canlandırabilirim.
Senden başrol oyuncusu ve film yıldızı olarak bahsediyorum.
-Hayır. -Harika bir oyuncu, yönetmen.
Sen kendini ne olarak görüyorsun?
Umarım kendimi… Bizi temsil etmeyi seviyorum.
Başkahramanı oynamayı seviyorum.
Komedide de, dramda da
kamera az önce olup biten olaylara
verdiği tepkiyi göstermek için
başkahramanın yüzüne döndüğünde
seyirci onun aracılığıyla hikâyeye dâhil oluyor.
Ondan yönetmenliğe yöneldim
çünkü yönetmen izleyicinin deneyimini yönlendiriyor.
Oyunculuğun yönetmenliğe, yönetmenliğin oyunculuğa faydası var mı?
Kesinlikle.
-Ne şekilde? İkisi de mi? -Bence ikisi de.
Yönetmenlerin çoğu biz çatlak oyuncuların ne düşündüğünü
ve onlarla nasıl konuşacaklarını öğrenmek için
oyunculuk dersleri almak istiyorlar
ve bilirsin…
Oyuncular da işin içine girene kadar
yönetmenlerin ne yaptığını tam olarak anlayamıyorlar.
Çünkü çoğu oyuncu… Kendimden bahsedeyim.
İşin çekimin ilk gününde başladığını sanıyordum.
Yönetmenler ve ekibin geri kalanı oraya altı kez gitmiş oluyor.
Ekibin muhtemelen üç hafta önce ışıkları kurmaya geldi.
Ben dün öğleden sonra geldim.
Amerika Yönetmenler Birliği'ne kayıtlı en genç yönetmendin.
Kaç yaşındaydın ve hangi projeydi?
On sekiz yaşında The Hogan Family'yi çektim.
Yarım saatlik durum komedisini mi yönettin?
-Evet. -Ve kendini yönettin.
Üç kollu bir hokkabaz gibi.
Böyle bir şey varsa tabii, bilmiyorum. Bu nasıl bir şeydi?
Çok uzun süredir yaptığım için
oyunculuk konusunda çok rahattım.
Sürecin diğer kısımlarını gözlemleme fırsatını buldum.
Yönetmenlik yaparken oynamak
benim için daha verimli
çünkü kendimi yönetmem gerekmeyince bir oyuncu eksiliyor.
Ama sette yıldıza ve yönetmene yakın olup
yorum yapabilecek biri var mı?
-"Bu sahnede berbattın." -"Tekrar çekelim" diyecek biri.
Hayır, onları gönderiyorum.
Evet, tabii ki.
Biraz senden bahsedelim.
Dodgers'a duyduğun sevgiden
çok önceden bahsetmiştin,
bende de biraz var.
-Ezelden beri hayranlarısın. Anlatsana… -Evet.
Dünya Serisi şampiyonu. Maçlara gittiğinde nerede oturuyorsun?
Aşağıda, önde oturuyorum Dave.
Hakemden kaç sıra uzakta?
Aramızda sıra olmuyor.
-En önde oturuyorsun yani. -Ama…
David, ben…
En önden çok daha fazla şey görülüyor.
Demek en öndesin.
Konuk takımın yedek kulübesinin önünde oturuyorum.
Rakip oyunculara sataşıyor musun?
Evet ama küfür edemezsin. Küfür edersen dışarı atıyorlar.
Ama kafalarına takılacak
bir şey söyleyebilirsen…
"Topa vururken nefes veriyor musun, alıyor musun?" gibi.
-Adam öylece kalıyor. Değil mi? -Dâhice.
Ya da "Bunu düşünme sen. 40 milyon insan izlemiyor.
Sadece beş altı milyondur. Gerilme" gibi.
Böyle şeyler insanın kafasına takılıyor.
Sence seni dinliyorlar mı?
Yoksa sen yokmuşsun gibi mi davranıyorlar?
Duymamış gibi yapan adamın yanındaki takım arkadaşları
her şeyi duyunca bana dönüp
"Ne yapıyorsun?" diyorlar.
-Evet. -Sen…
Ben de "Siz rakip takımsınız!" diyorum.
Gördüğüm kadarıyla sen
yıldız olmadan da yaşayabilirsin.
Çocuklarını maça getirmen senin normal hâlin mi?
Evet, bence…
Beyzbol benim için normalliği simgeliyor.
Bazısı sıkıcı der ama ben beyzbolun dinginliğini seviyorum.
Bu kulağımda radyoyu dinlerim.
Bu kulağım da yanımdakini dinler.
Skor tutmam ama yorumları dinlerim. Bu benim için spor değil, oyun.
Eskiden her sporu biraz takip ederdim.
Sonra 30 yıl önce Ken Burns'ün beyzbol belgesini izledim
ve beyzbolu çok izlemeye başladım.
Fantezi beyzbol ligimin yöneticisiyim.
Aşırı meraklıyım, çok hoşuma gidiyor.
Fantezi beyzbol ligi için çok yoğun değil misin?
Evet ama başımı beladan uzak tutuyor Dave.
Sabah erken kalkıp skorlara bakıyorum.
-Bir şey yapman lazım. -Bir şey yapmam lazım.
-Ve… -Takımının adı ne?
İyi bir şey geliyor.
Elton John'ın "Tiny Dancer" şarkısı var ya?
-Benimki… -Tiny Dancer.
Benimki "Ohtani Dancers."
Shohei Ohtani gibi.
Sezonun ortasındayız, üçüncü sıradayım.
Sezon sonunda bir ödül oluyor mu?
Yüz dolar.
-Ufak bir ödül. -Evet.
İstersen seneye bir boşluk olacak.
-Sadece Ulusal Lig. -Hayır.
Anlamıyorum. Anlamak istemiyorum. Bilmiyorum. Benim görüşüm bu.
Bir dahakine seni bir maça getiririm.
-Bu olmayacak. Hayır. -Hadi ama.
-Ozark'tan bahsedelim. -Tamam.
Teşekkürler.
Bu kimin fikriydi? Yapımında yer aldın mı?
Hayır, yönetmen arıyorlardı
ve menajerim Michael Cooper
"Okuduğum bu iki senaryo
hayatımda okuduğum en iyi şeydi" dedi.
Ben de okuyunca "Tanrım, çok iyi.
Bunu yönetmeyi çok isterdim" dedim.
-Ve… -Lafını böleceğim.
Hogan's Heroes mu, Hogan's Families mi artık adı her neyse,
onun dışında o ana kadar neyi yönetmiştin?
Başka sitcom'lar yönettim.
İki festival filmi, küçük bağımsız filmler yönettim.
Ama daha fazla sorumluluk almak istedim.
Tamam, anlıyorum.
Ama karşı tarafın tepkisi ne oldu?
"O adam" mı dediler?
Aradıkları kişi…
İsim vermeyeceğim ama dünyanın en iyi üç yönetmenine bakıyorlardı.
Hayal edin. Onlarla konuşuyorlardı.
"Konuşamam, bana gülerler" dedim.
Menajerim "Bir yap sen.
Seni MRC'yi yöneten Modi Wiczyk'in karşısına çıkaracağım" dedi.
Şükürler olsun dinledi ve bana inandı. "Senin çekmene izin vereceğiz" dedi.
Dünyanın en iyi üç yönetmeni kim? Kimden bahsediyoruz?
İsimlerini veremem
çünkü projeyi reddetmişler.
Tamam, ben tahminde bulunabilir miyim?
-Söylesem? -Tamam.
-Ricky Schroeder? -Hayır.
Martin Scorsese.
-Müsait değildi. -Peki.
Ama doğru ligdesin.
-Ron Howard. Ron? -Müsait değildi.
Scorsese seviyesinde miydiler?
Evet.
Yirmili yaşlarımda böyle bir şeyi yapmaya cesaret edemezdim.
En çok izlenen dizilerden biri.
Squid Game kadar izlenmiştir belki.
-Bilmiyorum. -Bilmiyorum ama…
-Çok başarılıydı. Hâlâ öyle. -Beğenenler oldu.
Tanrım, ilk sezona bayıldım.
"Vay canına, bu harika" dedim.
Teşekkürler.
Sonrasında şeyi düşündüm…
-Bozulmaya başladı. -Evet. Hayır.
Sonrasında şunu düşünmeye başladım,
"Dizide kaç kişiyi öldürdüler?"
Yeni, eğlenceli ve ilginç şekilde kaç kişiyi öldürdünüz?
Dizide biraz şiddet vardı ama…
Şiddet umurumda değil, sayıyı merak ediyorum.
Evet, inanılmaz yazar Chris Mundy bunun cevabını bilir.
Ama bence genelde bölüm başına bir kişiydi.
Mesela senaryoda birinin öleceğini okurduk.
Çekime hazırlanırken
"Tanrım, kafasından vurulan birini gördük" derdim.
Evet, hepimiz ondan bıktık.
Setten Chris'i arardım.
"Chris, şu anda sette çekim yapıyoruz.
Güzel bir şöminenin önündeyiz ve bir maşa var.
Ucu çok güzel görünüyor.
Bunu adamın boğazına soksak?" derdim.
-Evet. -O da "Harika, yapın" derdi.
Bir noktada Ozark Gölü'ndeki yetkililerden biri arayıp…
-"Dostum!" -Evet.
Burada sürekli adam öldürmüyoruz.
Şaşırtıcı bir şekilde onlar da destek oldular.
-Şey dediler… -Çok yer satmışlardır.
"Burayı harika gösteriyorsunuz" dediler.
Bence güzel sinematografiden bahsediyorlardı.
Evet, baştan sonra toplamda ne kadar sürdü?
Baştan sona mı?
-Beş yıl olabilir. -Beş yıl mı? Vay canına.
-Evet. -Büyük bir bağlılık.
Evden uzaktaydınız.
Evet, çok.
Ama bu arkadaşları görmek için her hafta sonu eve döndüm.
"Bu arkadaşları" dedi.
Biri eksik. Franny de 18 yaşında.
Evet, o niye gelmedi?
Rhode Island'da sevgilisiyle birlikte.
-Bu çocuklar büyüyünce… -Rhode Island'da mı?
Umarım bu program hep yayında kalır da
bu zavallı kız programda ondan bahsettiğimizi görüp
utançtan yerin dibine girer.
Çünkü bunu oğluma yapsam bir daha bizimle görüşmezdi.
Öyle mi?
Franny ve Maple utangaç değiller. Değil mi?
Maple kendini göstermekten çekinmez. Basketbol yıldızı.
Güzel.
Voleybol ve kaykayda da çok başarılı. İnanılmaz biri.
Okulundaki erkek basketbol takımında oynayan ilk kızdı.
Bu…
Cidden mi?
Çok yetenekli. Muhtemelen seninle de oynayabilir.
Dave çok başarılı.
Gördünüz mü?
Indiana'lı olduğu belli, harika şut atıyor.
Sezonda kaç maça geliyorsun?
Yirmi ya da otuz.
-Vay be. -Evet.
Yaz akşamlarında bilgi yarışmasına katılıp
Kiss Cam'e mi çıkıyorsun?
Beni çekmemelerini söylüyorum, utanıyorum.
Büyük Dodger ekranında sana birkaç soru hazırladık.
-Öyle mi? -Evet, bence iyi cevaplarsın.
-Peki, ilk soruyu getirir misiniz? -Tanrım.
Bakalım kimmiş.
-Jason. -Mookie.
Adımı söyledi, inanılmaz.
Arka arkaya iki sezonda hem Amerika Ligi'nde
hem Ulusal Lig'de en değerli oyuncu seçilen kimdi?
-Kimdi? Shohei. -Shohei.
-Shohei diyeceğim. -Shohei diyoruz.
Cevap Shohei Ohtani.
-Evet! -Tişörtünü çıkar.
-Strip poker mi bu? -Bitmedi. Bir tane daha soralım.
Jason.
MLB tarihinde aynı sezonda
NLCS ve Dünya Serisi en değerli oyuncu ödülleriyle
Cy Young ödülünü kazanan tek atıcı kimdir?
Bence Sandy Koufax. Sandy Koufax de.
-Dave, Sandy Koufax diyor. -Sandy Koufax.
-Cevap Orel Hershiser. -Kahretsin.
Lanet olsun.
-Bunu bilmeliydim. 1988'deydi. -Freddie Freeman'dı.
-O da "Jason" dedi. -Birkaç tane daha.
Jason, seksenlerde Dodger Stadyumu'ndaki maçtan önce
hangi efsanevi spor spikeri David Letterman'ın davetini reddedip
"The Tonight Show'a çıkmam" dedi?
Clay Kershaw.
-"The Tonight Show'a çıkmam" mı dedi? -Evet.
Konuk sunucu muydun?
Yılı hatırlamıyorum ama o yıl konuk sunucuydum.
O dönemde ABC'de Monday Night Football vardı.
Bu kişinin yanına gidip
"The Tonight Show'da konuğum olursan harika olur.
Eğlenceli olur" dedim.
"Hayır, olmaz" dedi.
ABC Monday'le bir ipucu vermiş oldun.
-Howard Cosell miydi? -Evet.
-Neden "Eğlenceli olmaz" dedi? -Aptalın tekiydim, o da Howard Cosell'di.
-Seni izlememiş miydi? -İzlemiştir.
Aptal.
Bakalım, teyit edelim.
-Howard Cosell. -Evet.
Teşekkürler.
-Son bir tane. -Birini bilemedik.
-Onu ben berbat ettim sanırım. -Senin hatandı, sen söyledin.
Amacım sorun çıkarmak. Son soru.
Seksenlerin sonunda Dodger Stadyumu'nda
Tommy Lasorda tarafından tanıştırıldıktan sonra
efsanevi otoriter hakem "Kovboy Joe" West'in
"Tıraş olmalıydın" dediği kişi kimdi?
Kurt Gibson mı?
Bakalım cevap neymiş.
Cevap David Letterman.
Evet!
Şurada oldu, sol taraftaki dış saha kapılarından geldik.
Ben, Tom Dreeson, Tommy Lasorda vardı. Joe West geldi.
Tanıyordum ama hiç tanışmamıştık.
Programa ara verdiğimden bir iki gündür tıraş olmamıştım.
Ama böyle değildi.
Tommy "Joe, bu Dave" dedi. "Merhaba. Memnun oldum" dedim.
O da "Evet, tıraş olmalısın" dedi.
"Bu bir kural mı?" dedim.
"Araştıracağım" dedi.
Yankees'de kuraldı sanırım.
SmartLess'tan bahsedelim.
Tamam. Evet.
Ancak birkaç bira içince podcast'in ne olduğunu anladım.
İlk dikkatimi çeken kişi Marc Maron adında bir adamdı.
Sonra sen ve arkadaşların Sean ve Will'i duydum.
Sonra asıl aldığınız ücretleri duyunca
dikkatimi çekmeye başladı.
Bu projenin doğuşunu anlatmaktan bıkmış olmalısın.
Pek sayılmaz çünkü bunu dinleyen insanlara
çok minnettarım, teşekkürler.
Bu…
Bu sayede
yakın dostlarım Will ve Sean'la haftada bir buluşup konuşabiliyoruz.
Zoom'da konuşmaya başladık.
Will içkiyi bırakmakla ilgili
The Journey adında bir podcast yapacaktı.
"Yürüyüşle ilgili podcast'ini dinlemek isteyen yok" dedim.
"Ben de olurum,
saçmalayıp eğleniriz" dedim.
Çok komik biri.
-Büyük hayranıyım. -Will Arnett.
Beni çok güldürüyor.
Lanet olsun, çok komik.
Bir soru daha sorayım. Onun evine gidiyorsun.
Garaj kapısını açtı diyelim.
Reese's fıstık ezmeli çikolatalarıyla mı dolu olur?
Ondan da var ama…
Will Arnett'in evinde her türlü abur cuburu bulabilirsin.
-İyi. -Şok olursun.
İki ergen oğlu olduğundan garajda saklıyor.
Bunlar onlar için değil.
-Popülaritesi nasıl arttı? -Emin değilim.
COVID dönemindeydi,
herkes insanlarla bağ kurmak için her şeyi deniyordu.
Çok kasvetli bir dönemdi.
Havalı arkadaşlarımı çağırıyorduk.
İlk konuğumuz Dax'ti.
Will Ferrell da geldi.
Jimmy Kimmel geldi.
Seninle anlaşamadık.
Hayır, şaka yapıyorum.
Dave çok iyiydi.
HBO'daki küçük belgeselimizi çekerken Dave direkt geldi.
Bu benim için çok önemli bir olaydı.
Beni davet ettiklerinde program dört senedir yayındaydı.
Seni çağırmadan önce
biraz toparlanmamız gerekiyordu.
Onu sorayım. Hobi olarak başlayıp sonradan…
Hobiniz işe dönüşmüş. Bundan daha iyi bir hikâye olamaz.
Severek, eğlenerek bedavaya yaptığınız bu işin
hem size hem bize faydası vardı.
Sonra biri gelip "Bu podcast 100 milyon dolar değerinde" demiş.
Yani bu…
-Ne demek istiyorsun? -Şey…
Ne demek istiyorsun?
Podcast dünyasında dönen paraları anlamıyorum Dave.
-Ben de. Ama şunu diyorum. -Değil mi?
Arkadaşlarınla başladığınız pazar akşamları sohbeti gibi bir hobinin
100 milyon dolar etmesi inanılmaz değil mi?
Evet, aslında şöyle oldu… Paul McCartney konuğumuz oldu.
-Evet. -Vay canına.
-Sonra… -Programı nereden duymuş?
Olay da o, Sean'ın konuğuydu.
Röportajın sonunda
iki dakikalık "Konuk harikaydı" dediğimiz bir bölüm oluyor.
"Sean, Paul McCartney'yi nereden tanıyorsun?" dedim.
"Tanımıyorum. Onlar aradı" dedi.
İlk kez o anda programın
çok popüler olduğunu anladık.
Çünkü ekibi bu programı seçmişti.
Sanırım reytingimizi Paul McCartney'ye layık buldular.
Çok şanslıydık.
Sen ve inanılmaz başarılarınla ilgili başka ne konuşabiliriz?
Çekimlerini yeni bitirdiğimiz bir Netflix projem var.
Adı Black Rabbit, çok gurur duyuyorum.
Black Rabbit'te olmama ramak kalmıştı.
-Ramak kalmıştı. -Evet.
Dave çekim yaptığımız yerin çok yakınında oturuyordu.
Maalesef o gün çekimim yoktu.
Ama sete gelip "Ne çekiyorsunuz?" demişsin.
Monitörlerin önüne,
normalde yönetmenin oturduğu yere oturmuş.
Kulaklık verdiler mi? Yorumun oldu mu?
O dizide yer almayı o kadar istedim ki.
-Sordun mu? -Tabii ki sordum!
O hafta New York Federal Mahkemesi'nde,
üçüncü bölgede mi ne, jüri görevim vardı.
-Hadi. -Evet.
Adaletin yerini bulmasını istedim.
Çeşitli aksilikler olunca eve yürüyerek dönmek zorunda kaldım.
Evimin oraya gelince
devasa bir film prodüksiyonu olduğunu gördüm.
Oradaki bir set görevlisine "Telefonunu alabilir miyim?
Anahtar lazım. Evime giremiyorum" dedim.
Verdi, eve girmek için birilerini aradım.
O arada "Bu ne? Ne çekiliyor?" dedim.
Söyleyince "Figüran olarak yer almak istiyorum" dedim.
"Bana uyar" dedi. Umurunda değildi.
Ama seni diziye çıkarmadılar mı?
Hayır çünkü hepsi nazik insanlardı.
Beni sahneye koyup prodüksiyonu mahvetme fikri
hoşlarına gitmedi.
Bu dizinin son sahnesiydi.
-Sahneyi anladım. -Evet.
Neyse, şu anda bunu yapıyorsun. Kurgusu yapılıyor.
Yönettin, prodüktörlüğünü yaptın.
Evet, Jude Law'la Lower East Side'da
bir gece kulübü işleten iki kardeşi canlandırıyoruz.
İşler ters gidince birkaç kişi ölüyor
ve sekiz bölüm boyunca kimin yaptığını bulmaya çalışıyoruz.
Tamam. Neyse, tebrik ederim.
-Sağ ol. -Tamam.
Neyi atladığımı,
neyi ihmal ettiğimi bilmek istiyorum.
Senin bahsetmek istediğin bir şey var mı?
Buradaki herkese geldikleri için teşekkür ediyorum.
Bitti mi?
-Bence tamam. -Bitti mi?
Sizi gördüğüme çok sevindim. Daha önce tanışamadığımız için üzgünüm.
Erkek arkadaşı Jim'le Rhode Island'da olan
diğer kızınıza da başarılar.
-Ayağınıza sağlık. -Herkese teşekkürler.
Sıradaki Konuğum'un sonraki bölümünde.
-Bir atış daha? -Denerim.
Dave ve Jason sahada öz güvenlerini artırmaya devam ettiler.
Evet, topa gayet sağlam vururdum.
Vuramazdı.
-İşte bu. -Düşecek.
-İkinci base'e kadar giderim. -Gidemez.
-Burada bırakacağım. -Bırakamadı.
-Üç tane daha at. -Kovadakileri bitirelim.
Bu senin sloganın.
Şunu da söyleyeyim, Ron Howard pislik biri falan değil.
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı