Jason?
Jason.
Słaba frekwencja.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Nie ma to jak być na pierwszoligowym boisku do baseballa.
To super. Jestem wielkim fanem.
Co roku przychodzę na mecze Dodgersów.
Grałeś w baseball?
Tak, ale byłem kiepski.
Chyba pobiłem rekord strikeoutów, śmiejąc się.
Przekonajmy się.
- Spróbuję trafić w piłkę. - Ja jestem całkiem niezły.
- Sprawdźmy się. - Gotowy?
Na początku będzie trudno.
Nie.
Ryan, musisz zwolnić.
Nie bez powodu tu jestem.
- Dave, wiesz, co robisz! - Kolego!
- Każdy Amerykanin powinien to zrobić. - Racja.
Jeszcze raz i koniec.
- Stoisz za blisko. - Prawie oberwałem.
Myślałem, że się odsuniesz.
- Bolało? - Tak.
- Coś ci powiem. - Brzmiało źle.
Wiem.
Z jakiegoś powodu bardzo mi się podobało. Co to oznacza?
MOJEGO NASTĘPNEGO GOŚCIA NIE TRZEBA NIKOMU PRZEDSTAWIAĆ
Dziękuję.
Bóg z wami.
Dziękuję. Wystarczy.
To zabawne, że po tej stronie wstała garstka ludzi,
a reszta z was, chyba że się źle czujecie,
nie poczuła potrzeby tego zrobić.
Dziękuję wam,
a wy możecie już sobie iść.
Dajcie spokój. Nie, nie.
Tylko żartowałem.
Dziękuję bardzo, panie i panowie.
Macie ogromne szczęście, bo nasz gość…
Wiecie, kto tu zawita?
To miała być tajemnica.
Znam go od dłuższego czasu.
W przeszłości bywał gościem w moim programie telewizyjnym,
ale wtedy był dla mnie jednym z wielu aktorów.
Myślałem, że grał dzieciaka w Leave It to Beaver.
Ale to się okazało nieprawdą.
Od tamtego czasu
poznałem go
i darzę go szacunkiem za to, co robi.
Jest utalentowanym aktorem,
reżyserem, scenarzystą, gawędziarzem,
a co ważniejsze,
jest po prostu kochanym człowiekiem.
Przed państwem Jason Bateman.
Dziękuję.
Hej. Jak się masz?
- Cześć. - Miło cię widzieć. Dziękuję.
- Gdzie mam usiąść? - Tam.
Cześć!
- Dziękuję. - Cześć.
Jak się masz?
Dobrze.
Oglądałem twoje wprowadzenie…
Możemy usiąść.
Jak mam się z tym czuć?
Czemu? Czy ja…
Nie, zasłużyłeś…
Widzisz tych ubranych na pstrokato?
To moja widownia.
To fascynujące miejsce na taki program.
Jest wygodne, ma barwną historię i odpowiednią widownię.
- Byłeś tu wcześniej? - Nie, a mieszkam w LA od 1976 r.
Nie wiedziałem, że ta część miasta istnieje, a co dopiero to.
Było wolne od zaraz?
Żartujesz?
Jesteś reżyserem. Wiesz, jak to działa.
- To fajne miejsce. - Bardzo fajne.
- Jesteśmy w Highland Park. - Tak.
Super.
Oczywiście znam Highland Park,
bo to niedaleko stadionu moich kochanych Dodgersów.
Publiczność oklaskuje miejsce spotkania.
Uwielbiam to.
- To moja żona i córka. - Gdzie?
- Maple, 13. Amanda. - Cześć.
Miło was poznać.
Słuchaj, Jason. Dziękuję, że tu jesteś.
Fascynuje mnie pewna kwestia.
Bycie gwiazdą dziecięcą.
Nie wiem, jak to się dzieje.
Mam syna, ale on nigdy…
Jak to jest?
Byłeś nią ty i twoja siostra,
która jest dwa lata starsza.
- Trzy. Justine. - Jasne.
Jak zostaje się gwiazdą dziecięcą?
Krótka wersja brzmi: mieliśmy sąsiada-aktora, przyjaciela taty.
Pewnego dnia razem z tatą myliśmy samochód przed domem.
Sąsiad szedł na przesłuchanie
i zapytał, czy nie wolę iść z nim.
- Wolałem. - Ile miałeś lat?
- Dziesięć. - Rozumiem.
Wyzyskiwali mnie od małego.
Kazał mi się nauczyć kwestii
i udawać, że wiem, co robię.
Miałem powiedzieć, że to błąd, że nie ma mnie na liście.
Odegrałem kwestie i dostałem rolę, a gdy wróciłem,
tata akurat wycierał samochód.
Powiedziałem: „Mam rolę!”,
a on się ucieszył.
Poprosiłem, aby zrobił mi zdjęcia,
które wyślemy do agencji, by dostać agenta.
Mój tata jest scenarzystą, reżyserem i producentem,
więc, zamiast grać ze mną w parku w piłkę,
zabierał mnie do kina.
Mama też pracowała w show-biznesie?
Mama była stewardesą,
więc co dwa tygodnie wylatywała na pół miesiąca.
Spędzałem wtedy dużo czasu z tatą.
Twoja rodzina pochodzi z Rye w Nowym Jorku?
Urodziłem się w Rye i żyłem tam dwa lata.
Potem dwa lata w Bostonie, trzy w Salt Lake i resztę w LA.
Co robiliście w Bostonie i Salt Lake?
Tata uciekał przed prawem.
No wiesz…
Tata szukał pracy w postprodukcji w całym kraju.
Prowadził pracownie i montażownie,
szukając zleceń reżyserskich i scenariuszowych.
Udało mi się dostać do kilku reklam
i zagrałem w nich.
Złote Grahamki Smakują jak miód
Pyszne miodowe grahamki.
Justine też chciała zarobić, więc dostała swojego agenta.
Ja za dzieciaka roznosiłem gazetę i wiem, ile się zarabiało.
- Tak. - Ile ty wtedy zarabiałeś?
Na pewno więcej.
W tamtych czasach
ogólnokrajowe reklamy pokroju Pepsi
albo Honey Nut Cheerios itp.
pozwalały zarobić około 30 000 $
do momentu zakończenia emisji,
czyli w jakieś trzy, cztery miesiące.
Wystąpiłem więc w kilku reklamach,
a agent stwierdził, że się nadam
i wysłał moje zgłoszenie do kilku sitcomów.
- I tak odniosłeś sukces? - Tak.
Zagrałem w kilku sitcomach, między innymi w tym z Rickym.
Uwielbiałem pracować w telewizji,
występując przed publicznością.
Rick, jesteś bez wątpienia
najbardziej szczerym, autentycznym i prawym
sztywniakiem i przyjacielem, jakiego miałem.
Razem z Rickym Schroederem chodziliśmy na plany
i chodziliśmy po drewnianych deskach,
na których wieszano światła, łańcuchy i sprzęt nagłaśniający.
Jakieś 20 metrów nad ziemią.
Przed nagraniami usadzano widownię.
Kupiliśmy więc mosiężne rurki do strzelania…
Mosiężne?
- Byliśmy bardzo profesjonalni. - Dla zawodowców.
Mieliśmy stertę starych scenariuszy,
więc je śliniliśmy i pluliśmy nimi w widownię,
gdy usadawiała się na swoich miejscach.
- W widownię! - Byliśmy okropni.
- Tak. - Uroczo.
Kręciliśmy w Universal Studios
i mieliśmy swoje rowery na parkingu,
bo musieliśmy mieć jakiś WF.
Jeździliśmy więc za tramwajami,
trzymając się ich tylnych zderzaków,
i daliśmy się ciągnąć aż do jeziora ze Szczęk.
Tam podwijaliśmy nogawki, wchodziliśmy do wody
i łapaliśmy złote rybki, których była tam cała masa.
Tramwajarze widywali dwóch 13-latków brodzących w wodzie.
Jezioro było płytkie.
Zadzwonili do naszych rodziców i powiedzieli,
że próbują tu straszyć ludzi,
a dwójka dzieciaków łowiących złote rybki
trochę im to utrudnia, bo przecież mieli tam żarłacza.
Musieliśmy przestać.
Gdy tak odnosiłeś sukces za sukcesem, byłeś zadowolony z życia?
Bardzo. Myślałem, że jestem fantastyczny.
Myślałem, że jestem debeściakiem.
Wczoraj opowiadałem ci o Johnnym Carsonie.
Wystąpiłeś u niego, mając 15 lat.
Muszę cię przeprosić.
Dzisiaj dwukrotnie nazwałem cię Josephem.
W porządku, Jack.
To było urocze. Był bardzo miły.
Można by pomyśleć, że 50-letnia gwiazda show-biznesu
- będzie wredna… - Miło mnie przyjął.
…ale był kochany i przyjemny.
Czułem się aż za dobrze.
Miałeś 15 lat, na litość boską.
To było godne podziwu, ale rozumiem,
bo też się krzywię, patrząc na stare nagrania.
Nie tylko twoje, ale i innych.
Czy…
Aktorzy dziecięcy często opowiadają o nieprzyjemnościach, jakich doświadczyli.
Czy ty też ich doświadczyłeś?
Tak.
Ale myślę, że…
Cóż, miałem się za debeściaka
i pewnie czasem bywałem krnąbrny,
ale nie byłem tak wredny jak niektórzy moi współpracownicy.
Czyli kto?
Właśnie.
Gdybyśmy mieli tu co innego…
Wiesz…
Nie wymienię nazwiska,
ale grałem w serialu faceta,
który nauczył mnie czego nie robić
i jak powinienem zachowywać się na planie,
gdy mam szczęście
występować w roli reżysera.
Jak się nazywał? Ricky…
Coś przerywa. Jedziesz przez kanion?
Halo?
- Przez kanion. - Oddzwonię, bo przerywa.
Wrócimy do tego.
Czujesz, że przegapiłeś swoje dzieciństwo?
Odpowiem za ciebie: robiłeś coś, co kochasz,
więc zgaduję, że nie.
Przegapiłem zabawę,
bo pracuję od dziesiątego roku życia,
więc ominęła mnie zabawa,
ale nadrobiłem to, Dave,
w płytkim okresie moich lat 20.
Rozumiem.
Wiem, do czego pijesz.
Dlaczego zacząłeś eksperymentować z substancjami kontrolowanymi?
- Nie ma w tym nic śmiesznego. - Ale może być.
Mogę ci załatwić coś, co rozbawi cię na całą noc.
Spotęgowała to żądza normalności.
Wracałem do szkoły pod koniec każdego sezonu telewizyjnego
i spotykałem się z kolegami z liceum.
A co robili ludzie w liceum? Wychodzili i imprezowali w weekendy.
Skłoniłem się ku temu, bo chciałem się wynagrodzić za ciężką pracę.
Nadgoniłem, gdy miałem 30 lat.
Czyli miałeś wieloletnią przerwę?
To była dekada zabawy.
Czy twoja praca ucierpiała?
- Bez wątpienia. - Tak.
Pracowałem wtedy na tyle,
by się utrzymać.
Miałeś poważne kłopoty jak Robert Downey Jr.?
On wielokrotnie balansował na krawędzi,
zanim stanął na nogi i zaczął się spełniać w życiu.
Moje dno…
nie jest warte ciekawej opowieści.
Ja po prostu nadrabiałem zaległości,
a Amanda pomogła mi, powiedziawszy:
„Kolego, wiem, że zaczynasz ograniczać
i pewnie za kilka lat z tym skończysz,
ale może zrobisz to teraz?
Nie ma na co czekać”.
Jak na to zareagowały Hollywood i show-biznes?
Ludzie się tobą znudzili?
- A może byli ciekawi co u ciebie? - To drugie. To był trudny okres.
Przez długi czas to było twoje życie.
Nie studiowałem. Niczego innego nie umiałem.
Żałujesz, że nie poszedłeś na studia?
Tylko dlatego, że teraz jestem ciekawy świata.
Wtedy nie byłem. Chodzenie do szkoły dobrowolnie nie mieściło mi się w głowie.
Czy to przez twoją karierę,
czy dlatego, że nie miałeś czasu?
Byłeś zbyt zajęty, by studiować?
Nagrywałem wtedy nadzwyczaj wybitne dzieło, Nastoletni wilkołak dwa.
Chciałbym zmienić zajęcia.
To było pod koniec ostatniej klasy liceum,
a zdjęcia odbywały się podczas egzaminów końcowych,
więc nie miałem czasu podejść do dwóch z czterech egzaminów
i nie dostałem świadectwa.
Czyli oficjalnie nie skończyłeś liceum?
Zgadza się. Tak.
- Rany. - Tak.
Wcześniej wymagano przynajmniej ukończenia liceum.
Tak.
To prawda.
- Mieszkałeś tu, nie? - Często chodziłem na mecze.
Dlaczego tu mieszkałeś?
Przeprowadziłem się w 1975 r., bo chciałem być scenarzystą w TV
i liczyłem na fuchę w The Tonight Show.
Pamiętam, że po tym, jak odniosłem jakieś sukcesy w telewizji,
mój przyjaciel Tom Dreesen i ja usiedliśmy za ławką,
a Kirk Gibson, który grał wtedy dla Dodgersów,
zdobył home run ze złamaną nogą.
- Byłem tu wtedy. Tak. - Naprawdę?
Siedziałem za bazą. Szaleństwo.
- Tak. - Niesamowite.
W tym roku to Freddie Freeman zdobył home run…
Pamiętam, jak to oglądałem, i śmiałem się tak, że spadłem z łóżka.
To właśnie piękno baseballu.
Skakałem z radochy, jakbym wygrał konkurs piękności.
- To było niesamowite. - Pokaż.
- Hej! - Dobra. Koniec.
Uważałem na szarfę, żeby się nie udusić.
Wystarczy. Siedzieliśmy tam,
był pierwszy inning,
Gibson uderzał chyba po raz trzeci,
na koncie miał już dwa auty,
kiedy odbił piłkę tak wysoko,
że myślałem, że opuściła atmosferę,
a potem nabrała tego niesamowitego blasku…
- I wróciła. - To było istne szaleństwo.
Wszyscy świętowali.
Kirk, wracając na ławkę,
rzucił kijem w gniewie,
jakiś młody fan wypalił: „Następnym razem ci się uda, Kirk”,
a ten do niego: „Spierdalaj, gówniarzu”.
Milusio.
Pomówmy o Bogatych bankrutach.
Twoje życie jest wielowątkowe,
a Bogaci bankruci to dla mnie wielki hit.
BOGACI BANKRUCI
Nie wiem, na co liczyłem.
Nie mogłem przestać tego oglądać.
To był świetny serial.
Zrzeszał wspaniałych ludzi,
w tym Mitcha Hurwitza.
Tak.
Tak, to Mitch Hurwitz
stworzył, napisał i nadzorował całe to przedsięwzięcie.
To jeden z najbardziej inteligentnych
i komediowo wyrafinowanych twórców.
Ile sezonów wyemitowała stacja Fox?
Emitowała to chyba 2,5 roku.
- Czy to był hit? - Nie, Dave.
- Nie? - Nie.
Wszyscy wtedy mówili o Bogatych bankrutach.
Wydaje mi się, że serial oglądał się na wybrzeżach,
ale nie w środku Stanów Zjednoczonych.
Środek Stanów się nie liczy.
No i mamy nasz wycinek.
Mówi to…
- Ulubiony syn Indiany. - No tak.
Dla mnie ten serial był wspaniały.
Uważam, że Ron Howard i jego narracja skradły show.
Michael nie miał wyboru.
Wiedział, że jego ojciec lubił
chować cenne rzeczy w ścianach,
więc uciekł się do desperackiego czynu.
To szaleństwo. Co ja robię? Chcę wybić dziurę…
Oszalałeś?
Był niesamowity.
Ten serial był super na wielu płaszczyznach.
Po pierwsze, zreanimował moją karierę.
Po drugie, byłem wielkim fanem Charliego Rose’a.
Oglądałem go na okrągło.
Występował w pewnym programie.
To było w tym płytkim okresie mojej kariery.
Byłem w głębokiej depresji.
Nie mogłem znaleźć pracy.
Oglądałem wywiad z Ronem Howardem i był taki towarzyski,
przyjacielski i jakby…
aż dziwny, że taki miły.
Oglądałem tego utytułowanego faceta
i pomyślałem sobie:
„Boże, gdybym tylko kiedykolwiek jeszcze odniósł sukces albo zasłynął,
mógłbym być wtedy tak miły, jak tylko bym chciał,
i nikt nie wziąłby tego za lizusostwo
albo desperację czy nadgorliwość do pracy”.
W końcu dostałem rolę w Bogatych bankrutach,
w serialu Rona Howarda.
Spotkałem się z nim sam na sam przy kolacji i powiedziałem mu,
jakie myśli zasiał we mnie jego wywiad
i co dał mi jego program,
i że teraz mam szansę być taki jak on.
Moja historia z nim zatoczyła piękne koło.
Uwielbiam tę historię, bo ja również, jak wielu z nas,
rozmyślam nad chwilami, które odmieniły moje życie.
Ja jeszcze ich nie odnalazłem,
ale to fajne, że ty tak.
Tak, to mi pomogło…
być tym, kim jestem dzisiaj,
bo, jak każdy z nas, upadłem na dno,
nie raz i nie dwa razy,
i za każdym razem byłem bardziej wdzięczny
za możliwości, które się przede mną pojawiły.
Dlatego teraz tak ciężko pracuję.
- Ron Howard jest znany z bycia dupkiem. - No tak.
Nie zapominajmy, że całe życie był aktorem.
Tak mi powiedział.
Na kolacji dodał, że tylko udawał.
- Kiedy idziesz na mecz? - W sobotę wieczorem.
Z kim grają?
Z Giants.
Co za satysfakcja.
Gdy ostatni raz machnąłem kijem,
zdobyłem inside-the-park home runa w meczu Celebrity Hollywood Stars Night
między zapolowymi i obok biegnącego Lou Ferrigno.
Biegł, ile miał sił w nogach.
- Ale mnie się udało. - Pokaż to jeszcze raz.
Bardzo ładnie.
Niezłe ruchy.
Czuję się prawie jak mężczyzna.
Rany.
Pełna profeska.
Co tam masz? Tytoń do żucia?
Nie twoja sprawa.
Dobra, teraz moja kolej.
Chcesz piłkę czy nie?
Nie, muszę…
No dobra.
- To nie… - Nieźle.
Spróbuj między zębami.
Podczas gry nie produkuje się tyle śliny.
- To zależy od pory roku. - Przydałby się tytoń.
Albo nasiona słonecznika.
To był foul tip, ale żyję.
Boże.
Zaliczone wybicie. Na tym zakończę.
Obserwowałem cię na różnych etapach kariery.
Kontrola bezpieczeństwa
to film, w którym ktoś wypuszcza
środek trujący w postaci gazu w samolocie.
Dobra robota.
Bazujesz na dialogach.
Odgrywasz je bardzo gładko i wiarygodnie,
a to wydaje się bardzo trudnym zadaniem.
Jesteś lepszym aktorem
niż wtedy, gdy strzelałeś z Rickym w widownię?
Mam nadzieję, Dave.
Myślę, że mam wielkie szczęście,
że wybrałem zawód,
który zestarzeje się razem ze mną.
Zawsze znajdzie się jakaś rola dziadka,
więc w przyszłości będę grać inne role.
Ciągle mówię o tobie jak o głównym bohaterze i aktorze.
- Nie. - Albo reżyserze.
Ale w czym ty się najbardziej widzisz?
Widzę się, przy odrobinie szczęścia, jako…
Lubię grać nas. Lubię grać głównych bohaterów
i postacie, które swoją rolą pomagają widzowi
zrozumieć to, co dzieje się na ekranie,
czy to w komedii, czy w dramacie.
Lubię być pełnomocnikiem widowni i dlatego skupiam się na reżyserowaniu,
bo to reżyser kształtuje doświadczenie widza.
Czy aktorstwo czyni reżysera lepszym?
Czy może jest na odwrót?
Myślę, że tak.
- Ale w którą stronę? - W obie.
Większość reżyserów zapewne chciałoby
pójść na kilka lekcji z aktorstwa, by zrozumieć,
co my, ci szaleni aktorzy, myślimy,
i jak się komunikujemy.
Aktorzy z kolei nie rozumieją,
co robi reżyser, dopóki nikt nie rzuci ich na głęboką wodę.
Kiedyś myślałem, jak większość aktorów,
że praca na planie rozpoczyna się w dniu pierwszych zdjęć.
Reżyserowie i ekipa filmowa są tam dużo wcześniej.
Twoja ekipa była tu zapewne trzy tygodnie przed tobą.
Przyjechałem wczoraj po południu.
Ile miałeś lat, gdy zostałeś najmłodszym reżyserem w Guild of America?
Co to był za projekt?
18 lat i to był The Hogan Family.
Reżyserowałeś serial komediowy?
- Tak. - I przy tym siebie.
Istny człowiek-orkiestra.
O ile coś takiego istnieje. Jak do tego doszło?
Czułem się pewnie jako aktor,
bo robiłem to od tak dawna,
a to pozwoliło mi zaobserwować inne części procesu.
Równoczesne granie i reżyserowanie jest efektywniejsze,
bo jednego aktora mam już z głowy.
Ale czy na planie znajdzie się ktoś,
kto odważy się powiedzieć reżyserowi i gwieździe…
„Dałeś ciała w tej scenie”?
„Spróbuj jeszcze raz”.
Kazałbym go wyrzucić.
Oczywiście, że tak.
Porozmawiajmy o tobie.
Wspomniałeś o tym na początku
i ja też tego doświadczyłem, miłość do Dodgersów.
- Opowiedz mi o tym. - Dobra.
Gdzie zwykle siedzisz na meczach o mistrzostwo?
Na dole. Na samym przodzie, Dave.
Ile rzędów od sędziego?
Zero.
- Pan Pierwszy Rząd. - Cóż…
No wiesz…
Z przodu o wiele więcej widać.
Czyli tam.
Tak, siedzę po stronie ławki gości.
Zaczepiasz pałkarzy przeciwnika?
Nie można przeklinać, bo wtedy wyrzucają z trybun.
Ale jeśli wymyślisz coś,
co namiesza im w głowie, jak na przykład:
„Robisz wdech czy wydech, gdy się zamachujesz?”.
- Coś w tym stylu. - Genialne.
Albo: „Nie martw się, nie ogląda cię 40 milionów ludzi,
tylko jakieś pięć czy sześć”.
Takie teksty zjadają od środka.
Jesteś w stanie rozpoznać, czy cię słuchają, czy ignorują?
Myślę, że drużyna stojąca obok pałkarza słyszy, a pałkarz udaje, że nie,
bo rzucają mi gniewne spojrzenia.
- Tak. - Co ty…
Mówię wtedy: „Kibicuję tamtym!”.
Dla mnie sprawiasz wrażenie normalnego faceta, nie supergwiazdy.
To dlatego zabierasz dzieci na mecze?
Tak, myślę, że baseball daje mi dużo poczucia normalności.
W baseballu cenię sobie spokój.
Niektórzy twierdzą, że jest nudny, ale ja tu słucham radia,
a tu osoby, z którą przyszedłem.
Nie prowadzę statystyk, ale słucham komentarza.
To gra, nie sport.
Kiedyś śledziłem każdą dyscyplinę,
ale skupiłem się na baseballu,
gdy 30 lat temu obejrzałem dokument Kena Burnsa.
Jestem rzecznikiem swojej ligi marzeń
i mam na tym punkcie fioła.
Baseballowa liga marzeń. Jesteś na to zbyt zapracowany.
Wiem, ale to mnie trzyma w ryzach.
Wstaję wcześnie rano, by sprawdzić wyniki.
- Musisz mieć zajęcie? - Tak, muszę.
Jak się nazywa twoja drużyna?
To będzie dobre.
Znasz piosenkę Eltona Johna Tiny Dancer?
- Tak. - Nazwałem ją „Ohtani Dancers”.
Od Shoheia Ohtaniego.
Jest na trzecim miejscu w połowie sezonu.
Wygracie coś na koniec sezonu?
Sto dolców.
- Tak na smaczek. - Tak.
Jeśli chcesz, zrobię ci miejsce.
- Liga Narodowa. - Nie.
Nie rozumiem tego i nie chcę zrozumieć.
Tak już mam.
Następnym razem zabiorę cię na mecz.
- Nie będzie następnego razu. - Daj spokój.
- Pomówmy o Ozarku. - Dobra.
Dziękuję.
Czyj to był pomysł? Tworzyłeś ten serial?
Nie. Szukali reżysera,
a mój agent, Michael Cooper, powiedział,
że to jeden z najlepszych scenariuszy, jakie przeczytał w życiu.
Przeczytałem go i pomyślałem: „Boże, jakie to jest dobre.
Chciałbym to wyreżyserować”.
- I… - Przeszkodzę ci.
Co poza Hogan’s Heroes czy tam Hogan’s Families, czy jak mu tam,
wyreżyserowałeś do tego czasu?
Wyreżyserowałem różne sitcomy
i dwa małe niezależne filmy na festiwale.
Chciałem wziąć na siebie większą odpowiedzialność…
Rozumiem,
ale jak zareagowała druga strona?
„Och, ten gość”?
Nie podam ci nazwisk, ale zastanawiali się nad trzema topowymi reżyserami.
Wyobraźcie to sobie.
Bałem się, że mnie wyśmieją, ale mój agent mnie przekonał.
Załatwił mi spotkanie z Modim Wiczykiem, prezesem MRC,
który dzięki Bogu mnie wysłuchał,
uwierzył w moje bzdury i pozwolił mi to zrobić.
Kim byli ci trzej reżyserowie?
Nie mogę ci podać nazwisk,
bo na pewno odmówili i…
Dobra. Mogę strzelać?
- Spróbujemy? - Dawaj.
- Ricky Schroeder? - Nie.
Martin Scorsese.
Był niedostępny.
Ta sama liga.
- Ron Howard. - Był niedostępny.
Byli na poziomie Scorsese?
Tak.
Mając 20 lat, nigdy nie odważyłbym się zrobić coś takiego.
To jeden z największych hitów streamingów.
Prawie jak Squid Game?
Tego nie wiem, ale…
- Odniósł duży sukces. - Niektórym się podobało.
Pierwszy sezon był świetny.
Był po prostu fantastyczny.
Dziękuję.
Potem zacząłem myśleć, że…
- Zaczął się sypać. - Tak. Nie.
Ale w kolejnym sezonie
zacząłem się zastanawiać, ile w serialu jest trupów.
Ile osób wyeliminowaliśmy w nowy, zabawny i interesujący sposób?
Serial zawiera sceny przemocy, ale…
Chcę znać liczbę. Mam gdzieś przemoc.
Odpowiedź na to pytanie zna niesamowity scenarzysta Chris Mundy.
Myślę, że zwykle mamy jednego na odcinek.
Zwykle gdy w scenariuszu pojawiała się śmierć
i szykowaliśmy się do jej kręcenia, mówiłem:
„Boże, kula w czoło… Każdy już to widział”.
Wszyscy mamy już tego dość.
Dzwoniłem do Chrisa z planu,
mówiąc: „Chris, jesteśmy właśnie na planie
i stoimy przed pięknym kominkiem z pogrzebaczem,
który ma bardzo ostrą końcówkę.
Może wbijemy go w gardło bohatera?”.
- Tak. - A on na to: „Super, zróbmy to”.
Czy w którymś momencie przedstawiciel jeziora Ozark…
- „No ludzie!” - Właśnie.
„Nie mordujemy tu wszystkich jak leci”.
Zaskakująco nie mieli nic przeciwko.
Nieruchomości sprzedają się jak świeże bułeczki.
Powiedzieli, że nieźle ich promujemy.
Chyba mieli na myśli piękne kadry.
Tak. Jak długo trwała produkcja tego serialu?
Od początku do końca?
- Jakieś pięć lat. - O rany.
To wielkie zobowiązanie.
Tyle czasu z dala od domu.
To prawda.
Co weekend latałem do domu, by zobaczyć się z ekipą.
„Zobaczyć się z ekipą”.
Brakuje jednej. Franny, 18 lat.
Czemu jej tu nie ma?
Jest u chłopaka na Rhode Island.
Dzieciaki dorastają i chcą…
Na Rhode Island.
Mam nadzieję, że tego nie wytną, bo chcę,
by biedaczyna się zawstydziła,
że rozmawiamy o niej w programie.
Gdybym wspomniał tu o moim synu, już nigdy bym go nie zobaczył.
Naprawdę?
Franny i Maple nie są nieśmiałe, prawda?
Maple jest otwarta. Jest gwiazdą koszykówki.
Świetnie.
Jest mistrzynią siatkówki i świetnie jeździ na desce.
Była pierwszą dziewczyną w męskiej drużynie koszykówki w szkole.
To nie…
Naprawdę?
Jest dobra. Pewnie by cię okiwała.
Dave to niezły kocur.
Widzieliście go? Chłop z Indiany nieźle skacze.
- Na ile meczów w sezonie przychodzisz? - 20 lub 30.
- Rany. - Tak.
W letnie wieczory grasz w quizy
i pojawiasz się na kiss cam?
Zabroniłem im pokazywania mnie na tym ekranie.
Przygotowaliśmy dla ciebie kilka pytań na ekranie.
- Naprawdę? - Tak. Chyba sobie poradzisz.
Proszę o pierwsze pytanie.
Zobaczmy, kogo tu mamy.
- Jason. - Mookie.
Powiedział moje imię.
Kto jako jedyny zdobył tytułu MVP w American League
i National League w kolejnych sezonach?
- Tytuł MVP? - Shohei.
Myślimy, że to Shohei.
Odpowiedź to Shohei Ohtani.
Tak. Zdejmij koszulkę.
- Gramy w rozbieranego? - To nie koniec. Następne.
Jason.
Który miotacz w historii MLB zdobył tytuł MVP na mistrzostwach NL,
tytuł MVP World Series, i nagrodę Cy Younga w tym samym sezonie?
To chyba Sandy Koufax. Spróbuj.
Dave mówi, że Sandy Koufax.
- Odpowiedź to Orel Hershiser. - Kurde.
Cholera jasna.
- Powinienem był wiedzieć. - To Freddie Freeman.
Powiedział moje imię.
Jeszcze kilka.
Jason, w latach 80. przed meczem Dodgersów
który prezenter sportowy odrzucił zaproszenie Davida Lettermana
do poprowadzenia The Tonight Show?
Clay Kershaw.
- Do poprowadzenia? - Tak.
Miał cię zastąpić?
Przez jakiś czas miałem współprowadzących.
ABC emitowało wtedy Monday Night Football,
a ja podszedłem do tej osoby i powiedziałem,
że byłoby świetnie, gdyby przyszedł do The Tonight Show.
On odpowiedział: „Nie, nie byłoby”.
Dałeś mi wskazówkę z tymi poniedziałkami.
- Howard Cosell? - Tak.
Dlaczego tak powiedział?
Bo byłem nikim, a on był Cosellem.
- Widział twój program? - Pewnie tak.
Co za idiota.
Dobra, sprawdźmy to.
- Howard Cosell. - Tak.
Dzięki.
- Następne. - Jeden błąd.
To chyba przeze mnie.
Tak, to twoja wina.
Chciałem namieszać. Kolejne.
Pod koniec lat 80. na stadionie Dodgersów
kto usłyszał z ust legendarnego autorytarnego sędziego „Cowboy Joe” Westa,
po przedstawieniu przez Tommy’ego Lasordę,
słowa: „Mogłeś się ogolić”?
Kurt Gibson?
Sprawdźmy odpowiedź.
Odpowiedź to David Letterman.
Tak!
To było tam. Weszliśmy przez tamte bramki na lewe pole.
Ja, Tom Dreesen i Tommy Lasorda. Wszedł Joe West.
Nigdy wcześniej go nie poznałem
i nie goliłem się od kilku dni, bo miałem wolne od pracy.
Nie miałem brody.
Tommy nas zapoznał.
Powiedziałem, że mi miło,
a on, że mogłem się chociaż ogolić.
Spytałem, czy takie są zasady,
a on odparł, że to sprawdzi.
Dla Yankees — tak.
Porozmawiajmy o SmartLess.
Dobrze.
Długo nie rozumiałem, czym są podcasty,
a pierwszy, na który zwróciłem uwagę, był ten Marca Marona.
Potem usłyszałem o waszym podcaście
i o tym, ile się na nich zarabia.
Wtedy zacząłem je śledzić.
Pewnie masz już dość opowiadania historii powstania tego projektu.
Nie do końca, bo jestem bardzo wdzięczny,
że ktokolwiek go słucha.
To naprawdę…
To szansa
dla moich najlepszych przyjaciół, Willa i Seana,
i mnie, by sobie porozmawiać.
Zaczęliśmy od Zooma,
a potem Will miał zrobić podcast
o trzeźwości pod tytułem Podróż.
Powiedziałem: „Nikt nie chce słuchać o twoich wędrówkach”.
Powiedziałem, żeby mnie zaprosił, powygłupiamy się i będzie fajnie.
- Jest przezabawny. Uwielbiam go. - Will Arnett.
Rozbraja mnie.
Jest niemożliwy.
Jeszcze jedno pytanie. Odwiedzasz go w domu.
Powiedzmy, że otwiera ci drzwi do garażu.
Czy ma garaż pełen Reese’s Peanut Butter Cups?
Ma tego trochę, ale…
w jego domu znajdziesz wszystkie przekąski świata.
- Okej. - To jakiś kosmos.
Ma dwóch nastolatków, więc musi być zaopatrzony,
ale to nie dla nich.
- Jak się wypromowaliście? - Nie wiem.
Zaczęliśmy podczas pandemii, gdy ludzie robili wszystko,
by nawiązać kontakt z ludźmi,
bo to były ponure czasy.
Zapraszaliśmy naszych znanych przyjaciół.
Dax był naszym pierwszym gościem.
Niedługo potem był Will Farrell,
a potem Jimmy Kimmel.
Na ciebie nie było nas stać.
Nie, żartuję.
Dave był bardzo miły. Odwiedził nas osobiście,
gdy kręciliśmy dokument dla HBO.
To wiele dla mnie znaczyło.
Zaprosili mnie w czwartym roku istnienia programu.
Musieliśmy się ogarnąć, zanim zaprosiliśmy taką gwiazdę.
Czyli zaczęło się od hobby?
Czy jest coś lepszego od robienia tego, co się kocha, za darmo,
bawiąc się i zapewniając rozrywkę?
A potem dostając za to jeszcze jakieś 100 milionów dolarów.
No wiesz…
- Nie, nie wiem. Co? - Wiesz…
Co ty wiesz?
Ekonomia podcastów, David,
to zagadka.
- Dla mnie też. - Prawda?
Czyli wasze wspólne hobby,
coś jak niedzielny obiad,
nagle stało się warte 100 milionów?
No tak. To wszystko przez…
Paula McCartneya.
- Wiesz? - Rany.
- A potem… - Skąd o nim wiedział?
No właśnie. Był gościem Seana.
Po wywiadzie rozmawialiśmy o tym, jak świetnym był rozmówcą,
więc spytałem Seana, skąd zna Paula McCartneya,
a on na to: „Nie znam, sam zadzwonił”.
Wtedy po raz pierwszy zdałem sobie sprawę,
że podcast stał się hitem, bo jego ekipa
sama postanowiła, że liczba odsłuchań jest warta Paula McCartneya.
Mieliśmy ogromne szczęście.
O jakich twoich sukcesach możemy jeszcze porozmawiać?
Właśnie zakończyłem kręcić serial Netfliksa, z którego jestem dumny.
- Black Rabbit. - No tak.
Mało brakowało, a bym w nim wystąpił.
- Malutko. - Racja.
Kręciliśmy sceny niedaleko mieszkania Dave’a.
Niestety tego dnia mnie nie było,
ale podobno przechodziłeś obok,
zajrzałeś do wioski filmowej
i usiadłeś na miejscu reżysera.
Dali ci słuchawki? Masz jakieś notatki?
Bardzo chciałem zagrać w tym serialu.
- Poprosiłeś ich? - Oczywiście!
Byłem tego dnia w nowojorskim sądzie federalnym,
bo zasiadałem na ławie przysięgłych.
- Serio? - Tak.
Żądam sprawiedliwości.
Pech tak chciał, że wracałem do domu pieszo,
a przed moim mieszkaniem zobaczyłem ogromną produkcję filmową.
Usiadłem i pożyczyłem telefon od czyjejś asystentki,
bo zapomniałem telefonu i kluczy.
Dzwoniłem więc po ludziach, żeby dostać się do domu.
W międzyczasie spytałem, co kręcą.
Gdy mi opowiedziała, chciałem wystąpić jako statysta,
a ona nie miała nic przeciwko.
Ale w końcu nie wystąpiłeś przed kamerą?
Nie, bo wszyscy byli bardzo mili
i chcieli zaburzyć całą produkcję,
by wcisnąć mnie w ostatni kadr serialu.
- Już rozumiem. - Właśnie.
Czyli serial jest teraz w montażu,
a ty byłeś reżyserem i producentem?
Tak. Razem z Jude’em Lawem gramy braci, którzy prowadzą
klub nocny w Lower East Side.
Coś idzie nie tak,
ktoś umiera, a widz szuka odpowiedzi
w ciągu ośmiu odcinków.
Rozumiem. Gratuluję.
Dzięki.
Chcę wiedzieć, czy coś pominąłem
i czy o czymś zapomniałem.
Chcesz coś dodać?
Dziękuję miłym ludziom za przybycie.
To koniec?
- Chyba tak. - Zrobiliśmy to?
Miło było mi was poznać.
Szkoda, że dopiero teraz.
Powodzenia dla drugiej córki
i siostry na Rhode Island z jej chłopakiem, Jimem.
- Dziękuję za przybycie. - Dziękuję.
W kolejnym odcinku Mojego następnego gościa nie trzeba nikomu przedstawiać…
- Jeszcze raz? - Spróbuję.
Dave i Jason nabierają pewności siebie na pozycji pałkarza.
Zawsze miałem dobrego double’a.
Nie miał.
- Leci. - Zaraz spadnie.
- Dobiegłbym do drugiej bazy. - Nie dobiegłby.
- Na tym kończę. - Nie skończył.
- Jeszcze trzy. - Nie. Dokończmy wiadro.
Dobra. To twój okrzyk wojenny.
I dla jasności: Ron Howard nie jest znanym dupkiem.
Napisy: Paulina Iwaniak