Ty miałeś przedstawić mnie, ale to ja przedstawię ciebie.
Jest z nami David Letterman.
David Letterman zaprosił mnie do swojego programu,
ale jako że wszystko robię po swojemu,
to ja zaprosiłam go na swój występ.
I oto jesteśmy.
Jak bardzo mogę zaszaleć podczas tego koncertu?
Dać się ponieść na maksa?
Dobra.
MOJEGO NASTĘPNEGO GOŚCIA NIE TRZEBA NIKOMU PRZEDSTAWIAĆ – ZAPRASZA DAVID LETTERMAN
Kiedyś się bałam, że mnie zwolnią, a teraz tylko na to czekam.
Za każdym razem, gdy mi tym grożą,
myślę sobie: „Dzięki Bogu”.
Nie zależy mi. Po co się na to godzę?
„Wiesz co? Odwołujemy to”.
To istne spełnienie marzeń.
Niech odwołują, ile wlezie.
Czy kiedykolwiek zrezygnowałaś z czegoś, a potem tego żałowałaś?
A może zgodziłaś się na coś, nad czym ubolewałaś?
Prawie zrezygnowałam z tej rozmowy.
Mówię poważnie.
- Zawsze wiem… - Czemu chciałaś się od tego odwieść?
Bo staram się…
ostrożnie podchodzić do takich wywiadów.
Dlatego postanowiłam udzielić go w takim miejscu jak Chateau,
w niejako moim drugim domu i w autentycznej atmosferze,
bo chcę się czuć bezpiecznie.
Przez większość mojego życia nie czułam się bezpiecznie
z powodu tłumów
i fanów ścigających mnie po koncertach.
Mówi się, że „przedstawienie musi trwać”,
ale teraz wiem,
że może, ale nie musi.
Nie mogę już kierować się zasadą, że „przedstawienie musi trwać”.
Tak było z rozdaniem nagród Grammy.
Po próbie generalnej dzień przed galą zapytano mnie o opinię.
Powiedziałam, że raczej wystąpię.
Wyglądali, jakby mieli zwymiotować.
Pytali, jak to „raczej”?
„No wiecie, tak mi się wydaje”.
Nie wierzyli, że to mówię,
bo „Flowers” miało być gwoździem programu.
Mój występ był kluczowy.
To rozdanie nagród Grammy
przypominało ogromną celebrację kobiet w branży muzycznej.
Przyjaźnisz się z tymi kobietami? Spotykacie się?
Przyznam, że zbytnio się nie udzielam.
Nie przynależę do społeczności artystek i celebrytek.
Nie czuję się wśród nich swobodnie.
Są jednak pewne artystki…
jak Beyoncé, którą znam tak jak ciebie.
„Znamy się” od wielu lat.
Kiedy miałam jakieś 15 lat,
wystąpiłam z Beyoncé i innymi dziewczynami.
Wciśnięto mnie pomiędzy Rihannę a Queen Bey,
dwie dorosłe, piękne, wysokie i olśniewające kobiety
w wieku zbliżonym do mojego obecnego.
Tymczasem ja, maciupeńka z trądzikiem i aparatem na zębach,
stałam obok Mariah Carey, ociekającej w diamenty.
Beyoncé była dla mnie bardzo miła.
Po samym tym doświadczeniu
wytworzyła się między nami głębsza więź.
Nigdy o tym nie rozmawiałyśmy, więc może nasza więź
jest silniejsza niż ta pomiędzy mną a Beyoncé,
ale jej życzliwość i konsekwencja wiele dla mnie znaczy.
W pewnym sensie jestem więc częścią społeczności,
ale dla mnie liczy się jakość, nie ilość.
Wiem, że to program o tobie, ale przypomniała mi się pewna historia.
- Znasz Johnny’ego Carsona? - Oczywiście.
Dla mnie Johnny Carson…
Gdy zadebiutowałem w Tonight Show,
nie mogłem uwierzyć, że siedzę naprzeciwko niego.
Czułem się tak, jakbym rozpoznał
Abe’a Lincolna w autobusie.
Tak się czułem.
To uczucie nigdy nie ustąpiło.
I z jakiegoś powodu, zapewne błędnego,
zaprosił mnie na kolację.
Wychodziliśmy na miasto,
a na ostatnim spotkaniu pływaliśmy jachtem po rzece Hudson.
- Tak było. - O to chodzi!
- Było beznadziejnie. - Beyoncé też ma jacht.
Spośród wszystkich artystek na gali wybrałam tę z jachtem.
Jesteśmy tacy sami, mówię ci!
- Jak bliźnięta. - Jesteśmy podobni.
MAKIJAŻ
- Miley? - Tak?
Czym to się różni od przygotowań przed koncertem na trasie?
Nie jestem w szatni.
- A w pięknym, historycznym hotelu. - Naprawdę?
No tak, grasz na stadionach.
Szykuję się w szatniach,
w których muszę nosić klapki,
bo dostanę grzybicy.
Mówią: „Ale super, że jesteś. Oto szatnia piłkarzy”.
Nie chcę się kąpać pod prysznicem futbolistów.
Gdybyś musiała występować przez następne cztery lata
w małych lokalach w całym kraju,
tak jak zrobisz to dziś,
czy to by ci odpowiadało?
Dla mnie nuda to…
tortura,
więc nie chciałabym się zobowiązywać do czterech lat,
w razie, gdyby mi się znudziło.
Jasne.
Bo to możliwe.
Ale robiłabyś, to co lubisz – występowała.
Po dwóch i pół roku mogłabym już mieć tego dość.
Mogłabyś z tym skończyć?
Nie wróciłabyś do grania na Madison Square Garden?
Albo grałabym tylko w hotelach, jak Ritz czy Four Seasons.
Z czasem fama by się rozeszła. Na razie są to koncerty zamknięte.
Bardzo ekskluzywne.
Teraz jest intymnie.
Jesteśmy w Chateau Marmont.
To część ciebie. Co cię z nim łączy?
To cudowne miejsce.
To prawda.
Kocham w nim to,
że nigdy nie wiem, kogo tu spotkam.
To bardzo legendarny i kultowy hotel w Los Angeles
i nie bez powodu.
Zbudowano go w 1929 roku.
- Historyczny. - Najpierw był blokiem, teraz – hotelem.
Mój przyjaciel poinformował mnie
jakiś rok temu,
że występujesz w lobby hotelu Chateau Marmont,
aby czegoś doświadczyć.
Gdzieś usłyszałem, że to rozgrzewka przed występem na Grammy.
- Czy to prawda? - Tak.
Grałam koncert w Mexico City
rok od pierwszego występu w Chateau Marmont
i było to bardzo trudne przeżycie.
To było świeżo po lockdownie z powodu COVID-19.
Tłum liczył ponad 130 tysięcy osób.
- To było… - Mexico City.
To było przytłaczające.
- Bardzo intymnie. - Tak.
Czy to była twoja największa widownia?
Może. A jeśli nie, to druga w kolejności.
Jeździłam w trasy, występowałam, grałam na stadionach całe życie i…
- Szaleństwo. - …czułam się odizolowana.
Całe życie na stadionach.
Poza niektórymi zawodowymi sportowcami nikt nie może tego powiedzieć.
- Już jako dziecko… - To jakiś obłęd!
…tata zabierał mnie na scenę i unosił mnie nad tłumem jak Simbę.
- Jak Simbę. - Serio.
Zawsze mi się to podobało.
Nigdy nie płakałam. Chciałam tego.
Gdy byłam już na tyle duża,
by uciec mojej niani, robiłam to.
Wybiegałam na scenę, wyrywałam mikrofon i śpiewałam.
Zawsze przebywałam wśród wielkich tłumów,
ale przeżywszy rok w odosobnieniu podczas lockdownu,
powrót do rzeczywistości z 130 tysiącami fanów
był bardzo przytłaczający.
Nie mogłam sobie z tym poradzić i miałam przez to stany lękowe.
Ale wracając do Chateau,
zaczęłam tu występować z powodu koncertu w Meksyku.
On odbył się w listopadzie, a rok później, też w listopadzie,
odbył się ten w Chateau.
Postanowiłam tu wystąpić kilka dni przed urodzinami
w ramach prezentu dla siebie,
aby na nowo pokochać koncertowanie i muzykę
i aby przekonać się, że można występować
zarówno przed tysiącami czy milionami ludzi,
jak i przed bliskimi.
- Lub tylko dla siebie. - Obie opcje są równie satysfakcjonujące.
Bo w drugim przypadku występujesz przed przyjaciółmi,
a nie przed…
nie wiem jak nazwać 130 tysięcy oglądających cię osób.
Wiedziałaś o tym hotelu, zanim zaczęłaś w nim grać?
Tak, dobrze się tu bawiłam.
Ten hotel ma przeszłość.
Osobiście mam wrażenie, że gdyby te mury mogły mówić,
opowiedziałyby sporo ciekawych historii.
Zauważyłem zmianę na twojej twarzy, gdy wspomniałaś o dobrych czasach.
- To prawda. - Doskonale to rozumiem.
Świetnie się tu bawiłam.
Bardzo się cieszę, że mogę z tobą porozmawiać.
Powiem ci dlaczego.
Pewnie tylko mnie to ciekawi.
Chyba nikt inny tego nie zrozumie.
Spotkaliśmy się już wcześniej,
raz lub dwa razy,
gdy prowadziłem program w CBS.
Byłaś moją gościnią w 2010 roku.
Tak było.
Oto piękna i utalentowana Miley Cyrus.
To na pewno był 2010 rok.
Poznaję to po ubraniach i fryzurze.
- Racja. - Teraz to obciach.
Dla mnie i dla każdego.
- Miałaś 17 lat? - Tak.
Powiedz mi, jaka była twoja perspektywa?
Co wtedy robiłaś?
Czym różniło się twoje życie wtedy od twojego obecnego?
Jako młoda osoba byłam bardzo zajęta.
- Nadal grałaś w serialu? - Tak.
Zanim się skończył.
Tak, wtedy odkrywałam siebie i własną tożsamość poza rolą,
którą odgrywałam tak długo, jak jestem sobą.
To chyba zmieniło sposób, w jaki się rozwinęłam
zarówno jako postać, jak i ja.
Czuję, że jestem spleciona z tą postacią.
Ta postać niejako żyje we mnie,
więc tak, jestem zupełnie inną osobą, niż byłam wiele lat temu.
Mimo wszystko wiele nas łączy.
Chcę wiedzieć, czy było to dla ciebie miłe doświadczenie?
- Pamiętam je, ale bardziej… - Co za reklama.
Pamiętam tylko to, że byłam ubrana w coś,
co uważałam za szczyt mody w 2010 roku.
Teraz, gdy patrzę na zdjęcia z tego programu,
to nie mogę ścierpieć mojej fryzury.
- Mógłbym powiedzieć to samo. - I tych skórzanych dzwonów.
Chciałam zerwać z wizerunkiem Hannah Montany.
Hannah zwykle nosiła bufiaste spódniczki i martensy,
więc chciałam, by wszyscy wiedzieli, że nią nie jestem.
Czy był to dopiero początek,
czy od dłuższego czasu próbowałaś zerwać z tym wizerunkiem?
Kiedy cię poznałam,
od roku czy dwóch lat próbowałam…
- To zakończyć? - Tak.
Nie odeszłam z serialu,
ale zaczęłam doświadczać życia.
Na pewno już się upiłam, zanim cię poznałam.
Piłam, pewnie paliłam trawę.
Jeden z producentów na planie stwierdził,
że ten lew nigdy nie wróci do klatki.
Odnalazłam w sobie dzikość
i miałam to gdzieś.
A to dobre.
Pamiętam, że wszystko się zmieniło,
kiedy zaczęłam po prostu korzystać z życia.
Jak to 17-latkowie.
Właśnie.
Gdy byłaś młodsza, myślałaś, że jesteś jak otwarta księga.
- Tak. - Chciałaś tego.
Udowadniałaś sobie i światu swoją szczerość.
To cała ja.
Zawsze jestem szczera.
Moi rodzice, moja mama, którą poznasz…
- Tish. - Ona też jest szczera.
I zawsze jest sobą.
Moja mama to niezwykle ciepła,
charyzmatyczna, pozytywna i szczera osoba.
Uważam, że odziedziczyłam to po niej.
Uważałam, że powinnam się dzielić wszystkim, co czuję.
Teraz wiem, że Dolly, moja matka chrzestna, jest w tym najlepsza.
Jest po prostu Dolly.
Jest sobą, ale ma warstwy.
To sprawia, że…
wydaje się ludziom bliska, ale nie znają jej do końca.
Niektóre rzeczy pozostawia tylko dla siebie.
- W tym relację ze mną. - Pogadajmy o Dolly.
Dolly Parton się nie ignoruje.
Dolly Parton jest tylko jedna.
Wasza relacja zawiązała się, gdy byłaś mała.
Miałaś wtedy kilka lat?
Nie pamiętam naszego pierwszego spotkania.
Mój tata współpracował z nią w latach 90.
Masz na myśli koncerty?
Tak, robili razem muzykę i chyba ruszyli razem w trasę.
Potem zagrała w serialu moją matkę chrzestną,
bo tak pasowało.
Właśnie to mam na myśli,
mówiąc, że moja rola mnie ukształtowała.
Ponieważ wciąż rozwijałam się jako człowiek
podczas grania tej postaci,
wszystko zlewa się w całość.
Moja relacja z Dolly
jest po części tego potwierdzeniem.
Hannah Montana jest znana ze swojej blond peruki
i posiadania alter ego.
Może być normalną dziewczyną za dnia i megagwiazdą w nocy.
Zdałam sobie sprawę, że Dolly wiedzie takie życie od zawsze.
Zawsze nosi perukę i zawsze gra Dolly.
- Nie chodzi o… - „Zawsze gra Dolly”.
Nie chodzi o spektakl tworzenia jej postaci.
Trafnie opisałaś, co o niej wiemy.
Wiemy o niej wszystko, ale nie do końca.
Powiedz nam coś, co wyrwie nas z butów, na temat Dolly.
- Po pierwsze, Dollywood. - Tak.
Drukują tam pieniądze, prawda?
Mogę śmiało powiedzieć, że Dolly często stołuje się w Dollywood.
Zaprasza mnie tam na lunche.
A to ci dopiero.
To, co mogę powiedzieć na temat Dolly,
bez zdradzania szczegółów naszej osobistej relacji,
to, że nie boi się trudnych rozmów.
Podaj nam przykład takiej rozmowy.
Jedną z nich była ta,
w której rozważałam występ na rozdaniu nagród Grammy.
Powiedziała mi: „Oczywiście, że wystąpisz.
Nie tylko wyjdziesz na scenę, ale nią zatrząśniesz.
Pokażesz się od tej strony, od której widzę cię ja.
I nie zapomnij o uroku.
O włosach, makijażu i całej stylizacji.
To nasza zbroja”.
Dodała jeszcze…
Ma takie powiedzonko, które mi powtarza.
„Róbmy swoje, a razem będziemy sobą”.
Nie mówiła, że mam być Dolly.
Nie kazała mi się kryć za błyskotkami i fryzurą.
Kazała mi być sobą.
Opowiem ci coś ciekawego o glamie.
- Przygotowałeś… - Nazwałaś to glamem.
- A to tylko makijaż. - Glam.
Jak wspomniałam, jest wielka różnica.
- Ale mnie zjechał wzrokiem! - To glam!
Spojrzał na mnie, jakby…
„To nie makijaż, to glam!”
Przepraszam.
Musiałeś przygotować się na tę rozmowę.
Ja też to zrobiłam.
Przez długi czas wcale się nie zmieniałeś.
To dobrze?
- Tylko stwierdzam fakt. - Wszystko zależy od wyjściowego wyglądu.
Mam na myśli to,
że szykowanie się na scenę weszło mi w krew.
Robię to całe życie.
Nie ma innej czynności, która byłaby równie oczywista.
Robię to dłużej niż prowadzę samochód.
Znam się na tym, wiesz?
Opowiedz mi o tym: „Destiny Hope Cyrus”.
- Tak. - O co chodzi?
- Co masz na myśli? - To…
Wysoka poprzeczka.
Właśnie o tym mówię.
- Cóż… - Czy rodzice rozmawiali o tym z tobą?
Uważali, że moim przeznaczeniem jest nieść nadzieję.
- To urocze. - To prawda.
- Ale to duże obciążenie dla dziecka. - Racja.
Uważam jednak, że…
to od początku narzuciło mi cel, który nie zawsze jest jasny.
Niektórzy czasem sprowadzają dzieci na świat,
aby zobaczyć, co powstanie z mieszanki ich genów.
Zaraz zejdę.
- Twój Uber czeka. - Tak!
Wiedziałam, że się zmyjesz.
Pójść po mamę?
Dobrze, mamo. Nie mogę gadać, bo maluję usta.
Możesz przejąć stery?
Powinienem się bać twojej mamy?
Nie. Wie, że gadamy o glamie, a na ten temat mamy wiele do powiedzenia.
- Rozmawiacie o glamie? - Dobrze słyszałaś.
Czy ktoś powiedział „glam”?
- Cześć. - Hej.
- Jak leci? - Kim jesteś?
- A ty? - Nie kłam.
Jesteś uroczy.
Powiedziałam Miley, że się stresuję, a ona kazała mi flirtować.
To działa.
To twoja matka?
I co? Działa.
To manipulacja emocjonalna.
Kobiety są w tym dobre.
- Usiądź, mamo. - Dobra.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Dziękuję za poświęcony mi czas.
Nie przegapiłabym tego.
- Byłam… - To nieprawda!
- Racja. - Chciała to przegapić.
Napisała mi wczoraj wiadomość:
„Cześć, MC. Mam nadzieję, że zrozumiesz,
ale nie dam rady pogadać z Lettermanem. Stresuję się”.
Jakbym słyszał bliskich.
No tak.
Musisz być niesamowita.
Pracujesz z członkiem rodziny,
twoją młodą córką,
i doglądasz obu aspektów jej egzystencji,
utrzymując przy tym dobrą relację.
To świadczy o tobie jak najlepiej.
Jak to się robi?
Musiała być niesfornym dzieciakiem.
Słuchaj, były chwile, w których dokazywała, jak każde dziecko.
Właśnie. Tę kwestię często się pomija.
Czytałem gdzieś, że miała godzinę policyjną do 20 roku życia.
- Tak. - To nieludzkie.
Amnesty International przyjdzie to zbadać.
- Zasady są po to, by je łamać. - To prawda.
Nie zawsze ich przestrzegałam.
Szczerze mówiąc, moim celem było utrzymanie Miley
pod moim dachem jak najdłużej.
Najbardziej obawiałam się jej wyprowadzki.
Miała pieniądze, aby wylecieć z domu przed osiemnastką,
co jest normą w Hollywood,
ale tego nie zrobiła.
Nie czepiałam się jej na siłę.
Dobra, gołąbeczki.
Spadajcie. Muszę się szykować.
- Rany! - Przepraszam, muszę lecieć.
- Jejku! - No wiesz…
- Uciekam. - Czas na was.
- Idę z tobą. - Tylko niczego nie zabieraj.
To tu pierwszy raz zaśpiewałaś „Flowers”?
Tak.
Dlaczego wybrałaś to miejsce i czas?
Opowiedz mi o tej piosence, co chcesz,
i powiedz, jaki przekaz niesie.
Dobre pytanie.
Ta piosenka jest wyjątkowa,
ponieważ nie tylko kompozycja, ale i historia,
są zasłużone.
Historia jest szczera.
To nie był ślepy traf.
Czasami hity nimi bywają.
- Co to znaczy? - Po prostu do ciebie trafiają.
- Rozumiem. - Jak „Party in the USA”.
To był ślepy traf.
Ze wszystkich ludzi na świecie
znaleźli właśnie mnie
i po prostu postanowili, że to ja ją wykonam.
Da się to rozpoznać po wydźwięku piosenki.
Słychać różnicę w głębi takiej piosenki jak „Party in the USA”,
nie tylko w tematyce, ale i dystansie emocjonalnym wobec niej.
Do „Flowers” jestem niezwykle przywiązana emocjonalnie,
bo przeżyłam każdą jej sylabę.
Lubię w niej to,
że motyw przewodni jest bardzo prosty.
Wniosek nie jest zbyt wydumany.
„Tak, sama mogę sobie kupić kwiaty”.
Ale w praktyce…
to nie jest takie proste, gdy tkwisz po uszy we własnym bałaganie.
To prawda. Co ciekawe, pisząc „Flowers”,
wahałam się nad refrenem.
Na początku napisaliśmy:
„Mogę złapać się za rękę, ale nie pokocham się, jak ty mnie”.
Brzmiał jak z lat 50. Towarzyszył mu prawdziwy smutek.
Gdy wróciłam do domu, biłam się z myślami
i nie mogłam się zdecydować, bo oba były prawdziwe.
Oba refreny we mnie grały
i oba były wyjątkowe i szczere.
Inne emocje towarzyszą ci, gdy ktoś cię kocha.
Inne, gdy kupujesz sobie kwiaty sama,
a gdy otrzymujesz je od bliskiej osoby.
Nigdy przedtem o tym tak nie myślałam.
Nigdy nie myślałam, że tak wiele pożądanych aspektów w związku
możemy zapewnić sobie sami,
ale najpierw musimy zadbać o relację ze sobą
i pokochać samego siebie.
Podkreśla też kwestie, za którymi tęsknimy po związku.
Możemy kupić kwiaty i potrzymać się za rękę,
ale to nie będzie to samo.
Prawda? Oczywiście.
Dlatego uważam, że jest to jedna z moich najsmutniejszych piosenek.
Była oczyszczająca?
Zmieniła twoją perspektywę?
Pisanie piosenek wyzwala silne emocje,
ale tak pozytywny ich odbiór wyzwala jeszcze silniejsze.
Nigdy wcześniej nie byłam tak dumna z sukcesu mojej piosenki.
To nie był ślepy traf,
a coś zasłużonego,
więc bardziej doceniam to, że ludzie się z nią utożsamiają.
- Reakcja była przytłaczająca. - To prawda.
Jak się macie? Dobrze się bawicie?
Powiedziałaś kiedyś coś, czego do końca nie rozumiem.
„Jestem kreatywną osobą, ale wiem, że zostałam wykreowana”.
- Jak wszyscy. - Tak.
Wyjaśnij proszę, co to oznacza.
Urodziłam się kreatywna. Wiem to.
Od dziecka pisałam piosenki i rysowałam abstrakcję.
Mam to w naturze.
Każdy z nas ma jednak różne wersje siebie, różne persony.
Niektóre pokazujemy tylko pewnym osobom,
a niektórych nie pokazujemy nikomu.
Ja robię to niejako…
na publiczną skalę.
Chcę jednak podkreślić, że te persony nie są alter ego,
a całkowitym przedłużeniem mnie samej.
Są częścią mnie.
Nie mam energii na to, by żyć w obłudzie,
ale wszyscy wiemy,
że wiele prawd na nasz temat może sobie zaprzeczać.
Możemy pogadać o twoich początkach w show-biznesie?
Zwłaszcza o Hannah Montanie. Wyjaśnij mi, jak do tego doszło.
Ile miałaś lat?
Na przesłuchaniu powiedziano ci, że jesteś za młoda.
Co się stało?
Zatrudnili starszą czy przesunęli produkcję?
Tak. Nie zatrudnili mnie po pierwszym castingu.
Nagrali pilot z inną dziewczyną
i pokazali go dzieciom.
Grupie fokusowej.
- Nie polubili jej. - Bachory!
Prawda? Kocham ich za to.
Byłam w domu w Tennessee.
Czekałam, aż wyrosną mi kły.
- Chodziłaś do szkoły? - Tak.
Dobra.
Zadzwonili do mnie, prosząc, bym wróciła.
Mówiąc, że przeprowadziliście się do LA, kogo masz na myśli?
Na początku tylko ja… Moja mama jest w tym lepsza.
Mam słabą pamięć,
a po ojcu odziedziczyłam narcyzm,
więc nie pamiętam, co robiło moje rodzeństwo beze mnie.
- Rany. - Taka prawda.
Pogodziłam się z tym.
Przenosiłam się do LA i tylko to się liczyło.
Byłam młodziutka i podekscytowana,
że będę na swoim ulubionym Disney Channel.
Nie bałaś się rzucić szkoły i kumpli?
Byłam w siódmym niebie. Nie lubiłam szkoły.
W szkole mnie prześladowano.
Z jakiego powodu?
Bycie dziewczyną w gimnazjum to nie przelewki.
Masz syna, prawda?
Wychowanie dziewczyny to inna para kaloszy.
W gimnazjum nie wyglądałam najlepiej.
Byłam bardzo drobna,
więc większe dziewczyny mnie popychały,
obrażały i się na mnie wyżywały.
Bałam się chodzić do szkolnej łazienki,
bo obawiałam się, że któraś z nich mnie pobije.
Szkoła nie była dla mnie przyjemnym doświadczeniem.
Trafiłaś jednak do Disneya.
Byłem w szoku,
że to była najbardziej udana produkcja telewizyjna
i produkt w historii marki,
włączając w to myszy.
Łączny zysk z gadżetów promocyjnych
wyniósł ponad miliard dolarów.
Kiedy zdałaś sobie sprawę z tego, że masz ogromne szczęście?
Kiedy zrozumiałaś, jaką masz władzę nad marką?
Nigdy nie uważałam, że miałam nad nią władzę.
Chyba nie byłam tego świadoma.
Ja i moja mama nie jesteśmy na tyle wyrachowane.
Naprawdę nie wiedziałam, że miałam władzę, dopóki nie dorosłam.
Było fajnie? Miałaś dużo pracy?
Jak mówiłam, było fajnie i ciężko,
więc masz rację.
Niedawno byłam na kolacji
z najbliższymi przyjaciółmi
i zadali mi pewne głębokie pytanie:
„Jak wyglądałoby moje wymarzone życie?”.
Chciałabym, by moje życie wyglądało jak to w serialu.
Chciałabym być normalną laską za dnia, a gwiazdą w nocy.
Chciałabym móc anonimowo podróżować po świecie,
zwiedzać różne miasta,
które widziałam tylko w trasie.
To byłoby idealne życie – byłabym sobą, ale podróżowała incognito.
Wiele osób w wywiadach przyznaje,
że ojciec był dla nich bohaterem.
Ja nie mogę tego powiedzieć.
Czy myślisz tak o swoim ojcu?
Moja mama jest moją bohaterką,
a mój ojciec…
Jestem wdzięczna za…
jego geny.
Mam świetne włosy po tacie.
Jest także…
człowiekiem twardo stąpającym po ziemi,
nawet w obliczu wielkiej sławy.
Jestem wdzięczna za to,
że mogłam go obserwować.
On niejako wskazał mi drogę
i pokazał co robić, a czego nie.
Uważam,
że mieliśmy zupełnie inne dzieciństwo.
Mój tata dorastał w małym miasteczku w biedzie.
Gdy był mały, jego rodzice się rozwiedli.
Mój tata miał ciężkie dzieciństwo,
a moje dzieciństwo…
Możemy pogadać o trudach i zmaganiach,
i o godzeniu szkoły z aktorstwem,
ale ja miałam jedzenie, miłość
i piękny, duży dom, których mój tata nie miał.
Bardzo mu współczuję
takiego dzieciństwa,
które oczywiście wpłynęło na to,
kim teraz jest i za co go kocham.
Musiał jednak odgrywać ważną rolę na początku twojej kariery
i należą mu się zasługi…
w równym stopniu jak twojej mamie. Tak czy nie?
Ich zasługi są inne, nieporównywalne.
Jasne.
Wiem, że bez taty…
nie tylko dosłownie nie byłoby mnie tutaj, na świecie,
ale nie byłabym tą samą osobą, ponieważ…
kreatywność i sposób myślenia mojego taty
dawały mi duże poczucie bezpieczeństwa w mojej głowie,
bo w wielu kwestiach jesteśmy do siebie bardzo podobni.
Odziedziczyłam po nim jego spojrzenie na świat i na życie,
ale to, jak zostałam wychowana, zawdzięczam wyłącznie mojej mamie.
Czyli to mało prawdopodobne, że rodzice mieli równy wkład
w twoje dorastanie?
Zawsze było ci bliżej albo do jednego, albo do drugiego rodzica?
Nie chodzi tylko o bliskość, a o kompetencje.
Moja mama wychowała się w kompletnej i pięknej rodzinie.
Moja mama była adoptowana, więc została wybrana.
Jej rodzice nie mogli mieć dzieci, więc niczego nie pragnęli bardziej.
Moja mama była chciana,
była kochana i podarowano jej piękne życie.
Moja babcia rozpieszczała nie tylko ją, ale i mnie.
Mój tata tego nie miał.
To ciekawe.
Bardzo często podkreślasz nie tylko nadrzędną rolę matki,
ale i jej matki.
Mam tatuaż babci na ramieniu.
- Naprawdę? - Jest dla mnie bardzo ważna.
To ona. Prowadziła mój fanklub aż do śmierci.
Odpisywała na listy od fanów wysłane na adres fanklubu
aż do śmierci, każdego dnia, całymi dniami.
Tak czy siak, stawiając kropkę nad i,
nie zerwałaś kontaktu z ojcem?
Po prostu sprawy tak się potoczyły?
Tak. To, co jest piękne,
to fakt, że moi rodzice służyli swoim dzieciom.
Moi rodzice wiele dla nas poświęcili.
Dali nam wszystko, o czym marzyliśmy.
Żyjesz w trzeźwości? Co to znaczy?
Czasami pociągnę buszka ze skręta mojej mamy,
ale sporadycznie, bo pali za mocne.
Wiz Khalifa dostał ataku paniki po jaraniu z moją mamą,
więc wycofuję to oświadczenie.
Już nie palę jej zioła, bo ostatnim razem,
gdy to zrobiłam, jakieś kilka tygodni temu,
wzięłam najmniejszego buszka z możliwych
i nie mogłam prowadzić auta przez trzy dni.
- Nie wiedziałam, kim jestem. - Rety.
Mama paliła, gdy z nią mieszkałaś?
Nie, właściwie to załatwiłam trochę trawy na trasę
dla mnie, tancerzy, zespołu i reszty.
Wzięłam mamę na stronę, mówiąc, że to dobrze jej zrobi.
Mama cierpiała na stany lękowe i bezsenność.
W ogóle była bardzo nerwowa, więc to by jej pomogło.
Powiedziała: „Tylko nie mów nikomu, bo jestem dobrą chrześcijanką”.
Spodobało jej się i od tamtej pory popala trawkę.
Wróćmy do tematu trzeźwości.
Czyli jesteś trzeźwa poza okazyjnym pociągnięciem z jointa?
Zgadza się. Choć nawet nie, bo…
zwykle udaję, żeby jej zaimponować.
- Nawet nie palę trawki. - Ale na opak!
Mnie bardzo pomaga CBD.
- Jaki ma efekt? - Zerowy! Nic nie robi.
Wszyskim moi znajomym-jaraczom…
czyli mojej mamie! Co ja gadam?
Tłumaczę mojej mamie, że to trawka, która nie kopie,
- a ona się dziwi. - No tak.
Mnie to w pewien sposób pomaga.
Dym, nieważne z czego,
wciąż podrażnia płuca i przełyk…
Przypomina mi to powiedzonko mojego przyjaciela, Paula Shaffera…
Uwielbiam go!
„Krtań z Vegas”.
Paul chwalił sobie waszą współpracę z Billem Murrayem.
Ja również.
Zaśpiewaliśmy razem też w Washington DC.
- Byłem tam. - Tak?
Nigdy nie palę zioła przed koncertami.
Wtedy z dumą ogłosiłaś ze sceny, że się zjarałaś.
Dlaczego zrobiłam to akurat tego dnia?
Nie wiem.
- Pamiętasz, jak zapomniałam słów? - Nie.
Paul Shaffer powiedział tylko:
„Zaczynamy od nowa”.
- I zaczęliśmy. - To pamiętam!
Wcześniej tylko raz zapomniałam słów do piosenki,
gdy grałam w Carnegie Hall z Bono.
- Co za dziura! - Dzień wcześniej postanowiłam się upić.
Jeśli napiszę kiedyś książkę,
nazwę ją: „Bono nigdy nie oddzwonił”.
W końcu weszłam na szczyt.
Udało mi się.
Grałam w Carnegie Hall z Bono
i postanowiłam dać w palnik.
Siedząc tu, rozmawiając z tobą, słyszę różne głosy,
które przypominają mi głosy innych wokalistek
i zastanawiam się, czyim głosem śpiewałaś,
gdy w odkryłaś, że potrafisz śpiewać?
Pewnie nie swoim.
Imitowałaś kogoś?
Mam wrażenie, że wszyscy jesteśmy mieszanką tego, co nas zainspirowało.
- Na pewno Stevie Nicks. - Tak.
Na pewno Tiny.
Dolly, oczywiście.
Nie brzmię jak ona, ale słuchałam dużo Céline Dion.
A Brittany Howard?
Kocham ją. Pracuję teraz z Shawnem Everettem,
który nagrywał Alabama Shakes.
Brittany Howard to moja ulubiona pieśniarka.
- Janis Joplin? - Jasne.
Coverowałam utwory Janis Joplin, grając dla setek tysięcy ludzi.
Lubię obserwować fanów,
bo wszyscy przychodzą obejrzeć inną wersję mnie.
Niektórzy chcą zobaczyć idolkę z dzieciństwa,
inni chcą usłyszeć hity,
a jeszcze inni – coś nowego.
Niektórzy lubią te covery,
bo odkrywają muzykę na nowo.
Oto krótka historia z domu Lettermanów.
Siedzę w swoim pokoju przy przygaszonym świetle
i znajduję twoje nagranie
z coverem.
I krzyczę:
„Ja pierdolę!”.
Przybiega moja żona Regina. Tak naprawdę to nie.
Pyta się, o co mi chodzi, a ja jej na to: „To cover Pink Floyd!”.
„Nikt przecież…” Przepraszam.
„Nikt tego nie robi”.
Śpiewałam cover Pink Floyd w Vegas.
To chyba najgorszy wybór repertuaru na imprezę iHeartRadio w Vegas.
Nie! Dlaczego?
Bo nie pamiętam, kto grał przede mną,
ale pewnie było tak:
„Po energetycznym występie Timberlake’a,
czas na Miley, która zaśpiewa jakieś smęty”.
- Ale jak to świadczy o mnie? - Zrobiłam to dla ciebie.
- Bóg zapłać. - Wiedziałam, że jakiś ponurak to obejrzy.
Nigdy nie pomyślałbym, że interesowała cię muzyka Pink Floyd.
Grałam „A Boy Named Sue”
na trasie koncertowej Bangerz w Ameryce Południowej.
- Wyobraź sobie, jak to odebrano. - No tak.
Nie siadło.
To była era, w której ujeżdżałam wielką parówkę
i machałam jęzorem,
po czym robiłam przerwę na „A Boy Named Sue”.
Dołóżmy do tego barierę językową.
Ten żart nie miał racji bytu.
Osobiście uważam,
że to godne podziwu,
bo choć idzie się na występ danego artysty,
miło jest usłyszeć takie smaczki.
Byłem mile zaskoczony.
Jesteś…
chyba jedynym heteroseksualnym mężczyzną
na jednym z tych wydarzeń.
To ekskluzywny event,
więc praktycznie musisz być gejem, aby zostać zaproszonym.
I kolejny David, którego naprawdę lubię, David Byrne,
zaprosił mnie do Stop Making Sense.
Wydają album z coverami różnych piosenek.
Ja robię wszystko po swojemu,
więc nie tylko ją przearanżowałam, ale i przepisałam.
Naprawdę.
Moja interpretacja to
połączenie Davida Byrna, Johnny’ego Casha i Kylie Minogue.
Oto moja wersja.
Zagramy ją dla was.
To standardowa część piosenki.
Moja nowa część.
Co powiecie na francuski z Tennessee?
Dziękuję.
Zastąpisz Davida Byrne’a?
Nie wiem, kim jesteście
i jak się tu dostaliście, ale rozumiecie,
jakie macie szczęście, prawda?
Tak!
Co za piękny instrument. Co za urocza kobieta.
Miło było mi cię poznać, Tish.
To było tak świetne,
że zacząłem podejrzewać, że jestem gejem.
Sprawdzę to i wrócę z wynikami.
- Bóg zapłać. - Dziękuję.
Miley Cyrus.
Twoje zwężane nogawki wszystko zdradzają.
Cieszę się, że przejrzałeś na oczy.
Do Palm Springs masz dwie godziny. Możesz zacząć od nowa.
Napisy: Paulina Iwaniak