Ipapakilala mo sana ako pero ako ang magpapakilala sa 'yo.
Andito si David Letterman.
Gaya ng ginagawa niya, inaya ako ni David sa show niya
pero ako ang masusunod.
Kaya binaligtad ko siya. Sabi ko, "Ikaw ang pumunta sa show ko."
Kaya show ko ito.
Gaano kaya ako magiging ka-OA sa kantang ito?
Pwede kayang itodo ko ang pagka-OA ko?
Okay.
Pinakamalaki kong takot noon ang masisante. Ngayon, maganda na 'yon.
Tuwing sasabihing, "Baka sipain ka…
Baka sawa na sa 'yo." Ako naman, "Buti naman."
Di ko ginusto. Ewan kung ba't ko ginawa.
"Alam mo, kanselado na."
Oo, gusto ko 'yon. Sa totoo lang.
Sabi nila, "Uulan." Sabi ko, "Malakas?"
Kinukumbinsi mo ba ang sarili mong umatras sa isang bagay?
Napilit mo ba ang sarili mong wag ituloy ang isang bagay?
Muntik kong mapilit na atrasan ito
at seryoso ako.
-Kasi alam kong… -Ba't ka naman aatras dito?
May konti kasi akong…
siguro pag-iingat na ikuwento ang buhay ko
kasi kung uupo ako sa isang lugar tulad ng Chateau,
na parang bahay ko na, sa may fireplace,
sa lugar na dapat tapat,
gusto kong protektado ako kasi halos buong buhay ko,
ramdam kong di ako protektado
kasi maraming tao,
hinahabol ang mga tour bus.
Kasi lagi na lang "Dapat matuloy ang show"
pero alam ko nang
tutuloy ang show.
Pero ayoko na 'yong, "Dapat matuloy ang show".
Sinabi ko 'yon sa kanila sa Grammys.
Matapos ang dress rehearsal isang araw bago ang show,
sabi ng mga producer, "Masaya ka ba?"
Sabi ko, "Oo. Mukhang gagawin ko."
Tapos parang mukha silang masusuka.
Sabi nila, "Ano'ng ibig mong sabihin?"
Sabi ko, "Ano pa ako… Siguro."
Di sila makapaniwala sa sinabi ko
kasi mahalagang punto sa show ang "Flowers".
Medyo mahalagang gawin ko 'yon.
Sa gabing 'yon sa Grammys,
parang napakalaking celebration ng kababaihan sa music ngayon.
Magkakaibigan kayong mga babae? Nagkikita-kita kayo…
Masasabi kong di ako gano'n ka-active
o masyadong parte ng komunidad kong
mga artist at entertainer at celebrity.
Para kasing di ko sila katropa pag andun ako.
Pero may ilang artist at…
Gaya ni Beyoncé na… tulad natin.
Matagal na kaming magkakilala.
Noong 15 yata ako,
kumanta kami ni Beyoncé at mga babae.
Napagitna ako kina Rihanna at Queen Bey.
Malalaki na sila, maganda, siguro kaedad ko ngayon,
ang tatangkad, sobrang ganda.
Ang liit ko, tinataghiyawat, naka-braces sa likod ng ipin,
katabi ko si Mariah Carey na tagaktak sa diamond,
at napakabait ni Beyoncé sa akin.
Ngayon, pag nakikita ko siya,
nagkaroon ako ng koneksiyong
baka mas malaliman.
Di pa tayo nagkausap nang ganito kaya baka
mas magkaibigan na tayo kaysa kay Beyoncé pero kami kasi…
Mahalagang laging may kabaitan
kaya gano'n ako sa komunidad ko kasi dapat may quality, di quantity.
Di ako active do'n.
Alam kong show mo ito pero may naaalala akong kuwento.
-Kilala mo si Johnny Carson? -Oo naman.
Sa akin, si Johnny Carson…
Noong unang beses ko sa Tonight Show,
andito siya at andun ako, at pagtingin mo,
para kang nasa bus at makikilala mo,
"Nakita ko siya sa perang $5. Si Abe Lincoln!"
-Parang gano'n. -Oo.
-At di 'yon nawala. -Oo.
At kung anumang dahilan, malamang sablay,
inimbita niya akong mag-dinner.
Kakain kami sa labas. Sa huli naming pagkikita,
binaybay namin ang Hudson sa yacht niya.
-'Yan na. -'Yon na!
-Asar ang bawat minuto no'n. -May yacht din si Beyoncé.
Sa lahat ng kakaibiganin sa Grammys,
pinili ko ang may yacht.
Kaya pareho tayo. Sabi ko sa 'yo!
-Parang kambal, grabe. -Magkatulad.
-Uy, Miley? -Ano?
Ano ang pinagkaiba nito sa proseso bago ka mag-tour?
Wala ako sa locker room.
-Nasa maganda at makasaysayang hotel ako. -Talaga?
-Pero sports arena 'yon. -Kadalasan, sa locker room ka.
Pinapagtsinelas ka sa shower
para di magkaalipunga.
Sabi nila, "Cool, andito ka.
Kuwarto ito ng football team."
Sabi ko, "Ayokong maligo kung saan ang buong football team…"
Kung sakaling gagawin mo ito sa buo mong…
Sabihin nating apat na taon. Maliliit na venue sa buong bansa.
Mga show na gaya ng mapapanood mamaya.
Okay lang ba 'yon?
Sa tingin ko, ang pagkabagot ay
torture sa akin
kaya ayokong mag-commit sa apat na taon
sakaling mabagot ako.
Tama.
Kasi posible.
Pero ginagawa mo pa ang gusto mo, pagkanta.
Minsan, baka di mo na masyadong gusto
paglipas ng ilang taon.
Baka itigil mo na.
Magdedesisyong, "Balik sa Madison Square Garden."
O baka sa Ritz o Four Seasons, sa may magandang kuwarto.
Pero may puntong mabubunyag din kasi ngayon, para sa imbitado lang.
Sobrang eksklusibo.
Kaya ngayon, sagrado ito.
Nasa Chateau Marmont na tayo.
Ikaw ito, dito ka. Ba't dito? Ano ang koneksiyon?
Nakakatuwa ang lugar.
Oo nga.
Una, gusto ko 'yong pumapasok dito.
Di mo alam ang makakasalubong mo.
Malinaw ding makasaysayan at sobrang sikat na hotel ito sa LA,
at may dahilan 'yon.
Itinayo noong 1929.
-Oo, mahaba ang history. -Apartment na naging hotel.
'Yong kaibigan ko noong isang taon,
siguro noong isang taon, sabi,
"May show si Miley sa lobby ng Chateau Marmont.
Ginagawa niya ito para tingnan…"
Ewan. May gusto ka bang maranasan? Bago pa raw ito
sa paglabas sa Grammys.
-Pag okay ito, baka… -Tama.
-Totoo? -Medyo.
May show ako sa Mexico City
isang taon mula noong unang show ko sa Chateau Marmont.
Nahirapan talaga ako ro'n.
Kakatapos lang kasi ng Covid lockdown.
May higit 130,000 katao ro'n.
-Talagang… -Mexico City.
Sobrang nalula ako.
Maliit na event.
Pinakamarami ba 'yong pagdalo sa show mo?
Medyo, o baka malapit do'n.
Nag-tour ako. Kumanta. Nasa mga stadium ako buong buhay ko at…
-Nakakaloka ba? -Isolated ako.
Buong buhay mo, nasa stadium.
Puwera sa ilang propesyonal na atleta, walang makakasabi no'n, kahit atleta.
-Kahit noong baby pa ako… -Nakakaloka!
…ilalabas ako ni Dad, mala-Simba, ipapakita sa mga tao at…
-Mala-Simba. -Mala-Simba.
Gustong-gusto ko naman 'yon.
Di ako umiyak. Di ko inayawan.
Gustong-gusto ko kaya paglaki ko,
sabi niya, "Tinatakasan ko ang yaya".
Lalabas ako ro'n, aagawin ko ang mike, at kakanta.
Kaya sanay ako sa maraming tao at stadium.
Pero na-lockdown ako at na-isolate ng higit isang taon
tapos biglang isasabak sa higit 130,000 katao,
nalula ako ro'n.
Di ko alam kung paano iproseso
kaya nagka-anxiety ako.
Pero 'yong sa Chateau,
nakarating tayo ro'n kasi nag-show ako sa Mexico.
November 'yon. Makalipas ang isang taon, noong November
ang una kong show sa Chateau at pakana ko ito
ilang araw bago ang birthday ko.
At regalo ko sa sarili ko
ang pagbawi ng pagmamahal sa pagkanta at music
at ang kaalamang ang music ay para sa
libo-libo o milyon-milyong tao tulad ng pagkanta sa Grammys
o pangkaibigan at pamilya lang.
-O regalo sa sarili. -Parehong nakakakuntento, baka higit pa.
Kasi ang nangyari, "Kaibigan mo na ang mga taong ito."
Hindi mo…
Paano tawagin ang 130,000 na pinanonood kang kumanta?
Alam mo ang Chateau Marmont bago ka kumanta sa lobby, tama?
Ilang beses akong enjoy dito.
Isa pa 'yan. May pinagdaanan dito.
Sa akin kasi, parang merong…
May pakiramdam na, "Kung makakapagsalita ang pader".
Nag-iba ang reaksiyon mo noong sinabi mong enjoy ka rito.
-Oo nga. -Parang naiintindihan ko 'yon.
Oo, enjoy ako rito.
Tuwang-tuwa akong makakausap kita.
Alam mo kung bakit? Akin lang ito.
Rason kung ba't ako natutuwa.
Wala yatang makakaintindi nito.
Nagkita na tayo noon. Sa pagkakaalala ko,
isang beses lang o baka dalawa. Pero dati,
may show ako sa CBS gabi-gabi.
Naging guest ka sa show ko, 2010 yata.
Oo nga.
Heto ang maganda at talentadong si Miley Cyrus.
-2010. -Alam kong 2010.
Dahil kasi sa suot ko at buhok ko.
-Tama. -Di na gano'n ngayon.
Sa akin o kahit kanino.
-Mga 17 ka no'n? -Tama.
Gusto kong malaman ngayon ang pananaw mo sa ginagawa mo noon.
Nasaan ka noong 17 ka? Ibang-iba na ba sa ngayon?
Sobrang busy ang buhay ko noong kabataan ko.
-Nasa TV show ka pa? -Oo, nasa TV show pa.
Bago natapos.
Oo, kinikilala ko pa ang sarili ko
at pagkatao kong labas sa karakter.
Mas matagal akong karakter kaysa sarili ko.
Medyo ano 'yon…
Parang binago ako no'n kasi na-develop ako
bilang karakter gaya ng na-develop bilang ako.
Kaya pakiramdam ko, nahalo ako sa karakter na 'yon.
Halos buhay 'yong karakter, naging ako na.
Kaya oo, ibang-iba ako sa kausap mo noon
nang matagal na.
Pero marami pa ring buhay at kapareho.
Ano ba… Sa akin lang ulit ito. Maganda bang karanasan 'yon sa 'yo?
-Naaalala ko 'yon pero… -Hanep sa endorsement.
Ganito. Tanda kong may suot akong
akala ko, sobrang cool nito noong 2010.
Pag nakikita ko ngayon ang mga litratong magkatabi tayo,
di ko na uulitin ang gano'ng buhok.
-Gano'n din yata ako. -O magsuot ng flared leather pants.
Gusto kong ipakitang di ako si Hannah Montana.
Sa tingin ko, ang pormang Hannah ay naka-puffy skirt at Doc Martens.
Tinitiyak ko lang na alam nilang di ako 'yon.
Umpisa ba ito o panimula
o papunta ka na sa pagtakas sa karakter na 'yon?
Noong nakilala yata kita, malamang
isa o dalawang taon na akong…
-Papaalis? -Oo.
Di pa ako nakaalis sa show
pero naranasan ko nang mabuhay.
Nakapaglasing na ako bago tayo nagkita.
Nakapaglasing, nakapagtsongke yata.
Naaalala kong may producer sa set.
Sabi niya, alam niyang di na babalik sa hawla ang leong ito
kasi nalaman kong may pagka-wild ako
na di ko naisip.
"Di na babalik sa hawla ang leon."
Naaalala kong nagbago lahat
simula noong maranasan ko na ang buhay ko.
-Tapos… -Mga danas ng edad 17.
Mismo.
Ang tingin mo, bukas ang loob mo noong bata ka.
-Oo. -Gusto mo 'yon.
Patunay na tapat ka sa sarili mo at sa mundo.
Do'n ako sanay.
Ang alam ko lang ay katapatan.
Ang mga magulang ko, si Mama na makikilala mo…
-Si Tish. -Si Tish. Totoong tao.
Ang alam lang niya ay magpakatotoo.
Si Mama ang pinakamabait,
makatao, masayahin, tapat na tao,
at namana ko yata 'yon kaya lahat ng nadarama ko,
akala ko dapat sinasabi kasi pagiging tapat 'yon.
At nalaman kong si Dolly, ang ninang ko, ang pinakamagaling diyan.
Siya si Dolly.
Nagpapakatotoo pero may mga layer.
Nagkakaroon ng…
Close tayo sa kanya pero parang di natin siya basta kilala.
May mga bagay pa ring sagrado sa kanya.
-Pati bahagi ng relasyon namin. -Pag-usapan natin siya.
Mahirap mabanggit si Dolly Parton.
-Tapos itatabi. -Na, "Si Dolly Parton?"
"Hindi, ibang Dolly Parton."
Nagsimula ang relasyon noong bata ka pa,
3 taon, 5 taon, 8 taon.
Di ko maalala ang unang pagkikita. Bata pa ako.
Magkatrabaho sila ni Dad noong '90s, tapos…
'Yong "magkatrabaho", nag-tour? Concert?
Gumawa sila ng music, magkasama yatang nag-tour.
Tapos gumanap siya bilang tita ko, ninang ko, sa TV show.
Bumagay.
Ito 'yong sabi kong ang karakter,
naging bahagi ng pagkatao ko.
May parte…
Kasi nagdi-develop ako
bilang tao sabay sa pagganap ng karakter,
di ko alam kung may pinagkaiba.
May parteng karakter ako
at medyo kasama ang relasyon namin ni Dolly.
Sikat si Hannah Montana dahil sa blond niyang wig.
May pwedeng iwan-iwanang pagkatao
para regular siyang bata sa araw at buhay-superstar sa gabi.
Naisip kong gano'n si Dolly halos sa buong buhay niya.
Lagi siyang naka-wig at lagi siyang naka-"Dolly."
-Di ito… -"Lagi siyang naka-'Dolly'."
Di ito panlabas na pagganap sa inimbento niyang karakter.
Eksakto ang sabi mong pagkakakilala natin sa kanya
na, sa tingin ko, 360 degrees pero di ganap na 360 degrees.
Kuwentuhan mo kami ng ikagugulat naming
malaman kay Dolly.
-Una sa lahat, Dollywood. -Oo.
Nag-iimprenta sila ng pera ro'n, ano?
Sa Dollywood, ang masasabi ko,
kinakain niya ang pagkaing Dollywood, lagi.
Pag tinanong niya ang gusto kong lunch…
Kinakain ang pagkaing Dollywood.
Ang masasabi ko sa 'yo tungkol kay Dolly
na di mabubunyag ang sagradong parte ng samahan namin
ay di siya takot sa mahirap na usapan.
Halimbawa ng mahirap na usapan.
Isa naming mahirap na usapan,
sabi ko sa kanya, "Kakanta ba ako sa Grammys o hindi?"
Sabi niya, "Siyempre kakanta ka sa Grammys.
Di ka basta sisipot, papakitaan mo sila.
Kung ano ka ngayon sa harap ko, ipakita mo 'yan."
Sabi niya, "Wag kalimutan ang ganda.
Alam mo na, buhok, makeup, ang buong show."
Alam mo, armor natin 'yan. Tapos sabi pa niya sa akin…
Maganda siyang magsabi. Lagi itong sinasabi sa akin.
"Ikaw ikaw, ako ako. Pag magkasama, tayo tayo."
Di sinabing mag-Dolly ako.
Di sinabing gandahan ko, magtago sa kinang at buhok.
Sabi niya, maging ako ako.
Sasabihin kong interesante ang glam.
-Alam kong inaral mo… -Sabi mo, glam.
-Pero makeup lang ito. -Glam.
Oo, pero sabi nga natin, may pakay ito.
-Ang sama ng tingin niya! -Glam ito!
-Tiningnan akong parang… -"Di ito makeup!"
"Glam ito!"
Sorry na.
Pero inaral mo ako bago tayo mag-usap.
Medyo inaral kita.
Parang matagal nang pareho ang itsura mo.
Okay 'yon o hindi?
-Wala ro'n. Fact lang. -Depende sa itsura mo sa simula.
Ang ibig kong sabihin,
pamilyar sa akin ang paggayak.
Buong buhay kong ginagawa.
Mas alam na alam ko ito kaysa sa ibang bagay.
Mas matagal na akong naggagayak kaysa nagda-drive.
Alam ko ang paggayak. Alam mo 'yon?
Matanong nga kita, "Destiny Hope Cyrus."
-Ano? -Ano'ng nangyari ro'n?
-Ano'ng "Ano'ng nangyari ro'n"? -'Yon ay…
Mahirap sundan 'yon.
'Yon ang ibig kong sabihin.
-Ano… -Pinaliwanag 'yan ng mga magulang mo?
Akala nila, destiny kong magbigay ng hope sa mundo.
-Ang ganda. -Oo nga.
-Pero mabigat sa bata. -Mabigat, at oras na…
Pero sa tingin ko…
mula simula, nagtakda ito ng pakay, na di laging meron.
Kasi minsan, ang pakay sa pagkakaroon ng anak ay,
"Ano kaya'ng itsura pag pinaghalo kami ng partner ko?" Hoy!
Palabas na ako.
-Naghihintay ang Uber. -Oo!
Sabi nang aalis ka agad.
Si Mama na ba?
Okay, Ma. Di ako makasalita kasi labi ko na ang aayusan.
Pwedeng ikaw muna?
Mag-aalala ba ako sa Mama mo?
Hindi, alam niyang glam ang usapan at kung gano'n,
may sasabihin kami.
-Sabi ko, "Glam daw ba?" -Glam nga!
May nagsabi ng "Glam"?
-Hi. -Hi.
-Kumusta ka? -Sino ka?
-Sinungaling.
Ang cute mo.
Sabi ko, "Medyo takot ako." Sabi niya, "Landiin mo lang."
-"Madali 'yon." -Patok.
Mama mo ito.
Ano? Patok naman.
Pagmanipula ng emosyon.
Patok lagi. Eksperto ang babae. Ma, upo.
Okay.
-Masayang makilala ka. -Ikaw din.
Salamat sa pagbigay ng oras
kasama ang anak mo at ikaw.
Di ko palalampasin.
-Ano ako… -Di totoo 'yan!
-Di nga totoo. -Lulusot dapat siya.
Tinawagan ako kagabi at… Hindi, nag-text.
"Uy, MC. Sana maintindihan mo.
Di ko yata kaya si Letterman bukas."
-"Kabado ako." -Ganyan ang pamilya ko sa akin.
Oo.
Lahat ng alam ko sa 'yo ay nakakabilib
kasi ang makatrabaho ang kapamilya,
ang bata mong anak, at mamahala
sa parehong aspeto, maraming aspeto ng gano'ng buhay
na maganda at masaya pa rin ang relasyon
ay nakakabilib at, sa tingin ko, dahil sa galing mo.
Paano 'yon nagagawa?
Tiyak may panahong pasaway siya.
Alam mo, may panahong kung ano-ano ang ginagawa niya
gaya ng ibang bata.
"Gaya ng ibang bata." Laging inaalis 'yon.
Pero nabasa kong may curfew siya hanggang edad 20.
-Meron. -Di makatao 'yon.
Iimbestigahan ka ng Amnesty International.
-Ang rules, dapat nilalabag. -Totoo 'yan.
Dahil meron, di ko basta susundin.
Ang totoo, goal kong panatiliin si Miley
hangga't maaari sa bahay ko.
Ang pinakamalaking takot ko ay ang pag-alis niya ng bahay.
May pera na kasi siya para makaalis bago mag-18
at nakikita 'yon sa mga bata sa Hollywood.
Di siya umalis.
Nasa bahay siya. Marami akong iniwasang away namin.
Hoy, kayo.
Mag-check-in. Maggagayak ako.
-Grabe naman! -Ano? Sorry. Alis na.
-Naku! -Alam mo na.
-Aalis na ako. -Alis na.
-Sasamahan ko siya. -Naka-inventory lahat dito.
Dito mo unang kinanta ang "Flowers"?
-Tama ba 'yon? -Oo.
Ba't sa venue at panahong 'yon?
Ikuwento mo ang ibig sabihin ng kanta
at lahat ng masasabi mo sa kanta.
Okay, maganda ito.
Ang espesyal sa "Flowers"
ay kuwento at kanta 'yon
na nararapat sa akin.
Tapat ang kuwento.
At di ito parang lotto.
Minsan, parang lotto ang kanta.
-Ibig sabihin? -Na suwerte ka sa kanila.
-Ah. -Parang "Party in the USA."
'Yon ang lotto.
Sa lahat kasi ng tao sa mundo,
sinulat 'yon at nakita nila ako
at naisip nilang bagay sa akin 'yon, gano'n lang.
Mukhang halata naman sa dating ng kanta.
Malalaman mo ang kaibahan ng lalim ng "Party in the USA"
di lang sa subject pero sa layo ng emosyon
na meron ako sa kanta.
Sa kantang "Flowers", sobrang lapit ng emosyon ko
kasi isinabuhay ko ang bawat linya.
Ang nagustuhan ko rito,
'yong tema ng kanta, napakasimple.
Di ito…
Di ka mag-iisip nang malalim
para masabing, "Oo, kaya kong bumili ng bulaklak."
Pero sa praktikal na pagsasabuhay,
parang sobrang simple kung lubog ka pa sa gulong 'yon.
Oo, ano kasi,
noong sinulat ko ang "Flowers," binabalik-balikan ko ang chorus.
Sinulat namin noong una,
"I can hold my own hand, but I can't love me like you can."
Parang mas 1950s. May kalungkutan ito.
Pag-uwi ko, binalik-balikan ko.
Di ako makapagdesisyon kasi ramdam kong totoo pareho.
Pareho silang buhay
at pareho silang espesyal at tapat para sa mga tao.
Iba ang pagmamahal na galing sa iba.
Iba kung ikaw mismo ang bibili ng bulaklak
kaysa sa bigay ng nagmamahal sa 'yo.
At ang celebration na… Di ko pa yata naisip nang gano'n.
Di ko naisip na karamihan sa hinahanap natin sa isang relasyon,
kaya nating ibigay sa sarili natin pero dapat meron kang
magandang relasyon sa sarili mo
at dapat mahal mong maging ikaw.
Pero sinasabi rin dito ang mga bagay
na wala sa relasyong baka nami-miss mo.
"Makakabili ako ng bulaklak, mahahawakan ang kamay ko."
"Oo nga, pero sana naman, di gano'n."
-Di ba? Mismo. -Oo.
Kaya isa ito sa malungkot…
Isa yata sa malungkot na kantang nasulat ko.
Nakaremedyo ba?
Nadala ka ba sa ibang estado?
Alam mo, iba ang ramdam sa pagsulat nito. Pero para mahalin ito at sobrang minahal,
ibang-iba ang pakiramdam.
Ngayon lang ako sobrang proud na pumatok ang kanta.
Ito 'yong sinasabi kong lotto.
Nararapat kasi ito
kaya iba ang pakiramdam pag nakaka-relate ang mga tao.
-Ang laki ng pagtanggap dito. -Oo.
Kumusta kayong lahat? Enjoy ba kayo?
Naka-Alaïa ako.
Pero di ko kakalimutan.
Tapos naalala kong kasama ko kayong lahat.
Gusto ko.
Di mo nga maiintindihan.
May sinabi kang di ko gaanong maintindihan.
"Creative akong tao pero alam ko ring ginawa ako," at…
-Lahat tayo. -Oo.
Pakipaliwanag nga. Ano'ng ibig sabihin?
Pinanganak akong creative. Alam ko 'yon.
Bata pa ako, nagsusulat na ng kanta, nagdodrowing ng abstract at kung ano-ano.
Creative talaga ako.
Pero may iba-iba akong bahagi o pagkatao, lahat tayo.
May mga pinapakita tayo sa piling tao.
May mga di tayo pinapakita kahit kanino.
Parang gano'n ako
sa publiko.
Pero nililinaw ko lang na di ko alter ego ang karakter na 'yon.
Karugtong talaga siya ng pagkatao ko.
Natural ko 'yon. 'Yon ako.
Di ko kasi kayang hindi magpakatotoo
pero alam nating lahat
na maraming totoong bagay kahit kinokontra nila ang isa't isa.
Pwedeng pag-usapan ang pag-umpisa mo sa showbiz?
Lahat ng Hannah Montana. Pakikuwento kung paano nangyari 'yon.
Ilang taon ka…
Sa isang audition, sabi nila, "Hindi, bata ka pa."
Ano'ng nangyari?
May kinuhang mas matanda o na-postpone ang show?
Oo. Noong nagka-cast sila,
di ako kinuha kaya ibang bata ang nasa pilot
na pinanood sa mga tao.
-Mga bata. -Focus group.
-Di maka-relate sa kanya. -Sutil!
'No? Ayaw sa kanya. Mahal ko sila.
Lumalaki lang ako noon sa Tennessee.
Nagpapatubo ng ipin ko sa harap.
-Pumapasok ka sa eskuwela noon? -Oo.
Oo.
Tinawagan nila ako. Sabi, "Bumalik ka."
'Yong, "Buong pamilya ang lumipat mula Tennessee pa-LA,"
sino-sino?
Noong una, ako lang… Mas magaling si Mama rito.
Sablay ang memorya ko kasi namana ko ang yabang
ng tatay kong wala akong alam sa mga kapatid ko
puwera kung nakasali ako.
-Wow. -Kasi ano… Totoo.
Okay lang.
Lilipat akong LA at 'yon lang ang alam ko.
Napakabata ko. Excited lang akong
lalabas akong Disney Channel na pinapanood ko.
Walang anxiety na maiiwan ang eskuwela o kaibigan?
Sobrang saya ko. Ayoko sa eskuwela.
May mga bully. Sobra akong na-bully.
Ba't ka na-bully?
Noong grade 6 ako, sobrang hirap na…
Mahirap maging babae sa junior high.
May anak kang lalaki, 'no?
Pag babae kasi,
ibang mundo ito.
Sa junior high, di ako maporma.
Napakaliit ko rin noon.
'Yong matatangkad na babae, tinutulak ako.
Masakit silang magsalita at bayolente pa.
Kaya takot akong mag-CR sa eskuwela
kasi takot akong baka mabugbog ng isa sa mga bully.
Ano kasi… Di maganda ang karanasan ko sa eskuwela.
Pagdating mo ro'n, Disney na ito,
at ikinagulat kong
pinakamatagumpay pala itong production
ng syndicated TV show sa kasaysayan nila,
baka daig pa ang mga daga.
At ang merchandise,
umabot sa higit $1 bilyon.
Sa anong punto mo naisip na, "Sobra kong suwerte"?
Naisip mo rin bang, "Sunud-sunuran sa akin ang mga gago?"
Di ko yata naisip na sunud-sunuran sila sa akin…
Baka totoo 'yon pero di ko alam.
Di kasi kami ganyan mag-isip ni Mama.
Noong tumanda ako, saka ko lang nalamang may power ako.
-Di ko talaga alam. -Masaya ba? Matrabaho, ano?
Sabi ko nga, masaya at mahirap,
pero pareho.
Tinanong ako noong isang araw
sa dinner naming magkakaibigan…
Naglaro kami, tanungan ng malalalim na tanong.
Tinanong ang itsura ng perpektong buhay ko.
Ang perpektong buhay ko, gaya ng synopsis ng TV show ko.
'Yong normal ka sa araw at superstar ka sa gabi.
Isa kong wish ang mag-travel sa mundo na di nakikilala,
makalakad at makapasyal sa mga city
na napuntahan ko noong tour.
Ang perpektong buhay, 'yong sino ako ngayon
na tagong makaka-travel.
Lagi kong naririnig sa tao, sa mga interview, ganyan,
bayani ko ang tatay ko.
Di 'yan mangyayari sa bahay ko.
Naramdaman mo ba 'yon sa tatay mo?
Ang totoo, bayani ko ang nanay ko
at ang tatay ko,
nagpapasalamat ako sa…
Una, sa genes niya. Maganda ang buhok niya. Namana ko.
Pero meron din siyang
relasyon at nakatungtong ang isang paa sa totoong buhay.
Gano'n lagi kahit noong kasikatan niya.
Nagpapasalamat ako kasi
nakita ko siyang nauna.
Parang binigyan niya ako ng mapa.
Mapa ito ng dapat at di dapat gawin,
at ginabayan niya ako sa pareho.
At sa tingin ko,
kami kasi, magkaiba ang pagpapalaki.
Ang pagpapalaki sa kanya,
laki siya sa hirap sa maliit na bayan.
Bata pa siya, hiwalay na ang magulang niya.
Naging mahirap ang kabataan ni Dad,
at ang kabataan ko naman kasi…
Meron ding paghihirap o paghamon.
Mahirap ang assignment o magmemorya ng linya
pero may pagkain ako, may pagmamahal,
laki ako sa bahay na maganda at malaki, at wala no'n si Dad.
Kaya may empatiya at malasakit ako
sa kabataan niya,
na tumulong sa pagbuo ng pagkatao
na meron siya ngayon, na mahal na mahal ko.
Mukhang napakahalaga ng tatay mo,
gaya ng nanay mo, noong nag-uumpisa ka
at ang credit ay…
50%? Katimbang sa nanay mo o hindi?
Magkaiba. Di pwedeng timbangin sa iisang timbangan.
Sige.
Kung wala si Dad, alam kong…
Di lang literal. Wala ako sa silyang ito, wala ako.
Pero kung sino ako bilang tao, wala 'yon kasi…
'yong pagiging creative at artist, 'yong paggana ng utak ni Dad,
lagi nitong napaparamdam na protektado ako sa isip ko
kasi marami kaming magkakaparehong ideya.
Sa tingin ko, marami siyang pananaw sa realidad at sa buhay
na namana ko, higit pa sa kung paano ako pinalaki.
Pinalaki ako ni Mama.
Malabo bang pantay ang papel ng mga magulang
sa buhay mo
at laging ang isa sa kanila
ay mas close sa 'yo habang nagbabago, nagma-mature…
Di lang sa pagiging close.
Mas nasa kapasidad sa pagpapalaki kay Mama
ng isang buo at magandang pamilya.
Ampon kasi si Mama kaya pinili siya
kasi di magkaanak ang mga magulang niya.
Talagang ginusto siya nila.
Dumating si Mama sa mundo na ginusto siya
at minahal at binigyan ng pinakamagandang buhay.
Sobra siyang spoiled ni Lola, pati ako.
Walang gano'n si Dad.
Interesante 'yon kasi maraming beses mong pinakitang
di lang nanay ang mahalaga
pero pati lola mo.
-Naka-tattoo siya sa braso ko. -Talaga?
Panalo siya. Lola ko 'yan.
Namahala sa fan club ko hanggang mamatay siya.
Sinagot niya ang bawat sulat na padala ng fan sa fan club ko
hanggang mamatay siya, araw-araw, buong araw.
Sige, para tuldukan lang ito,
wala kayong tampuhan ng tatay mo.
Gano'n lang kasi ang takbo ng bagay-bagay.
Oo, tingin ko, ang maganda
ay nagsilbi ang magulang ko sa mga anak nila, at alam ko ito.
Malaki ang sakripisyo ng mga magulang ko para sa amin.
Anumang pangarap namin, napatupad nila.
Sober ka? Ano'ng ibig sabihin nito?
Sisingit lang ako ng konting hithit sa tsongke ni Mama.
Madalas ayoko kasi sobrang tapang.
Nag-panic attack si Wiz Khalifa sa tapang ng tsongke ni Mama
kaya binabawi ko na.
Di na ako humihithit ng tsongke ni Mama kasi pagdalaw ko…
Baka huling hithit ko nitong dalawang linggong nakaraan.
Pagpasok ko, napakaliit ng hinithit ko
pero di ako makapag-drive ng tatlong araw.
-At di ko alam kung sino ako. -Naku.
Lagi siyang humihithit noong magkabahay kayo?
Hindi. Ang nangyari, nakakuha kami ng tsongke
noong tour ko.
Ako, mga dancer, ang banda, lahat,
isa-isa siyang sinabihan, "Mukhang makakabuti ito sa 'yo."
May anxiety si Mama, hirap matulog.
Laging mataas ang enerhiya. Sabi ko, "Baka magustuhan mo."
Sabi niya, "Okay. Wag mong ipagsabi.
Mabuti akong Kristiyano, sinisigurado ko…"
Nagustuhan. Ang saya niya kaya lagi nang nakatsongke.
Okay, 'yong pagiging sober mo…
Sober ka puwera lang sa minsanang hithit ng tsongke.
Minsanang hithit ng tsongke at…
Hindi nga! Parang…
Pinepeke ko para cool kay Mama.
-Di nga ako humihithit. -Wow, baligtad ito!
Mukha namang nakatulong ang CBD sa akin.
-Ano'ng epekto nito? -Zero! Walang epekto.
'Yon ang punto. Mga kaibigang stoner…
Si Mama! "Kaibigang stoner." Nanay ko!
Sabi, "Ano'ng punto niyan?"
"Tsongkeng walang tama."
-Sabi niya, "Walang silbi!" -Oo.
Pero nakakatulong naman sa akin.
Pero mausok. Wala akong pakialam sa hinithit.
Maiirita pa rin ang baga, ang lalamunan mo, ang…
May mahal na mahal na salita ang kaibigan kong si Paul Shaffer…
Mahal ko siya!
-"Lalamunang Vegas." -Oo.
Gusto nga pala ni Paul ang ginawa n'yo nina Bill Murray.
Gusto ko rin 'yon.
Nakakanta rin kami sa Washington DC.
-Andun ako. -Andun ka.
Ayoko ng tsongke bago mag-concert.
Tanda kong pag-akyat mo, sinabi mong bangag ka.
Ba't ba… Ba't ko naisip gawin 'yon?
Ewan ko.
-Di ba nalimutan ko ang lyrics? -Di ko maalala.
Ang sabi lang ni Paul Shaffer,
"Uulitin natin."
-Kaya inulit namin. -Naaalala ko 'yan!
Bago 'yon.
Iisang beses ko lang nalimutan ang lyrics…
Mali na naman ito. Nasa Carnegie Hall kami ni Bono.
-Pangit ng lugar! -Lasing ako noong gabi bago kumanta.
Sabi ko, pag sumulat ako ng libro, ang pamagat,
"Di na ako tinawagan ni Bono."
Kasi parang ano 'yon… 'Yon bang, heto na.
Parang, sikat ka na.
Kakanta kayo sa Carnegie Hall ni Bono
tapos nagdesisyon akong maglasing.
Itong pag-uusap natin dito, iba-iba ang naririnig kong boses
na nagpapaalala sa akin ng iba-ibang babaeng kumakanta.
Kaya naisip ko, noong bata ka at nakarinig ka ng boses,
sino ang kumakanta sa utak mo noon?
-Ano… -Pwedeng di ikaw.
May ginagaya ka.
Siguro lahat tayo, parang pinaghahalo-halo
ang lahat ng inspirasyon natin.
-Madalas, si Stevie Nicks. -Oo.
At si Tina, madalas din.
Siyempre, si Dolly.
Habang tumatanda ako, di ko kaboses si Celine Dion.
-Sana, pero nakinig ako… -Si Brittany Howard?
Gusto ko si Brittany, katrabaho ngayon ni Shawn Everett
na gumawa ng Alabama Shakes album.
Siya ang isa kong paboritong singer-songwriter.
-Janis Joplin? -Siyempre.
Janis Joplin ang kino-cover ko noong kumakanta ako sa 100,000 katao.
Masayang makita ang fans
na pumupunta para panoorin ang iba-iba kong bersiyon.
Merong pinapanood 'yong kinalakihan nila.
Merong mas "Party in the USA."
Merong gusto ang bagong kanta.
Merong gusto 'yong ako ngayon
at may gusto ng covers kasi nadidiskubri nila ang music.
Ganito sa bahay ng mga Letterman.
Nasa kuwarto akong madilim
at nakita kitang
nagko-cover.
Sumigaw ako,
"Lintik!"
Tumakbo ang asawa kong si Regina. Di talaga takbo.
Sabi niya, "Ano 'yon?" Sabi ko, "Kino-cover niya ang Pink Floyd!"
Sabi ko, "Wala pa…" Pasensiya na.
-"Walang nagko-cover niyan." -Kinanta ko 'yon noong nasa Vegas ako ng…
Dapat yata, di ko ginawa 'yon
sa event ng Vegas iHeartRadio.
Hindi! Bakit?
Kasi di ko maalala ang nauna sa akin.
Pero malamang,
"Matapos si Justin Timberlake, exciting,
kakanta si Miley ng kantang wala kayong pakialam."
-Pero naman, ano'ng dating ko no'n? -Kinanta ko 'yon para sa 'yo.
-God bless. -May nanonood nito sa basement.
Dinig minsan ang Pink Floyd pero di mo…
Naisip ko, "Diyos ko, nakasama siya sa Pink Floyd."
Uy, kinanta ko ang "A Boy Named Sue"
sa South American tour ko ng Bangerz, at…
-Maiisip mo na ang nangyari. -Oo.
Di 'yon pumatok.
Panahon 'yon ng pagsakay ko sa higanteng hotdog,
nagsa-slide sa dila ko
tapos kakanta ako ng "A Boy Named Sue"
sa bansang iba ang wika.
Kaya sablay din 'yong joke.
Ang tingin ko rito…
Naniniwala akong nakakabilib ito sa dahilang
may ibang artist na nakakakanta ng artist na 'yon,
nakakatuwang maisingit-singit 'yon.
Natuwa akong nagulat.
Ikaw ang
isa sa iilan, baka tanging lalaking straight
na dumalo sa ganitong event.
Para lang sa inimbita
at parang dapat bakla ka para maimbita.
At may isa pang David na talagang gusto ko, si David Byrne.
Sinama niya ako sa Stop Making Sense.
Ilalabas nila ulit 'yong album at pinapa-cover nila ang mga kanta.
Pero muli, ako ang masusunod.
Di lang ako nag-cover. Iniba ko ang lyrics.
At… Oo nga.
At ang interpretasyon ko ay
si David Byrne ay mala-Johnny Cash na nagmamala-Kylie Minogue.
Ito ang bersiyong 'yon.
Kakantahin namin sa inyo.
Kung alam n'yo ang kanta, ito 'yong regular.
Ang binago ko.
Gusto n'yong marinig ang Tennessee French?
Maraming salamat.
Ikaw sa parte ni David Byrne?
Alam n'yo, di ko kayo kilala.
Ewan kung paano kayo napunta rito pero alam n'yong
suwerte kayong masaksihan ito, di ba?
Napakagandang boses. Napakagandang babae.
Saka masayang makilala si Tish.
Ang galing nito. Habang nakaupo ako,
iniisip kong baka bakla ako.
Kaya ipapa-test ko at babalitaan ko kayo.
-God bless. -Salamat.
Miley Cyrus.
Sa tabas ng pantalon, naisip ko na 'yon.
Buti naman naisip mo na.
Dalawang oras lang ang layo ng Palm Springs. Simulan mo na.
Nagsalin ng Subtitle: Libay Linsangan Cantor