Sen beni takdim edecektin ama ben seni takdim edeceğim.
David Letterman aramızda.
David Letterman beni programına davet etti ama ben işleri kendi yöntemimle yaparım.
Durumu tersine çevirip
"Sen benim programıma katılabilirsin" dedim.
Yani bu benim programım.
Sizce bu şarkıyı ne kadar abartı söyleyebilirim?
Elimden geldiğince abartmalı mıyım?
Tamam.
DAVID LETTERMAN İLE SIRADAKİ KONUĞUM
Eskiden en büyük korkum kovulmaktı. Şimdi düşününce harika geliyor.
Ne zaman biri "Seni kovabilirler. Artık bu işte istemiyorlar" dese
"Şükürler olsun!" diyorum.
Yapmayı istemiyordum ki. Neden yaptığımı da bilmiyorum.
"Biliyor musun? İptal edildi."
Açıkçası bundan çok sevdiğim bir şey yok.
"Yağmur yağacak" dendiğinde "Ne kadar?" diyorum.
Yapmak istemediğin işlerden vazgeçtiğin oldu mu hiç?
Ya da o işlere kendini ikna ettiğin oldu mu?
Buraya gelmekten bile vazgeçecektim neredeyse.
Çok ciddiyim.
-Hep bildiğim bir şey… -Niye bundan vazgeçesin?
Çünkü bende biraz…
Kendimden bahsederken dikkatli davranıyorum.
Evim gibi gördüğüm Chateau gibi bir yerde
ateşin önünde oturup
dürüstçe konuşacaksam
güvende hissetmek isterim
çünkü hayatımın çoğunluğunda
kalabalıklar ve tur otobüslerinin takip edilmesi nedeniyle
kendimi güvende hissedemedim.
Hep "Şov devam etmeli" denildi.
Artık şovun devam edebileceğini anlıyorum.
Ama "Şov devam etmeli" diyerek yaşayamam.
Grammys'de de bunu dedim.
Şovdan bir gün önce kostümlü prova yaptıktan sonra
yapımcılara gittim.
"Memnun musun?" dediler. "Evet, sanırım yapacağım" dedim.
Hepsi kusacakmış gibi yüzüme baktı.
"Ne demek istiyorsun?" dediler.
"Hâlâ düşünüyorum" dedim.
Bunu dediğime inanamadılar
çünkü "Flowers" ana performanslardan biri olacaktı.
Sahneye çıkmam çok önemliydi.
Grammys'deki o gece
müzik sektöründeki kadınların büyük bir kutlaması gibiydi.
O kadınlarla arkadaş mısın? Bir araya gelip…
Çok aktif değilim diyebilirim.
Ya da diğer sanatçı ve ünlülerden oluşan o topluluğun bir parçası değilim.
Birlikteyken kendimi o topluluğa ait hissetmiyorum.
Ama bazı sanatçılar…
Mesela Beyoncé'yle… Bizim durumumuz gibi.
Birbirimizi uzun zamandır tanıyoruz.
Muhtemelen 15 yaşındayken
Beyoncé ve diğer kızlarla sahneye çıktım.
Rihanna ve Queen Bey'in arasındaydım.
Hepsi muhtemelen şu anki yaşımda, yetişkin, çok güzel,
çok etkileyici ve göz alıcıydılar.
Bense çok küçüktüm. Yüzümde sivilce, ağzımda tel vardı.
Işıl ışıl parlayan Mariah Carey'nin yanında duruyordum.
Beyoncé bana çok iyi davrandı.
Şimdiyse onu gördükçe
onunla biraz daha derin olan bir ilişki kurdum.
Hiç böyle konuşmadık.
Yani seninle Beyoncé'yle olduğumdan daha yakın olabiliriz
ama Beyoncé'yle aramızda…
Nezaket ve tutarlılık çok önemli.
Topluluğa o şekilde dâhilim ama mühim olan nicelik değil, nitelik.
Yani çok aktif değilim.
Bu senin programın, biliyorum ama aklıma bir hikâye geldi.
-Johnny Carson'ı tanıyor musun? -Tabii ki.
Johnny Carson bana göre…
Tonight Show'a ilk çıktığımda
o burada, ben orada oturuyordum.
Ona baktığımda sanki otobüste görüp tanımış gibiydim.
"Bu adamı beş dolarlık banknotta gördüm. Bu Abe Lincoln!"
-Öyleydi. -Evet.
-Ve bu hiç geçmedi. -Evet.
Ve nedense, aslında yanlış yönlendirilerek
beni yemeğe davet etti.
Yemeğe çıktık,
en son bir araya geldiğimizde
yatıyla Hudson Nehri'nde gezdik.
-İşte böyle. -Bu kadar!
-Her anından nefret ettim. -Beyoncé'nin de yatı var.
Grammys'de arkadaş olmak için
yatı olan birini seçtim.
Seninle birbirimize benziyoruz!
-İkiz gibiyiz. -Benzer yönlerimiz var.
MAKYAJ
-Miley? -Evet.
Bunun turne konserinin öncesindeki süreçten ne farkı var?
Soyunma odasında değilim.
-Güzel, tarihî bir oteldeyim. -Gerçekten mi?
Mantıklı ama bunlar spor sahası.
Soyunma odasında
duşta mantar kapmaman için terlik giymeni söylüyorlar.
"Burada olman harika. Bu, futbol takımının odası" diyorlar.
Ben de "Tüm takımın duş aldığı yerde duş almak istemiyorum" dedim.
Hayatının geri kalanında bunu yapmak zorunda olsaydın…
Önümüzdeki dört yıl ülke çapındaki küçük mekânlarda
bu geceki gibi performanslar sergilesen
hoşuna gider miydi?
Bence can sıkıntısı benim için bir işkence.
Canımın sıkılma ihtimaline karşı kendimi dört yıllığına bir şeye bağlamam.
Evet.
Çünkü bu olabilir.
Ama sahneye çıkmayı seviyorsun.
Bazen iki buçuk yıl aynı şeyi yapınca baştaki heyecan ve isteğin olmuyor.
Yani tamamen bırakabilirsin.
"Madison Square Garden'a dönmeliyim" demezsin.
Belki Ritz, Four Seasons ya da güzel odası olan bir yer olur.
Ama bir noktada herkes öğrenecek çünkü şu anda sadece davetle geliniyor.
Çok özel bir konser. Yani şu anda kıymetli bir şey.
Chateau Marmont'dayız.
Senin için buranın cazibesi, seni buraya bağlayan şey nedir?
Harika bir yer.
Öyle.
Öncelikle buraya gelenleri seviyorum
çünkü kimin geleceğini bilemiyorsun.
Tabii ki LA'in efsanevi ve ikonik otellerinden biri olması da
sebeplerden biri.
1929'da yapılmış.
-Tarihî bir yer. -Apartmanmış, sonra otel olmuş.
Bir arkadaşım bir yıl önce, sanırım bir yıl önceydi, şöyle dedi,
"Miley, Chateau Marmont'nun lobisinde konser veriyor, bunun nedeni…"
Bilmiyorum.
Biri Grammys'deki performans öncesi bir şeyi denemeye çalıştığını söyledi.
-Bu iyi giderse belki… -Doğru.
-Doğru mu? -Evet.
Mexico City'de bir konser verdim.
Chateau Marmont'da sahne almadan bir yıl önceydi.
Benim için çok zor bir deneyimdi.
Covid'deki karantinadan yeni çıkmıştık.
130 binden fazla insan vardı.
-Bu cidden… -Mexico City.
Benim için çok zordu.
Küçük bir grup.
Bu çıktığın en kalabalık konser miydi?
Belki ya da buna yakın bir sayıdır.
Turne yaptım, sahneye çıktım. Kendimi bildim bileli stadyumlardayım…
-Bu inanılmaz değil mi? -Yalnızdım.
Hep stadyumlardaydın.
Bazı profesyonel sporcular dışında kimse bunu söyleyemez, onlar bile diyemez.
-Bebekken bile… -Bu delilik!
Babam beni Simba gibi havaya kaldırıp kalabalığa gösterirdi.
-Simba gibi. -Simba gibi.
Aslında bu hep hoşuma giderdi.
Hiç ağlamadım. Bu istediğim bir şeydi.
Çok severdim, babamın deyimiyle dadıdan kaçma evresine geldiğimde
kendim yaptım.
Mikrofonu alıp şarkı söylemeye çalıştım.
Yani kalabalıklara ve stadyumlara aşinaydım
ama karantina dönemindeki bir yıllık yalnızlıktan sonra
130 binden fazla insanın önüne çıkmak
benim için çok zor oldu.
Ne yapacağımı bilemedim,
bu beni çok endişelendirdi.
Chateau'da sahne almam
Mexico'daki konserden sonra ortaya çıktı aslında.
O büyük konser kasım ayındaydı,
bir sene sonra geçen kasımda
Chateau'da ilk kez sahne aldım.
Doğum günümden birkaç gün önceydi.
Kendime hediyem,
sahne ve müzik aşkımı geri kazanmaktı.
Müziğin Grammys'deymiş gibi milyonların önünde de,
sadece dostlarımın önünde de yapılabileceğimi öğrendim.
-Kendime hediyem bu oldu. -O muhtemelen daha tatmin etmiştir.
Çünkü "Bunlar benim dostlarım, şeyim değil…" demişsindir.
Seni izleyen 130 bin insana ne denir, bilemedim.
Bu konserlerden önce Chateau Marmont'yu biliyordun.
Burada çok iyi anılarım oldu.
Bu da başka bir sebep. Bir tarihi var.
Benim için şahsi bir önemi var.
"Bu duvarlar bir konuşabilse" hissi veriyor.
"Burada iyi anılarım oldu" derken yüzünün değiştiğini fark ettim.
-Evet. -Sanırım bunu anlayabiliyorum.
Güzel anılarım oldu.
Seninle konuşma fırsatı yakaladığım için çok heyecanlıyım.
Heyecanlanma nedenimi söyleyeyim, sadece bana ilginç gelen bir şey.
Başkası bu dinamiği anlayamaz.
Seninle daha önce bir kere karşılaştık.
İki kez de olabilir, bir kez de olabilir.
Eskiden her gece CBS'de program yapardım.
Sanırım 2010'da o programa konuk olmuştun.
Evet.
Karşınızda güzel ve yetenekli Miley Cyrus.
-2010. -2010'du, biliyorum.
Çünkü giydiklerimi ve saç stilimi hâlâ hatırlıyorum.
-Evet. -Artık öyle bir tarz yok.
Ne benim ne başkası için.
-17 yaşındaydın. -Evet.
Senin bakış açını öğrenmek istiyorum.
O zaman ne yapıyordun?
On yedi yaşında neredeydin? Şimdikinden çok farklı mıydı?
O yaşlarda çok yoğun bir hayatım vardı.
-Hâlâ TV dizisini mi çekiyordun? -Evet, o devam ediyordu.
Bitmeden önceydi.
O karakterden çıkarak
kendimi keşfetme dönemindeydim.
Çünkü kendimi bildim bileli o rolü oynuyordum.
Ve bu biraz…
Sanırım karakterim gelişirken
ben de onunla birlikte değiştim.
O karakterle iç içe geçmiş gibi hissediyorum.
O karakter şu anda da benim içimde.
Yıllar önce senin karşında oturan o kişiden çok farklıyım.
Ama aynı zamanda benzeyen çok yönüm de var.
Kendim için soruyorum. Bu senin için iyi bir deneyim miydi?
-Hatırlıyorum ama daha çok… -Müthiş bir açıklama.
Şunu dinle.
2010'da çok havalı olduğunu düşündüğüm
bir tarz yarattığımı hatırlıyorum.
Ve şimdi ikimizin o zamanki fotoğraflarına baktığımda…
Saçımı bir daha öyle yapmam gerekmedi.
-Bu benim için de geçerli. -Bol deri pantolon da giymedim.
Hannah Montana olmadığımı bilmelerini istedim.
Hannah'nın tarzı kabarık etekler ve Dr. Martens giymekti.
Herkesin benim o kişi olmadığımı bilmesini istedim.
Bu o kimlikten sıyrılma aşamasının başlangıcı mıydı
ya da yeni yeni mi başlıyordu?
Sanırım seninle tanıştığımda
bir ya da iki yıldır o aşamadaydım…
-Ayrılma mı? -Evet.
Daha diziden ayrılmamıştım
ama hayatı deneyimlemeye başlamıştım.
Karşına geldiğimde kesin sarhoştum.
İçki ve muhtemelen esrar içmiştim.
Setteki bir yapımcı
"Bu aslanı tekrar kafese sokmak imkânsız" demişti.
Çünkü içimdeki çılgın yönü keşfetmiştim,
bunu hiç düşünmemiştim.
"Bu aslanı tekrar kafese sokmak imkânsız."
Hayatımı deneyimlemeye başladığımda
her şeyin değiştiğini hatırlıyorum.
-Sonra… -17 yaşındakilerin yaşadığı şeyler.
Evet.
Çok daha gençken kendini çok dürüst biri olarak görüyordun.
-Evet. -Öyle olmak istedin.
-Dürüstlüğünü herkese kanıtlamak istedin. -Tek bildiğim buydu.
Dürüstlükten başka şey görmedim.
Ailem, annem, onunla tanışacaksın zaten…
-Tish. -Tish. Çok dürüst biri.
Kendi dışında biri gibi davranmayı bilmiyor.
Annem çok sıcakkanlı,
karizmatik, neşeli ve dürüst bir insan.
Bu yönümü ondan aldığımı düşünüyorum.
Dürüst olmak için
hissettiğim her şeyi paylaşmam gerektiğini sanıyordum.
Ama vaftiz annem olan Dolly'nin bunu en iyi şekilde yaptığını öğrendim.
O Dolly.
Kendi gibi davranıyor ama katmanları var.
Şöyle bir şey yaratıyor…
Ona yakın hissetsek de onu tanıyormuşuz gibi gelmiyor.
Hâlâ onda saklı kalan yönleri var.
-İlişkimizin bazı kısımları da dâhil. -Dolly'den bahsedelim.
Çünkü Dolly Parton'dan bahsedip…
-Geçmesi zor. -"O Dolly Parton mı?"
"Hayır, o Dolly Parton değil."
İlişkiniz sen çok küçük yaşlardayken başladı.
Üç, beş, sekiz yaşındaydın.
İlk tanışmamızı hatırlamıyorum. Çok küçüktüm.
90'larda babamla birlikte çalışmışlar.
Birlikte ne yapmışlar? Turne mi, konser mi?
Birlikte müzik yapmışlar, babam onunla turneye de çıkmış.
Sonra dizide teyzemi, vaftiz annemi oynadı.
Çok uydu.
Yani aslında oynadığım karakter
kişiliğimin bir parçası oldu.
Bir kısmım…
O karakteri oynarken
ben de bir insan olarak gelişme döneminde olduğumdan
onun bazı yönlerini aldım.
Kişiliğimin bazı yönleri
ve Dolly'yle olan ilişkimin bir kısmı o karakterden geldi.
Hannah Montana sarı peruğuyla meşhur,
istediği zaman diğer kişiliğine bürünebilen,
gündüz sıradan bir kız, gece süperstar olan bir karakter.
Dolly'nin neredeyse hayatı boyunca böyle davrandığını fark ettim.
Hep peruk takıp "Dolly" rolünü sürdürüyor.
-Bu… -"Hep 'Dolly' rolünü sürdürüyor."
Ama yarattığı karakter ona yabancı bir karakter değil.
Aslında çok güzel bir şekilde tanımladın.
Onun her yönünü bilsek de aslında her şeyini bilmiyoruz.
Dolly'yle ilgili bizi şok edecek
bir gerçek söyle.
-Öncelikle Dollywood. -Evet.
Orada para basıyorlar, değil mi?
Şunu söyleyebilirim,
hep Dollywood yemeklerini yiyor.
Bana öğle yemeğinde ne istediğimi sorduğunda…
Dollywood yemeklerini yiyor.
İlişkimizin bize özel kısmından bahsetmeden
Dolly'yle ilgili şunu söyleyebilirim.
Zor konuşmalar yapmaktan hiç çekinmez.
Zor konuşmadan bir örnek ver.
Bir konuşmamızdan bahsedeyim.
Ona "Grammys'e çıkıp çıkmayacağımı bilmiyorum" dedim.
"Tabii ki de çıkacaksın.
Çıkmakla da kalmayıp herkesi büyüleyeceksin.
Şu an karşımda gördüğüm kişi gibi davranacaksın.
Güzelliği de unutma tabii.
Saç, makyaj, performans.
Bu bizim için bir zırh gibi" dedi.
Bunu çok güzel söylüyor, bana hep şunu demiştir.
"Sen sen ol, ben ben olayım. Birlikte biz olacağız."
Bana "Dolly gibi davran.
Muhteşem ol, parıltıların arkasına saklan" demedi.
Kendim gibi olmamı söyledi.
Cazibeyle ilgili diyeceklerim ilginç.
-Çünkü senin… -Sen cazibe diyorsun.
-Ama bu sadece makyaj. -Cazibe.
Evet ama dediğimiz gibi burada bir niyet var.
-Bu adam bana pis bir bakış attı! -Cazibe!
-Öyle bir baktı ki… -"Makyaj değil! Cazibe!"
Çok üzgünüm.
Ama görüşmemizden önce beni araştırmışsın.
Ben de seni araştırdım.
Çok uzun zaman görüntün hiç değişmemiş.
İyi mi, kötü mü?
-İkisi de değil. Bu bir gerçek. -Başta nasıl göründüğüne bağlı.
Demek istediğim
hazırlanmak çok aşina olduğum bir şey.
Hayatım boyunca yaptım.
Her şeyden çok iyi bildiğim bir şey.
Araba sürmeyi bile çok daha sonra öğrendim.
Hazırlanmaktan anlıyorum.
Destiny Hope Cyrus adını sorayım.
-Evet. -Onun hikâyesi nedir?
-O da ne demek? -Yani…
Büyük beklenti yaratıyordu.
Ben de onu merak ediyorum.
-Şey… -Ailen sana bunu hiç açıkladı mı?
Ailem dünyaya umut getirmenin kaderim olduğunu düşünmüş.
-Çok güzel. -Çok güzel.
-Ama çocuk için büyük bir yük. -Çok büyük bir yük ve…
Ama bence…
En başından bir hedef belirlemiş, bu genelde olmuyor.
İnsanlar bazen sırf neye benzeyeceğini merak ettiklerinden
çocuk yapıyorlar.
Hey!
Hemen geliyorum.
-Uber bekliyor. -Evet!
Kalmayacağını biliyordum.
Annemi çağırayım mı?
Tamam anne, ruj sürülüyor, daha fazla konuşamayacağım.
Gelip devralabilir misin?
Annen beni endişelendirmeli mi?
Hayır, annem cazibeden bahsettiğimizi biliyor,
söyleyecekleri var.
-Biri cazibe mi dedi? -Cazibe dedik!
Biri cazibe mi dedi?
-Selam. -Selam.
-Nasılsın? -Sen kimsin?
-Yalan söyledim.
Çok hoşsun.
Miley'ye "Biraz korkuyorum" dedim, "Onunla flört et" dedi.
-"O kolay" dedim. -İşe yarıyor.
Bu senin annen.
Ne? İşe yarıyor.
Duygusal manipülasyon deniyor, etkili. Kadınlar bunda çok iyi.
-Otur anne. -Tamam.
-Memnun oldum. -Ben de.
Kızına da sana da
vakit ayırdığınız için çok teşekkür ediyorum.
Hayatta kaçırmazdım.
-Ben… -Bu doğru değil!
-Bu doğru değil. -Kaçmaya çalıştı.
Dün gece beni aradı… Hayır, mesaj attı.
"Merhaba MC. Umarım beni anlarsın.
Yarın Letterman'a gelemeyeceğim. Çok gerginim" dedi.
Ailem de hep öyle diyor.
Evet.
Senin hakkında bildiğim her şey inanılmaz
çünkü bir aile üyesiyle,
küçük kızınla birlikte çalışıp
hayatın bu iki yönünü de idare etmek
ve bunun yanında mutlu, samimi bir ilişki sürdürebilmek
harika bir şey.
Bu büyük bir başarı, bunu nasıl başardın?
İflah olmadığı bir dönem olmuştur.
Her çocuk gibi onun da çılgınca şeyler yaptığı dönemler oldu.
"Her çocuk gibi." Bu kısmı atlıyorlar.
Okuduğuma göre 20 yaşına kadar sokağa çıkma yasağı varmış.
-Evet. -İnsanlık dışı bir şey.
Uluslararası Af Örgütü bunu soruşturacak.
-Kurallar çiğnenmek içindir. -Bu doğru.
Bu yasağa uyduğum anlamına gelmiyor.
Açıkçası amacım Miley'yi mümkün olduğunca
evde, yanımda tutmaya çalışmaktı.
Taşınması en büyük korkumdu.
Daha 18 yaşına gelmeden taşınmak için gereken maddi imkâna kavuşmuştu.
Hollywood'daki çocuklar bunu hep yapıyor ama Miley yapmadı.
Evde kaldı, Miley'yle kazanamayacağım savaşlara girmedim.
Peki, siz ikiniz.
Oda tutun. Hazırlanmam lazım.
-Tanrım! -Ne? Üzgünüm. Gitmelisiniz.
-Eyvah! -Bilirsin.
-Gitmeliyim. -Gitme vakti.
-Onunla gidiyorum. -Odadaki her şeyin envanteri var.
"Flowers"ı ilk kez burada mı söyledin?
-Bu doğru mu? -Evet.
Neden o mekân? Neden o zaman?
Şarkıdan, ne ifade ettiğinden bahsetsene.
Şarkıyı anlatmanı istiyorum.
Bu iyi bir hikâye.
"Flowers"ı özel kılan bir yönü var.
Bu benim hak ettiğim bir hikâye ve şarkı.
Sözleri çok samimi.
Bir piyango bileti değil. Bazı şarkılar piyango bileti olabiliyor.
-O ne demek? -Bazen bir şekilde kucağına düşebiliyor.
-Anladım. -"Party in the USA" gibi.
O piyango biletiydi.
Bu şarkıyı yazanlar dünyadaki onca insan arasından beni seçti.
Bana uygun gördüler, başka bir derinliği yok.
Bence bu şarkının rezonansından da belli.
"Party in the USA" şarkısındaki derinliğin farkı anlaşılıyor.
Sadece sözlerle ilgili değil, duygusal olarak bir bağ da kuramadım.
Ama "Flowers" şarkısına duygusal anlamda aşırı bağlandım
çünkü her bir kelimesini yaşadım.
Şarkının en sevdiğim yönü
temasının çok basit olması.
Yani…
"Kendime çiçek alabilirim" sözünü bulmak için
çok derin düşünmene gerek yok.
Ama iş uygulamaya geldiğinde
o durumun içindeyken bu aşamaya gelmek çok zor.
Evet, aslında "Flowers"ı yazarken nakarat kısmında çok kararsız kaldım.
İlk başta şöyle yazmıştık,
"Kendi elimi tutabilirim ama kendimi senin sevdiğin kadar sevemem."
1950'lerdeki şarkılar gibiydi, hüzünlü bir yanı vardı.
Eve gittiğimde düşünmeye devam ettim.
Karar veremedim çünkü ikisi de eşit derecede doğruydu.
İkisi de doğru geliyordu.
Herkesin özel ve samimi bulacağı bir şeydi.
Başkasının seni sevmesi farklı bir durum.
Seni önemseyen birinden çiçek almakla
kendine çiçek almak arasında fark var.
Ve bunu kutlama…
Hiç bu yönden düşünmemiştim.
İlişkide aradığımız birçok şeyi
kendimizin de yapabileceğini düşünmemiştim.
Ama bunun için hem kendinle sağlıklı bir ilişkin olmalı
hem de kendini sevmelisin.
Ama aynı zamanda ilişkide özleyebileceğin şeyleri vurguluyor.
"Kendime çiçek alırım, kendi elimi de tutarım.
Evet ama umduğum şey bu değildi."
-Kesinlikle. -Evet.
O yüzden bence
yazdığım en hüzünlü şarkılardan biri.
Katartik miydi?
Seni bir yönden değiştirdi mi?
Yazmak harika bir şey
ama şarkının bu kadar sevilmesi bambaşka bir his.
Hiçbir şarkımın sevilmesinden bu kadar gurur duymamıştım.
Çünkü piyango bileti değildi.
Hak edilen bir başarı olduğundan
insanların bununla bağ kurması farklı bir his yaratıyor.
-İnanılmaz bir ilgi gördü. -Evet.
Nasılsınız? Eğleniyor musunuz?
Evet!
Bir söz söylemişsin, ne demek istediğini tam anlayamadım.
"Ben yaratıcı bir insanım ama yaratıldığımı da biliyorum."
-Hepimiz öyleyiz. -Evet.
Ne demek istediğini anlatır mısın?
Ben doğuştan yaratıcıydım, bunu biliyorum.
Küçükken bile şarkı yazıp anlaşılmaz şeyler çiziyordum.
Doğuştan yaratıcıyım.
Ama herkeste olduğu gibi benim de bir sürü farklı yönüm var.
Bazılarını sadece belli kişilere gösteriyorum.
Bazılarını da kimseye göstermiyorum.
Sadece ben bunu
halka açık bir şekilde yapıyorum.
Ama bu yönlerim ikinci bir kişiliğim değil.
Kendi özümün bir uzantısı sadece.
Benim doğam, kişiliğim böyle.
Sadece bunu bir hakikat olarak yaşamıyorum
ama hepimizin bildiği üzere
kendiyle çelişen bir sürü şey aynı anda doğru olabilir.
Şov dünyası hayatının ilk kısmından bahsedebilir miyiz?
Hannah Montana'dan. Bunun nasıl olduğunu açıklar mısın?
Kaç yaşındaydın?
Seçmelere girdin ve "Hayır, çok küçüksün" dediler.
Sonra ne oldu?
Daha büyük birini mi buldular? Dizi ertelendi mi?
İlk seçmelerde beni seçmediler.
Başka bir kızla pilot bölümü çektiler.
Sonra insanlara izlettiler.
-Çocuklara. -Odak grubu.
-Bağ kuramamışlar. -Küçük veletler!
Onu sevmemişler. Buna minnettarım.
Ben o sıralarda Tennessee'de evdeydim.
Köpek dişlerimi düzeltmeye çalışıyordum.
-Okula gidiyor muydun? -Evet.
Evet.
Beni arayıp "Tekrar gel" dediler.
Tüm ailen Tennessee'den LA'e taşınmış, kimler geldi tam olarak?
Başta sadece ben gittim. Annem bunu daha iyi anlatır.
Hafızam berbat çünkü babamın narsistliğini de almışım.
Benimle ilgili kısımlar haricinde kardeşlerimle ilgili hiçbir şey bilmem.
-Vay canına. -Ben… Bu doğru.
Sorun değil.
Ben LA'e taşındım, bildiğim tek şey bu.
Çok küçüktüm, Disney Channel'a çıkacağım için heyecanlıydım.
Ben de izliyordum.
Okulu, arkadaşlarını bırakacağına üzüldün mü?
Çok heyecanlıydım. Okulu hiç sevmiyordum.
Büyük zorbalıklara uğradım.
Niye zorbalık yaptılar?
Altıncı sınıftayken çok zordu…
Ortaokulda kız olmak çok zordu.
Oğlun var, değil mi?
Kız olmak
bambaşka bir şey.
Ortaokulda çok iyi görünmüyordum.
Aynı zamanda çok minyondum.
Büyük kızlar beni itip kakıyordu.
Sözlü tacizde bulunup şiddet uyguluyorlardı.
Okulda tuvalete gitmeye korkardım
çünkü zorbalardan birinin beni döveceğinden korkardım.
Okulda hoş bir deneyim yaşamadım.
Disney'ye geldin.
Şunu duyunca hayrete düştüm.
Bu birden farklı kanalda gösterilen,
tarihlerindeki en başarılı yapımmış.
Mickey'den bile başarılı.
Satılan ürünlerle birlikte
bir milyar dolardan fazla kazanmış.
Hangi noktada "Çok şanslıyım" diye düşündün?
Bunu gücü elinde tuttuğunu anladıktan sonra mı fark ettin?
Gücü elimde tuttuğumu hiç düşünmedim.
Düşünsem de bunu bilmiyordum.
Annemle öyle hesapçı insanlar değiliz.
Belli yaşa gelene dek gücü elimde tuttuğumu bilmiyordum.
-Bilmiyordum. -Eğlenceli miydi? Yorucu muydu?
Dediğim gibi hem eğlenceli hem zordu
ama iki yönünü de yaşadım.
Geçen gün arkadaşlarımla yemekteydim, bunu sordular…
Derin sorular sorduğumuz bir oyun oynuyorduk.
"Mükemmel hayatın nasıl olurdu?" dediler.
Televizyon dizimdeki gibi hayat benim için mükemmel olurdu.
Gündüzleri normal biri, geceleri de süperstar olmak.
Anonim bir şekilde dünyayı dolaşmak hayallerimden biri.
Turneyle gittiğim şehirlerde yürüyüp sokaklarında yürümek isterdim.
Mükemmel hayatım bu olurdu.
Şu anki hâlimde olup tanınmadan gezmek.
Birçok insanın röportajlarında
"Babam benim kahramanım"
dediğini duyuyorum.
Bizim evde söylenecek bir şey değil.
Babanla ilgili böyle düşündüğün oldu mu?
Açıkçası benim kahramanım annem.
Babama ise
öncelikle genleri için…
…minnettarım.
Babamın harika saçları var, o yönünü almışım.
Ama aynı zamanda
ayakları hep yere basıyor, özünü hiç kaybetmedi.
En ünlü olduğu zamanda bile böyleydi.
Onu izleyerek onun yolundan gittim,
bunun için minnettarım.
Bana âdeta bir harita verdi.
Yapılacak ve yapılmayacak şeylerin bir haritası var,
bana iki konuda da yol gösterdi.
Ve bence ikimiz
çok farklı şekillerde büyümüşüz.
Babam çok küçük bir kasabada büyümüş, çok fakirlermiş.
Babam çok küçük yaşlardayken annesiyle babası boşanmış.
Çok zor bir çocukluk geçirmiş.
Benim çocukluğumsa gerçekten…
Geçirdiğim zor zamanlardan bahsedebiliriz.
Ödev yapıp repliklerimi ezberlemek zordu
ama karnım toktu, sevildim.
Çok güzel kocaman bir evde büyüdüm, babamın o şansı olmamış.
O yüzden geçirdiği çocukluğa karşı büyük bir empati ve şefkat besliyorum.
Bu şartlar onu şu an olduğu kişiye,
büyük sevgi duyduğum babama dönüştürmüş.
Ama kariyerinin başlarında annenin hayatındaki rolü büyükmüş,
baban da çok önemli olmalı…
Başarında ikisinin de rolü eşit mi? Anneninki daha mı fazla?
İkisinin rolü farklıydı. Yaptıklarını aynı şekilde ölçemem.
Evet.
Babam olmadan biliyorum ki…
Kelimenin tam anlamıyla hem insan olarak var olamazdım
hem de şu an olduğum kişiye dönüşemezdim.
Babam çok yaratıcı bir sanatçıydı, beyni öyle çalışıyordu.
Benim de kendimi daha güvende hissetmemi sağladı
çünkü kafa yapılarımız birbirine çok benziyor.
Babamın gerçekliğe ve hayata dair olan bakış açısını
aldığımı söyleyebilirim.
Yetiştirilme konusundaysa o kadar katkısı olmadı
çünkü beni annem büyüttü.
Hayatın boyunca her iki ebeveyninin de eşit roller paylaşması olası değil mi?
Gelişip olgunlaştıkça
biri diğerine göre hep daha mı yakın oluyor?
Mesela yakınlık değil.
Bence annemin yetiştirilmesiyle alakalı.
Bir arada olan çok güzel bir ailesi varmış.
Aslında annem evlatlıktı yani seçilmiş bir çocuk.
Annesiyle babasının çocuğu olmadığından
onu almayı çok istemişler.
Yani annem gerçekten istendiği,
çok sevildiği, harika bir hayat sunulan bir evde büyümüş.
Anneannem annemi de beni de inanılmaz şımarttı.
Babam bunu yaşamamış.
Bence bu çok ilginç
çünkü birçok kez sadece annenin değil, onun annesinin de mühim olduğunu söyledin.
Dövmesini bile yaptırdım.
-Öyle mi? -O benim her şeyim. Bu anneannem.
Anneannem ölene kadar benim hayran kulübümü yönetti.
Öldüğü güne kadar hayranlarımdan gelen her bir mektuba tek tek cevap verdi.
Şu konuyu bir bağlayalım,
babanla uzak değilsiniz o zaman.
Sadece olaylar bu şekilde gelişmiş.
Annem ve babam çocuklarına her türlü olanağı sağladılar,
o konuda haklarını yiyemem.
Bizim için çok fazla fedakârlık yaptılar.
Hayal ettiğimiz her şeyi gerçeğe dönüştürdüler.
Ayık mısın? Bu tam olarak ne demek?
Annemin cigarasından arada bir fırt çekiyorum.
Ama çok nadir çünkü aşırı güçlü bir şey.
Annem cigarasıyla Wiz Khalifa'ya bile panikatak geçirtti.
Söylediğimi geri alıyorum.
Artık annemin cigarasından içmiyorum, geçen gün evine gittim…
En son birkaç hafta önce cigarasından içmiştim.
Eve girince cigarasından çok küçük bir fırt çektim
ve neredeyse üç gün araba kullanamadım.
-Kendimi kaybettim. -Korkunç.
Annen eskiden de hep içer miydi?
Hayır, aslında turnedeyken
dansçılar ve orkestradakilerle esrar aldık.
Anneme "Bu sana iyi gelebilir" dedim.
Annem çok endişeliydi, uyumakta zorluk çekiyordu.
Genel olarak gergin biriydi. "Bence bunu seveceksin" dedim.
O da "Tamam ama kimseye söyleme,
ben dinine bağlı biriyim" dedi.
Ama bayıldı.
O zamandan beri de içiyor.
Tamam yani ayık olmaktan kastın…
Arada bir cigaradan fırt çekmek dışında bir şey kullanmıyorsun.
Sadece arada bir fırt…
Hatta o bile yok! Anneme havalı görünmek için rol yapıyorum.
-Esrar içiyor sayılmam. -Genelde tam tersi olmaz mı?
Bence CBD'nin bana çok faydası oldu.
-Ne etkisi var? -Sıfır! Hiçbir şey yapmıyor.
Amaç o. Tüm müptela arkadaşlarım… Annem! "Müptela olan arkadaşlarım."
Annem hep "Ne anlamı var?" diyor. "Kafa yapmayan esrar" diyorum.
-"İşe yaramaz!" diyor. -Evet.
Ama bazı açılardan bana faydası oluyor.
Ama ne içersen iç bunu içmek
ciğerde, yemek borusunda tahrişe neden oluyor.
Arkadaşım Paul Shaffer'ın çok sevdiği bir söz aklıma geldi.
Çok severim!
-"Vegas boğazı." -Evet.
Paul, Bill Murray ve seninle çalışmaya bayılmış.
Ben de çok sevdim.
Washington DC'de de birlikte şarkı söyledik.
-Oradaydım. -Öyle mi?
Konserden önce hiç esrar içmem.
Gururlu bir şekilde kafanın iyi olduğunu söylemiştin.
Neden o gün içmeye karar verdiğimi bilmiyorum.
-Sözleri unuttum, hatırlıyor musun? -Hayır.
Sonra Paul Shaffer "Bunu baştan alacağız" dedi.
-Baştan başladık. -O kısmı hatırlıyorum!
Bunu hiç yaşamamıştım. Şarkı sözünü unuttuğum tek zaman…
Berbat bir zaman daha. Bono'yla Carnegie Hall'a çıkmıştık.
-Ne berbat yer! -Önceki gece küfelik oldum.
Bir gün bir kitap yazarsam adı
"Bono'dan bir daha haber almadım" olacak.
Çünkü olay aslında geldiğin nokta. Asıl olay bu.
Başarmışım.
Bono'yla Carnegie Hall'a çıkmadan
küfelik olmaya karar verdim.
Burada oturup seninle konuşurken birçok farklı ses duyuyorum.
Bunlar bana şarkı söyleyen kadınların sesini hatırlatıyor.
Şunu merak ediyorum.
Çocukluğunda şarkı söylerken
kafanın içinde kimin sesini duyuyordun?
-Aslında… -Kendini duymuyorsundur.
Birini taklit ediyordun.
Bence hepimiz bize ilham veren şeylerin oluşturduğu
bir kokteyl gibiyiz.
-Stevie Nicks. -Evet.
Tina'dan da çok ilham aldım.
Tabii ki Dolly.
İleri yaşlarda… Céline Dion gibi söyleyemiyorum.
-Keşke olsaydı ama onu çok dinledim. -Brittany Howard?
Brittany Howard'ı severim.
Alabama Shakes'in albümünü yapan Shawn Everett'la çalışıyor.
En sevdiğim şarkıcı ve bestecilerden biri.
-Janis Joplin? -Elbette.
Eskiden 100 bin kişiye konser verirken onun şarkılarını da söylerdim.
Hayranları görmek eğlenceli
çünkü bazıları farklı hâllerimi görmek için geliyor.
Bazıları birlikte büyüdükleri kişiyi görmeye geliyor.
Bazıları "Party in the USA"i, bazıları yeni parçaları dinlemek istiyor.
Bazıları şimdiki hâlimi seviyor.
Bazıları cover şarkılara ilgi duyuyor, müziği yeniden keşfediyorlar.
Letterman evindeki durumu örnek vereyim.
Odamda loş ışıkta otururken
ve senin cover yaptığın bir şarkıya
denk geldim.
"Vay canına!" diyerek
çığlık attım.
Karım Regina koşarak geldi. Lafın gelişi koşarak geldi.
"Neler oluyor?" dedi.
"Pink Floyd'u cover'lamış!" dedim.
"Kimse…" Pardon. "Kimse Pink Floyd'u cover'lamaz" dedim.
Onu Vegas'tayken yaptım.
Muhtemelen Vegas iHeartRadio'da
yapmam gereken son şeydi.
Hayır! Neden?
Çünkü karşımda kim vardı, hatırlamıyorum
ama muhtemelen
"Justin Timberlake'in heyecan verici performansından sonra
Miley kimsenin umursamadığı şarkılar söyleyecek" dediler.
-Ama bu benim hakkımda ne diyor? -Bunu senin için yaptım.
-Çok sağ ol. -Bodrumda bunu izleyenler için.
Pink Floyd'u arada duysan da bunu…
"Tanrım, Pink Floyd'un bir parçasıydı" dedim.
Bangerz albümümün Güney Amerika turnesinde "A Boy Named Sue" şarkısını söyledim.
-Nasıl geçtiğini tahmin edersin. -Evet.
Çok tuttuğunu söyleyemem.
Dev bir sosisli sandviçe binip kendi dilimden aşağı kaydığım dönemdi
ve buna ara verip dil bariyeri olan bir yerde
"A Boy Named Sue" şarkısını söyledim.
Seyircilerin pek anladığını sanmıyorum.
Bence bu…
Bence bu takdire şayan bir şey
çünkü her ne kadar o şarkıcının şarkılarını dinlemeye gitsen de
arada başka şarkıları dinlemek müthiş bir keyif.
Şaşırdım ve çok hoşuma gitti.
Bu konsere gelen
sayılı heteroseksüel insanlardan birisin.
Sadece davetle geliniyor
ve davetiye almak için gey olman lazım.
Çok sevdiğim bir başka David de David Byrne.
Stop Making Sense'e katılmamı istedi.
Cover yaptırdıkları şarkılarla bir albüm çıkarıyorlar.
Ben işi kendi yöntemimle yaparım.
Cover yapmakla kalmadım, aynı zamanda şarkıyı baştan yazdım.
Evet, bunu yaptım.
Benim yorumum şöyleydi,
Kylie Minogue tarzında söyleyen Johnny Cash tarzında söyleyen David Byrne.
Bu şarkının o versiyonu.
Sizin için çalacağız.
Şarkıyı biliyorsanız bu orijinal kısmı.
Yazdığım kısım.
Kim Tennessee aksanlı Fransızca duymak ister?
Çok teşekkürler.
David Byrne'ün kısmını mı söyleyeceksin?
Kim olduğunuzu bilmiyorum.
Buraya nasıl girdiğinizi bilmiyorum
ama ne kadar şanslı olduğunuzun farkında mısınız?
Evet!
Ne güzel bir ses, ne kadar güzel bir kadın.
Tish'le tanıştığıma da sevindim.
O kadar güzeldi ki
şurada otururken
"Gey olabilirim" diye düşündüm.
Bazı testler yapacağız, sonucu size bildiririm.
-İyi ki varsın. -Teşekkürler.
Miley Cyrus.
Dar pantolonunu görünce anlamıştım zaten.
Senin de farkına varmana sevindim.
Palm Springs iki saat uzaklıkta. Her şeye baştan başlayabilirsin.
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı