คุณตั้งใจจะแนะนำฉัน แต่ฉันจะแนะนำคุณเอง
เดวิด เลตเทอร์แมนอยู่ที่นี่ค่ะ
ด้วยสปิริตอันแรงกล้า เดวิด เลตเทอร์แมน ขอให้ฉันไปออกรายการของเขา
แต่ฉันชอบทำอะไรในแบบของฉันเอง
ฉันเลยหันไปบอกเขาว่า "คุณมารายการของฉันได้นะ"
ซึ่งนี่คือรายการของฉัน
คุณคิดว่าฉันจะทำให้เพลงรอบนี้พิเศษได้แค่ไหน
ควรพิเศษสุดเท่าที่ฉันจะทำได้ใช่ไหม
โอเค
(เสวนาฮาเฮกับเดวิด เลตเทอร์แมน)
เมื่อก่อนกลัวที่สุดคือโดนไล่ออก แต่เดี๋ยวนี้เหรอ ก็เข้าท่าดีนะ
ทุกครั้งที่ใครพูดว่า "เดี๋ยวก็โดนออกหรอก"
หรือ "เดี๋ยวเขาจะไม่ให้ทำเอานะ" ฉันแบบ "ก็ดีสิ"
ฉันไม่เคยอยากทำ ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำไปทำไม
"รู้ไหม เขายกเลิกแล้วนะ"
ใช่ แบบนั้นรักตายเลย พูดจริงๆ
ตอนใครบอกว่า "ฝนจะตก" ฉันแบบ "หนักไหมอะ"
คุณบอกให้ตัวเอง ออกมาจากสิ่งที่ไม่ปรารถนา
หรือบอกให้เข้าไปหา สิ่งที่ไม่ปรารถนากันแน่ล่ะ
ฉันเกือบบอกให้ตัวเอง ไม่ต้องมานั่งคุยกับคุณที่นี่แล้ว
ฉันพูดจริงๆ
- ฉันรู้มาตลอด… - ทำไมถึงอยากปฏิเสธงานนี้
เพราะฉันค่อนข้าง…
ก็แค่ระวังการพูดถึงตัวเองมั้ง
ฉันรู้สึกว่าถ้ามานั่งตรงนี้ ในสถานที่อย่างชาโตว์
ซึ่งเป็นเหมือนบ้านอีกหลังของฉัน หน้ากองไฟกองนี้
ในลักษณะที่ควรต้องจริงใจ
ฉันก็อยากจะ… อยากจะปลอดภัย เพราะชีวิตฉันส่วนใหญ่
ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย
เพราะเมื่อมีฝูงชน
วิ่งตามรถทัวร์คอนเสิร์ต
เหมือนการตอกย้ำว่า "มันต้องไปต่อ"
แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า
มันไปต่อได้
แต่ถ้า "มันต้องไปต่อ" ฉันมีชีวิตแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว
และนั่นคือที่ฉันพูดออกไปในงานแกรมมี่
เสร็จจากซ้อมใหญ่ หนึ่งวันก่อนการแสดง
ฉันไปหาโปรดิวเซอร์ เขาถามว่า "ดีใจไหมที่ได้งานนี้"
ฉันว่า "อื้ม ฉันจะทำละกัน"
แล้วทุกคนก็ทำท่าเหมือนจะอ้วก
พวกเขาถามว่า "หมายความว่าไง"
ฉันว่า "ฉันเฉยๆ… คิดว่างั้นนะ"
พวกเขาไม่เชื่อว่าฉันจะพูดแบบนั้น
เพราะ "ฟลาวเวอร์ส" จะเป็นจุดหลักของงานนี้
มันค่อนข้างสำคัญ ที่ฉันต้องทำให้เต็มที่
ในงานแกรมมี่คืนนั้น
มันเหมือนเป็นงานเลี้ยงใหญ่ ของผู้หญิงในวงการดนตรีตอนนี้
คุณเป็นเพื่อนกับทุกคนเลยไหม เข้ากันได้ดี…
ฉันไม่ค่อยอะไรนักหรอก ฉันว่านะ
ฉันไม่ได้สนิทกับกลุ่มเพื่อนศิลปิน
นักแสดง หรือคนดังคนอื่นๆ เท่าไหร่
ไม่ได้รู้สึกเหมือนเป็นคนของฉัน ตอนอยู่ในห้องนั้น
แต่มีศิลปินบางคน
อย่างบียอนเซ่ ที่เหมือนคุณกับฉัน
คือรู้จักกันมานานแล้ว
ตอนฉันอายุ 15
ฉันเคยแสดงกับบียอนเซ่และสาวๆ ทุกคน
ฉันเคยถูกประกบด้วยริฮานนาและควีนบีย์
และพวกเธอโตๆ กันหมด เป็นสาวสะพรั่ง อายุคงพอๆ กับฉันตอนนี้
สูงตระหง่านกว่าฉัน สวยไม่มีที่ติ
ส่วนฉันตัวกะเปี๊ยกเดียว สิวเขรอะ ใส่เหล็กดัดด้านหลังฟัน
และฉันยืนข้างมารายห์ แครีย์ ซึ่งเครื่องเพชรเจิดจรัส
และบียอนเซ่ก็ใจดีกับฉันมาก
แล้วครั้งนี้ พอได้เจอกัน
ฉันพัฒนาความสัมพันธ์
อาจจะลึกซึ้งขึ้นอีกนิดนึง
แต่เราไม่เคยคุยกันแบบนี้ ฉะนั้นตอนนี้คุณอาจจะสนิทกับฉัน
มากกว่าบียอนเซ่สนิทกับฉันซะอีก แต่บียอนเซ่กับฉัน
เราแค่มีน้ำใจให้กัน อย่างเสมอต้นเสมอปลาย
ฉันเลยอยู่ในกลุ่มเพื่อนแบบนั้น แต่มันคือคุณภาพ ไม่ใช่ปริมาณ
ฉันจะไม่อะไรมากกับเรื่องปริมาณ
ผมรู้ว่านี่คือรายการของคุณ แต่ผมกำลังนึกถึงเรื่องหนึ่ง
- รู้จักจอห์นนี่ คาร์สันนะ - แน่นอนค่ะ
แต่สำหรับผม จอห์นนี่ คาร์สัน…
ครั้งแรกที่ผมไปออกรายการทูไนท์โชว์
เขานั่งนี่และผมนั่งนั่น และผมมองเขา
เหมือนกำลังอยู่บนรถเมล์ มันแวบขึ้นมาว่า
"เคยเห็นผู้ชายคนนี้ในแบงก์ห้าดอลลาร์นี่นา เฮ้ย! นั่นเอบ ลินคอล์น"
- ประมาณนั้นเลย - ค่ะ
- ผมยังจำขึ้นใจ - ค่ะ
แต่ไม่รู้อิท่าไหน เหมือนเขาจะเข้าใจผิด
เขาชวนผมไปทานมื้อค่ำ
เราไปทานมื้อค่ำกัน แล้วครั้งล่าสุดที่ไป
เราล่องขึ้นลงแม่น้ำฮัดสัน ด้วยเรือยอชต์ของเขา
- นั่นไงล่ะ - จบเลย
- ผมอึดอัดแทบตาย - ใช่ไหม บียอนเซ่ก็มีเรือยอชต์
จากทุกคนที่ฉันเลือกคบด้วย ในงานแกรมมี่
ฉันดันเลือกคนที่มีเรือยอชต์
เราหัวอกเดียวกัน บอกแล้วไง
- ยังกับคู่แฝด ให้ตายสิ - เราคล้ายกันมาก
(เมคอัพ)
- เอ้อ ไมลีย์ - คะ
แล้วขั้นตอนพวกนี้ มันต่างกับก่อนทัวร์คอนเสิร์ตยังไง
ก็ฉันไม่ได้อยู่ในห้องล็อกเกอร์ไงคะ
- ฉันอยู่ในโรงแรมเก่าแก่แสนสวย - จริงเหรอ
ก็มีเหตุผลนะ แต่มันเป็นสนามกีฬา
ก็ทุกทีจะอยู่ในห้องล็อกเกอร์
บอกให้ใส่อีแตะตอนอาบน้ำด้วย
ไม่งั้นจะเป็นฮ่องกงฟุต
พวกเขาว่า "เก่งนะ อยู่นี่ได้
ทีมฟุตบอลทั้งโขยงอยู่ห้องนี้"
ฉันก็แบบ "ฉันไม่อยากอาบน้ำ กับทีมฟุตบอลทั้งโขยงนะ"
ถ้าต้องทำแบบนี้ไปตลอดทั้ง…
สมมติว่าทั้งสี่ปีข้างหน้า เป็นงานเล็กๆ ทั่วประเทศ
เหมือนที่จะแสดงให้เราดูคืนนี้
คิดว่าไหวไหม
ฉันว่าความเบื่อ
จะฆ่าฉันตายก่อน
ฉันไม่อยากรับปากว่าสี่ปีนะ
เผื่อจะเบื่อซะก่อน
อ้อ
เพราะมันเป็นไปได้
แต่คุณก็ยังจะทำสิ่งที่คุณชอบ การแสดงดนตรี
เผื่อว่าบางที หลังสองปีครึ่ง คุณอาจจะไม่ค่อยชอบ
เท่าสองปีครึ่งที่ผ่านมาก็ได้
แล้วคุณก็อาจจะหยุดไปเลย
คุณคงไม่ตัดสินใจ
กลับไปเมดิสัน สแควร์ การ์เดน
หรือไม่ก็เดอะริทซ์ หรือโฟร์ซีซันส์ หรือที่อื่นที่มีห้องสวยๆ
แต่พอถึงจุดหนึ่งความลับก็จะแตก เพราะตอนนี้มีแต่คนที่ได้รับเชิญเท่านั้น
มันพิเศษมาก
ฉะนั้นตอนนี้มันคือของสูง
เราอยู่กันที่ชาโตว์ มาร์มงต์
นี่คือคุณ คือที่ของคุณ อะไรดึงดูดคุณ อะไรมัดใจคุณ
ความน่าอยู่ของมันเหรอ
ใช่ค่ะ
หนึ่งเลย ฉันชอบคนที่เดินผ่านประตูเข้ามา
เพราะคุณไม่มีทางรู้เลยว่า นั่นคือใครกันแน่
และที่แน่ๆ มันคือตำนาน มันคือโรงแรมมีชื่อในแอลเอ
ซึ่งไม่ได้ได้มาง่ายๆ
สร้างตั้งแต่ปี 1929
- ใช่ มีประวัติยาวนาน - เริ่มจากอะพาร์ตเมนต์จนเป็นโรงแรม
เพื่อนผม เมื่อหนึ่งปีก่อน
ราวๆ หนึ่งปีก่อน บอกว่า
"ไมลีย์แสดงอยู่ที่ล็อบบี้ของชาโตว์ มาร์มงต์
และเธอกำลังเล่นให้ดู…" ไม่รู้สิ
คุณพยายามจะลองอะไรบางอย่าง ซึ่งบางคนบอกว่ามันเป็นช่วงรอ
การปรากฏตัวที่งานแกรมมี่
- ถ้าที่นี่ทำได้ดี คุณอาจจะ… - ใช่
- จริงเหรอ - ทำนองนั้น
ฉันเคยไปแสดงที่เม็กซิโกซิตี
หนึ่งปีนับจากที่ฉันจะเริ่มเล่นที่ชาโตว์ มาร์มงต์
และมันเป็นประสบการณ์ที่ยากมากสำหรับฉัน
ตอนนั้นเพิ่งจะปลดล็อกโควิดใหม่ๆ
และมีคนมากว่า 130,000 คน
- ซึ่งมัน… - เม็กซิโกซิตี
มันล้นหลามมากสำหรับฉัน
พบปะกันอย่างใกล้ชิด
เป็นการแสดงที่มีจำนวนคน มากที่สุดของคุณหรือยัง
อาจจะค่ะ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง
ฉันทัวร์ ฉันแสดง ฉันอยู่ในสนามกีฬามาตลอดชีวิต และ…
- สุดยอดไปไหม - ถูกโดดเดี่ยว
ตลอดชีวิตคุณอยู่แต่ในสนามกีฬา
นอกจากนักกีฬาอาชีพบางประเภทแล้ว ไม่มีใครอ้างสิทธิ์นั้นได้เลย แม้แต่นักกีฬาทั่วไป
- แม้แต่ตอนที่ฉันยังเด็ก… - บ้าไปแล้ว
พ่อจะสอนฉันเหมือนเป็นนางสิงห์ และอุ้มฉันไว้ท่ามกลางฝูงชน และ…
- เป็นนางสิงห์ - เป็นนางสิงห์
และฉันรักเรื่องนั้นมาตลอด
ฉันไม่เคยโยเย เพราะฉันเองก็อยากทำ
ฉันชอบเรื่องนั้นมาก แล้วพอฉันโตพอ
ที่จะ "หนีพี่เลี้ยง" อย่างที่พ่อเรียก ฉันก็ทำเลย
ฉันพาตัวเองออกไป พยายามคว้าไมค์มาร้องเพลง
ฉันเลยอยู่ท่ามกลางฝูงชน และสนามกีฬามาตลอด
แต่พอมีมาตรการปิดเมือง และถูกกักตัวอยู่ปีกว่า
แล้วพอไปรวมกับคน 130,000 คน
มันกลายเป็นท่วมท้นมาก
ฉันไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไงดี
มันทำให้ฉันกังวลมาก
แต่การไปที่ชาโตว์
เราไปแสดงที่นั่น เหมือนตอนฉันไปแสดงที่เม็กซิโก
ซึ่งเป็นเดือนพฤศจิกายน และอีกหนึ่งปีต่อมา เดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว
ฉันก็แสดงครั้งแรกที่ชาโตว์ ฉันตัดสินใจทำมัน
ก่อนวันเกิดฉันสองสามวัน
เป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง
เพื่อเรียกความรักในการแสดงดนตรี ของฉันกลับคืนมา
และเพื่อตอกย้ำว่า นอกจากดนตรีจะมีไว้
เพื่อคนเป็นแสนเป็นล้าน เหมือนตอนแสดงที่งานแกรมมี่แล้ว
มันก็ยังมีไว้แค่สำหรับเพื่อน และครอบครัวได้ด้วย
- หรือแค่เป็นของขวัญให้ตัวเอง - แต่จุใจเท่ากัน หรืออาจจะมากกว่า
เพราะโดยธรรมชาติ "คนเหล่านี้ได้เป็นเพื่อนคุณไปแล้ว"
ไม่ใช่แค่…
ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี มีคน 130,000 คนดูคุณร้องเพลง
คุณรู้จักชาโตว์ มาร์มงต์ ก่อนมาทำงานที่ล็อบบี้ใช่ไหม
ค่ะ ฉันมีช่วงเวลาดีๆ ที่นี่เยอะมาก
แล้วนี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่ง มันมีประวัติศาสตร์
สำหรับฉันแล้ว ฉันรู้สึกเหมือน…
เหมือนกำแพงของที่นี่พูดได้
สีหน้าคุณเปลี่ยนชัดเจน ตอนคุณพูดว่ามีช่วงเวลาดีๆ ที่นี่
- ใช่ค่ะ - ซึ่งผมเข้าใจได้เลย
ใช่ ฉันมีช่วงเวลาดีๆ ที่นี่
ผมตื่นเต้นมากที่มีโอกาสได้คุยกับคุณ
ผมมีเหตุผลส่วนตัว ซึ่งมันทั้งประหลาด
และน่าสนใจว่าทำไมผมถึงตื่นเต้น
และไม่คิดว่าจะมีใครเข้าใจพลังงานนี้
คุณกับผมเคยเจอกันมาแล้ว
รู้สึกจะแค่ครั้งเดียวหรือสองครั้งก่อนหน้านี้
ผมเคยทำรายการในซีบีเอสทุกคืน
คุณเคยเป็นแขกรับเชิญในรายการ และน่าจะเป็นปี 2010
ใช่ค่ะ
นี่คือคนเก่ง ไมลีย์ ไซรัสผู้น่ารัก ทุกท่าน
- ปี 2010 - ผมจำได้ว่าปี 2010
เพราะทุกอย่างที่ฉันใส่ และทรงผมฉัน
- ใช่ - ซึ่งเดี๋ยวนี้ไม่มีแล้ว
ไม่ว่าจะสำหรับฉันหรือใครๆ
- ตอนนั้นอายุ 17 ไหม - ใช่ค่ะ
ผมเลยอยากรู้จากคุณตอนนี้ว่า คุณมีมุมมองยังไง
ตอนนั้นคุณทำอะไรอยู่
คุณอยู่ที่ไหนตอนอายุ 17 ซึ่งคุณอยู่หลายที่เลยใช่ไหม
ชีวิตฉันตอนนั้น ถือว่าเป็นเด็กที่ยุ่งมากคนหนึ่ง
- ยังเล่นละครอยู่ - ค่ะ ฉันยังเล่นละครอยู่
ก่อนจะเลิกไป
ใช่ ฉันว่าฉันเพิ่งจะค้นพบ
ตัวตนของฉันจากตัวละครตัวนั้น
เพราะเกือบตลอดเวลาที่ฉันเป็นตัวเอง ฉันเล่นเป็นตัวละครตัวนั้น
และคล้ายกับว่า…
มันเปลี่ยนฉันไป ในแบบที่ฉันพัฒนา
ตัวละคร พอๆ กับที่ฉันพัฒนาตัวฉันเอง
ฉันรู้สึกเหมือนฉันผสานเข้ากับตัวละครตัวนั้น
คล้ายตัวละครตัวนั้นมีชีวิตขึ้นมา จนเกือบจะเป็นฉันตอนนี้
ใช่ ฉันเปลี่ยนไปมาก จากคนที่เคยนั่งกับคุณ
เมื่อหลายปีก่อน
แต่ก็ยังมีอีกเยอะที่ยังอยู่ และยังเป็นเหมือนเดิม
สำหรับผมมันเป็นประสบการณ์ที่ดีนะ แล้วสำหรับคุณล่ะ
- ฉันจำมันได้ แต่ฉันว่า… - เข้าใจพูดดีจัง
คืออย่างงี้ ฉันจำได้ว่ามีบางอย่าง
ที่ฉันคิดว่ามันเจ๋งสุดๆ ในสมัยปี 2010
แล้วตอนนี้พอเห็นตัวเองในรูป ตอนนั่งอยู่ข้างคุณ
ฉันไม่ต้องทำผมแบบนั้นอีกแล้ว
- ก็อาจจะเหมือนผม - หรือสวมกางเกงหนังขาบาน
ฉันแค่อยากให้คนรู้ว่า ฉันไม่ใช่ฮันนาห์ มอนแทนา
และฉันคิดว่าเงาของฮันนาห์ อย่างกระโปรงพองๆ กับรองเท้าดร.มาร์ติน
ฉันอยากให้ทุกคนรู้ว่าฉันไม่ใช่คนคนนั้น
ช่วงนั้นเป็นจุดเริ่มต้น หรือเป็นช่วงตั้งไข่
หรือคุณพาตัวเอง ออกมาจากตัวตนนั้นสักระยะหนึ่งแล้ว
ฉันว่าตอนฉันเจอคุณ ก็น่าจะ
หนึ่งหรือสองปีแล้วที่ฉัน…
- เบนเข็มไป - ใช่
ฉันไม่ค่อยได้ออกจากรายการมากนัก
แต่ก็เริ่มได้รู้ได้ลองบ้างแล้ว
และที่แน่ๆ ตอนเจอคุณน่ะ ฉันเมาไปแล้ว
ฉันดื่มไป หรืออาจจะสูบปุ๊นไป
และฉันจำได้แม่นว่า โปรดิวเซอร์ในกองถ่าย
พูดว่า "ผมบอกได้เลยว่าสิงโตตัวนี้ ไม่กลับเข้ากรงแล้ว"
เพราะฉันเพิ่งจะพบ ความไม่เชื่องในตัวฉัน
และฉันไม่เคยคิดถึงมันมาก่อน
"สิงโตตัวนี้ไม่กลับเข้ากรงแล้ว"
และฉันจำได้ว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป
ตอนฉันเริ่มสัมผัสประสบการณ์ชีวิต
- แล้ว… - ประสบการณ์ของเด็กอายุสิบเจ็ด
ใช่
คุณคิดว่าตัวเองตอนเด็ก เป็นคนเปิดเผยกว่านี้มาก
- ใช่ - คุณอยากเปิดเผย
เพราะรู้สึกว่ามันพิสูจน์ ว่าคุณจริงใจต่อตัวเอง ต่อโลก
ฉันรู้จักแค่นั้น
ฉันรู้จักแต่ความจริงใจ
พ่อแม่ฉัน แม่ฉัน ซึ่งเดี๋ยวคุณจะได้เจอ…
- ทิช - ทิช เธอมีแต่ความจริงใจ
เธอเป็นคนแบบอื่นไม่เป็น เว้นแต่เป็นตัวเธอเอง
แม่เป็นผู้หญิงที่อบอุ่นที่สุด
เป็นคนมีเสน่ห์ ร่าเริง และจริงใจที่สุด
และฉันคิดจริงๆ ว่าฉันได้แม่มา แต่ทุกสิ่งที่ฉันรู้สึก
ฉันเคยคิดว่ามีอะไรก็ต้องเล่าให้หมด เพราะมันคือความจริงใจ
แต่ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่าดอลลี่ ซึ่งเป็นแม่ทูนหัวของฉันทำได้ดีที่สุด
เธอคือดอลลี่
เธอเป็นตัวของตัวเอง แต่ก็มีหลายเลเยอร์
มันให้ความรู้สึกว่า
เรารู้สึกใกล้ชิดกับเธอมาก แต่เราไม่รู้สึกว่าเรารู้จักเธอเลย
ยังมีอะไรๆ ที่ทำให้เธอเป็นของสูงอยู่
- รวมทั้งเรื่องความสัมพันธ์ด้วย - งั้นมาคุยเรื่องดอลลี่กัน
เพราะมันยากที่จะพูดถึงดอลลี่ พาร์ตัน
- แล้วก็ปัดตกไป - เหมือนกับ "ดอลลี่ พาร์ตันนั่นอะนะ"
"ไม่ ไม่ใช่ดอลลี่ พาร์ตันนั่นอะนะ"
ความสัมพันธ์เริ่มต้นขึ้นตอนคุณยังเล็กๆ เลย
สามขวบ ห้าขวบ แปดขวบ
ฉันจำตอนเจอกันครั้งแรกไม่ได้แล้ว ฉันยังเล็กมาก
พ่อฉันกับเธอทำงานด้วยกัน สมัยยุค 90 แล้วจากนั้น…
ที่บอกว่า "ทำงานด้วยกัน" คือทัวร์คอนเสิร์ตด้วยกัน
ค่ะ พวกเขาเล่นดนตรีด้วยกัน และรู้สึกว่าพ่อจะร่วมทัวร์กับเธอด้วย
แล้วพอเธอเล่นเป็นป้าฉัน เธอเล่นเป็นแม่ทูนหัวฉันในละคร
มันลงตัวมาก
นี่คือที่ฉันบอกว่าตัวละครของฉัน
ซึมซับสู่ตัวตนที่แท้จริงของฉัน
มันมีส่วน
เพราะฉันกำลังพัฒนา
ความเป็นมนุษย์ปุถุชน ในช่วงกำลังสวมบทตัวละครตัวหนึ่ง
ส่วนหนึ่งของฉัน ซึ่งฉันไม่เคยแยกขาด
ส่วนหนึ่งของฉันคือตัวละครตัวนั้น
รวมถึงบางส่วนในความสัมพันธ์ ระหว่างฉันกับดอลลี่ด้วย
ฮันนาห์ มอนแทนาโด่งดัง ในเรื่องใส่วิกสีบลอนด์
และมีอีกหนึ่งบุคลิกที่เธอสามารถปิดได้
เธอเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาตอนกลางวัน และใช้ชีวิตซูเปอร์สตาร์ในตอนกลางคืน
และฉันรู้เลยว่านั่นคือสิ่งที่ดอลลี่ ทำมาเกือบตลอดทั้งชีวิต
เธอสวมวิกอยู่ตลอดเวลา และเธอกำลังสวม "ดอลลี่" อยู่
- ไม่เกี่ยวกับ… - เธอสวม "ดอลลี่" อยู่
ไม่เกี่ยวกับภาพที่แสดงออกมา จากตัวละครที่เธอสร้างขึ้น
คุณอธิบายเกี่ยวกับเธอได้เห็นภาพมาก
ผมคิดว่าผมรู้รอบแล้ว แต่ก็ยังไม่รอบซะทีเดียว
เล่าเรื่องที่เราฟังแล้วต้องลืมหายใจ
เกี่ยวกับดอลลี่หน่อย
- ผมว่าเรื่องแรกเลยคือดอลลีวูด - ใช่
เหมือนพวกเขาพิมพ์แบงก์กัน ตรงนั้นเลยใช่ไหม
ดอลลีวูด หนึ่งในเรื่องที่ฉันพอจะเล่าได้
คือเธอกินข้าวดอลลีวูดบ่อยมาก
ถ้าถามว่าอยากกินข้าวเที่ยงที่ไหนดี มันจะ…
เธอกินข้าวดอลลีวูด
ฉันคิดว่าเรื่องดอลลี่ ที่ฉันเล่าให้คุณฟังได้
โดยไม่ก้าวล่วงความสัมพันธ์ ของเรากับทุกคนคือ
เธอไม่กลัวการคุยเรื่องยากๆ เลย
ขอตัวอย่างการคุยเรื่องยากๆ หน่อย
เรื่องยากๆ ที่ฉันคุยกับเธอ
ฉันบอกเธอว่า "ไม่รู้จะเล่นที่งานแกรมมี่ดีไหม"
แล้วเธอก็บอกว่า "ต้องดีสิ เธอต้องเล่นที่งานแกรมมี่
และเธอจะไม่ใช่แค่โชว์ตัว แต่เธอจะต้องโชว์ฝีมือ
เธอจะต้องเป็นทุกอย่างที่บอกว่า คุณอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว"
และเธอพูดว่า "อย่าลืมเรื่องสวยล่ะ"
"ผมเผ้า เมคอัพ ทุกสิ่งอย่าง"
มันคือเกราะสำหรับเรา แล้วก็ทิ้งท้ายว่า
เธอมีวิธีพูดที่ดีนะ เธอพูดประโยคนี้กับฉันตลอด
"เธอเป็นเธอ ฉันเป็นฉัน แล้วเราจะเป็นเราด้วยกัน"
เธอไม่ได้บอกให้ฉันเป็นดอลลี่
ไม่ได้บอกให้ฉันทำตัวเลิศหรู ซ่อนอยู่หลังความระยิบระยับและทรงผม
เธอบอกให้ฉันเป็นฉัน
เรื่องของความแกลม ที่ฉันรู้สึกว่าน่าสนใจ
- เพราะฉันรู้ว่าคุณศึกษา… - คุณเรียกมันว่าแกลม
- ซึ่งก็คือการแต่งหน้า - แกลม
ใช่ แต่อย่างที่เราพูดกัน มันมีเจตนา
- เขาเพิ่งแต่งหน้าบอกบุญไม่รับให้ผม - มันแกลม
- เขามองผมเหมือน… - มันไม่ใช่การแต่งหน้า
"มันแกลม"
ผมขอโทษ
แต่คุณต้องเคยศึกษาฉัน ก่อนที่เราจะมาคุยกัน
ฉันยังศึกษาคุณเลย
และคุณดูไม่เปลี่ยนเลย มานานมากๆ
ดีหรือไม่ดีล่ะ
- ไม่ใช่ดีหรือไม่ดี ก็แค่ข้อเท็จจริง - ขึ้นอยู่กับว่าตอนแรกหน้าตาเป็นยังไง
ที่ฉันจะสื่อคือ
ฉันคุ้นกับการเตรียมตัวให้พร้อม
มันเป็นสิ่งที่ฉันทำมาตลอดชีวิต
เป็นสิ่งที่ฉันรู้ดีไม่แพ้เรื่องอื่นๆ ที่ฉันรู้
ซึ่งหมายถึงฉันใช้เวลาเตรียมตัว นานกว่าที่ฉันขับรถมาที่นี่อีก
ฉันรู้ว่าต้องเตรียมตัว นึกออกนะ
ผมขอถามคุณ "เดสตินี โฮป ไซรัส"
- ค่ะ - เกิดอะไรขึ้นกับชื่อนั้นล่ะ
- อะไรคือ "เกิดอะไรขึ้น" - ก็มัน…
มันเป็นรองเท้าที่ใหญ่มาก
แต่ผมเองก็ดิ้นรนเพื่อสิ่งนั้น
- ก็… - ที่บ้านเคยอธิบายเรื่องนี้กับคุณไหม
พ่อแม่ฉันคิดว่า พรหมลิขิตให้ฉันนำความหวังมาสู่โลก
- น่ารักจัง - มันน่ารัก
- แต่เป็นภาระหนักมากสำหรับเด็ก - หนักมาก และตอนนั้น…
ฉันคิดว่า
มันคือเจตนารมณ์ที่ตั้งไว้ตั้งแต่แรก ซึ่งเราไม่ได้มีเสมอไป
บางทีเจตนารมณ์ของการมีลูกก็แค่
"อยากรู้จังว่าหน้าตาฉันกับคู่ของฉัน ผสมกันแล้วออกมาเป็นยังไง" เฮ่!
เดี๋ยวผมออกไป
- ได้ยินว่าอูเบอร์รออยู่ - ใช่
ฉันว่าแล้วคุณต้องไม่อยู่
ฉันให้แม่ออกมาดีไหม
โอเค แม่ หนูพูดไม่ได้แล้ว หนูต้องทาปากแล้ว
แม่รับช่วงต่อได้ไหมคะ
ผมควรกังวลเรื่องแม่คุณมาไหม
ไม่ แม่รู้ว่าเรากำลังคุยกันเรื่องแกลม ถ้าพูดเรื่องแกลม
เราก็มีเรื่องคุยกัน
- ได้ยินอะไรแกลมเหรอ - แม่ได้ยินแล้ว
มีคนพูดว่า "แกลม" ใช่ไหม
- หวัดดี - ดีค่ะ
- เป็นไงคะ - คุณเป็นใคร
- ฉันโกหก
น่ารักจัง
ฉันบอกว่า "ฉันไม่กล้าหรอก" แต่เธอว่า "ปากหวานกับเขาหน่อย"
- ฉันว่า "สบายมาก" - ได้ผลนะ
นี่คือแม่ของคุณ
อะไร มันได้ผล
เค้าเรียกว่าการชักจูงความรู้สึก
มันได้ผลทุกที ผู้หญิงเราเก่งเรื่องนี้
- นั่งนี่ค่ะแม่ - โอเค
- ยินดีที่ได้รู้จักนะ - ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
ขอบคุณมากที่สละเวลา
ทั้งของลูกสาวคุณและของคุณ
ฉันไม่ยอมพลาดแน่
- ฉัน… - ไม่จริงเลย
- ไม่จริงก็ได้ - เธอพยายามจะชิ่งแล้ว
เมื่อคืนเธอโทรมาบอกว่า ไม่สิ ส่งข้อความมา
"เอ็มซีจ๊ะ หวังอย่างยิ่งว่าลูกจะเข้าใจแม่นะ
แม่คิดว่าแม่ไปหาเลตเทอร์แมน พรุ่งนี้ไม่ได้หรอก
- แม่สั่นไปหมดแล้ว" - ผมเองก็มีครอบครัว ผมเข้าใจ
ค่ะ
ทุกเรื่องของคุณที่ผมรู้มาน่าทึ่งมาก
เพราะต้องทำงานกับคนในครอบครัว
ลูกสาวคนเล็กของคุณ และต้องดูแล
ทั้งสองทาง ในหลายๆ แง่มุมของการดำรงชีวิต
และยังรักษาความเป็นกันเอง และความสุขเอาไว้ได้
มันน่าทึ่งและยิ่งใหญ่ มันพิสูจน์ตัวคุณ
ว่าแต่คุณทำยังไง
เธอต้องมีจุดที่แก้ไขไม่ได้บ้างสิ
คืองี้ค่ะ มีหลายครั้งที่แกก็ทำอะไรบ้าๆ
เหมือนที่เด็กทุกคนทำ
"เด็กทุกคนทำ" นั่นคือสิ่งที่คนมองข้ามไป
แต่ผมก็อ่านเจอมา ว่าเธอโดนเคอร์ฟิวจนถึงอายุ 20 เหมือนกัน
- ใช่ค่ะ - นั่นมันไร้มนุษยธรรมนะ
แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลจะมาสอบสวน
- ฟังนะ กฎมีไว้เพื่อแหกค่ะ - ถูกต้อง
แค่เพราะถูกตั้งกฏ ไม่ได้แปลว่าฉันจะทำตามนี่คะ
แต่บอกตามตรง นั่นคือเป้าหมาย ที่ฉันจะให้ไมลีย์อยู่บ้าน
ให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้
เพราะสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด คือการที่ลูกจะย้ายออกไป
เธอมีความพร้อมทางการเงิน ที่สามารถย้ายออกไปได้ก่อนอายุ 18 อยู่แล้ว
และเราเห็นเด็กๆ ในฮอลลีวูด ทำแบบนั้นกันเยอะมาก
แต่เธอไม่ทำ
เธอเลือกอยู่บ้าน ส่วนฉันก็เลือกว่า เรื่องไหนปล่อยไม่ได้และต้องยอมทะเลาะกับลูก
เอาล่ะทั้งคู่
เปิดห้องค่ะ ฉันต้องเตรียมตัวแล้ว
- อุ๊ยตายแล้ว - โทษนะคะ ต้องไปแล้วค่ะ
- จึ๋ย! - ก็นะ
- ต้องเผ่นแล้ว - ได้เวลาไปแล้ว
- แม่จะไปกับเขา - ผมรู้ว่าทุกอย่างที่นี่อยู่ในคลังสินค้า
ครั้งแรกที่ร้องเพลง "ฟลาวเวอร์ส" คุณอยู่ในตึกนี้
- ผมพูดถูกไหม - ค่ะ
แล้วทำไมถึงเป็นที่นี่ล่ะ
เล่าให้ฟังหน่อย มันสื่อถึงอะไร
และทุกอย่างที่คุณอยากเล่าเกี่ยวกับเพลงนี้
โอเค คำถามนี้ดี
ความพิเศษของ "ฟลาวเวอร์ส"
มันคือเรื่องราวและบทเพลง
ที่ฉันได้มา
เป็นเรื่องราวที่ซื่อตรง
และไม่ใช่ตั๋วลอตเตอรี่
บางครั้งเพลงพวกนี้ก็เป็นตั๋วลอตเตอรี่
- หมายความว่า - หมายความว่าอยู่ดีๆ ก็ร่วงใส่ตักคุณ
- เข้าใจแล้ว - อย่างเพลง "ปาร์ตี้อินดิยูเอสเอ"
นั่นคือตั๋วลอตเตอรี่
ในบรรดาคนทั้งปฐพี
พวกเขาแต่งเพลงนี้และเจอฉัน
และคิดว่าฉันเป็นกระบอกเสียงให้ได้ ไม่ได้ลึกซึ้งไปกว่านั้นเลย
และฉันว่าคุณก็จับได้ จากความกังวาลของเพลง
คุณจะจับได้ว่ามันลึกต่างกัน เมื่อเป็นเพลงอย่าง "ปาร์ตี้อินดิยูเอสเอ"
ไม่ใช่แค่เรื่องของเนื้อหา แต่ยังรวมถึงการไม่มีอารมณ์ร่วม
ในเพลงนั้นเลย
แต่เพลงอย่าง "ฟลาวเวอร์ส" ฉันมีอารมณ์ร่วมเต็มที่
ฉันอยู่ในทุกพยางค์ของมัน
สิ่งที่ผมชอบคือ
ธีมของมันเรียบง่ายมาก
มันไม่ใช่…
คุณไม่ต้องคิดลึกมากมาย
ก็เข้าใจได้ว่า "ใช่ แต่ฉันซื้อดอกไม้ให้ตัวเองได้"
แต่ในทางปฏิบัติ
มันเวิ่นเว้อมาก เมื่อต้องเมินอะไรแบบนั้น
ใช่ค่ะ จริงๆ แล้ว
ตอนเขียน "ฟลาวเวอร์ส" ฉันก็สองจิตสองใจกับท่อนคอรัสเหมือนกัน
ตอนแรกเราเขียนว่า
"ฉันกุมมือตัวเองได้ แต่ฉันรักตัวเองเหมือนที่เธอรักไม่ได้"
และนั่นอารมณ์จะเหมือนยุค 1950 ซึ่งมันเศร้ามาก
แล้วพอกลับบ้าน ฉันก็ยังสองจิตสองใจอยู่
ฉันตัดสินใจไม่ได้จริงๆ เพราะทั้งคู่รู้สึกจริงพอๆ กัน
ทั้งคู่รู้สึกมีชีวิตเหมือนกัน
และทั้งคู่รู้สึกพิเศษ และจริงใจต่อผู้คน
การได้รับความรักจากคนอื่นเข้ามา มันมีความต่าง
มีความรู้สึกที่แตกต่าง ของการซื้อดอกไม้ให้ตัวเอง
กับการได้รับมันจากคนที่ห่วงใยเรา
แต่ถ้าให้บอกว่าดีแค่ไหน… ฉันกลับไม่เคยคิดแบบนั้นเลย
ฉันไม่เคยคิดว่าจะต้องมองหา อะไรมากมายจากความสัมพันธ์
ที่จริงเราก็แค่มอบให้ตัวเอง แต่ก่อนอื่นเราต้องมี
ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ที่ดีกับตัวเอง
แต่คุณจะต้องรักที่จะเป็นคุณก่อน
แต่มันยังเน้นถึงสิ่งที่
คุณอาจพลาดไปในความสัมพันธ์นั้นด้วย
"ฉันซื้อดอกไม้ให้ตัวเองได้ ฉันกุมมือตัวเองได้"
"ใช่ แต่นั่นดูจะไม่ใช่สิ่งที่ฉันหวังไว้"
- ใช่ไหม ใช่เลย - ใช่
มันก็เลยดูน่าเศร้ากว่า
ฉันว่ามันเป็นเพลงเศร้าอีกเพลงหนึ่ง ที่ฉันเคยเขียน
คือการระบายเหรอ
ทำให้คุณอยู่ในสถานะที่ต่างไปใช่ไหม
บอกเลยว่าการเขียนมันให้ความรู้สึกหนึ่ง แต่การได้รับความรักอย่างสุดหัวใจ
มันรู้สึกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ฉันไม่เคยภูมิใจกับเพลง ที่ทำผลงานได้ดีขนาดนี้มาก่อน
และนั่นคือสิ่งที่เราคุยกัน ตั๋วลอตเตอรี่
เพราะมันคือการได้รับมา
มันรู้สึกแตกต่างเมื่อผู้คนเข้าใจมัน
- และกระแสตอบรับก็ล้นหลาม - ใช่
ทุกคนเป็นยังไงบ้าง สนุกไหมคะ
เยี่ยม!
เราเคยสุข
เคยเลอค่า
คล้ายดั่งฝันที่เปี่ยมราคา
แต่ก่อนใช่
แล้วกลับไม่
สร้างวิมาน
แล้วดูมันจมกองไฟ
ฉันไม่อยากจากเธอไป
ไม่อยากให้ผิดใจกัน
น้ำตาพลันรินไหล
แล้วก็นึกได้ว่า
ฉันอยู่ในอาไลอา
ฉันซื้อดอกไม้ให้ตัวเองได้
เขียนชื่อฉันบนผืนทราย
คุยกับตัวเองทุกโมงยาม
เรื่องที่เธอไม่รู้ความ
ฉันพาตัวเองไปเต้นรำได้
ฉันกุมมือฉันเองได้
ฉันรักตัวเองได้ มากกว่าเธอ คนดี
ทาสีเล็บ แดงเชอร์รี่
เหมือนสีกุหลาบ ที่เธอทิ้งไว้
ไม่รู้สึกผิด ไม่คิดเสียใจเลยคนดี
ให้อภัยทุกๆ คำที่เธอพูดมา
แต่ฉันจะไม่ลืม
ฉันไม่อยากจากเธอไป ที่รัก
ไม่อยากให้เราผิดใจกัน
น้ำตาพลันรินไหล
แล้วก็นึกได้ว่าฉันอยู่กับพวกคุณทุกคน
ฉันซื้อดอกไม้ให้ตัวเองได้
เขียนชื่อฉันบนผืนทราย
คุยกับตัวเองทุกโมงยาม
เรื่องที่เธอไม่รู้ความ
พาตัวเองไปเต้นรำได้ทั้งคืน
ฉันกุมมือตัวเองได้
เพราะฉันรักตัวเองได้ มากกว่าเธอ
รักได้มากกว่า ฉันรักตัวเองได้มากกว่า คนดี
รักได้มากกว่า
ฉันไม่อยากจากเธอไป จริงๆ
ไม่อยากให้เราผิดใจกัน
น้ำตาพลันรินไหล แล้วก็นึกได้ว่า
ฉันซื้อดอกไม้ให้ตัวเองได้
เขียนชื่อฉันบนผืนทราย
คุยกับตัวเองทุกโมงยาม
เรื่องที่เธอไม่รู้ความ แต่เธอจะไม่มีวันรู้
พาตัวเองไปเต้นรำได้
ฉันกุมมือตัวเองได้
ใช่ ฉันรักตัวเองได้มากกว่า
ใช่ ฉันรักได้มากกว่า เธอรัก
กว่าเธอรัก
มีคำหนึ่ง ผมได้ยินคุณพูด แต่ผมยังไม่ค่อยเข้าใจ
"ฉันเป็นคนสร้างสรรค์ แต่ฉันก็รู้ว่าฉันถูกสร้างมา" และ…
- เราทุกคน - ใช่
อธิบายหน่อย เป็นยังไง มันหมายถึงอะไร
ฉันเกิดมาสร้างสรรค์ ฉันรู้ตัว
ตั้งแต่เด็ก ฉันแต่งเพลง ฉันวาดอะไรที่เป็นนามธรรมและดูคลุมเครือ
ฉันมีความคิดสร้างสรรค์
แต่ก็มีด้านหรือบุคลิกที่ต่างออกไป สำหรับตัวฉันและทุกคน
บางด้านก็แสดงให้คนบางคนเห็น
บางด้านไม่เคยแสดงให้ใครเห็นเลย
และฉันทำแบบนั้น
เมื่อปฏิสัมพันธ์กับผู้คน
แต่ขอบอกชัดๆ ก่อนว่า บุคลิกเหล่านี้ไม่ได้เป็นอีกตัวตนหนึ่ง
มันเป็นแก่นแท้ของฉันที่เติบโตขึ้น
เป็นธรรมชาติของฉัน เป็นสิ่งที่ฉันเป็น
มันไม่ใช่พื้นที่สำหรับหนีความจริง
แต่เราล้วนรู้ว่า
มีหลายอย่างที่เป็นจริงได้ในคราวเดียวกัน แม้ว่ามันจะขัดแย้งกัน
เราคุยถึงช่วงแรกๆ ของชีวิตธุรกิจการแสดงของคุณได้ไหม
ทั้งหมดของฮันนาห์ มอนแทนา ช่วยขยายความหน่อย
คุณอายุเท่าไหร่
มีการออดิชั่นครั้งหนึ่ง และเขาบอกว่า "ไม่ คุณยังเด็กเกินไป"
แล้วเกิดอะไรขึ้น
เขาจ้างคนที่แก่กว่า หรือเลื่อนการผลิตรายการออกไปก่อน
ใช่ค่ะ ตอนแคสติ้งครั้งแรก
พวกเขาไม่ได้จ้างฉัน แล้วก็ถ่ายตอนทดสอบกับผู้หญิงอีกคน
แล้วก็ฉายให้คนดู
- ให้เด็กๆ ดู - กลุ่มเป้าหมาย
- แต่เธอมัดใจเด็กไม่ได้ - พวกเด็กตัวดี
ใช่ไหม เด็กๆ ไม่ชอบ รักเด็กพวกนั้นจัง
แล้วจากนั้น ฉันอยู่บ้านที่เทนเนสซี กำลังเป็นสาว
พยายามให้เขี้ยวงอกออกมา
- ตอนนั้นยังเป็นนักเรียนอยู่ - ใช่ค่ะ
ใช่
แล้วพวกเขาก็โทรมาบอกว่า "กลับมาก่อน"
ตอนบอกว่า "ทั้งครอบครัว ย้ายจากเทนเนสซีไปแอลเอ"
ตอนนั้นมีใครบ้าง
ตอนแรกก็มีแค่ฉัน… แม่กำลังทำใจกับเรื่องนี้อยู่
ความทรงจำฉันแย่มาก เพราะฉันสืบทอดความหลงตัวเอง
มาจากพ่อ จนฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่ๆ น้องๆ เลย
ยกเว้นเรื่องที่ตัวเองกำลังทำอยู่
- ว้าว - ฉันเลย… ใช่ค่ะ
แต่ไม่เป็นไร
ฉันกำลังจะย้ายไปแอลเอ ฉันรู้อยู่แค่นั้นเลย
และด้วยความที่เด็กมาก ฉันเลยตื่นเต้นไปหมด
ฉันจะได้ออกดิสนีย์แชนแนล เพราะฉันเคยดูมา
ไม่ห่วงที่ต้องทิ้งโรงเรียน ทิ้งเพื่อนๆ เหรอ
ฉันตื่นเต้นมาก และฉันไม่ชอบไปโรงเรียนอยู่แล้ว
ฉันเคยโดนพวกอันธพาล รุมแกล้งหนักมาก
แกล้งเรื่องอะไรกัน
ตอนฉันอยู่ป.หก มันยากมากที่จะ…
ยากมากกับการเป็นสาวม.ต้น
คุณมีลูกชายใช่ไหม
การมีลูกสาว
จะคนละโลกกันเลย
พอขึ้นม.ต้น ก็อีกนั่นแหละ ฉันยังดูไม่ดีเท่าไหร่
ฉันตัวเล็กมาก
เด็กผู้หญิงที่ตัวใหญ่กว่า จะชอบมากดดันฉัน
ชอบพูดอะไรแรงๆ ทำตัวแรงๆ
ฉันเลยไม่กล้าเข้าห้องน้ำที่โรงเรียน
เพราะกลัวว่าพวกอันธพาล จะมาซ้อมฉัน
ฉันเลยไม่มีประสบการณ์ดีๆ ที่โรงเรียนเลย
แต่พอไปถึงที่นั่น เอาละ นี่ดิสนีย์
และเรื่องจริงที่น่าทึ่งก็คือ
มันเป็นการผลิตรายการ ที่ประสบความสำเร็จสูงสุด
เป็นรายการโทรทัศน์ ครั้งประวัติศาสตร์ของพวกเขา
อาจจะเหนือกว่ามิกกี้ เมาส์ด้วยซ้ำ
เป็นสินค้าที่มีมูลค่ารวม
กว่าหนึ่งพันล้านเหรียญ
แล้วตอนไหนกันที่คุณคิดว่า "ฉันมันโชคดี"
แล้วก็เริ่มรู้ตัวว่า "คนพวกนี้กำลังใช้จมูกฉันหายใจ"
ฉันไม่ได้คิดว่ามีใครกำลังใช้จมูกฉันหายใจนะ
ฉันยังไม่ประสีประสากับเรื่องนั้นเลย
ฉันกับแม่ เราไม่ได้คำนวณแบบนั้น
ฉันเลยไม่รู้ถึงอำนาจที่ฉันมี จนกระทั่งฉันโตขึ้น
- ฉันไม่รู้เลยจริงๆ - สนุกไหม งานหนักเลยใช่ไหม
อย่างที่บอกค่ะ มันสนุกและยากมาก
แต่มันเป็นทั้งสองอย่าง
วันก่อนมีคนถามฉัน
ตอนไปกินมื้อค่ำกับเพื่อนๆ
เราเล่นเกมกัน โดยถามคำถามลึกๆ แบบนี้แหละ
และมีคนถามฉันว่า ชีวิตสมบูรณ์แบบของฉันเป็นแบบไหน
ชีวิตสมบูรณ์แบบของฉัน ก็คงเป็นเหมือนบทสรุปในละครที่ฉันเล่น
เป็นคนธรรมดาตอนกลางวัน เป็นซูเปอร์สตาร์ตอนกลางคืน
และความปรารถนาข้อนึงของฉัน คือได้ท่องโลกแบบไม่มีใครรู้จัก
ได้เดินเล่น สัมผัสเมืองต่างๆ
ที่ฉันเคยไป ตอนไปทัวร์คอนเสิร์ต
นั่นเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบของฉัน ได้เป็นตัวเองอย่างตอนนี้
แต่ได้ท่องเที่ยวโดยไม่มีใครรู้จัก
ผมเคยได้ยินหลายคนให้สัมภาษณ์ว่า
"พ่อเป็นฮีโร่ของฉัน"
แต่ที่บ้านผมไม่ได้เป็นแบบนั้น
คุณล่ะ เคยรู้สึกว่าพ่อเป็นฮีโร่หรือเปล่า
เอาตรงๆ แม่คือฮีโร่ของฉัน
แล้วส่วนพ่อ
ฉันรู้สึกเป็นพระคุณสำหรับ
อย่างแรก ยีนของเขา
พ่อฉันผมสวย ฉันได้ผมพ่อมา
และเขามี
ความสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่บน พื้นฐานความเป็นจริงและเป็นธรรมชาติ
และคงเส้นคงวาเสมอ แม้จะดังมากแล้วก็ตาม
ฉันรู้สึกเป็นพระคุณที่ฉันสามารถ
ดูเขาเป็นแบบอย่างได้
เขาเหมือนเป็นคนมอบแผนที่ให้ฉัน
แผนที่ที่บอกว่าต้องทำอะไร ไม่ต้องทำอะไร
เขานำทางฉันทั้งสองด้าน
และฉันตระหนักว่า
เขากับฉันถูกเลี้ยงดูมาไม่เหมือนกัน
วิธีที่พ่อฉันถูกเลี้ยงมา
เขาโตมาอย่างเด็กยากจนในเมืองที่เล็กมากๆ
พ่อแม่หย่าร้างตอนที่เขายังเด็กมาก
พ่อฉันมีวัยเด็กที่ยากลำบากมาก
แต่วัยเด็กของฉันจริงๆ แล้ว
เราแค่พูดไปว่ามันยากลำบาก ต้องต่อสู้ดิ้นรน
แต่ก็แค่การส่งการบ้าน และฝึกเล่นบทยากๆ
แต่ไม่ได้ถึงกับอด ไม่มีใครรัก
ฉันโตมาในบ้านใหญ่โตโอ่อ่า แต่พ่อฉันไม่มีอะไรแบบนั้น
ฉันเลยรู้สึกสงสารและเห็นใจเขา
ตอนเป็นเด็กมาก
แต่วัยเด็กเขาได้พัฒนาไปสู่ การสร้างลูกผู้ชาย
อย่างที่เขาเป็นตอนนี้ ซึ่งฉันรักมาก
งั้นเขาก็เป็นพื้นฐานสำคัญ
พอๆ กับแม่ของคุณ ในช่วงแรกที่คุณทำงาน
และได้เครดิตไป
ครึ่งหนึ่ง หรือพอๆ กับ ที่แม่คุณได้หรือเปล่า
มันไม่เหมือนกัน เปรียบเทียบกันในลักษณะนั้นไม่ได้
อื้ม
ถ้าไม่มีพ่อ ฉันรู้ว่า…
ไม่ใช่แค่ฉันจะไม่ได้ลืมตามาดูโลก ไม่ได้มานั่งบนเก้าอี้ตัวนี้
แต่ตัวตนของฉันในฐานะคนคนหนึ่ง ก็จะไม่มีอยู่จริงเหมือนกัน เพราะ…
พ่อฉันในฐานะนักสร้างสรรค์ และในฐานะศิลปิน ในแบบที่สมองเขาทำงาน
ทำให้ภายในใจฉันรู้สึกปลอดภัยอยู่เสมอ
เพราะบางไอเดียของเราคล้ายคลึงกันมาก
จนฉันรู้สึกว่ามุมมองต่อชีวิต และความจริงของเขา
ตกทอดมาถึงฉัน มากกว่าวิธีที่ฉันถูกเลี้ยงดูมา
ซึ่งจริงๆ แล้วแม่เป็นคนเลี้ยงดูฉัน
เป็นไปไม่ได้เหรอ ที่ทั้งพ่อและแม่มีบทบาทเท่าเทียมกัน
ในชีวิตของคุณ
ซึ่งมีใครคนใดคนหนึ่งอยู่ใกล้ๆ เสมอ
ในขณะที่ความเป็นผู้ใหญ่ ค่อยๆ พัฒนาขึ้น…
มันไม่ใช่แค่ความใกล้ชิดค่ะ
ฉันว่ามันคือสมรรถภาพ ที่แม่ฉันถูกเลี้ยงดูมา
จากครอบครัวที่งดงามและสมบูรณ์พร้อมด้วย
ที่จริงแม่ฉันถูกรับเลี้ยงมา แม่คือคนที่ถูกเลือก
และพ่อแม่ของแม่มีลูกไม่ได้
พวกเขาก็เลยต้องการเธอ ยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก
แม่ฉันก็เลยมาสู่โลกนี้ ด้วยการเป็นที่ต้องการ
และเป็นที่รัก และได้มีชีวิตที่งดงามที่สุด
ยายฉันจะคอยตามใจทั้งกับแม่และกับฉัน จนเราแทบเสียคน
แต่พ่อฉันไม่เป็นแบบนั้น
ผมว่าน่าสนใจนะ ที่เป็นอะไรซ้อนๆ กันขนาดนี้
เพราะไม่ใช่แค่แม่ที่เป็นคนสำคัญ
แต่แม่ของแม่ก็สำคัญ
ยายคือทุกอย่าง ฉันสักรูปยายไว้ที่แขนฉัน
- รูปนั้นเหรอ - ท่านคือทุกอย่าง นั่นยายฉัน
ยายจ๋าของฉัน ท่านดูแลแฟนคลับฉันจนท่านเสีย
ท่านตอบจดหมายทุกฉบับ แฟนคลับส่งมาให้ฉัน
จนกระทั่งท่านเสีย ทุกๆ วัน ทั้งวัน
แต่ยังไงก็ตาม ก็เป็นอันต้องยุติ
โดยไม่มีความบาดหมางกับพ่อของคุณ
เป็นแค่วิถีที่ต้องดำเนินไป
ใช่ ฉันคิดว่าสิ่งที่งดงามก็คือ
ความช่วยเหลือที่พ่อแม่ฉัน มีให้กับลูกๆ และฉันรู้ดี
พ่อแม่ฉันคอยช่วยเหลือ และเสียสละเพื่อเรามหาศาล
สิ่งใดที่เราฝันถึง พวกเขาจะทำให้มันเป็นไปได้
ที่ว่าเลิกเมาล่ะ หมายถึงอะไร
บางครั้งฉันก็หยิบจ๊อยของแม่มาสูบสักปื๊ดนึง
นานๆ ที เพราะมันแรงเกิน
แม่ฉันทำให้วิซ คาลิฟาต้องเรียกพี่ เพราะปุ๊นของเธอแรงมาก
ที่จริงฉันขอถอนคำพูด
ฉันไม่สูบปุ๊นของแม่อีกแล้ว เพราะวันก่อนฉันไปที่บ้านเธอ
อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันสูบปุ๊นของเธอ เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน
ฉันเดินเข้าไป และสูบปื๊ดเล็กที่สุดในชีวิต
แต่ฉันขับรถไม่ได้ไปสามวัน
- จำตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ - จึ๋ย!
ตอนคุณอาศัยอยู่ด้วย เธอก็สูบตลอดเลยเหรอ
เปล่า จริงๆ แล้วคือเราได้ปุ๊นมา
ระหว่างที่ฉันออกทัวร์
ฉัน นักเต้นประกอบ วงดนตรีและทุกคน
ฉันบอกแม่เป็นการส่วนตัวว่า "หนูว่ามันอาจจะดีสำหรับแม่ก็ได้"
แม่ฉันเป็นคนขี้กังวล เธอนอนไม่หลับ
แถมเป็นคนขี้หงุดหงิดอยู่แล้วด้วย
ฉันเลยว่า "แม่ต้องชอบแน่ค่ะ"
เธอตอบว่า "ก็ได้ แต่อย่าบอกใครนะ
เพราะแม่เป็นผู้หญิงคริสเตียนที่ดี แม่อยากแน่ใจว่า…"
แต่นางชอบมากค่ะ
นางสนุกมาก และเริ่มสูบปุ๊นตั้งแต่นั้นมา
โอเค ทีนี้ก็เลยคิดว่าจะเลิกเมา
คุณเลิกเมาแล้ว แต่มีสูบจ๊อยบ้างเป็นครั้งคราว
มากสุดคือสูบจ๊อยบ้างเป็นครั้งคราว
แต่ก็ยังไม่ได้สูบเลย
ฉันแกล้งทำเป็นเท่ใส่แม่ไปอย่างงั้นเอง
- แต่ฉันไม่ได้สูบสักนิดเลย - ว้าว กลับตาลปัตรหมดเลย
ฉันคิดว่าซีบีดีจะช่วยฉันได้จริงๆ
- แล้วมีผลยังไง - โบ๋เบ๋ ไม่ช่วยอะไรเลย
นั่นคือประเด็น เพื่อนฉันทุกคนที่สูบ…
แม่ฉัน "เพื่อนที่สูบปุ๊น" คุณแม่ค่ะ
แม่ถามตลอดว่า "มีดีตรงไหน"
ฉันแบบ "มันก็คือปุ๊น แต่มันไม่เมา"
- เธอก็แบบ "ไร้ประโยชน์" - ใช่
แต่มันก็ช่วยได้บางเรื่อง
แต่ควันทุกชนิด ไม่เกี่ยงว่าคุณจะสูบอะไร
มันก็ยังระคายเคืองปอด และหลอดอาหารอยู่ดี
ทำให้นึกถึงวลีที่เพื่อนผม พอล แชฟเฟอร์รักมาก…
รักพอล
- "คอเวกัส" - ใช่
และอีกอย่าง พอลชอบประสบการณ์
ที่คุณ เขา และบิล เมอร์เรย์ทำงานด้วยกัน
ฉันก็ชอบค่ะ
เราต้องร้องเพลงที่วอชิงตันด้วยกัน
- ผมก็อยู่ - คุณก็อยู่
ฉันไม่เคยสูบปุ๊นก่อนขึ้นเล่นคอนเสิร์ตมาก่อน
ผมจำได้ คุณขึ้นไปประกาศอย่างภาคภูมิ ว่าคุณไปไกลแล้ว
แต่เป็น… เป็นอะไรก็ไม่รู้ วันนั้นฉันถึงทำแบบนั้น
ฉันไม่รู้เลย
- จำได้ไหมว่าฉันลืมเนื้อร้องเยอะมาก - จำไม่ได้
แต่พอล แชฟเฟอร์พูดแค่ว่า
"เดี๋ยวเราเล่นอีกรอบ"
- แล้วเราก็เริ่มกันใหม่ - อ๋อ! ตอนนั้น ผมจำได้
ฉันไม่เคยทำแบบนั้น
ครั้งเดียวที่ฉันเคยลืมเนื้อร้อง
ครั้งนี้ก็แย่เหมือนกัน ฉันเล่นที่คาร์เนกี ฮอลล์กับโบโน่
- แย่มากๆ - ฉันเลือกเมาเละในคืนก่อนหน้านั้น
แล้วฉันก็พูดว่า ถ้าฉันเขียนหนังสือ
ฉันจะตั้งชื่อว่า "แล้วฉันก็ไม่ได้ข่าวโบโน่อีกเลย"
เพราะมันเหมือนที่ที่คุณ… ประมาณว่า คราวนี้แหละ
เหมือนคุณทำได้แล้ว
คุณได้มาที่คาร์เนกี ฮอลล์ แสดงกับโบโน่
แล้วฉันก็เลือกเมาเละซะงั้น
นั่งคุยกับคุณตรงนี้ ผมได้ยินเสียงหลายๆ คน
ที่ทำให้ผมนึกถึง นักร้องหญิงคนโน้นคนนี้ที่ผมรู้จัก
แต่ผมสงสัยว่าตอนคุณเป็นเด็ก คุณเคยได้ยินเสียงใคร
แล้วคุณก็ร้องเพลงอยู่ในใจบ้าง
- ก็… - ไม่จำเป็นต้องเป็นคุณก็ได้
คุณอาจกำลังเลียนแบบใครบางคน
เดาว่าเราทุกคนก็เหมือนค็อกเทล
ของทุกสิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้เรา
- สตีวี นิกส์ เยอะมาก - อื้ม
และทีน่าก็เยอะ
ดอลลี่ ชัดเลย
พอโตมา ฉันไม่เหมือนเซลีน ดิออนเลย
- ฉันก็อยากนะ แต่ฟังยังไงก็… - บริททานี ฮาวเวิร์ดล่ะ
รักเลย บริททานี ฮาวเวิร์ด ตอนนี้ทำงานกับชอว์น เอเวอเรตต์
ซึ่งทำอัลบั้มให้แอละแบมา เชกส์อยู่
บริททานี ฮาวเวิร์ด หนึ่งในนักร้อง นักแต่งเพลงคนโปรดของฉัน
- เจนิส จอปลิน - อยู่แล้ว
ฉันคัฟเวอร์เจนิส จอปลิน ตอนที่ฉันแสดงให้คนเป็นแสนดู
ตอนเห็นแฟนๆ จะสนุกมาก
เพราะบางคนมาเพื่อดูฉัน ร้องเวอร์ชั่นที่ต่างออกไป
บ้างก็มาดูคนที่พวกเขาโตมาด้วยกัน
บ้างก็อยากฟัง "ปาร์ตี้อินดิยูเอสเอ"
บ้างก็อยากฟังของใหม่ ที่ยังไม่เคยปล่อย
บ้างก็ชอบที่ที่ฉันไปเล่น
และบ้างก็ชอบคัฟเวอร์ เพราะจะได้เจอกับงานดนตรีใหม่ๆ
ไม่ต้องดูที่ไหนไกล ดูในบ้านเลตเทอร์แมน
ผมอยู่ในห้อง เปิดไฟสลัวๆ
และบังเอิญได้ยินคุณ
ร้องคัฟเวอร์
ผมตะโกนลั่นเลย
"ตายโหงละ"
แล้วเรจิน่าภรรยาผมก็วิ่งเข้ามา ก็ไม่เชิงวิ่งหรอก
เธอถามว่า "เกิดอะไรขึ้น ผมตอบ "เธอคัฟเวอร์พิงก์ ฟลอยด์"
และผมว่า "ไม่มีใคร" ขอโทษนะ
"ไม่มีใครคัฟเวอร์พิงก์ ฟลอยด์"
ฉันคัฟเวอร์เพลงนั้นตอนอยู่ที่เวกัส
มันอาจเป็นสิ่งที่ฉันไม่ควรทำ
ที่งานเวกัส ไอฮาร์ทเรดิโอเลย
ไม่ ทำไมล่ะ
เพราะ… ฉันก็จำไม่ได้ ว่าใครก่อนหน้าฉัน
แต่มันจะประมาณว่า
"และถัดจากจัสติน ทิมเบอร์เลค น่าตื่นเต้นมาก
ไมลีย์จะมาร้องเพลง ที่ไม่มีใครในหมู่พวกคุณสนใจเลย"
- ขอร้องเลย มันพูดถึงผมยังไง - รู้ไหมล่ะ ฉันทำเพื่อคุณ
- ขอบคุณมากเลย - มีคนในห้องใต้ดินกำลังดูอยู่
บางครั้งคุณได้ยินเสียงพิงค์ ฟลอยด์ แต่ที่คุณไม่เคยได้ยินคือ
"ให้ตาย เธอเป็นส่วนหนึ่งของพิงก์ ฟลอยด์"
ฟังนะ ฉันร้องเพลง "อะ บอย เนมด์ ซู"
ตอนกำลังทัวร์อัลบั้มแบงเกิร์ซ ในอเมริกาใต้
- แล้วก็เป็นไปตามที่คิดค่ะ - อือ
มันไม่ดังเอาซะเลย
มันอยู่ในยุคที่ฉันขี่ฮอตดอกยักษ์
และเล่นกระดานลื่นผ่านลิ้นตัวเอง
แล้วก็พักมาร้องเพลง "อะ บอย เนมด์ ซู"
ในที่ที่มีกำแพงด้านภาษา
มุกมันก็เลยแป้กไปด้วย
ผมคิดว่ามัน…
เชื่อว่ามันน่าชื่นชมนะ เพราะทุกครั้ง
ที่ไปดูศิลปินแสดงดนตรีของศิลปินคนนั้น
ช่างน่าดีใจที่มีสิ่งนี้สิ่งนั้นโปรยปรายลงมา
ผมนี่อึ้งไปเลย
คุณคือ
หนึ่งในไม่กี่คน หรือไม่ก็เป็นชายแท้เพียงคนเดียว
ที่มาร่วมงานแบบนี้
เฉพาะผู้ที่ได้รับเชิญ
และดูเหมือนคุณจะต้องเป็นเกย์ ถึงจะได้รับเชิญ
และเดวิดอีกคนที่ฉันชอบมากๆ คือเดวิด เบิร์น
เขาขอให้ฉันไปร่วมในอัลบั้ม "สต็อป เมคกิ้ง ซีนส์"
พวกเขาจะออกอัลบั้มนี้ และจะให้คนไปคัฟเวอร์เพลงต่างๆ
แต่ตามเคย ฉันชอบทำตามแบบของฉัน
ฉะนั้นไม่ใช่แค่ไปคัฟเวอร์ แต่ฉันเขียนมันใหม่ด้วย
และ… ไม่ ฉันเขียน
และฉันตีความมันประมาณว่า
เดวิด เบิร์นเล่นเป็นจอห์นนี่ แคช ที่กำลังเล่นเป็นไคลี มิโนก
นั่นแหละเวอร์ชั่นนี้
และเราจะเล่นให้คุณฟัง
ดูเหมือนว่าฉันรับความจริงไม่ได้
ร้อนรุ่ม กระวนกระวาย คอยแผดเผาใจ
ฉันนอนไม่หลับ
เพราะเตียงฉันลุกเป็นไฟ
อย่าแตะฉัน ที่รัก บอกเลยว่าฉันไม่น่าไว้ใจ
ไม่ ดูเหมือนฉันรับความจริงไม่ได้ ไม่ ไม่ ไม่
ร้อนรุ่มกระวนกระวาย คอยแผดเผาใจ
ฉันนอนไม่หลับ
เพราะเตียงฉันลุกเป็นไฟ
ไม่ อย่าแตะฉัน ที่รัก
บอกเลยว่าฉันไม่น่าไว้ใจ
ถ้าคุณรู้จักเพลงนี้ นี่เป็นท่อนปกติ
นักฆ่าโรคจิต เธอคิดอย่างไร
หนีไปเสียดีกว่า
ท่อนใหม่ของฉัน
ฉันรักเธอ นักฆ่าโรคจิต
และจะรักไปชั่วชีวิต ไม่มีวันจะหนีเธอไป
ไม่มีวันจะหนีไป
ฉันรักเธอ นักฆ่าโรคจิต
และจะรักไปชั่วชีวิต ไม่มีวันจะหนีเธอไป
ฟังสำเนียงเทนเนสซีเฟรนช์ค่ะ
สิ่งที่ฉันทำ คืนนี้
สิ่งที่ฉันพูดออกไป ในคืนนี้
ในคืนนี้
เติมความหวังให้ใจฉัน
พุ่งไปสู่ความโชติช่วง
สิ่งที่ฉันทำ
คืนนี้
เย้ เย
ฉันรักเธอ นักฆ่าโรคจิต
และจะรักไปชั่วชีวิต ไม่มีวันจะหนีเธอไป
ไม่มีวันจะหนีไป
ฉันรักเธอ นักฆ่าโรคจิต และจะรักไปชั่วชีวิต
ไม่มีวันจะหนีเธอไป ไม่มีวันจะหนีไป
ฉันไม่มีวันจะหนีไป
ขอบคุณมากค่ะ
คุณจะร้องท่อนของเดวิด เบิร์นใช่ไหม
ผมไม่รู้หรอกว่าพวกคุณเป็นใคร
ผมไม่รู้ว่าคุณเข้ามาได้ยังไง แต่คุณเข้าใจ
ว่าคุณโชคดีแค่ไหนที่ได้รู้เห็นสิ่งนี้ใช่ไหม
ใช่
เป็นงานดนตรีที่ไพเราะมาก เป็นผู้หญิงที่น่ารัก
และดีใจมากที่ได้รู้จักทิช
รู้สึกสนุกมาก
ตอนที่นั่งอยู่ตรงนั้น
กำลังคิดว่าเราน่าจะเป็นเกย์
เดี๋ยวจะไปทดสอบดู แล้วจะกลับมาบอก
- พระคุ้มครอง - ขอบคุณ
ไมลีย์ ไซรัส
ด้วยความเรียวของขากางเกง ฉันก็นึกอยู่แล้ว
ดีใจที่คุณทันมุกฉัน
ปาล์มสปริงส์อยู่ห่างไปสองชั่วโมง คุณเริ่มใหม่ได้เลยค่ะ
คำบรรยายโดย ปาริชาติ ชัยพิกุล