Jason?
Uy, Jason.
Tagilid yata ang attendance.
-Masayang makita ka. -Ikaw din.
May mga mas maganda o kasingganda
ng nasa major league baseball park.
Oo, ang cool nito. Fanboy ako.
Dami kong dinadaluhang laro ng Dodger taon-taon.
Naglalaro ka ba?
Naglalaro, di magaling.
Akin yata ang record ng dami ng strikeout nang tumatawa.
Alamin natin ang kaya rito.
-Susubukan kong tumira ng bola. -Magpapakitang-gilas ako.
-Patingin ng ginagawa mo. -Handa na?
Sige, mahirap ang unang pares.
Mali.
Ryan, dapat ibaba mo pa, pare.
Eh groundskeeper ako, 'no.
-Dave, marunong ka pala! -Uy, pare!
Dapat gawin 'to ng bawat Amerikano.
Tama ka diyan.
Isa na lang at tapos na 'ko.
-Masyado kang malapit. -Muntik akong tamaan.
-Tira na, Dave. -Palampasin ko sana.
-Medyo masakit ba? -Oo.
-May sasabihin ako. -Parang solid ka.
Alam ko.
Parang na-enjoy ko naman 'yon. Ano'ng sinasabi no'n?
Salamat. Sige.
God bless sa inyo.
Salamat. Okay.
Nakakahiya yatang may isang dosenang tao na tumayo ro'n,
at ang iba sa inyo, puwera kung di n'yo kaya,
ay di naramdamang gawin din 'yon?
God bless sa inyo.
Tapos na kami sa inyo. Makakauwi na kayo.
Uy, naman. Wag na, wag. Masyadong…
Joke lang 'yon. Nagbibiro lang ako.
Maraming salamat sa inyong lahat. Ang ganda nito.
At suwerteng nandito kayo kasi ang paparating na tao…
Siyanga pala, kilala n'yo kung sino?
Akala ko, dapat sikreto 'to.
Napakatagal ko nang kilala ang taong ito.
May TV show ako noon
at paminsan-minsan, guest siya sa show ko.
Mula no'n, pag nasa show siya, ordinaryong tao lang siya para sa 'kin.
Sa matagal na panahon, akala ko, siya 'yong bata sa Leave It to Beaver.
'Yon pala, hindi pala gano'n.
At pagkatapos, sa panahong 'yon,
nakilala ko na talaga siya,
nirerespeto ko ang ginagawa niya.
Pareho siyang sobrang talentadong aktor,
direktor, writer, raconteur,
at dagdag pa, mas mahalaga,
grabe, mabuti lang siyang tao.
Heto na si Jason Bateman.
Salamat.
Hi, Jason. Kumusta?
-Hi. -Masayang makita ka. Maraming salamat.
-Saan ako? -Banda roon ka.
Hi!
-Salamat. -Hi.
Kumusta ka?
Ayos naman ako.
Di ko alam, nasa likod ako, pinapanood ang intro mo…
Upo tayo.
Ano kaya ang dating nito sa 'kin?
Bakit? Meron akong—
Hindi, ikaw, deserve mo…
Kita mo 'yong parang apat na kolokoy sa may likod?
Standing ovation ko 'yon.
Nakakamanghang lugar 'to para sa ganitong show.
Ganda ng audience, sakto ang dami, komportable, makulay ang history.
-Napuntahan mo na 'to? -Di pa. Taga-Los Angeles ako mula 1976.
Wala 'kong ideyang may parteng ganito sa city, lalo itong…
Itong… Nakipag-deal ka ba rito?
Nagbibiro ka?
Nagdidirek ka. Alam mo'ng kalakaran.
-Hindi, cool itong lokasyon. -Sobrang cool.
-At nasa Highland Park tayo. -Okay.
Sobrang cool 'to.
Alam ko siyempre ang Highland Park
kasi malapit sa Dodger stadium kong pinakamamahal.
Pinapalakpakan nila ang lokasyon ng venue.
Gusto ko 'yan.
-Asawa't anak ko 'yon. -Nasaan?
-Si Maple, 13. Si Amanda. -Hi.
Masayang makilala kayo.
Uy, Jason, salamat talaga sa pagpunta mo rito.
Sobra 'kong interesado rito nitong buong pagtanda ko.
Ang pagiging childhood star.
Di ko alam kung paano nangyayari 'yon.
May anak ako. Hindi 'to bahagi ng… Paano ba 'to nangyayari?
Nangyari 'yon sa 'yo, pati sa ate mong
mas matanda ng dalawang taon. Tama?
-Tatlo. Si Justine. -Tatlong taon.
Ano ang paandar pag child star?
Ang maikling bersiyon ay, may kapitbahay kaming artista,
kaibigan ng papa ko.
Naglilinis ako at ang papa ko ng kotse niya sa labas.
Papunta siyang audition. Ang sabi,
"Miserable kang maglinis ng kotse? Sama ka sa 'kin."
-Sabi ko, "Sige." -Ilang taon ka?
-Mga 10 ako no'n. -10.
Child labor na. Di ba?
Sabi niya, "Aralin mo 'tong linya, pasok ka do'n,
at kunwari alam mo'ng ginagawa mo."
Sabihin mo lang, "Ha? Wala 'ko sa call sheet?
"Sorry, may mali yata. Magbabasa 'ko dito…"
Pumasok ako, nagbasa, nakuha ko ang parte. Pag-uwi ko, si papa,
pinupunasan na at nagpapatuyo ng kotse, gano'n…
At sabi ko, "Nakuha 'ko!"
Sabi niya, "Ibang klase. Galing!"
Sabi ko, "Kunan mo 'ko ng litrato,
ipadala natin sa agency, kuha tayo ng agent."
Ang papa ko kasi, writer, direktor, producer, hanggang ngayon.
Imbes na dalhin ako sa park at maglaro ng hagisan ng bola,
dinadala niya 'ko sa sinehan.
Taga-showbiz din ba ang mama mo?
Flight attendant si Mama sa Pan Am.
Lumilipad lagi sa buong mundo, 2 linggong salang, 2 linggong pahinga.
Kaya madalas kaming magkasama ni Papa pag wala si Mama.
Mula talaga sa Rye, New York ang pamilya mo?
Oo, ipinanganak sa Rye, nando'n hanggang 2 ako.
Boston hanggang 4 ako, Salt Lake hanggang 7, at LA mula '76.
Bakit nasa Boston tapos sa Salt Lake?
Batas kasi. Tinatakbuhan ni Papa ang batas.
Sila kasi…
Hinahabol ni Papa ang mga trabahong pang-postproduction sa buong bansa,
nagpapatakbo ng lab o editing house
habang naghahanap ng trabaho bilang direktor at writer.
Maaga akong sinuwerte sa mga commercial.
Dami kong ginawang gano'n.
Uy, ang Golden Grahams Lasang honey Grahams
Sarap ng lasang honey graham.
Nakita ni Justine na may pera sa gano'n.
Kumuha rin siya ng agent.
Anong klaseng pera? May paper route ako sa edad na 'yan.
Alam ko ang klase ng perang 'yon. Anong klaseng pera 'yong iyo?
Mas maganda 'to.
Ito…
Ito 'yong, noong panahong 'yon,
pag may national commercial ka, 'yong mga gaya ng Pepsi,
o, alam mo na, Honey Nut Cheerios, gano'n,
asahan mong maka-$30,000 sa gano'ng commercial
matapos na umere 'to
sa loob ng mga tatlo o apat na buwan.
Kung nakagawa ka ng ilang commercial,
sasabihin ng agent mo, "Okay ka pala.
"Ipadala nga kita bilang guest sa sitcom o mga gano'n."
-Ah, gumagandang success? -Oo.
Tatlo ang sitcom ko, merong kasama ko si Ricky at maraming iba.
Gustong-gusto kong nagtatrabaho sa TV,
'yong maraming camera sa harap ng studio audience.
Rick, ikaw talaga, walang duda,
ang pinakatapat, pinakadisente, pinakanerbiyoso,
kadiring matuwid kong matalik na kaibigan.
Kami ni Ricky Schroeder, laging umaakyat sa permanents.
Sa sound stage kasi, may mga kahoy sa taas
na nalalakaran pag magsasabit ng ilaw at mga kadena at sound equipment.
Mga 60 feet sa taas ng stage floor.
Aakyat kami do'n. Papapasukin nila ang audience bago ang show.
Aakyat kami do'n. Bumili kami ng mga tansong sumpit.
Tanso?
-Oo, propesyonal kami, ha. -Pampropesyonal.
Aakyat kami, merong mga lumang script, mga pilas-pilas na papel.
Ngunguya kami ng pirasong papel, manunumpit kami ng studio audience
habang paupo pa lang sila, naghahanda sa…
-Ng audience! -Mga halimaw kami.
-Oo nga. -Ang ganda.
Nag-shoot kami sa Universal Studios,
kaya, ayun, laging nasa lote ang bisikleta namin,
siyempre, dapat maka-PE din kami.
At magbibisikleta kami sa likod ng mga tram,
kakapit sa likod ng tram para di magpedal.
Hihilahin lang kami hanggang umabot sa Jaws Lake.
Pupunta kaming Jaws Lake, magtutupi ng pantalon, lulusong,
manghuhuli ng goldfish. Daming goldfish sa Jaws Lake.
Kaya 'yong mga nagmamaneho ng tram,
makikita ang dalawang batang edad 13, nagtatampisaw.
Ganito lang kalalim ang Jaws Lake.
Kinontak nila ang mga magulang namin. Sabi nila,
"Di na namin kayo babagutin pero sinusubukan naming manakot.
"Pag may batang nanghuhuli ng goldfish sa hanggang tuhod na tubig,
"medyo nasisira 'yon. May great white shark kami do'n."
Kaya itinigil namin 'yon.
Ngayon, habang umuusad ang success, enjoy ka naman sa buhay mo?
Sobrang enjoy ako sa buhay ko. Oo, sa tingin ko, magaling ako.
Ibig kong sabihin, tingin ko, pinaka-cool akong bata.
Pinag-usapan natin kahapon 'yong nasa Johnny Carson ako.
Nasa The Tonight Show ka noong 15 ka.
Jason, sorry pala.
Ewan kung ba't tinawag kitang Joseph ng 2 beses na.
Ayos lang 'yon, Jack.
Ang ganda no'n.
At ang sweet niyang…
Aakalain mong ang edad 50 na beterano sa showbiz sa gano'ng edad
-ay masungit. -Sobrang komportable ako.
Pero ang sweet at nakakatuwa.
Dapat di ako naging komportable.
Eh 15 ka, Diyos ko naman.
Basta sa 'kin, magaling 'yon, pero kuha ko
'yong pagtingin sa lumang footage, napapangiwi rin ako.
Di lang ng iyo, ng ibang lumang footage.
Ikaw ba…
Ang mga child actor,
madalas marinig na may di kaaya-aya sa pagiging gano'n.
Naging parte ba 'yon ng buhay mo?
Oo.
Ibig kong sabihin, sa tingin ko…
Alam kong, ano nga, ang tingin ko nga, sobrang galing ko.
Siguro medyo pasaway din paminsan-minsan.
Pero di yata ako gaanong pasaway kagaya ng mga kasabayan ko.
Gaya nino?
Kung may ibang laman lang 'to.
Ano…
Di ako magbabanggit ng pangalan.
Pero may show kami nitong lalaki
na naituro sa 'kin ang maraming di dapat gawin.
At nagagamit ko 'yon ngayon, sana, sa pag-uugali ko sa set,
pag suwerte akong nagiging
isang leader ako o nagdidirek o ng—
Ano'ng pangalan ng lalaki? Ricky… Ano nga?
Nawawala ka, Dave. Padaan ka sa bangin?
Hello?
-Padaan sa bangin. -Tawag ako ulit. Choppy.
Okay, mamaya ulit.
Tingin mo, may na-miss ka noong kabataan mo?
Ako'ng sasagot para sa 'yo. Mahal mo'ng ginagawa mo,
kaya hula ko, wala, wala kang anumang na-miss.
Marami akong na-miss na paglalaro
kasi nagtatrabaho ako mula edad 10 hanggang ngayon.
Marami akong paglalarong di nagawa.
Pero humabol naman ako do'n
noong panahon ng kababawan ng 20s ko.
Sige, sa edad na mga 20s ka.
Alam ko 'yang pinapahaging mo. Ano'ng dahilan?
Ano 'to, nag-eeksperimento ka na sa mga ipinagbabawal na gamot.
-Walang nakakatawa do'n. -Wala. Baka meron din.
Pwede kitang bigyan ng pampatawa sa 'yo buong gabi.
Ang dahilan nito, uhaw lang akong maging normal.
Kaya babalik ako sa eskuwela ko matapos ang kada season sa TV.
Tumatambay kami ng mga kaklase ko noong high school.
Ano'ng ginagawa ng nasa high school? Tumitira ng gano'n pag weekend.
Medyo kumiling ako do'n kasi naisip ko, masipag ako kaya maglalaro 'ko.
At naabutan na 'ko noong mga 30 na 'ko.
Parang maraming taon kang napahinto?
Isang dekada 'yon ng saya.
Apektado ba'ng trabaho mo?
-Oo naman, Dave. -Ah.
Pero, oo. Medyo may trabaho pa 'ko,
sapat lang para mabuhay baga.
Nalulong ka ba, gaya ni Robert Downey Jr.?
Siya 'yong maraming beses nang nalalagay sa panganib.
Nakaahon at umayos siya. Ngayon, masaya, magaling, at successful na siya.
-Kaya, ikaw— -Ako…
Ang pagsadsad ko ay hindi pagsadsad
na masayang ikuwento.
Parang, gaya ng sabi ko kanina, inabutan lang ako,
at sobrang nakatulong 'yong sabi ni Amanda na,
"Uy, alam kong nagdadahan-dahan ka na,
"at malamang tapos na 'yan sa loob ng ilang taon.
"Pero kung ngayon na kaya?
"Tara, gawin na natin."
Ano'ng tingin mo sa business ng Hollywood at sa showbiz?
Inisip ba nilang, "Tama na nga 'yang Jason na 'yan"?
-O, "Di namin siya nakikita"? -Mas 'yon.
-'Yong una? -Sobrang hirap 'yang panahon. Oo.
-Gano'n ka sa mahabang panahon. -Buhay ko 'yon.
Hindi ako nagkolehiyo. Wala 'kong ibang magagawa.
-Sorry? -Nagsisisi kang di nagkolehiyo?
Dahil lang curious na 'kong mag-isip ngayon.
Dati, hindi. 'Yong may dagdag na boluntaryong pag-aaral
ay walang katuturan sa 'kin.
At dahil ba 'yon sa career mo
o hindi lang bagay na isunod 'yon?
Masyado kang busy para magkolehiyo o ano ka—
Nagsu-shoot kasi 'ko ng nanalo ng Academy Award na
Teen Wolf Too noong—
Gusto kong magpalit ng ilang subject.
Ginagawa ko 'yon noong senior ako, katapusan ng senior year.
Nagsu-shoot kami no'n habang finals na sa eskuwela.
Nawalan ako ng oras na gawin ang dalawa sa apat kong finals.
Di ko nakuha ang high school diploma ko.
Para malinaw lang, di ka nakatapos ng high school?
Tama 'yon. Oo.
-Uy. -Oo.
Dati, parang nilimitahan namin 'to sa nakatapos ng high school.
Oo.
Totoo 'yan.
-Dito ka nakatira dati? -Oo, lagi akong nanonood ng laro.
Kailan ka nakatira dito? Bakit?
Lumipat ako noong '75 kasi akala ko, gusto kong maging TV writer.
Pero alam kong gusto ko lang makapasok sa The Tonight Show.
At naaalala ko, matapos kong makamit
ang konting success sa mundo ng TV,
kami ng kaibigan kong si Tom Dreesen ay naupo sa likod ng dugout.
At si Kirk Gibson, sa puntong 'yon, ay nasa Dodgers.
Naka-home run siya kahit may baling binti.
-Nandito 'ko sa gabing 'yon. Oo. -Oh?
Nasa likod ako ng home plate. Nakakabaliw.
-Oo. -Nakakabilib.
Kapantay ng home run ni Freddie Freeman ngayong taon…
Naaalala kong pinanood ko 'yon, napatayo ako sa kama sa katatawa.
Siyempre baseball 'to. Ang ano lang no'n—
Nagtatatalon akong parang nanalo sa beauty contest.
-Ang galing no'n. -Patingin nga no'n.
-Hoy! -Okay. Tama na.
Binabantayan ko ang sash. Ayokong masakal.
Ang dami. Okay. Nando'n tayo.
Si Kirk Gibson sa unang inning,
pangatlo yata siya, wala yata siyang balak makaapat,
pero pangatlo siyang titira, tapos dalawa na ang out.
Paglabas niya, tumira siya ng fly ball,
'yong tipong akala mong lalampas sa ere,
tapos liliwanag, iisipin mo, "Paano nila nasindihan—"
-Re-entry 'yon. -Oo, nakakabaliw lang 'yon.
At big out 'yon.
At nang pabalik si Kirk sa dugout,
hinampas ang bat sa sobrang galit,
at may batang lalaki, fan na nanonood, sabi,
"Sa susunod na lang, Kirk."
At sabi ni Kirk, "Kumain ka ng tae, gago."
Ayos.
Pag-usapan natin ang Arrested Development.
Napakaraming aspeto ng buhay mo.
Kasi sa 'kin, malaki 'yong Arrested Development.
Di ko alam ang inasahan ko.
Sinimulan kong panoorin at di ako makahinto.
Ang gandang show no'n.
Maraming mabuting tao ang kasama do'n.
Si Mitch Hurwitz, una sa lahat.
Oo.
Oo, si Mitch Hurwitz ang lalaking
gumawa at sumulat ng lahat at namahala sa lahat nang 'yon.
Isa siya sa talagang napakatalino,
sopistikadong nakakatawang nakatrabaho ko.
Ilang season 'yon sa Fox? Marami, 'no?
Mga 2.5 taon yata sa Fox.
-Panalo ba sa ratings? -Hindi, Dave.
-Hindi ba? -Hindi.
Kasi usap-usapan noon ng lahat ang Arrested Development.
Tingin ko kasi, pinapanood 'yon ng mga taga-coast
pero sa Middle America, hindi.
Di mahalaga ang nasa Middle America.
May clip na tayo. Ito ang clip natin.
Sabi ng lalaking…
-Ang paboritong anak ng Indiana. -Indiana. Oo.
Sa 'kin, engrande 'yon, at di ako makapaghintay.
Sa 'kin, isang bida ng show ay si Ron Howard kasi sa voice over niya.
Wala nang pagpipilian si Michael.
At dahil alam niyang mahilig ang ama
sa pagtago ng mahalagang bagay sa pader,
may huli siyang isusugal.
Baliw 'to. Ano'ng ginagawa ko? Magmamartilyo para subukang…
Baliw ka ba?
Ang galing niya.
Pero ito ang cool, eh ang daming cool sa show na 'yon.
A, paddle 'yon sa dibdib ng career ko kaya nabuhay muli.
Pero sobrang fan ako ni Charlie Rose.
Lagi kong pinapanood si Charlie Rose.
Sa isang show, nando'n si Ron Howard.
At panahon ng kababawan 'to ng career ko, noong 20s ako.
Na-depress talaga 'ko. Ano talaga 'ko…
Pangit ang takbo ng career. Wala 'kong trabaho.
Pinapanood ko ang interview kay Ron Howard na sikat bilang mapagkapwa
at palakaibigan, at medyo, alam mo na,
aaminin niyang geek siya, at napakabait.
Pinapanood ko, sobrang successful na tao sa mundo, at parang meron siyang…
At naisip ko, "Diyos ko, kung makakuha lang ako
"ng katiting na success o relevance o access ulit,
"ang pinakamaganda sa gano'ng puhunan, magiging pinakamabait ako,
"at di 'yon aakalaing sobrang OA lang ako
"o desperado, o uhaw sa trabaho."
Cut to, nakuha ko na'ng trabaho sa Arrested Development
na show ni Ron Howard.
May one-on-one kami sa dinner, at ipinaalam ko sa kanya
hindi lang 'yong naitanim ng interview sa 'kin,
pati ang nabigay sa 'kin ng show niya,
na nabibigyan na 'ko ngayon ng oportunidad na maging kagaya niya.
Parang magandang full circle ko 'yon sa kanya.
Gusto ko 'tong kuwento kasi marami sa 'tin at nangingibabaw ako r'on,
ay hanap ang magagandang pampabago ng buhay ko.
Ewan ko, kung saan-saan ako naghahahanap.
Ang gandang may ganyan kang pampabago ng buhay.
Oo, nakatulong ito sa 'king
maging ako at mag-asal ng kung sino 'ko ngayon
kasi, gaya ng sinuman sa 'tin, sasadsad tayo,
kung pwede, ilang beses sasadsad, di ba.
Dahil do'n, lalo kang magpapasalamat
sa ilang oportunidad na darating sa 'yo.
Ano, kaya masipag na 'ko sa trabaho ngayon.
Si Ron Howard ay kilalang gago.
Oo nga.
Wag nating kalimutan, artista siya buong buhay niya.
Sabi niya 'yon sa 'kin. Di ko natapos.
Sa dinner, sabi niya, "Kalokohan lahat."
-Kailan ka uli manonood ng laro? -Sabado ng gabi.
Laban sa?
Giants.
Sarap sa pakiramdam.
Alam mo, noong huli akong humampas ng bat,
naka-gapper ako noong Celebrity Hollywood Stars Night
na home run sa loob ng park, lampas sa patakbong Lou Ferrigno.
Todo siya, nag-uunahan ang hita niya.
-Kaya nakaikot ako. -Patingin ulit ng Lou Ferrigno mo.
Napakaganda.
At akala ko, di na gaganda pa ang araw.
Hindi, para 'kong semi-pro ngayon.
Wow.
Mukhang propesyonal 'yan.
Hoy, ano'ng dala mo? Chewing tobacco 'yan?
Wala kang pakialam.
Heto'ng spit ko. Di ba?
Bola ba muna o hindi?
Hindi, ano muna ko…
Okay.
-Hindi 'yon— -Okay 'yon.
Sa pagitan ng ipin kaya?
Wala kang uhog, 'no? Sa baseball spit, ano lang…
-Depende sa panahon ng taon. -Dapat may chewing tobacco ako.
O sunflower seed.
Sige, foul tip 'yon. Buhay ako.
Diyos ko.
Base hit 'yon. Paalis na 'ko dahil diyan.
Nakita kita sa iba-ibang bahagi ng career mo.
Napanood ko ang Carry-On.
May sumabog na tao do'n na may…
Merong neuro-poisoning gas sa eroplano.
-Oo. -Ang galing.
Ma-dialogue ang marami mong gawa.
Suwabe at kapani-paniwala ang pagganap mo
na nagmumukha itong mahirap gawin.
Mas magaling ka nang aktor ngayon
kaysa noong nanunumpit kayo ni Ricky ng audience?
Sana naman, Dave.
Tingin ko kasi, napakasuwerte kong
ang napili kong propesyon
ay tatandang kasama ko.
Lagi kasing merong role ng lolo,
kaya pagtanda 'ko, pwede ako sa role.
Lagi kitang tinuturing bilang leading man saka movie star.
-Hindi. -Magaling na aktor, direktor.
Ano'ng nakikita mo? Anong uri ka? Ano'ng sinasabi mo?
Nakikita ko ang sarili ko, sana, bilang…
Gusto kong ginagampanan tayo. Gusto kong gumaganap bilang bida,
'yong taong tututukan mo para makita ang mukha nitong karakter
na magproseso ng mga kalokohang nakita mo,
nakakatawa man o madrama.
Gusto kong proxy ako ng audience, kaya mas napunta ako sa pagdidirek
kasi siya ang bumubuo ng karanasan mo.
Napapagaling ba ng acting ang direktor?
Humuhusay ang aktor kung direktor siya?
Tingin ko, tiyak.
-Alin? Kahit alin o pareho? -Tingin ko, kahit alin.
Kung makakausap mo ang maraming direktor, malamang sila
ay gugustuhing mag-aral ng acting para maintindihan
ang iniisip naming mga baliw na aktor at kung paano kami kausapin,
at, alam mo na…
Saka di naiintindihan ng mga aktor
ang ginagawa ng direktor hanggang sa mapasabak na lang sila
kasi karamihan ng aktor, sarili ko'ng tinutukoy ko,
akala ko, ang simula ng trabaho, sa unang araw ng shooting.
Ang mga direktor at crew, anim na beses nang nadalaw ang lokasyon.
Itong crew mo, baka nandito 3 linggong nakalipas,
nag-aayos ng ilaw, at—
Dumating ako kahapon ng hapon.
Pero ikaw, ilang taon ka? Pinakabatang direktor sa Guild of America?
Rehistradong direktor. Ilang taon ka, anong project?
Mga 18 ako, The Hogan Family 'yon.
Nagdidirek ka ng kalahating oras na sitcom?
-Tama. -Dinidirek mo'ng sarili mo.
Ang tatlong kamay na juggler nga naman.
Kung may gano'n, ewan. Ano 'yon? May gano'n ba?
Nalaman kong sobrang komportable ako sa pag-arte
kasi matagal ko nang ginagawa,
kaya naoobserbahan ko na ang ibang parte ng proseso para pwedeng…
Mas epektibo sa 'king umarte habang nagdidirek,
kasi A, di ko na ididirek ang taong 'to. Bawas na ng isang aktor 'yan.
Pero may tao ba sa set na malapit sa bida
at ang direktor, sasabihin sa bida o sa direktor,
"Uy, ang sama mo sa eksena."
Baka, "Ulitin natin 'yon."
Oo. Wala, pinapaalis ko.
Hindi, oo, siyempre.
Pag-usapan natin ikaw nang konti.
Nabanggit mo noong bandang una,
at medyo naranasan ko, ang pagmamahal mo sa Dodgers.
-Dodgers fan habambuhay. Pakisabi lahat… -Oo.
Defending World Series champion. Saan ka umuupo pag nanonood ng laro?
Nasa baba ako. Nasa harapan ako, Dave.
Ilang row mula sa umpire?
Eh, wala.
-Aba, Mr. Front Row. -Eh pero—
David, ano…
Mas marami kang makikita sa harapan.
Kaya nando'n ka.
Nando'n ako sa pader ng dugout ng bisita.
Nangangantiyaw ka ng batter ng kalaban?
Eh oo, bawal magmura. Pag nagmura ka, patatalsikin ka nila.
Pero kung may maisip kang, alam mo na,
maaapektuhan ang pag-iisip nila, gano'n, gaya ng,
"Hoy, paano ka humihinga pagtira mo?" Alam mo na, parang…
-'Yong lalaki, tiyak… Di ba? -Ang henyo.
O, "Wag mong isipin, walang 40 milyong taong nanonood.
"Mga lima o anim na milyon lang. Wag kang kabahan."
Alam mo na, pwede kang maapektuhan ng mga gano'n.
Halata mo bang nakukuha nila ang mensahe
o parang bato lang silang tutok, di ka pinapansin?
Batay sa reaksiyon ng mga ka-team nilang katabi nilang
nakarinig no'n, at isang kunwari di niya narinig,
lilingunin ako at parang, "Ano'ng ginagawa mo?"
-Oo. -Ano'ng…
At sabi ko, "Kalaban kayong team!"
Sa 'kin, para kang isang lalaking
pwedeng lalaki lang na hindi naman superstar.
Parte ba 'to ng pagiging lalaki lang, dinadala ang anak sa ballpark?
Oo, maraming…
Sobrang normal sa utak ko ang baseball.
Gusto ko ang katahimikan ng baseball.
Sabi ng iba, 'yong nakakabagot. Pero may radyo 'ko dito sa tenga.
Bukas itong tenga sa katabi ko.
Di 'ko binibilang ang score pero nakikinig ako sa comm…
Laro ito, hindi sport.
Dati, medyo nakasubaybay ako kada sport
tapos nakita ko ang baseball docu ni Ken Burns
mga 30 taon ang nakalipas kaya sinusundan ko na lagi ang baseball.
Ako ang commissioner sa fantasy baseball league namin.
Sobrang dork ako do'n, mahal ko 'to.
'Yang fantasy baseball league, naku, masyado kang busy para d'yan.
Alam ko, pero… Nalalayo ako nito sa masama, Dave.
Maaga 'kong nagigising para tingnan ang score ko.
-Dapat may ginagawa. -Dapat may ginagawa ako, eh.
-At… -Ano'ng pangalan ng team mo?
Maganda 'to.
Alam mo 'yong kanta ni Elton John, "Tiny Dancer" o gano'n?
-Ang akin… -Tiny Dancer.
Hindi, sa akin, "Ohtani Dancers".
Di ba, Shohei Ohtani.
Nasa third place ako, kalagitnaan na ng season.
May premyo pagkatapos ng season?
Isandaang dolyar.
-Patikim lang. -Oo.
May puwesto kami sa isang taon kung gusto mo.
-National League lang. -Hindi.
Di ko maintindihan, at ayoko.
Ewan ko.
Oo, gano'n ako.
Pagbalik mo dito, hihilahin kita sa isang game.
-Wala nang susunod. Ayoko. -Sige na.
-Gusto kong pag-usapan ang Ozark. -Okay.
Salamat.
Kaninong ideya 'to? Kasama ka ba sa paggawa nito?
Hindi. Naghahanap sila ng direktor.
Sabi ng agent kong si Michael Cooper, "May dalawang script akong nabasa,
dalawa sa pinakamagaling na nabasa ko."
Kaya binasa ko at naisip ko, "Diyos ko, sobrang galing nito,
"at gusto kong idirek 'to."
-At… -Muli, sasabad ako.
Ano na ba, maliban sa Hogan's Heroes o Hogan's Families o anuman,
maliban do'n, ano-ano na ang nadirek mo?
May nadirek akong ibang sitcom.
Nagdirek ako ng dalawang festival film, maliliit na indie film.
Pero gusto ko talagang umako pa ng dagdag na responsibilidad…
Naiintindihan ko.
Ano'ng reaksiyon sa kabilang panig ng mesa?
"Ah, ang lalaking 'yon."
Naghahanap daw sila…
Di ko sasabihin ang pangalan, pero tatlong top director sa mundo.
Di ba, gano'n ang kausap. Sabi ko, "Ayokong i-pitch ako. Pagtatawanan ako."
Sabi, "Tingnan mo lang.
"Kung maihaharap kita sa nagpapatakbo ng MRC, si Modi Wiczyk…"
Salamat sa Diyos at nakinig siya
at nabentahan ng kalokohan ko. Sabi, "Sige, gawin mo."
Sino ang tatlong top director? Ano'ng pinag-uusapan natin?
Ang pinag-uusapan natin… Bawal banggitin ang pangalan
kasi syempre hinindian nila at…
Ah, okay. Pwedeng magbanggit lang ng pangalan, gaya ni…
-Pasubok? -Sige.
-Ricky Schroeder? -Hindi.
Martin Scorsese.
-Di siya pwede. -Di siya pwede.
Pero nasa tamang liga ka. Ano kasi…
-Ron Howard. Ron? -Hindi siya pwede.
Scorsese, nasa gano'ng lebel sila?
Mismo.
Noong 20s ko, hinding-hindi ako nagkaroon ng lakas ng loob na gawin 'yon.
At isa 'to sa pinakamalaking streaming event.
Kahanay nito ang Squid Game?
-Ewan ko. -Ewan ko. Pero…
-Sobrang successful. Hanggang ngayon. -May ilang nagkagusto.
Grabe, nagustuhan ko'ng unang show. Naisip ko, "Grabe, ang galing nito."
Salamat.
Tapos naisip kong, ang ano nito…
-Nagsimulang pumangit. -Oo. Ah, hindi.
Pero kasi, ang kasunod na karanasan, nagtaka na 'ko,
"Nakailang bangkay 'yong show?"
Ilan, sa masaya at interesanteng paraan, ang mga napatay na namin?
May konting karahasan sa show. Pero ano 'yon…
Gusto ko ng bilang. Wala 'kong paki sa karahasan.
Alam ng mahusay na writer na si Chris Mundy ang tamang sagot d'yan.
Pero tingin ko, parang isa kada show, alam mo na.
Kasi di ba, may mamamatay na nakapasok sa script.
Tapos handa na kaming mag-shoot. At sasabihin ko lang,
"Diyos ko, bala sa noo, nakita na natin 'to…"
Sige. Sawang-sawa na tayo d'yan.
Tatawagan ko si Chris mula sa set.
Sabi ko, "Chris, nagsu-shoot kami sa set ngayon.
"Nasa harap kami ng magandang fireplace, at may fire poker ditong,
"alam mo na, maganda ang tulis nito.
"Eh kung isaksak natin 'to sa lalamunan ng lalaki?"
-Oo nga. -Sabi niya, "Ayos, gawin mo na."
May punto bang may tumawag na kinatawan ng Lake of the Ozarks at—
-At sinabing, "Uy, pare!" -Oo.
Di kami kaliwa't kanang pumapatay ng tao dito.
Alam mo, nakakagulat, sobrang okay lang sa kanila.
-Ano sila, sabi nila… -Kaliwa't kanang nagbentahan ng ari-arian.
Sabi nila, "Pero pinapaganda n'yo itong lugar."
Ibig yatang sabihin, maganda 'yong cinematography.
Oo. Ano ang haba ng panahon mula simula hanggang tapos na?
Mula umpisa hanggang matapos?
-Limang taon. Siguro. -Limang taon? Wow.
-Oo. -Laking commitment 'yan.
Laging malayo sa bahay.
Oo, lagi.
Pero umuuwi ako kada weekend para makita 'tong mga dude.
"Makita 'tong mga dude" daw.
May isang kulang. Si Franny, 18.
Oo. Ba't wala siya rito?
Makikipagkita sa boyfriend sa Rhode Island.
Itong mga batang 'to, lumalaki na, gusto nang…
Sa Rhode Island.
Sana di 'to ma-edit kasi gusto kong ang kawawang batang 'yon
ay maiyak sa kahihiyan
kasi pinag-uusapan natin siya sa show.
Kung ginawa ko 'to sa lalaki kong anak, naku, di na namin siya makikita.
Talaga? Eh alam mo,
sina Franny at Maple, hindi mahiyain. Di ba?
Si Maple, lumalabas-labas 'yan. Basketball star 'yan.
Mabuti.
Magaling siya sa volleyball at sa skateboard. Magaling.
Siya ang una sa eskuwela niyang naglaro sa basketball team ng lalaki.
Aba, di 'yan…
Talaga?
Magaling 'yan. Baka pwede ka niyang labanan.
Mahusay si Dave, ha.
Nakita mo na siya? Siyang taga-Indiana, hanep ang jump shot niya.
Nakakailan kang laro kada season?
Mga 20 o 30.
-Wow. -Oo.
Sa magandang gabi ng summer, magti-trivia ka,
kita ka sa Kiss Cam. Nangyari na 'yon?
Sinabihan kong wag akong ilagay sa screen. Nahihiya ako.
May trivia kami para sa 'yo, dito sa malaking Dodger tron.
-Talaga? -Oo. Mukhang kayang-kaya mo 'to.
Sige, ilabas na'ng unang trivia na tanong. Tingnan natin kung sino.
-Jason. -SI Mookie.
Sinabi niya ang pangalan ko.
Sino ang tanging player na nanalo ng MVP award sa American League
at National League sa magkakasunod na season?
-Ano 'yon? MVP? Shohei. -Si Shohei.
-Kay Shohei ako. -Tingin namin, si Shohei.
Ang sagot, si Shohei Ohtani.
-Boom! -Oo. Hubad ka'ng T-shirt.
-Teka, strip poker din 'to? -Di pa tayo tapos. Isa pa tayo.
Jason.
Sino ang tanging pitcher sa history ng MLB na nanalo ng NLCS MVP,
World Series MVP, at Cy Young Award sa parehong season?
Si Sandy Koufax yata. Subukan mo, Sandy Koufax.
-Sabi ni Dave, Sandy Koufax. -Sandy Koufax.
-Ang sagot ay si Orel Hershiser. -Buwisit.
Lintik.
-Dapat alam ko 'yon, 1988 'yon. -Pero si Freddie Freeman 'yon.
Sabi niya rin, "Jason".
May dalawa pa.
Jason. Noong '80s, bago ang game sa Dodgers Stadium,
sinong tanyag na sportscaster ang tumanggi sa imbitasyon ni David Letterman
para maging guest niya sa The Tonight Show?
Si Clay Kershaw.
-Para mag-guest sa The Tonight Show? -Oo.
Guest host ka ba—
Guest host ako sa The Tonight Show kung anumang taon 'yon.
May Monday Night Football ang ABC sa panahong 'yon.
Itong taong 'to, nilapitan ko at sabi ko sa kanya,
"Maganda 'to. Sana pwede kang
"mag-guest sa 'kin sa The Tonight Show.
"Masaya 'yon."
At sabi ng taong 'yon, "Hindi, di masaya."
Binigyan mo 'ko ng clue sa ABC pag Lunes.
-Si Howard Cosell? -Oo.
Ba't niya naisip na di masaya?
Kasi engot lang ako at si Howard Cosell siya.
-Napanood na ba niya ang show mo? -Malamang.
Ang tanga naman.
Tingnan natin. Kumpirmahin natin.
-Howard Cosell. -Oo nga.
Salamat.
-Isa pa. -May sablay tayo.
Niloko-loko ko lang yata lahat.
Kasalanan mo. Pinili mo.
Nanggugulo lang ako. Isa pa.
Noong huling bahagi ng '80s sa Dodger Stadium,
sino ang nasabihan ng tanyag
na matapang na umpire na si "Cowboy Joe" West,
matapos ipakilala ni Tommy Lasorda,
"Dapat nag-ahit ka"?
Si Kurt Gibson?
Tingnan natin ang sagot.
Ang sagot ay si David Letterman.
Ayos!
Doon sa baba nangyari. Pumasok kami sa gate, bumaba sa left field,
at ako 'yon, si Tom Dreesen, Tommy Lasorda. Dumating si Joe West.
Kilala ko siya. Di ko pa nakikilala,
at nakapahinga ako sa show, di pa 'ko nakapag-ahit ng 1 o 2 araw.
Ano… Hindi ganito.
Sabi ni Tommy, "Joe, ito si Dave."
"Hi. Masayang makilala ka."
At sabi niya, "Oo, dapat mag-ahit ka."
At sabi ko, "Ito ba ang rule?"
At sabi niya, "Aalamin ko."
Kung maglalaro ka sa Yankees, oo.
Pag-usapan natin ang SmartLess.
Okay. Sige.
Naka-2 taon bago ko maintindihan kung ano ang podcast,
at ang una kong binigyang-pansin ay si Marc Maron.
Tapos nabalitaan ko kayong magkakaibigang sina Sean at Will,
tapos may kaakibat na presyong dolyar.
Doon ako nagsimulang tumutok.
Paano, at pagod ka na sigurong ipaliwanag ang simula nitong project.
Hindi naman, kasi nagpapasalamat ako sa sinuman ditong nakikinig no'n. Salamat.
Alam mo, ano 'yon…
Pagkakataon 'yon
para sa matalik kong kaibigang sina Will at Sean
na makapag-usap kami linggo-linggo.
Kaya nag-Zoom kami, tapos si Will, may gagawing
podcast ng paghintong uminom ng alak na The Journey.
Sabi ko, "Pare, walang gustong makinig ng hiking podcast mo, 'no."
Sabi ko, "Ako lang ang nando'n, maglolokohan lang tayo, masaya 'yon."
-Nakakatawa siya. Matagal na 'kong hanga. -'Yang Will Arnett.
Kuhang-kuha niya 'ko.
Grabe, nakakatawa siya.
May isa pa 'kong tanong. Pumupunta ka sa bahay niya.
Sabihin nating mapapabuksan mo ang pinto ng garahe.
Puno ba ng Reese's Peanut Butter Cups?
Meron ngang ilang ganyan, pero merong…
Anumang uri ng junk food, mahahanap mo kina Will Arnett.
-Mabuti. -Ang grabe lang, ha.
May dalawa kasi siyang binatilyo kaya dapat meron do'n.
Pero di para sa kanila.
-Paano ito sumikat? -Ewan ko lang.
Noong COVID 'to, kaya kahit ano, sinusubukan ng mga tao
para makakausap ng mga tao, di ba,
saka tingin ko, malungkot na panahon 'yon.
Naiimbita na namin ang mga bonggang kaibigan.
Di ba, si Dax ang una naming guest.
At maagang sumipot do'n si Will Ferrell.
Maaga ring sumipot si Jimmy Kimmel.
Di namin kaya ang deal mo.
Pero… Hindi, biro lang.
Napakabait ni Dave. Sumipot siya sa personal
noong may katiting kaming docu sa HBO.
Ano 'yon, napakalaking bagay sa 'kin.
Apat na taon na 'yong show nang naimbitahan ako.
Alam namin ang haharapin namin. Dapat umayos kami bago ka tawagan.
Itatanong ko nga 'yan. Nagsimulang libangan na naging…
At may tatalo ba sa kuwentong trabaho-libangan na,
"Libre naming ginagawa at gusto namin,
"nagsasaya, at nakatulong pa, di lang sa amin."
At may darating at sasabihing, "Alam n'yo, $100 milyon ang halaga nito."
Ibig kong sabihin…
-Hindi. Ano'ng ibig mong sabihin? -Ano…
Ano'ng ibig mong sabihin?
Ang economics ng podcasting, David, ay misteryo sa 'kin.
-Ako rin. Pero ito'ng punto ko. -Di ba?
Hindi ba nagiging libangang kaibigan 'to,
parang pa-dinner pag Linggo, tapos biglang, "Grabe, 100 milyon?"
Tama. At ang nangyari kasi sa 'min,
nag-guest si Paul McCartney.
-Alam mo? -Wow.
-Pagkatapos— -Paano niya nalaman ang show?
'Yon nga. Pagkatapos na pagkatapos ng interview namin,
guest siya ni Sean,
may patawa kaming dalawang minutong wrap-up pagkatapos.
"Uy, ang galing ng guest."
Sabi ko kay Sean, "Sean, paano mo nakilala si Paul McCartney?"
Sabi niya, "Di 'ko kilala. Tumawag lang."
Kaya naisip naming, unang beses kong naisip na sikat na 'yong show.
Kasi 'yong tauhan ni Paul, pinili ito.
Baka ang numero namin ay karapat-dapat kay Paul McCartney.
Kaya sobrang suwerte no'n.
Ano pa'ng mapapag-usapan sa 'yo at sa sobra mong success?
May bago 'ko sa Netflix na kakatapos lang.
Ipinagmamalaki ko 'to, Black Rabbit.
Black Rabbit. Muntikan na 'ko,
muntik nang masali sa Black Rabbit.
-Muntik na. -Oo nga.
Nakatira si Dave malapit sa lugar ng shooting namin.
Malas at wala 'kong trabaho sa araw na 'yon.
Pero dumaan ka pala sa set at sabi mo,
"Uy, ano'ng sinu-shoot n'yo?" Nakiupo sa video village
sa harap ng mga monitor kung saan nakaupo ang direktor.
Binigyan ka ba ng headphones? May notes ka ba?
Gustong-gusto kong sumali sa show na 'yon.
-At heto— Oo naman! -Nagtanong ka ba?
Galing akong New York Federal Court,
Ikatlong Distrito o anuman ang tawag, jury duty ako sa linggong 'yon.
-Naman. -Oo.
At sa… Gusto ko ng hustisya.
At dahil sa sunod-sunod na malas, napalakad akong pauwi.
Pag-uwi ko sa bahay ko,
meron doong malaking shooting ng pelikula.
Umupo ako, may PA do'n. Sabi ko, "Pahiram ng phone mo.
"Wala 'kong phone. May susi ako. Papasok ako sa bahay ko."
Sabi niya, "Sige." Nagtatawag ako para makapasok sa bahay.
Samantala, sabi ko, "Ano 'to? Anong meron?"
Kinuwento niya lahat, at sabi ko, "Gusto kong maging extra dito."
Sabi niya, "Ayos lang sa 'kin." Wala siyang paki.
Pero ano ba, di ka napunta sa harap ng camera?
Hindi, kasi mababait silang tao
na naisip na nakakatawang guluhin ang shooting
sa pagsali sa 'kin sa eksena. Huling shot na 'to ng series.
-Alam ko'ng shot na 'yan. -Oo.
Basta, dito ka abala ngayon. Ine-edit na ngayon.
Ikaw ang direktor at producer.
Oo. Magkapatid kami ni Jude Law na nagpapatakbo nitong parang
nightclub sa Lower East Side.
At magkakaproblema,
may dalawang mamamatay, aalamin mo ang gumawa
sa loob ng walong episode.
Okay. Basta, congrats d'yan.
-Salamat. -Okay.
Gusto kong malaman kung may naalis ako,
may nagawa ako, kung may nakalimutan ako.
May gusto ka bang paimbitahan dito?
Salamat sa mababait na tao rito sa pagpunta nila.
Nagawa natin?
-Okay na yata tayo. -Nagawa natin?
Masaya akong makita ka. Masaya akong makita ka.
Sorry at di pa tayo nagkakakilala.
At good luck sa isa mo pang anak,
kapatid, sa Rhode Island kasama ang boyfriend na si Jim.
-Salamat sa pagpunta. -Salamat sa inyong lahat.
Susunod sa My Next Guest Needs No Introduction.
-Isa ka pang bat? -Pasubok.
Nagpapalakas pa rin ng loob sa plate sina Dave at Jason.
Oo, lagi akong may second base power.
Wala naman kaya.
-Ayan na. -Babagsak 'yan.
-Makaka-second ako d'yan. -Hindi naman.
-Paalis na 'ko dahil diyan. -Hindi naman.
-Tatlo pa 'ko. -Hindi. Ubusin natin ang bucket.
Ubusin ang bucket. War cry mo 'yan.
At para lang alam n'yo, si Ron Howard ay hindi kilalang gago.
Nagsalin ng Subtitle: Libay Linsangan Cantor