(ด็อดเจอร์ส)
เจสัน
โอ้ เจสัน
สนามดูโล่งๆ แปลกๆ
- เจสัน ดีใจที่ได้เจอ - เช่นกัน เดฟ
มีไม่กี่อย่างที่ดีกว่าหรือดีเท่ากับ
การได้มาอยู่ในสนามเบสบอลเมเจอร์ลีก
ครับ เจ๋งมากเลย ผมคลั่งมาก
ผมมาดูด็อดเจอร์สแข่งบ่อยมากแต่ละปี
คุณได้เล่นไหม
ผมเล่นได้ไม่ดี
ผมว่าผมครองสถิติสไตรค์เอาท์ จากการหัวเราะบ่อยสุด
มาดูกันว่าเราทำอะไรได้บ้าง
ผมจะพยายามตีลูก
(ไรอัน เจ้าหน้าที่ดูแลสนาม)
ผมโชว์ฟอร์มเทพให้ดูได้
- ไหนดูซิว่าคุณทำอะไร - พร้อมไหม
เอาละ ลูกแรกๆ จะยากหน่อยนะ
ไม่
ไรอัน ต้องเอาลงต่ำอีกสิ
ผมถึงเป็นคนดูแลสนามไง
- เดฟ คุณเล่นเป็นนี่ - โห เพื่อน
คนอเมริกันทุกคนควรได้ทำแบบนี้
เห็นด้วยเลย
อีกลูกพอ
- คุณยืนใกล้เกิน - เกือบโดนผมเลย
- จัดเลย เดฟ - จะได้ให้มันเสร็จๆ ไป
- เจ็บนิดนึงไหม - ใช่
- ผมอยากพูดอะไรหน่อย - คุณพูดแบบมั่นใจมาก
- ผมรู้ - อยากบอก
ไม่รู้ทำไม ผมสนุกมากเลย มันแปลว่าอะไร
(เสวนาฮาเฮกับเดวิด เลตเทอร์แมน)
ขอบคุณ เอาละ
ขอพระเจ้าอวยพร
ขอบคุณ โอเค
มันน่าอายไหมล่ะเนี่ยที่คนไม่ถึงสิบตรงนั้นยืนขึ้น
ส่วนพวกคุณที่เหลือ ไม่นับคนที่ขยับตัวไม่ได้นะ
ไม่ได้รู้สึกเลยว่าจำเป็นต้องยืน
ขอพระเจ้าอวยพร
เราหมดธุระกับพวกคุณแล้ว กลับบ้านได้
ไม่ต้องแล้ว มัน…
ล้อเล่นน่า ผมล้อเล่น
ขอบคุณมาก ทุกท่าน ดีจังเลย
พวกคุณโชคดีมากที่ได้มาอยู่ตรงนี้ เพราะคนที่กำลังจะขึ้นมา…
ว่าแต่รู้ไหมว่าใครจะมา
นึกว่าจะเป็นความลับซะอีก
ผมรู้เรื่องผู้ชายคนนี้มานานมาก
ผมเคยมีรายการทีวี
แล้วเขาก็จะมาเป็นแขกรับเชิญ ในรายการของผมเป็นครั้งคราว
และตั้งแต่นั้น… แต่ตอนที่เขามาออกรายการ เขาก็เป็นแค่แขกอีกคนที่มาออกรายการ
และเป็นเวลานานมาก
ที่ผมนึกว่าเขาเป็นเด็กในเรื่อง "ลีฟอิททูบีเวอร์"
กลายเป็นว่าไม่ใช่ซะงั้น
และต่อมาหลังจากช่วงนั้น
ผมก็เริ่มรู้จักเขา
นับถือในสิ่งที่เขาทำ
เขาเป็นทั้งนักแสดงมากความสามารถ
ผู้กำกับ นักเขียน นักเล่าเรื่องชวนติดตาม
และที่สำคัญกว่านั้น
ให้ตายเถอะ เขาเป็นคนที่น่ารักมาก
ทุกท่านครับ เจสัน เบตแมน
ขอบคุณ
ไง เจสัน เป็นไงบ้าง
- หวัดดีครับ - ดีใจที่ได้เจอ ขอบคุณมาก
- ผมนั่งไหน - ตรงนั้นเลย
หวัดดีครับ
- ขอบคุณ - หวัดดีครับ
เป็นไงบ้าง
ผมสบายดี
ผมไม่รู้… ผมอยู่ข้างหลังดูคุณแนะนำ…
นั่งได้นะ
คิดว่าผมจะรู้สึกยังไง
ทำไม ผม…
ไม่ คุณคู่ควร…
เห็นคนสี่คนที่ดูไม่เข้ากันข้างหลังนั้นไหม
นั่นคือคนที่ยืนปรบมือให้ผม
ผมว่านี่เป็นที่ที่น่าสนใจสำหรับโชว์แบบนี้
ผู้ชมดีมาก ขนาดกำลังดี สะดวกสบาย ประวัติศาสตร์น่าสนใจ
- คุณเคยมาที่นี่ไหม - ไม่ ผมอยู่ลอสแอนเจลิสมาตั้งแต่ปี 1976
ไม่รู้เลยว่ามีส่วนนี้ของเมืองอยู่ด้วย อย่าว่าแต่…
คุณดีลกันปุบปับเลยเหรอ เดฟ
ล้อเล่นรึเปล่า
คุณเป็นผู้กำกับ คุณก็รู้ว่าเป็นยังไง
- ไม่ ที่นี่เป็นที่ที่เจ๋งมาก - เจ๋งมาก
- เราอยู่ที่ไฮแลนด์พาร์ก - ใช่
เจ๋งมาก
แน่นอนว่าผมรู้เรื่องไฮแลนด์พาร์ก
เพราะอยู่ใกล้ด็อดเจอร์สเตเดียมที่ผมรัก
ผู้ชมปรบมือสถานที่จัดโชว์
ชอบจังเลย
- ภรรยากับลูกสาวผมอยู่โน่น ตรงนั้น - ไหน
- เมเปิ้ล อายุ 13 อแมนด้า - สวัสดี
ยินดีที่ได้พบ
เจสัน ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงที่คุณมาที่นี่
ผมทึ่งกับเรื่องนี้ เกือบตลอดชีวิตวัยผู้ใหญ่ของผม
การเป็นดาราเด็ก
ผมไม่รู้ว่าคุณมาเป็นได้ยังไง
ผมมีลูกชาย แต่ก็ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของ…
มันเกิดขึ้นได้ยังไง
มันเกิดขึ้นทั้งกับคุณ กับพี่สาวคุณ
ที่แก่กว่าคุณสองปี ถูกไหม
- สามปี จัสทีน - แก่กว่าสามปี จัสทีน
แล้วดาราเด็กทำงานยังไง
สรุปสั้นๆ คือเรามีเพื่อนบ้านที่เป็นนักแสดง
เป็นเพื่อนกับพ่อผม
ผมอยู่หน้าบ้านกำลังล้างรถกับพ่อ รถพ่อผม
แล้วเพื่อนบ้านคนนี้ก็กำลังจะไปออดิชั่น
เขาถาม "เหมือนโดนบังคับให้ล้างรถเลย ไปออดิชั่นด้วยกันไหม"
- ผมก็ตอบตกลง - ตอนนั้นคุณอายุเท่าไหร่
- ตอนนั้นผมสิบขวบ - สิบขวบ
สิบขวบก็เป็นแรงงานเด็กซะแล้ว
แล้วเขาก็พูดว่า "ท่องบทนี้แล้วเข้าไป
แล้วทำให้ดูเหมือนว่าเธอทำเป็น"
แค่พูดว่า "อะไรนะ ไม่มีชื่อผมเหรอ
ขอโทษครับ ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ ผมมาอ่านบท…"
ผมเลยเข้าไปอ่าน แล้วก็ได้บท
พอกลับถึงบ้าน
พ่อผมก็กำลังเอาผ้าชามัวร์รูดเช็ดรถอยู่…
แล้วผมก็พูด "ผมออดิชั่นผ่าน"
เขาก็บอก "เหลือเชื่อเลย เยี่ยมไปเลย"
ผมพูด "ถ่ายรูปให้ผมหน่อย
เราจะได้ส่งรูปให้เอเจนซี่ หรือหาตัวแทน"
เพราะพ่อผมเป็นนักเขียน ผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่
และแทนที่เขาจะพาผมไปขว้างบอลที่สวน
เขาพาผมไปดูหนัง
แม่คุณก็ทำงานวงการบันเทิงด้วยไหม
ตอนนั้นแม่เป็นแอร์โฮสเตสของแพนแอม
เลยบินไปทั่วโลก บินสองสัปดาห์ หยุดสองสัปดาห์ตลอด
ผมกับพ่อเลยมีเวลา อยู่ด้วยกันเยอะมากช่วงที่แม่ไม่อยู่
ครอบครัวคุณมาจากไรย์ นิวยอร์กใช่ไหม
ครับ เกิดที่ไรย์ อยู่ที่นั่นจนถึงสองขวบ
อยู่บอสตันถึงสี่ขวบ อยู่ซอลต์เลกถึงเจ็ดขวบ แล้วก็มาอยู่แอลเอตั้งแต่ปี 1976
เหตุผลที่ย้ายไปบอสตัน แล้วย้ายไปซอลต์เลกคืออะไร
ส่วนใหญ่เป็นเรื่องกฎหมาย เขาพยายามหนีกฎหมาย
พวกเขา…
พ่อกำลังหางานโพสต์โปรดักชั่นทั่วประเทศ
ดูแลแล็บ สตูดิโอตัดต่อไปด้วย
ระหว่างหางานเขียนกับงานกำกับ
ช่วงเริ่มแรก ผมโชคดีมากที่ได้งานโฆษณา
ได้เล่นเยอะมาก
โอ้ โกลเด้นเกรแฮมส์ รสชาติเหมือนเกรแฮมน้ำผึ้ง
รสเกรแฮมน้ำผึ้งแสนอร่อย
แล้วจัสทีนเห็นว่างานแบบนี้ได้เงิน
เธอเลยหาตัวแทนด้วย
ได้เงินเท่าไหร่ ตอนวัยเท่าคุณ ผมส่งหนังสือพิมพ์
ผมรู้ว่าได้เงินเท่าไหร่ งานคุณได้เงินเท่าไหร่
งานนี้ได้เงินดีกว่า
งานนี้…
งานนี้… สมัยนั้น
ถ้าใครได้เล่นโฆษณาที่ฉายทั่วประเทศอย่างเป๊ปซี่
หรือฮันนี่นัทเชียร์ริโอส์อะไรสักอย่าง
อย่างต่ำก็สามหมื่นดอลลาร์จากโฆษณาตัวเดียว
หลังจากที่ออกอากาศไปแล้ว
ประมาณสามถึงสี่เดือน
ดังนั้นถ้าได้เล่นโฆษณาเยอะ
ตัวแทนคุณก็จะแบบ "โอ้ คุณอาจไม่ได้ห่วยก็ได้
ส่งคุณไปเป็นดารารับเชิญ ในซิตคอมหรืออะไรสักอย่างดีกว่า"
- เติมเต็มความสำเร็จ - ใช่
ผมเลยได้เล่นซิตคอมอย่างเรื่องที่เล่นกับริคกี้
กับอีกหลายๆ คน
ผมชอบทำงานโทรทัศน์มาก
ถ่ายกล้องหลายๆ ตัวต่อหน้าผู้ชมในสตูดิโอ
ริค แน่นอนว่านาย…
(ซิลเวอร์สปูนส์ - ปี 1984)
เป็นเพื่อนที่ซื่อตรงที่สุด มีศีลธรรมที่สุด เคร่งที่สุด
เถรตรงจนน่ารำคาญที่สุดที่คนคนนึงจะมีได้
ผมกับริคกี้ ชโรเดอร์เคยขึ้นไปบนแพลตฟอร์ม
โรงถ่ายจะมีแผ่นไม้อยู่ข้างบน
หรือไม้สำหรับเดินที่แขวนโคมไฟ โซ่ อุปกรณ์เสียงทั้งหลาย
สูงจากพื้นขึ้นไปเกือบ 20 เมตร
เราขึ้นไปบนนั้น แล้วทีมงาน ก็พาผู้ชมเข้ามาในสตูดิโอก่อนเริ่มถ่ายทำ
เราขึ้นไปบนนั้น เราซื้อที่เป่าถั่วทองเหลืองมา
ทองเหลืองเหรอ
- ครับ เราเริ่มโปรมากๆ แล้ว - สำหรับมือโปร
เราขึ้นไป เจอกองกระดาษสคริปต์แก้ใหม่ เป็นแผ่นๆ ไม่ได้เย็บ
เราเคี้ยวแล้วบ้วนก้อนเล็กๆ ลงไปหาผู้ชม
ตอนที่พวกเขากำลังนั่ง เตรียม…
- ใส่ผู้ชมเหรอ - เราซนมาก
- ครับ - น่ารักจัง
เราถ่ายทำกันที่ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอ
เราเลยเอาจักรยานมาไว้ที่ลานสตูดิโอ
เพราะต้องทำกิจกรรมพลศึกษาบ้าง
แล้วเราก็จะขี่จักรยานตามหลังรถราง
แล้วก็เกาะหลังรถรางจะได้ไม่ต้องถีบ
แล้วให้มันลากเราไปจนถึงทะเลสาบจอว์ส
แล้วเราก็ออกไปที่ทะเลสาบจอว์ส พับขากางเกงขึ้น เข้าไป
แล้วก็ตักปลาทองขึ้นมา ทะเลสาบจอว์สมีปลาทองเยอะมาก
คนที่ขับรถราง
เห็นเด็กอายุ 13 สองคนออกมาเตร็ดเตร่ไปทั่ว
ทะเลสาบจอว์สลึกแค่นี้
พวกเขาเลยติดต่อพ่อแม่เรา แล้วบอก
"เรามีเหตุผลที่ไม่อยากเล่าให้คุณเบื่อ แต่เรากำลังพยายามทำให้คนกลัว
แล้วเวลาคนเห็นเด็กสองคน อยู่ในน้ำลึกแค่เข่า กำลังตักปลาทอง
มันทำให้คนไม่ค่อยกลัว พอดีเรามีฉลามขาวในนั้นด้วย"
เราเลยต้องหยุดทำ
ทีนี้ พอชีวิตรุ่งขึ้นเรื่อยๆ คุณสนุกกับชีวิตไหม
ผมสนุกกับชีวิตมาก ครับ ผมคิดว่าผมเจ๋งสุดๆ
คิดว่าผมเป็นเด็กที่เท่ระเบิด
เมื่อวานผมคุยกับคุณเรื่องนี้ เรื่องที่ไปออกรายการจอห์นนี่ คาร์สัน
คุณอายุ 15 ตอนไปออก "เดอะทูไนท์โชว์"
(จอห์นนี่ คาร์สัน - ปี 1984)
เจสัน ผมต้องขอโทษก่อน
ผมเรียกคุณโจเซฟไปสองครั้งแล้วคืนนี้
ไม่เป็นไร แจ็ค
น่ารักมาก และเขาเป็นคนใจดี…
คนอาจคิดว่าดารารุ่นเก๋าของวงการวัย 50
- จะพูดจาเหน็บแนม พูดแรงๆ - ผมสบายใจมาก
แต่เขาน่ารักและพูดดีมาก
ผมไม่ควรได้รู้สึกสบายใจขนาดนั้น
คุณอายุ 15 นะ ให้ตายเถอะ
ยังไงก็เถอะ ผมว่ามันน่าชื่นชมมาก แต่ผมเข้าใจ
พอได้ดูรูปเก่าๆ มันก็ทำให้ผมทั้งขำทั้งอายเหมือนกัน
ไม่ใช่แค่รูปคุณ แต่ตอนได้ดูรูปเก่าคนอื่น
คุณ…
คนที่เคยเป็นนักแสดงเด็ก
เรามักจะได้ยินเรื่องไม่ค่อยดีจากประสบการณ์นั้น
มันเคยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคุณไหม
เคยครับ
คือผมคิดว่า…
ผมรู้ว่า… อย่างที่บอก ผมคิดว่าผมเจ๋งสุดๆ
แล้วก็อาจจะเอาแต่ใจไปบ้าง
แต่ผมว่าผมก็ไม่ได้เอาแต่ใจ เท่าเด็กรุ่นเดียวกันบางคน
อย่างเช่นใคร
นั่นสิ
ถ้าในนี้เป็นอย่างอื่นคงพูดไปแล้ว
ผม…
ผมขอไม่เอ่ยชื่อละกัน
แต่ผมเคยเล่นเรื่องนึงกับผู้ชายคนนึง
ที่ทำให้ผมเห็นว่าอะไรที่ไม่ควรทำ
แล้วมันก็ทำให้ผมระวัง เรื่องการวางตัวในกองถ่าย
ตอนที่ผมโชคดีได้อยู่ในตำแหน่ง
ผู้นำหรือผู้กำกับอะไรสักอย่าง
ผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร ริคกี้… เขาชื่ออะไรนะ
เดฟ เสียงคุณขาดๆ หายๆ กำลังขับข้ามหุบเขาเหรอ
ฮัลโหล
- ข้ามหุบเขา - เดี๋ยวผมโทรกลับนะ สัญญาณไม่ดี
โอเค ไว้คุยกัน
รู้สึกว่าพลาดอะไรไปในวัยเด็กไหม
ผมจะตอบให้เอง คุณทำสิ่งที่คุณรัก
ผมเดาว่าไม่ คุณไม่ได้รู้สึกว่าพลาดอะไรไป
ผมพลาดโอกาสเล่นไปเยอะเลย
เพราะผมทำงานตั้งแต่สิบขวบจนถึงตอนนี้
ก็เลยพลาดโอกาสเล่นไปเยอะ
แต่ผมก็ได้เล่นชดเชยทีหลังแหละ เดฟ
ช่วงวัย 20 ที่ชีวิตไม่ค่อยมีสาระ
โอเค งั้นตอนคุณอยู่ในวัย 20
ผมรู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร อะไรเป็นตัวจุดชนวน
คุณเริ่มทดลองกับยาควบคุมพิเศษ
- เรื่องนี้ไม่มีอะไรตลกเลยนะ - ครับ แต่ก็มีได้นะ
- ผมช่วยหาของที่ทำให้คุณหัวเราะทั้งคืนได้ - ไม่เป็นไร
สิ่งที่จุดชนวนคือความโหยหาการเป็นคนธรรมดา
ผมเลยกลับไปเรียนต่อ
หลังถ่ายจบแต่ละซีซั่น
ผมได้แฮงเอาท์กับเพื่อนม.ปลายทุกคน
แล้วเด็กม.ปลายทำอะไรกัน ก็เที่ยวกันจัดเต็มวันเสาร์อาทิตย์
ผมเลยเอาตัวเองเข้าไปอยู่ตรงนั้น
เพราะผมคิดว่า ผมทำงานหนัก ผมก็ต้องเล่นให้หนัก
พออายุ 30 ผมก็ได้เล่นจนพอใจแล้ว
เรียกว่าพักยาวหลายปีเลยนะ
มันเป็นทศวรรษของการเล่นสนุก
มันไปกระทบกับงานไหมช่วงนั้น
- กระทบอยู่แล้ว เดฟ - อืม
แต่คือผมก็ยังทำงานอยู่นิดหน่อย
แค่พอให้อยู่รอด
คุณเจอปัญหาหนัก แบบโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์รึเปล่า
- เขาเกือบจะตกลงเหวหลายครั้งมาก - ไม่ครับ
แต่ยังดึงตัวเองกลับขึ้นมาได้
และตอนนี้ก็มีชีวิตดี มีความสุข ประสบความสำเร็จ
- คุณ… - ผม…
จุดตกต่ำของผม
ไม่ได้มีเรื่องราวสนุกอยู่ในนั้นเลย
มันก็แค่… อย่างที่บอกไป ผมตามเก็บตก
แล้วอแมนด้าก็ช่วยผมได้มากที่พูดว่า
"ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณกำลังเพลาๆ ลงแล้ว
แล้วคุณก็คงจะเลิกไปเลยในอีกสองสามปี
แต่เลิกตอนนี้เลยเป็นไง
มาเริ่มกันเลยดีกว่า"
คุณมีความรู้สึกยังไงต่อฮอลลีวูดกับวงการบันเทิง
คนคิดแบบนี้ไหม แบบ "ไม่ต้องพูดถึงเจสันแล้ว"
- หรือแบบ "ไม่ได้เห็นเขานานเลย" - แบบนั้นเลย
- มันเป็นช่วงที่ยากลำบากมาก ครับ - แบบแรกเหรอ
- ก็คือชีวิตคุณเป็นแบบนั้นอยู่นานมาก - นั่นแหละชีวิตผม
ไม่ได้เรียนมหาลัย ไม่มีอย่างอื่นที่ทำได้แล้ว
- เสียดายไหมที่ไม่ได้เรียนมหาลัย - อะไรนะครับ
แค่เพราะว่าตอนนี้ผมชอบเรียนรู้อะไรใหม่ๆ
แต่ตอนนั้นไม่ แนวคิดเรื่องเรียนต่อแบบสมัครใจ
ผมเข้าไม่ถึงเลยจริงๆ
เป็นเพราะงานคุณ
หรือแค่เวลาไม่เอื้อ
คุณยุ่งมากจนเรียนมหาลัยไม่ได้ หรือว่า…
ตอนนั้นผมเล่นหนังที่ได้รางวัลออสการ์
"ทีนวูล์ฟทู" ที่…
(ทีนวูล์ฟทู - ปี 1987)
ผมอยากเปลี่ยนวิชาเรียน
ผมเล่นเรื่องนั้นช่วงที่เรียนเกรด 12 ช่วงปลายเกรด 12
แล้วเราก็ถ่ายทำกันช่วงที่มีสอบปลายภาค
แล้วผมก็ไม่มีเวลาสอบสองวิชาจากสี่วิชา
ผมเลยไม่มีวุฒิม.ปลาย
แปลว่าในระบบ คุณเรียนไม่จบม.ปลายเหรอ
ใช่ครับ
- โห - ใช่
งั้นก่อนหน้านี้รายการเรา ก็คงให้เฉพาะแขกที่จบม.ปลายมา
ครับ
ก็จริง
- คุณเคยอยู่ที่นี่ใช่ไหม - ใช่ เคยมาดูบ่อยมาก
อยู่ตอนไหน ทำไมมาอยู่
ย้ายมาที่นี่ปี 1975 เพราะคิดว่าอยากเป็นนักเขียนทีวี
แต่ลึกๆ ผมรู้ว่า ผมแค่อยากไปออก "เดอะทูไนท์โชว์"
และผมจำได้
หลังจากที่ประสบความสำเร็จ ในวงการทีวีมาบ้างแล้ว
ผมกับเพื่อนชื่อทอม ดรีเซน นั่งอยู่ตรงนั้นหลังที่นั่งนักกีฬา
แล้วตอนนั้นเคิร์ก กิ๊บสันเล่นให้ทีมด็อดเจอร์ส
และเขาตีโฮมรันได้ทั้งที่ขาหัก
- คืนนั้นผมก็มาดู ครับ - งั้นเหรอ
ผมนั่งหลังโฮมเพลทเลย อย่างบ้าเลย
- ใช่ - เหลือเชื่อ
เทียบชั้นโฮมรันของเฟรดดี้ ฟรีแมนปีนี้ได้เลย
ผมจำได้ตอนที่ดูอยู่ ผมขำจนกลิ้งตกเตียง
แน่นอนว่านี่เบสบอล มัน…
ผมกระโดดโลดเต้น เหมือนเด็กน้อยได้มงนางงามเลย
- มันเหลือเชื่อมาก - ขอดูหน่อยว่าเป็นยังไง
- เย่! - โอเค หยุด
ต้องคอยจับสายสะพาย กลัวมันจะพันคอ
เห็นเยอะพอแล้ว โอเค เราอยู่ตรงนั้น
แล้วเคิร์ก กิ๊บสันก็ขึ้นตีอินนิ่งแรก
เหมือนเขาตีลำดับสาม ไม่น่าจะใช่ลำดับสี่
แต่เขาตีลำดับสาม แล้วก็เอาท์ไปสองแล้ว
แล้วเขาก็ขึ้นตี ตีลอยสูงมาก
จนเหมือนจะออกไปนอกชั้นบรรยากาศ
แล้วลูกบอลก็ส่องแสง แล้วเราก็คิด "จุดติดไฟได้ไง"
- ตอนกลับลงมา - ใช่ บ้ามาก
แล้วเป็นเอาท์สำคัญเลย
แล้วเคิร์กก็กลับไปนั่งที่พัก
ฟาดไม้ลง โมโหสุดๆ
แล้วเด็กผู้ชายที่เป็นแฟนดูอยู่บอกว่า
"ครั้งหน้าเอาใหม่ เคิร์ก"
เคิร์กพูด "ไปกินขี้ไป ไอ้เด็กเวร"
เอาเรื่องเลย
มาคุยเรื่อง "แอเรสเต็ดเดเวลอปเมนต์" บ้าง
ชีวิตคุณมีหลายด้านมาก
"แอเรสเต็ดเดเวลอปเมนต์" เป็นส่วนสำคัญมาก
(แอเรสเต็ดเดเวลอปเมนต์ - ปี 2003)
ไม่รู้ฉันคาดหวังอะไร
พอได้เริ่มดู ผมหยุดดูไม่ได้เลย
เป็นซิตคอมที่ดีมาก
มีคนดีๆ เยอะแยะเลยที่มามีส่วนร่วม
คนแรกเลยคือมิตช์ เฮอร์วิทซ์
ใช่
ครับ มิตช์ เฮอร์วิทซ์เป็นทั้ง
คนสร้าง คนเขียนทุกอย่าง และเป็นคนดูแลทั้งหมด
เขาเป็นคนที่ฉลาดสุดๆ
มีอารมณ์ขันลึกซึ้งที่สุดคนหนึ่ง ที่ผมเคยร่วมงานด้วย
ฟ็อกซ์ฉายไปกี่ซีซั่น หลายซีซั่นเลยใช่ไหม
เหมือนจะสองปีครึ่งทางฟ็อกซ์
- ประสบความสำเร็จเรื่องเรตติ้งไหม - ไม่ เดฟ
- ไม่เหรอ - ครับ
เพราะตอนนั้น คนพูดถึงแต่ "แอเรสเต็ดเดเวลอปเมนต์"
แต่ผมว่าคนดูมีแค่คนที่อยู่ แถบชายฝั่งทั้งสองของอเมริกา
แล้วคนที่อยู่ตรงกลางไม่ดู
คนที่อยู่ตรงกลางไม่สำคัญหรอก
เรามีคลิป มีคลิปอยู่
จากปากคนที่…
- ลูกรักของอินเดียนา - อินเดียนา ใช่
ผมว่ามันสนุกมาก สนุกจนรอไม่ไหว
แล้วผมก็คิดว่าดาวเด่นของเรื่อง คือรอน ฮาเวิร์ด ที่เป็นคนพากย์บรรยาย
ไมเคิลไม่มีทางเลือก
(แอเรสเต็ดเดเวลอปเมนต์ - ปี 2004 ผู้บรรยาย: รอน ฮาเวิร์ด)
เขารู้ว่าพ่อของเขาชอบซ่อนของมีค่าไว้ในผนัง
เขาเลยลองใช้กลยุทธ์สุดท้าย
บ้าไปแล้ว ทำอะไรอยู่เนี่ย จะเอาค้อนมา…
บ้าไปแล้วเหรอ
เขาเก่งมาก
แต่ที่เจ๋งคือ… ซิตคอมเรื่องนี้มีอะไรเจ๋งๆ เยอะมาก
หนึ่งเลยคือ มันเหมือนเครื่องกระตุกหัวใจ
ให้อาชีพผมฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ผมเป็นแฟนตัวยงของชาร์ลี โรส
ดูชาร์ลี โรสตลอดไม่เคยพลาด
มีครั้งนึงที่รอน ฮาเวิร์ดไปออกรายการ
แล้วตอนนั้นคือช่วงวัย 20 ของผมที่ไม่ค่อยมีสาระ
ผมหดหู่มาก ผม…
งานไม่รุ่ง หางานไม่ได้
ผมดูรอน ฮาเวิร์ดถูกสัมภาษณ์ และก็เป็นที่รู้กันว่าเขาเข้ากับคนง่ายมาก
เป็นมิตรมาก แล้วแบบว่า
เขาจะยอมรับว่า เขาออกเนิร์ดๆ แต่น่ารักมาก
ผมดูเขา แล้วเขาก็เป็น คนที่ประสบความสำเร็จที่สุดในโลก
แล้วเขามี… ผมก็คิด
"โห ถ้าฉันกลับมา ประสบความสำเร็จหรือมีชื่อเสียง
หรือเข้าถึงโอกาสสักเสี้ยวนึงได้อีกครั้ง
ส่วนที่ดีที่สุดของต้นทุนนั้น คือฉันจะทำตัวดีได้เท่าที่อยากเป็น
และมันจะไม่มีวันถูกตีความว่ากระตือรือร้นเกิน
หรือจนตรอก หรือกระหายงาน"
ตัดมาที่ผมได้งานแสดง "แอเรสเต็ดเดเวลอปเมนต์"
ซึ่งเป็นซิตคอมของรอน ฮาเวิร์ด
ผมมีนัดกินมื้อค่ำกับเขาสองคน ผมบอกเขา
ไม่ใช่แค่ว่าบทสัมภาษณ์นั้นปลูกฝังอะไรในตัวผม
แต่บอกด้วยว่าซิตคอมของเขาให้อะไรผม
และตอนนี้มันกำลังให้โอกาสผม ได้เป็นอย่างที่เขาเป็น
มันเลยเป็นวงจรที่สวยงามของผมกับเขา
ผมชอบเรื่องนี้เพราะพวกเราหลายคน รวมถึงผมด้วยที่อยู่อันดับต้นๆ
ที่กำลังมองหาเหตุการณ์ดีๆ ที่จะเปลี่ยนชีวิต
ผมไม่รู้ ผมต้องไปโน่นนี่ตามหา
แต่มันดีมากที่คุณมีเหตุการณ์เปลี่ยนชีวิตแบบนี้
ครับ มันช่วยให้ผม
เป็นและทำตัวแบบตัวผมในวันนี้
เพราะเหมือนกับทุกคน เวลาชีวิตถึงจุดต่ำสุด
สักสองสามครั้ง
มันก็ทำให้เราเห็นคุณค่า
โอกาสที่เข้ามาในชีวิตมากขึ้น
เรา… ผมถึงทุ่มเทมากตอนนี้
รอน ฮาเวิร์ดเป็นไอ้งั่งที่ใครๆ ก็รู้จัก
ใช่
อย่าลืมว่าเขาเป็นนักแสดงมาทั้งชีวิต
เขาพูดกับผมแบบนั้น โทษที ผมพูดไม่จบ
ตอนมื้อค่ำ เขาบอก "ตอแหลทั้งนั้น"
- จะมาดูแข่งอีกทีวันไหน - คืนวันเสาร์
แข่งกับใคร
ไจแอนต์ส
รู้สึกดีจัง
เดฟ ล่าสุดที่ผมสวิงไม้
ผมตีบอลเข้าช่องว่าง ในงานคืนดาราฮอลลีวูดคนดัง
แล้ววิ่งรอบสนามได้โฮมรัน แซงลู เฟอร์ริกโนที่กำลังวิ่งเต็มสปีด
สุดแรงเกิด แล้วเขาก็ทำขาสลับดุ๊กดิ๊ก
- ผมวิ่งครบทุกฐาน - ทำท่าลู เฟอร์ริกโนให้ดูอีกทีหน่อย
ดีมาก
ผมนึกว่าพวกเขาเก่งกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ไม่ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนเป็นครึ่งคน
ว้าว
ดูโปรจังเลย
เฮ้ คุณเคี้ยวอะไร ยาสูบเหรอ
ไม่ต้องรู้หรอก
ตาผมบ้วนบ้าง
อยากได้บอลก่อนไหม
ไม่ ผมต้อง…
โอเค
- เมื่อกี้ไม่… - ดี
ลองระหว่างฟันดู
ไม่ต้องขากเสลดใช่ไหม บ้วนแบบนักเบสบอล แค่…
- แล้วแต่ว่าเป็นช่วงไหนของปี - แต่จะทำงั้น ผมต้องเคี้ยวยาสูบ
หรือเมล็ดทานตะวัน
โอเค ฟาวล์ทิป ผมยังไม่ตาย
พระเจ้าช่วย
อันนี้เบสฮิต ลูกนี้ไม่ตีละกัน
ผมเห็นคุณผ่านช่วงต่างๆ ในเส้นทางอาชีพ
ผมดูหนังเรื่อง "แครี่ออน"
(แครี่ออน - ปี 2024)
ที่มีคนระเบิดแก๊สพิษ
ที่เป็นพิษต่อระบบประสาทบนเครื่องบิน
- ครับ - ทำได้ดีมาก
หลายๆ ผลงานของคุณเน้นบทพูด
คุณทำได้เนียน สมจริงมากๆ
จนดูเหมือนเป็นงานที่ยากมาก
ตอนนี้คุณแสดงเก่งกว่า
สมัยที่คุณกับริคกี้ยิงถั่วใส่คนดูไหม
ก็หวังว่าจะเก่งกว่านะ เดฟ
ผมว่าผมโชคดีมาก
ที่ผมเลือกอาชีพ
ที่จะแก่ไปพร้อมกับผม
อาชีพที่จะมีบทคนที่เล่นเป็นปู่
พอผมถึงวัยนั้น ผมก็ยังเล่นบทพวกนั้นได้
ผมเอาแต่พูดถึงคุณ ในฐานะนักแสดงนำกับดาราหนัง
- ไม่ - นักแสดงฝีมือดี ผู้กำกับ
แต่คุณมองยังไง คุณเป็นสายไหน คิดว่าไง
ผมมองตัวเองว่าเป็น…
ผมชอบเล่นเป็นเรา ผมชอบเล่นเป็นตัวเอกของเรื่อง
คนที่กล้องตัดไป
เป็นหน้าตัวละครตัวนั้น
ตอนที่กำลังประมวลผลเรื่องบ้าๆ ที่เพิ่งเห็น
ไม่ว่าจะตลกหรือดราม่า
ผมชอบเป็นตัวแทนคนดู ผมถึงได้สนใจงานกำกับ
เพราะนั่นคือคนที่หล่อหลอมประสบการณ์คนดู
การแสดงทำให้เป็นผู้กำกับเก่งขึ้นไหม
แล้วการเป็นผู้กำกับทำให้แสดงเก่งขึ้นไหม
ผมคิดงั้นนะ แน่นอน
- ทางไหน ทั้งสองเลยเหรอ - ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ผมว่าถ้าไปคุยกับผู้กำกับส่วนใหญ่ พวกเขาคง
อยากเรียนการแสดงแค่เพื่อให้เข้าใจว่า
นักแสดงบ้าๆ อย่างเราๆ คิดอะไร
แล้วจะพูดกับพวกเขายังไง
และนักแสดงก็ไม่ได้เข้าใจร้อยเปอร์เซ็นต์
ว่าผู้กำกับทำงานอะไร จนกว่าจะได้เข้าไปลุย
เพราะนักแสดงส่วนใหญ่ ผมขอพูดถึงตัวเองละกัน
ผมเคยคิดว่างานเริ่มวันแรกของการถ่ายทำ
ผู้กำกับกับทีมงานที่เหลือไปที่นั่นมาแล้วหกครั้ง
ทีมงานของคุณก็คงมาที่นี่ตั้งแต่สามอาทิตย์ก่อนแล้ว
จัดไฟ เตรียม…
ผมเข้ามาเมื่อวานตอนบ่าย
แต่คุณอายุเท่าไหร่ตอนได้เป็น ผู้กำกับที่อายุน้อยสุดของสมาคมผู้กำกับอเมริกา
ผู้กำกับที่จดทะเบียนแล้ว ตอนนั้นอายุเท่าไหร่ ทำโปรเจกต์อะไร
ตอนนั้นผมอายุ 18 กำกับ "เดอะโฮแกนแฟมิลี่"
งั้นคุณก็กำกับซิตคอมครึ่งชั่วโมง
- ใช่ครับ - แล้วคุณก็กำกับตัวเองด้วย
ทีนี้มาพูดถึงนักเล่นปาหี่สามแขน
ว่ามันมีอยู่จริงไหม ผมไม่รู้ มันคืออะไร มันมีอยู่จริงไหม
ผมรู้สึกว่าผมแสดงได้แบบสบายๆ
เพราะผมทำมานานมาก
จนทำให้ผมเห็นถึงส่วนอื่นๆ ของกระบวนการ
เพื่อที่ผมจะได้… มันมีประสิทธิภาพมากกว่า
ที่แสดงแล้วกำกับไปด้วย
เพราะหนึ่งเลย ผมไม่จำเป็นต้องกำกับหมอนี่
เบาใจไปแล้วหนึ่งคน
แต่มีใครในกองไหมที่ใกล้ชิดดารากับผู้กำกับ
แล้วพูดกับดาราหรือผู้กำกับ
"ฉากนี้คุณเล่นแย่มาก"
เอาเป็น "เราขอลองใหม่" ดีกว่า
ไม่ ผมไล่ออกเลย
ไม่ พวกเขา… ครับ แน่นอน
มาคุยเรื่องคุณกันสักหน่อย
คุณพูดตั้งแต่ต้นแล้ว
แล้วผมก็ได้สัมผัสมานิดนึง ความรักที่คุณมีต่อทีมด็อดเจอร์ส
- แฟนด็อดเจอร์สมาตลอดชีวิต เล่ามาให้หมด - ครับ
(เกมดาราเซเลบ - ปี 1991)
ป้องกันแชมป์เวิลด์ซีรีส์
คุณนั่งตรงไหนตอนไปดูเกม
ผมนั่งแถวล่าง หน้าๆ เลย เดฟ
ห่างจากกรรมการกี่แถว
ไม่ห่างสักแถวเลย
- อ้อ แถวหน้าสุดเลย - แต่…
เดวิด ผม…
อยู่แถวหน้ามันเห็นอะไรได้เยอะกว่ามากๆ
งั้นคุณก็อยู่ตรงนั้น
ผมอยู่ตรงนั้นเลย
ตรงกำแพงที่พักนักกีฬาทีมเยือน
คุณตะโกนแซวแบตเตอร์ทีมคู่แข่งไหม
ครับ แต่จะสบถไม่ได้ ถ้าสบถจะโดนไล่ออกสนามเลย
แต่ถ้าคิดคำพูดที่แบบว่า
จะทำให้เสียสมาธิ อย่างเช่น
"นี่ ตอนสวิง หายใจเข้าหรือหายใจออก" แบบ…
- แน่นอนว่าเขา… ใช่ไหมล่ะ - อัจฉริยะสุดๆ
หรือ "ไม่ต้องคิดตามนะ แต่มีคนดูไม่ถึง 40 ล้านคนหรอก
มีแค่ห้าหกล้านคนเอง ไม่ต้องตื่นเต้น"
อะไรแบบนั้น มันก็พอกวนสมาธิได้
เห็นไหมว่าพวกเขาได้รับสารแล้ว
หรือว่าจดจ่อไม่สะทกสะท้าน ทำเหมือนคุณไม่มีตัวตน
ดูจากปฏิกิริยา เพื่อนร่วมทีมที่ยืนอยู่ข้างพวกเขา
ที่ได้ยิน แล้วมีอีกคนที่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
หันมามองผมแล้วแบบ "ทำอะไรน่ะ"
- ใช่ - คุณ…
แล้วผมก็พูด "คุณเป็นทีมคู่แข่ง"
สำหรับผม คุณดูเป็นผู้ชายธรรมดา
แล้วก็เป็นผู้ชายที่ไม่ต้องเป็นซูเปอร์สตาร์ก็ได้
นี่คือด้านผู้ชายธรรมดา ที่พาลูกๆ มาสนามเบสบอลรึเปล่า
ครับ มีหลาย…
เบสบอลทำให้ผมรู้สึกถึงความธรรมดา
ผมชอบความสงบของการแข่งเบสบอล
บางคนบอกว่าน่าเบื่อ แต่ผมใส่วิทยุหูข้างนี้
ข้างนี้เอาไว้ฟังคนที่ผมนั่งด้วย
ผมไม่ได้ติดตามคะแนน แต่ผมกำลังฟังพากย์…
มันเป็นเกม ไม่ใช่กีฬา
ผมเคยติดตามกีฬาทุกชนิดบ้างเล็กน้อย
แล้วผมก็ได้มาดูสารคดีเบสบอลของเคน เบิร์นส์
เมื่อประมาณ 30 ปีก่อน แล้วตอนนี้ผมติดตามเบสบอลเยอะมาก
ผมเป็นผู้บริหารลีกเบสบอลแฟนตาซีของผม
ผมเนิร์ดเต็มที่ ผมชอบมาก
ลีกเบสบอลแฟนตาซี บอกตามตรง คุณยุ่งเกินกว่าจะมาทำแบบนี้นะ
ผมรู้ แต่มันทำให้ผมไม่ร่อนเร่ เดฟ
ผมตื่นมาตอนเช้า ดูคะแนนของผม
- ต้องทำอะไรสักอย่าง - ผมต้องทำอะไรสักอย่าง
- แล้ว… - ทีมคุณชื่ออะไร
ต้องดีแน่
รู้จักเพลงของเอลตัน จอห์นไหม "ไทนี่แดนเซอร์" อะไรสักอย่าง
- ทีมผมชื่อ… - ไทนี่แดนเซอร์
ไม่ ทีมผมชื่อโอตานิแดนเซอร์ส
ก็นั่นแหละ โชเฮ โอตานิ
ตอนนี้ผมอยู่อันดับสาม เราผ่านมาครึ่งฤดูกาลแล้ว
ได้รางวัลอะไรไหมตอนจบฤดูกาล
ร้อยเหรียญ
- แค่ขำๆ - อืม
เรามีตำแหน่งว่างปีหน้า ถ้าอยากเข้าร่วม
- เฉพาะเนชันนัลลีก - ไม่
ผมไม่เข้าใจ ไม่อยากเข้าใจ
ผมไม่รู้
นั่นแหละผม
ครั้งหน้าถ้าคุณมาที่นี่ ผมจะลากคุณมาดูสักเกม
- ไม่มีครั้งหน้าแล้ว ไม่ - ไม่เอาน่า
- ผมอยากคุยเรื่อง "โอซาร์ก" - โอเค
ขอบคุณ
(โอซาร์ก - ปี 2022)
ความคิดใคร คุณมีส่วนในการสร้างไหม
ไม่ครับ พวกเขาหาผู้กำกับ
แล้วไมเคิล คูเปอร์ ตัวแทนของผมบอกว่า
"มีสองสคริปต์ที่ผมอ่าน
ดีอันดับต้นๆ ที่เคยอ่านมาในชีวิตเลย"
ผมอ่านแล้วคิด "โห ดีมาก
อยากกำกับเลย"
- และ… - ขอแทรกอีกที
นอกเหนือจาก "โฮแกนส์ฮีโร่ส์" หรือ "โฮแกนส์แฟมิลี่ส์" อะไรสักอย่าง
มีเรื่องอะไรอีกที่คุณกำกับมาจนถึงตอนนี้
ผมกำกับซิตคอมเรื่องอื่น
ผมกำกับหนังเทศกาลสองเรื่อง หนังอินดี้เล็กๆ
แต่ผมอยากทำงานที่มีความรับผิดชอบมากขึ้น…
โอเค ผมเข้าใจ
แต่ปฏิกิริยาของคนที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะเป็นไง
"โอ้ หมอนั่นเหรอ"
พวกเขาบอกว่ากำลังหา…
ผมขอไม่บอกชื่อ แต่เป็นสามผู้กำกับตัวท็อปของโลก
ลองคิดดู นั่นแหละคนที่พวกเขาคุยด้วย
ผมบอก "ผมไม่เสนอตัวนะ โดนหัวเราะเยาะแน่"
เขาบอก "เอาเลย ดูว่า…"
"ถ้าผมเอาคุณไปอยู่ในห้องเดียว กับคนที่บริหารเอ็มอาร์ซี โมดี วิชชิค…"
ขอบคุณพระเจ้าที่เขาฟัง
แล้วเชื่อคำพูดเพ้อเจ้อของผม แล้วบอก "เราจะให้คุณทำ"
สามผู้กำกับตัวท็อปของโลกที่ว่าเป็นใคร เรากำลังพูดเรื่องอะไร
เรากำลังพูดถึง… ผมบอกชื่อไม่ได้
เพราะเขาปฏิเสธ แล้ว…
ไม่ โอเค ขอผมพูดชื่อได้ไหม แบบ…
- ขอลองได้ไหม - ว่ามา
- ริคกี้ ชโรเดอร์ - ไม่ใช่
มาร์ติน สกอร์เซซี่
- ขอไม่พูดถึง - ขอไม่พูดถึง
แต่คุณมาถูกทางแล้ว คือผม…
- รอน ฮาเวิร์ด ใช่รอนไหม - ขอไม่พูดถึง
อยู่ระดับสกอร์เซซี่เหรอ
ใช่ครับ
ผมในวัย 20 คงไม่มีวัน
กล้าพอที่จะทำอะไรแบบนั้น
และมันก็เป็นหนึ่งใน ปรากฏการณ์สตรีมติ่งที่ใหญ่ที่สุด
เทียบชั้น "สควิดเกม" ได้เลยใช่ไหม
- ผมไม่รู้ - อันนั้นไม่รู้ แต่…
- ประสบความสำเร็จมาก ตอนนี้ก็ด้วย - บางคนก็ชอบ
โห ผมชอบซีซั่นแรกมาก
ผมคิด "แม่เจ้า สุดยอดไปเลย"
ขอบคุณครับ
แล้วผมก็เริ่มคิด นี่มัน…
- มันเริ่มออกทะเล - ไม่ๆ
แต่จากนั้น พอดูต่อ
ผมเริ่มสงสัย "เรื่องนี้มีศพกี่ศพ"
เรากำจัดไปกี่คน
ด้วยวิธีสนุกๆ แปลกใหม่ น่าสนใจ
มีความรุนแรงในเรื่อง ใช่ครับ แต่มัน…
ผมแค่อยากได้ตัวเลข ผมไม่สนเรื่องความรุนแรง
คริส มันดี้ นักเขียนคนเก่งคงรู้คำตอบที่ถูกต้อง
แต่ปกติก็น่าจะตอนละคน
เราจะมีคนตายเข้ามาในสคริปต์
แล้วเราก็จะพร้อมถ่าย ผมก็จะพูด
"เอ๊า กระสุนฝังหน้าผาก เราเห็นมันมาแล้ว…"
แน่นอน เราเบื่อแล้ว
ผมเลยโทรหาคริสจากกองถ่าย
ผมพูด "คริส เรากำลังถ่ายทำกันอยู่ที่กอง
เราอยู่หน้าเตาผิงสวยๆ มีเหล็กเขี่ยฟืนอยู่
ปลายแหลมสวยมาก
เราเอาแทงทะลุคอเขาดีไหม"
- อืม - เขาก็แบบ "ดีเหมือนกัน เอาเลย"
มีช่วงที่ตัวแทน
ของทะเลสาบโอซาร์กโทรหาใครสักคน…
- แล้วบอก "นี่ คุณ" - ใช่
ที่นี่เราไม่ได้ฆ่าคนเป็นว่าเล่นนะ
ที่น่าแปลกคือพวกเขาเอาด้วย
- พวกเขาบอกว่า… - เริ่มขายที่กันรัวๆ
พวกเขาบอก "แต่คุณทำให้ที่นี่ดูดีมาก"
น่าจะหมายถึงภาพหนังสวยๆ
ใช่ ตั้งแต่เริ่มถ่าย จนถึงปิดกล้องใช้เวลานานแค่ไหน
ถ้าตั้งแต่ต้นจนจบ
- ก็ห้าปีได้ - ห้าปีเลยเหรอ ว้าว
- ใช่ - อุทิศตัวมากๆ
ต้องอยู่ไกลบ้านบ่อยเลย
ครับ บ่อยเลย
แต่ผมบินกลับบ้านทุกสุดสัปดาห์ ไปหาเจ้าพวกนี้
"หาเจ้าพวกนี้" เขาพูด
ขาดไปหนึ่งคน แฟรนนี่ อายุ 18
ทำไมแฟรนนี่ไม่มาด้วย
อยู่กับแฟนที่โรดไอแลนด์
เด็กพวกนี้โตขึ้นก็อยาก…
ที่โรดไอแลนด์
ผมอยากให้ฉากนี้อยู่ในเทปต่อไปนานๆ เพราะผมอยากให้เด็กน้อยน่าสงสารคนนี้
อายจนต้องปล่อยโฮ
ที่ถูกเราพูดถึงในรายการนี้
เพราะถ้าผมทำแบบนั้นกับลูกชายผม โห เราคงไม่ได้เจอเขาอีกเลย
จริงเหรอ ก็นะ
แฟรนนี่กับเมเปิ้ลไม่ขี้อายใช่ไหม
เมเปิ้ลเข้าสังคมเก่งมาก เป็นดาวบาสเกตบอล
ดีเลย
เป็นเซียนวอลเลย์บอล เล่นสเกตบอร์ดก็เก่ง มากความสามารถ
เธอเป็นเด็กคนแรก
ที่ได้เล่นทีมบาสเกตบอลชายที่โรงเรียน
นั่นไม่…
จริงเหรอ
เธอมีทักษะ เธออาจจะสู้คุณได้
เดฟเล่นเก่งมาก
เคยเห็นเขาไหม เขามาจากอินเดียนา กระโดดชู้ตสวยมาก
แต่ละฤดูกาล คุณมาดูกี่ครั้ง
ยี่สิบถึงสามสิบ
- ว้าว - ใช่
คืนฤดูร้อนอากาศกำลังดี คุณเล่นเกมถามตอบ
แล้วก็ได้ขึ้นจอคนจูบกัน เคยมีแบบนั้นไหม
ผมบอกทีมงานว่าอย่าเอาผมขึ้นจอเพราะผมเขิน
เรามีเกมถามตอบมาให้เล่น บนจอยักษ์ของด็อดเจอร์
- จริงเหรอ - จริง ดูเหมือนคุณจะตอบเก่ง
- ตายละหว่า - ขึ้นคำถามข้อแรกเลย
จะได้เห็นว่าเป็นใคร
- เจสัน - มุกกี้
ไม่อยากเชื่อเลยว่ามุกกี้จะพูดชื่อผม
ใครคือผู้เล่นคนเดียวที่ได้รางวัลเอ็มวีพี ในอเมริกันลีก
และเนชันนัลลีกสองฤดูกาลติดต่อกัน
- อะไรนะ เอ็มวีพีเหรอ โชเฮ - โชเฮ
- ผมขอตอบโชเฮ - เราคิดว่าเป็นโชเฮ
คำตอบคือโชเฮ โอตานิ
- ไชโย! - เยี่ยม ถอดเสื้อเลย
- เดี๋ยว ถอดเสื้อผ้าด้วยเหรอ - ยังไม่จบ มาต่ออีกข้อกัน
เจสัน
ใครคือพิตเชอร์คนเดียว ในประวัติศาสตร์เอ็มแอลบี
ที่ชนะรางวัลเอ็มวีพีเอ็นแอลซีเอส
เอ็มวีพีเวิลด์ซีรีส์และไซ ยังในฤดูกาลเดียวกัน
ผมว่าแซนดี้ โคแฟ็กซ์ ลองตอบแซนดี้ โคแฟ็กซ์
- เดฟบอกว่าแซนดี้ โคแฟ็กซ์ - แซนดี้ โคแฟ็กซ์
- คำตอบคือโอเรล เฮอร์ไชเซอร์ - บ้าเอ๊ย
ปัดโธ่เอ๊ย
- ผมน่าจะรู้ นั่นตอนปี 1988 - แต่นั่นมันเฟรดดี้ ฟรีแมน
แต่เขาพูดว่า "เจสัน" ด้วย
มีอีกสองสามข้อ
เจสัน ในยุค 80 ก่อนเกมที่ด็อดเจอร์สเตเดียม
นักพากย์กีฬาในตำนานคนไหน ปฏิเสธคำเชิญของเดวิด เลตเทอร์แมน
ที่ให้ไปเป็นแขกรับเชิญใน "เดอะทูไนท์โชว์"
เคลย์ เคอร์ชอว์
- ไปเป็นแขกรับเชิญ "เดอะทูไนท์โชว์" เหรอ - ใช่
คุณเป็นพิธีกรรับเชิญ…
ผมเป็นพิธีกรรับเชิญ "เดอะทูไนท์โชว์" ปีไหนไม่รู้ที่เกิดเหตุการณ์นี้
สมัยนั้นเอบีซีมี "มันเดย์ไนท์ฟุตบอล"
ผมเดินเข้าไปหาคนนี้แล้วพูด
"คงจะดีมากเลย ผมอยากให้คุณ
มาเป็นแขกรับเชิญใน 'เดอะทูไนท์โชว์'
งานนี้สนุกแน่"
แล้วคนนี้ก็บอก "ไม่สนุกหรอก"
คุณบอกใบ้ผมแล้วกับ "มันเดย์ไนท์" ของเอบีซี
- ฮาเวิร์ด โคเซลล์รึเปล่า - ใช่
ทำไมเขาคิดว่าจะไม่สนุก
ผมเป็นแค่มือใหม่ ส่วนเขาเป็นถึงฮาเวิร์ด โคเซลล์
- เขาเคยดูรายการคุณไหม - น่าจะเคย
งี่เง่าจังเลย
ไหนดูซิ ขอคำตอบยืนยัน
- ฮาเวิร์ด โคเซลล์ - ใช่
ขอบคุณ
- มีอีกข้อ - ตอบผิดข้อเดียวเอง
ผมว่าผมทำพังหมด
ความผิดคุณ คุณเลือก
ผมแค่มาก่อปัญหา มีอีกข้อ
ช่วงปลายยุค 80 ที่ด็อดเจอร์สเตเดียม
ใครโดนกรรมการในตำนานจอมเผด็จการ
คาวบอยโจ เวสต์แซวว่า
"คุณน่าจะโกนหนวดเคราหน่อยนะ"
หลังจากทอมมี่ ลาซอร์ดาแนะนำ
เคิร์ก กิ๊บสัน
ไปดูคำตอบกัน
คำตอบคือ
เดวิด เลตเทอร์แมน
ใช่แล้ว
มันเกิดขึ้นตรงนั้น เราเข้าประตูตรงนั้นตรงสนามฝั่งซ้าย
มีผม ทอม ดรีเซน
ทอมมี่ ลาซอร์ดา แล้วโจ เวสต์ก็มา
ผมรู้ว่าเขาเป็นใคร ผมไม่เคยเจอเขา
ผมอยู่ระหว่างพักจากรายการ ไม่ได้โกนหนวดเครามาวันสองวัน
ไม่ใช่แบบนี้นะ
ทอมมี่บอก "โจ อยากแนะนำเดฟให้รู้จัก"
"สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"
เขาบอก "หืม ต้องโกนหนวดเคราแล้วนะ"
ผมถาม "เป็นกฎเหรอ"
เขาตอบ "เดี๋ยวดูให้"
ถ้าเล่นให้แยงกี้ส์น่ะใช่
มาคุยเรื่อง "สมาร์ทเลส" กัน
โอเค อ้อใช่
ผมต้องดื่มเบียร์สองแก้ว ถึงจะเข้าใจว่าพอดแคสต์คืออะไร
- และคนแรกที่ผมสนใจคือมาร์ค แมร์ริตต์ - ผมเหมือนกัน
แล้วผมก็ได้ยินเรื่องคุณกับเพื่อนของคุณ ฌอนกับวิล
แล้วก็ได้ยินว่ามีเงินเข้ามาเกี่ยว
ตอนนั้นแหละที่ผมเริ่มสนใจ
คุณเริ่ม… คุณคงเบื่อแล้ว ที่ต้องอธิบายจุดเริ่มต้นของโปรเจกต์นี้
ก็ไม่เชิง เพราะผมซาบซึ้งมาก
ที่มีคนในนี้ฟัง ขอบคุณ
มันเป็น…
มันเป็นโอกาส
สำหรับเพื่อนรักของผมสองคน วิลกับฌอน
ให้เราได้มาคุยกันอาทิตย์ละครั้ง
เราเริ่มคุยผ่านซูมกัน
แล้ววิลก็จะทำพอดแคสต์
เรื่องการเลิกเหล้าชื่อว่า "การเดินทาง"
ผมก็แบบ "เพื่อน ไม่มีใครอยากฟัง พอดแคสต์เดินป่าของนายหรอก"
ผมบอก "ให้ฉันมาพูดก็พอ
แล้วก็ปั้นเรื่อง สนุกแน่นอน"
เขาตลกมาก
- ผมชื่นชมเขามานานแล้ว - วิล อาร์เน็ตต์
เขารู้ใจผมดีมาก
ให้ตาย เขาตลกเป็นบ้า
ขอถามอีกคำถาม คุณไปที่บ้านเขา
สมมติว่าคุณหลอกล่อให้เขาเปิดประตูโรงรถได้
ในนั้นมีรีสพีนัทบัตเตอร์คัพอยู่เต็มเลยไหม
ก็มีบ้าง แต่มี…
อาหารขยะไม่ว่าจะแบบไหน ไปที่บ้านวิล อาร์เน็ตต์แล้วคุณจะเจอ
- ดีเลย - มันเป็นดงอาหารขยะเลย
เขามีลูกวัยรุ่นสองคน เขาเลยต้องเก็บเสบียงไว้ในนั่น
แต่ไม่ใช่ให้ลูกเขาหรอก
- ความนิยมเพิ่มขึ้นได้ยังไง - ไม่แน่ใจ
ตอนนั้นเป็นช่วงโควิด คนก็เลยลองทำทุกอย่าง
เพื่อเชื่อมต่อกับคนอื่น
ผมว่ามันเป็นช่วงที่มืดมน
แล้วเราก็ได้เพื่อนคนดังของเรามาร่วมรายการ
แด็กซ์เป็นแขกคนแรกของเรา
วิล เฟอร์เรลมาร่วมช่วงแรกๆ
จิมมี่ คิมเมลก็มาร่วมช่วงแรกๆ
เราดีลกับคุณไม่ได้
แต่… ไม่หรอก ผมล้อเล่น
เดฟน่ารักมาก เขามาด้วยตัวเองเลย
ตอนที่เราทำสารคดีเล็กๆ ของเรา ทางเอชบีโอ แบบ…
มันเป็นอะไรที่… ยิ่งใหญ่มากสำหรับผม
รายการนี้มีมาสี่ปีแล้วตอนที่ผมได้รับเชิญ
เรารู้ว่าเรากำลังรับมือกับใคร
เราต้องจัดการตัวเองให้ดีก่อนจะโทรหาคุณ
ขอถามเรื่องนั้นหน่อย มันเริ่มจากงานอดิเรกที่กลายมาเป็น…
เรื่องงานอดิเรกที่เป็นงานด้วยเนี่ย มีเรื่องไหนดีกว่านี้ไหม
ที่ว่า "เราทำอย่างที่ทำมาฟรีๆ แล้วก็รักมัน
เราสนุกและมันมีประโยชน์"
ไม่ใช่แค่กับเรา
แล้วก็มีคนมาบอกว่า
"รู้ไหม ที่ทำอยู่นี่มีมูลค่าร้อยล้านดอลลาร์"
คือมัน…
- ไม่ มันอะไร - ก็…
มันอะไร
เดวิด เรื่องเศรษฐศาสตร์ของการทำพอดแคสต์
เป็นปริศนาสำหรับผม
- สำหรับผมด้วย แต่ประเด็นคืองี้ - ใช่ไหม
งั้นมันก็กลายเป็นงานอดิเรกที่ได้สนุกกับเพื่อนฝูง
เหมือนมื้อค่ำวันอาทิตย์
จากนั้นก็ "แม่เจ้า ร้อยล้าน" ใช่ไหม
ใช่ครับ ที่เกิดขึ้นคือ
พอล แมคคาร์ทนีย์ทำรายการ
ว้าว
- และหลังจาก… - แล้วเขารู้เรื่องรายการได้ยังไง
ก็นั่นแหละครับ ทันทีที่เราสัมภาษณ์เสร็จ
เขาเป็นแขกของฌอน
แล้วเราก็คุยส่งท้ายสองนาทีแบบขำๆ
"โห แขกคนนั้นเยี่ยมมาก"
ผมถาม "ฌอน รู้จักพอล แมคคาร์ทนีย์ได้ยังไง"
เขาตอบ "ไม่รู้จัก นั่นสายโทรเข้า"
เราเลยรู้ว่า… นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมรู้ว่า
รายการเราดังแล้ว เพราะคนของเขา
เลือกรายการเรา เรตติ้งของเราก็คงสูงพอ
ถึงขึ้นที่คู่ควรกับพอล แมคคาร์ทนีย์
ถือว่าโชคดีมาก
เราคุยอะไรได้อีกเกี่ยวกับคุณ และความสำเร็จสุดว้าวของคุณ
มีซีรีส์เรื่องใหม่ทาง Netflix ที่ผมเพิ่งถ่ายเสร็จไป
ผมภูมิใจสุดๆ ชื่อว่า "แบล็กแรบบิต"
"แบล็กแรบบิต" เกือบแล้วอีกนิดเดียว
ผมเกือบได้เล่น "แบล็กแรบบิต"
- เกือบแล้ว - จริงด้วย
เดฟอยู่แถวที่เรากำลังถ่ายทำวันนึง
น่าเสียดายที่วันนั้นผมไม่ได้ทำงาน
แต่เหมือนคุณจะเดินผ่านกองถ่ายแล้วพูด
"ไง ถ่ายอะไรกัน" แล้วเขาก็นั่งอยู่ตรงมุมดูจอ
ตรงหน้าจอมอนิเตอร์ที่ผู้กำกับนั่ง
พวกเขาให้หูฟังคุณไหม คุณมีคอมเมนต์ไหม
ผมอยากมีส่วนร่วมกับเรื่องนั้นมากๆ
- แล้ว… ถามสิ - คุณถามไหม
ผมเคยไปศาลรัฐบาลกลางนิวยอร์ก
เขตสามหรืออะไรก็ตามที่เขาเรียกกัน อาทิตย์นั้นผมเป็นลูกขุน
- เอาดีๆ - จริง
ผมเลยเรียกร้องความยุติธรรม
หลังจากเจอเรื่องวุ่นต่อๆ กัน สุดท้ายผมเดินกลับบ้าน
ผมกลับไปที่บ้านผม
แล้วมีโปรดักชั่นหนังใหญ่ยักษ์
ผมนั่งลงขอยืม… มีผู้ช่วยกองถ่าย ผมถาม "ขอใช้โทรศัพท์หน่อยได้ไหม
ผมไม่มีโทรศัพท์ ผมมีกุญแจ ผมต้องเข้าบ้าน"
เธอบอก "ได้สิ" ผมเลยโทรหาคน พยายามจะเข้าบ้าน
ระหว่างนั้นผมถาม "นี่อะไร ทำอะไรกัน"
เธอก็เล่าให้ผมฟังหมด ผมก็บอก "ผมอยากเล่นเป็นตัวประกอบ"
แล้วเธอก็พูด "ฉันโอเคนะ" เธอไม่สน
แต่ว่า… สรุปไม่ได้ไปอยู่หน้ากล้องเหรอ
ไม่ เพราะทุกคนเป็นคนดีกันมาก
ทุกคนคิดว่าคงจะฮาน่าดู ถ้าจะทำทั้งเรื่องพัง
ที่เอาผมเข้าไปอยู่ในฉาก
นั่นช็อตสุดท้ายของซีรีส์
- อ๋อ รู้แล้วช็อตไหน - ใช่
เอาเป็นว่า นั่นคือที่คุณทำอยู่ ตอนนี้กำลังตัดต่อ
คุณเป็นผู้กำกับ เป็นโปรดิวเซอร์
ครับ ผมกับจู๊ด ลอว์เล่นเป็น
พี่น้องที่ดูแล
ไนต์คลับแถบโลเวอร์อีสต์ไซด์
แล้วมีบางอย่างผิดพลาด
มีคนตายสองสามคน พยายามหาว่าใครเป็นคนทำ
ตลอดแปดตอน
โอเค ยังไงก็ยินดีด้วยกับซีรีส์เรื่องนี้
- ขอบคุณครับ - โอเค
ผมอยากรู้ว่าผมลืมอะไรไป
ทำอะไรไป ตกหล่นตรงไหนไป
มีอะไรอยากเชิญชวนไหม
ขอบคุณคนดูที่น่ารักที่นี่ที่มา
สำเร็จลุล่วงดีไหม
- ผมว่าเราโอเคนะ - สำเร็จลุล่วงดีไหม
ดีใจมากที่ได้เจอคุณ คุณด้วย
ขอโทษด้วยที่เราไม่เคยเจอกันที่นี่มาก่อน
ขอให้ลูกสาวอีกคนของคุณโชคดี
พี่สาวที่โรดไอแลนด์ที่อยู่กับแฟนชื่อจิม
- ขอบคุณที่มาดู - ขอบคุณทุกคน
"เสวนาฮาเฮ" ตอนหน้า
- ตีอีกไม้ไหม - ขอลองอีกไม้
เดฟกับเจสันยังคง เสริมสร้างความมั่นใจที่เพลทกันต่อไป
ใช่ ผมตีดีพอจะไปถึงฐานสองตลอด
ไม่จริงหรอก
- นั่นไง - ลูกนั้นน่าจะตกพื้น
- ผมตีได้ไปถึงฐานสองแน่ - นี่ก็ไม่จริง
- ลูกนี้ไม่ตีละกัน - นี่ก็ไม่จริงอีก
- ขออีกสาม - ไม่ เอาถังนี้ให้หมด
เอาถังนี้ให้หมด คำพูดปลุกใจคุณสินะ
และขอชี้แจงไว้ตรงนี้ รอน ฮาเวิร์ดไม่ใช่ไอ้งั่งที่ใครๆ ก็รู้จัก
คำบรรยายโดย พิชชาพงศ์ ทองเพ็ญ