Bu vuruşa bahse girelim mi?
-Bahis konusunda ne düşünüyorsun? -Stres yapma. Çok paran var.
Para dışında bir şeye bahse girelim.
Tamam.
Vuruşu yaparsam üstünü çıkarıp kulübe yürüyerek gideceksin.
Hayır, ben John Cena değilim.
Artık dışarıda üstümü çıkaramıyorum. O günler geride kaldı.
Tamam, vuruşu yapmalıyım.
Kaçırırsam ben ne yapacağım?
Sen üstünü çıkarıp kulübe yürüyeceksin.
Hayır, bu insanların midesini bulandırır.
Sen üstsüz gidersen "Chuck veya Charles Barkley geldi" derler.
-Onlar… -"Harika görünüyor."
Hayır, "O adam NBA'de mi oynadı?" derler.
DAVID LETTERMAN İLE SIRADAKİ KONUĞUM
BARUCH GÖSTERİ SANATLARI MERKEZİ NEW YORK
Teşekkürler.
Merhaba. Teşekkürler.
Hadi ama.
Bir kısmınızın
ayakta alkışlaması hoşuma gitti.
Diğerlerinden emin değilim.
Bu adam 1993'te NBA En Değerli Oyuncu ödülünü aldı.
İki Olimpiyat altın madalyası kazandı
ve sanırım kariyeri boyunca 13 kez
All-Star kadrosuna aday gösterildi.
Artık NBA Basketbol Şöhretler Müzesi'nin bir üyesi.
Hanımlar ve beyler, karşınızda Charles Barkley.
Charles!
-Selam Charles! -Nasılsın?
-Seni görmek güzel. Şuna bak. -Seni de.
Pekâlâ.
Charles, geldiğin için çok teşekkürler.
-Benim için bir onur. -Asıl benim için öyle.
Bu gece yapacak işleri yokmuş.
Hem de New York'ta.
Bundan iyi bilet mi var dostum?
Minnettarım.
-Çağırdığın için teşekkürler. -Vakit ayırdığın için sağ ol.
Bugünkü NBA'de oynayabilir miydin?
-Bugün oynamak çok daha kolay. -Neden daha kolay?
Çünkü fiziksel bir durum yok. Sadece koşup üçlük atıyorsun.
Draymond Green takım arkadaşını yumrukladı ve maçta da başkasına vurdu.
O bir istisna.
Bu aslında mükemmel bir örnek.
Birine vurursan beş ya da 10 maç ceza alırsın.
Michael Jordan'ın The Last Dance belgeselini izledim.
Pistons'ın ona karşı yaptığı faullerden
bugün beş ya da 15 maç ceza alırdın
ama o zaman böyle oynanıyordu.
Çocukken Bill Russell'ın bir konuşmasını dinlemiştim,
hiç aklımdan çıkmıyor.
O zamanlarda kaç maç oynanıyordu bilmiyorum.
-Evet. -Belki 82 değil de 60, 68 veya 65'ti.
Tüm sezon boyunca her gece sahada koşmanın
fiziksel olarak çok zor olduğunu söylemişti.
Peki insanlar nasıl…
Şimdi sezon öncesi ve Playoff maçları var.
Sezon içi turnuvası var. Pacers kıl payıyla kaçırdı. Teşekkürler.
Fiziksel açıdan iyi durumda olsan da bunun büyük zararı vardır.
Her spor dalında…
Vücudumuz o kadar maç oynamaya uygun değil.
-Evet. -Uygun değil.
Ama bir de sezonun geri kalanında oynayabilmesi için
oyuncuları dinlendiriyorlar.
İnsanlar izleyemiyor…
-Evet. -Bu düzelmiş.
Oyuncuları dinlendirmelerinden nefret ediyorum.
Bizde oyuncular iki milyon dolar alıyordu. Şimdi 40, 50 milyon dolar alıyorlar.
Bu gerçekten iyi bir dinlenme.
-"Vay canına!" dedim. -Evet.
Yılda sadece bir kez batıya gidiyorsun.
San Francisco ya da Los Angeles'ta olan biri
yılda sadece bir kez orada oynuyor.
Özellikle harika bir oyuncuysanız ve bir sakatlığınız yoksa
her maçta oynamalısınız.
Sakatlık bambaşka bir konu.
-NBA maçı biletleri ne kadar oldu? -Saçmalık.
Şehre göre değişiyor.
New York'takiler biletlere 5.000 dolar veriyorlar
ve Knicks 5.000 dolar etmez.
Bunu söylemiş olalım. Knicks 5.000 dolar etmez.
Biletler artık o kadar pahalı ki
normal insanlar gidemiyor, bu çok üzücü bir durum.
Spor dünyanın en eşsiz şeylerinden biri.
Herkes takımına, sevdiği oyuncuya gönülden bağlı oluyor.
NBA maçına rahat gidebilmeliler.
Park ücretinden tut da…
Ailenle birlikte sosisli yiyip birkaç bira içtiğini düşünebiliyor musun?
Yüzlerce dolar tutar.
Çoğu insanın buna gücü yok, çok üzücü.
NBA'in dünyadaki herkese hitap ettiğini söyledin.
İki altın madalya kazanan Olimpiyat takımının üyeleri olarak…
Profesyonel takım olmadan önceki ilk seferde sen takımda değildin.
Buna üzülmüştün. Haksız mıyım?
Bu…
Evet çünkü takıma girmeliydim.
Rahmetli Bobby Knight benden hoşlanmadı.
-Yani… -Sanki onu öldürtmüşsün gibi.
Evet.
Bobby Knight hakkında hiçbir zaman kötü konuşmadım.
İnsanların önünde diyelim.
Ama inanılmazdı.
Vefat ettiğinde
herkes beni aramaya başladı.
"Ölmüş biri hakkında kötü konuşacağımı sanıyorsanız
yanılıyorsunuz" dedim.
Sence seni neden Olimpiyat takımına almadı?
Nedeni neydi? Oyunculuğunla ilgili bir sorun yoktu.
Bence nasıl bir oyuncu olduğumla ilgili bir düşüncesi vardı.
-Daha çocuktun. -Evet.
-Kaç yaşındaydın? -18, 19 yaşındaydım.
20 de olabilir, üniversite ikinci sınıftaydım.
Ama şöyle işime yaradı.
Ne kadar iyi olduğumu bilmiyordum
ama ülkedeki en iyi 120 oyuncuyu çağırdılar.
Sonra kişi sayısını 100'e, 80'e, 60'a, 40'a, 20'ye
ve en son da 16'ya indirdiler.
Bu adamlara karşı oynamak öz güvenimi çok yükseltti.
Takıma girememek beni üzse de
öz güvenim açısından çok güzel bir deneyimdi.
Belki o zaman da vardı, dikkatimden kaçmış olabilir
ama şu anda oyuncular neredeyse kendi takımlarını kurabiliyorlar.
Bunu söylemek doğru mu?
Bundan nefret ediyorum.
-Ama gerçek. -Evet, doğru.
Artık o kadar çok para ve güce sahipler ki bu olaydan nefret ediyorum.
Emeğinle kazanmak istiyorsun, en iyi oyuncuları aldığın için değil.
Bu LeBron döneminde başladı.
Bence bu büyük bir hayal kırıklığı çünkü bilseydim
ben de kendi süper takımımı kurardım.
Eyvah! Barkley'nin blöfü işe yarayacak mı?
Evet!
Charles Barkley! İnsandan öte bir şey!
Üç takımda oynadın. Philadelphia…
-Phoenix ve Houston. -Evet.
Geçenlerde Reggie Miller'la konuştum.
On sekiz yıl Indiana Pacers'ta oynadı.
-Evet. -Evet. Bu duyulmamış bir şey.
İnanılmaz bir durum, gelmiş geçmiş en iyi oyunculardan biri.
Harika biri.
Ama fırsat yakaladı, en önemlisi de bu.
Ben de yakaladım. Şampiyonada Bulls'a kaybettik.
Rockets şampiyon olduğunda iki sene yedi maçta onlara yenildik.
-Bu sorun değil. -Evet.
Ama Adam Silver güzel bir şey söyledi.
Evet, belki olması gereken bu değildir
ama bu durum hayranların işine geliyor.
Oyuncuların başka yerlere gitmesini,
farklı maçlarda farklı takımlarda oynamasını seviyorlar.
Yanılıyor.
Peki.
Gittikleri takım için harika.
Ama bıraktıkları takım için berbat. İnsanların anlamadığı şey bu.
Verdikleri zarara bakmak lazım.
Süperstarlar bir takımdan ayrıldığında
o takımın uzun yıllar toparlanamadığını görürsün.
Adam'ı çok sevsem de bu konuda ona katılmıyorum.
Yıllarca mücadele verip
eski güçlerine dönmeye çalışan takımlardan bahsettin.
Dürüstçe söyle,
Knicks'in hâlâ şansı var, değil mi?
İster inan ister inanma, Knicks'in bu sene şansı var.
Evet! Bravo Knicks!
Şunu öğrenmek istiyorum, NBA'i kim kazanacak?
Bu yıl Pacers alacak, değil mi?
Pacers'ın şansı var ama Boston Celtics kazanacak.
-Öyle mi? -Evet, en iyi takım onlar.
O maça bahse girer miydin?
Şu an sorsalar Celtics'e oynardım.
-Bahis konusuna sıcak baktığını biliyorum. -Parayı mezara götürecek hâlimiz yok.
Ama şöyle bir şey de var.
Hakkında bildiğim diğer şey şu,
belki değişmiştir ama amacın
her yıl bir yere bir milyon dolar bağış yapmak.
Bu söylediğim doğru mu?
Son 20 yıldır yapıyorum. Amacım bu.
Çok şanslıyım, mütevazı olmaya çalışmıyorum.
Şans yüzüme güldü.
İlk kendi lisemle başladım.
Mahallemde paraya ihtiyaç duyan birkaç okul vardı.
Sonra Gaziler Derneği'ne bağış yaptım.
Son sekiz yıldır
Tarihsel Olarak Siyahi Üniversitelere bağış yapıyorum.
Dünyanın en şanslı insanlarıyız.
Televizyondaki işim gibi.
"Basketbol izlemem için para mı vereceksiniz?
Zaten her türlü izleyecektim" dedim.
INSIDE THE NBA STÜDYOLARI ATLANTA, GEORGIA
-Basketbol izlemekten sıkılıyor musun? -Evet.
-Evet, kesinlikle. -Maçları izlemiyor.
-Uyuklayan oluyor mu? -Evet! Kesinlikle uyukluyoruz.
-Dört ekranı var. -İzliyorum…
Hiçbirinde basketbol maçı yok.
Bu akşam maçları değil, Law & Order'ı izliyorum.
-Oturabilir miyim? -Evet.
-Pardon. Engel olmayayım. -Evet.
Yaptığınız şeyle ilgili baskı görüyor musunuz?
-Hayır. -Dışarıda mı?
-Evet. -Hayır.
Hiçbir maçta Charles, Shaq ya da benim
yapmadığımız, görmediğimiz, duymadığımız bir şey olamaz.
Program sunarken diğer insanlarla ilgili bir sürü şey öğreniyorsun.
Bu sadece basketbol. Evet.
Sporun Amerikan kültürünü domine etmesi
ya da içine alması sizi şaşırtıyor mu?
Belli bir grup insanı mutlu ediyor.
Takımın başarılıyken
evde sorun yaşamıyorsun.
Playoff'larda adrenalin yükseliyor.
Son üç, dört takıma kalınca
çok heyecanlı oluyor.
Ama tüm şehir aynı heyecanı paylaşıyor.
Farkı bu.
Ben…
Pacers sahanın bir ucunda oturmama izin verdi.
-Evet. -Her şey durmadan devam ediyor.
Devre aralarında Cirque du Soleil gibi oluyor.
Bir ara devasa kafası olan maskot yanıma geldi.
Maskotun adı ne? Thumper mı? Thump mı? Humper mı?
-Adı ne? -Indiana'nınki mi? Bilmiyorum.
-Evet. -Neyse, o maskot.
Yanıma geldi ve konuşmak için bana doğru eğildi.
Kulağıma bir şey söyleyecekmiş gibi.
Ama devasa bir kafası vardı. Aramızda bu kadar mesafe vardı.
"Yirmi yıl önce annenle çalışmıştım" dedi.
Ben de "Birçok erkek çalıştı" dedim.
Ben… Bunun hiçbir anlamı yok.
Ama koca kafalı adama ne diyeceğimi bilemedim.
Çok hoş bir kadındı. Evet.
Shaq! Programdan sonra rahatlamak için birkaçımız içmeye gidiyoruz.
Caddede gittiğimiz bir bar var.
Shaq içki içmiyor.
"Hepiniz pisliksiniz, programdan sonra yapacak bir şeyim yok" dedi.
İki hafta sonra gelip "Sorunumu çözdüm" dedi.
"Ne yaptın?" deyince "Nargile bar aldım" dedi.
Nargile barı mı aldın?
-Yani hep gece ikide açık olacak. -Ne kadar parası var, anla.
İş yapıyor mu? Nargile barı işinde hareket var mı?
-Evet. -Gerçekten mi?
-Başımı döndürür mü? -Hayır.
Ne yapar?
Hiçbir şeye etkisi yok.
Resmen zaman kaybı.
-Bağımlı mısın? -Evet.
Her gün yaparsan bağımlı olursun.
-Sanırım. -İstediğim zaman durabilirim.
Ondan bana da lazım.
Bana da lazım.
"İstediğim zaman durabilirim."
-Bana da lazım. -Durabilirim.
Ben alt oynarım.
Böyle bir konuşma yapacağımız hiç aklıma gelmezdi.
Ben de gidip nargile alabilir miyim?
-Evet. -Ne kadar tutar?
"Shaq Special'dan verin" desem mesela?
-Sana mı? Bedava. -Evet.
-Bedava! -Sana bedava.
Şükürler olsun!
İşim sonunda bir işe yaradı.
Peki ya dostun Shaquille O'Neal?
Gerçekten çok iyi bir insan.
Siz ne zaman… Aynı dönemde oynamış mıydınız?
Evet ama asıl ilginç kısmı annelerimizin yakın dost olmaları.
NBA annelerini hep bir araya getirirler.
İkimizin annesi çok iyi anlaştı.
Anneme hep bağırırdım.
Çünkü emekli olmuştum.
Annem Shaq'in annesiyle yılda üç, dört kez tatile çıkardı.
"Anne, harcamalarını gördüm" dedim.
"Kendi payımı ödemem lazım" dedi. "Ben Shaq kadar kazanmıyorum" dedim.
Shaq'ın annesi Lucille Hanım harika biri.
Shaq'le bir maçta kavga ettik.
O'Neal yumruk savurdu!
Daha soyunma odasına gidemeden
ikimiz de annemizden telefon aldık.
"Sizin sorununuz ne?
Hemen gidip özür dile" dediler.
Shaq'le koridorda karşılaştık.
İkimiz de "Nereye gidiyorsun?" dedik.
"Annem gelip senden özür dilememi söyledi."
Buna hâlâ gülüyoruz.
Biraz ailenden bahsedelim.
Annen ve büyükannen.
-Evet. -Evet.
Büyükannem gördüğüm en iyi insan, annem de ikincisi diyeyim.
Birkaç bin nüfuslu küçük bir kasabada büyüdüm.
-Leeds. -Leeds, Alabama.
Birmingham'e yarım saat mesafede.
Annem hizmetçiydi, büyükannem de et fabrikasında çalışıyordu.
Çok çalıştılar.
Kardeşlerimden biri genç yaşta öldü.
Alabama'da küçük bir kasabada sosyal konutlarda üç erkek çocuk büyütmek…
Baban yanınızdaydı ama sonra mı gitti?
-Hiç yanımızda olmadı. -Hiç.
Ben küçükken bizi terk etti.
Hayatım boyunca beş ila yedi kez…
…beni görmeye gelmiş olabilir.
-Baban hiç maçını izledi mi? -Lisedeyken hayır.
Beni sadece LA'de oynarken izledi çünkü Kaliforniya'ya taşındı.
Yakın yere gitmedi. Alabama'dan Kaliforniya'ya taşındı.
Kariyerimin başında
tam bir pisliktim
çünkü dünyaya kızgındım.
Maçtan önce kendime şöyle derdim,
"Herkesin canına oku da günlerini görsünler."
Tüm gençlere şunu söylüyorum,
"Uçlarda oynarsanız düşmeniz an meselesidir."
Birkaç kez
çizgiyi aştım.
Orada oturup ağladığımı hatırlıyorum.
Kendi kendime "Dostum, senin derdin ne?" dedim.
"Neden bu kadar kızgınsın? Basketbolda harikasın.
Neye kızıyorsun?"
Kendi kendime konuşuyordum. O kadar aptaldım.
O gece kararımı verdim.
"Babana öfkelenmeyi bırakmalısın" dedim.
Yapması hiç kolay değil.
Ama biliyor musun David? Bu tüm hayatımı değiştirdi.
Kızgın oynayamazsın.
Draymond ya da Dennis Rodman'ın nesi var bilmiyorum.
Ya da dostum olarak gördüğüm Mike Tyson.
Sürekli o çizgide durursan
birçok kez sınırı aşacaksın.
Benim için dönüm noktası buydu.
Ama dediğin gibi bunu yapmak çok zordu
çünkü ben yıldız olunca babam geri dönmeye çalıştı.
LA'e gittiğimizde "Dostlarımla tanışmanı istiyorum" dedi.
Benimle hava atardı.
-Tabii. -Ben de "Tamam" dedim.
"Öfkelenmeyi bırakacağım dedin. Bırak."
Sonra hastalandı.
Arkadaşlarımdan biri "Senden bir isteğim var.
Babanla aranı düzeltmeni istiyorum.
Çünkü baban gidince bir daha asla baban olmayacak" dedi.
Babamın karşısına geçtim.
"Babam olman için çok yaşlıyım. Arkadaş olacağız.
Bana yaşattığın her şey için seni affediyorum" dedim.
Çünkü Dave, sana karşı dürüst olayım,
kızgın olmamın asıl sebebi çok fakir olmamızdı.
Babam beni arayıp "Size para gönderiyorum" derdi.
Küçük bir çocuktum, posta kutusunun başında beklerdim.
"Buraya gelecek" derdim.
Her gün posta kutusunun başında bekledim.
Hiçbir şey gelmedi.
Ama küçük bir çocuktum, hayatıma devam ettim.
"Annem milletin evini siliyor" derdim.
Ergenliğimde bu beni mutsuz etmeye başladı.
Ama bunun üstesinden gelmem gerekti.
Bunların son dakika işleri olduğu söylendi.
-Onlar için evet. -Onlar için.
Ben sabah 11'den beri buradayım.
Tüm bunları ben hazırladım.
-Şuna bak! -Yani…
Bu ne? Ligdeki tüm maçlar mı?
O geceki tüm maçlar, evet.
Yayın uzmanları bana gösterinin…
Senin hem kek hem krema olduğunu,
bu adamların da yakmakta sorun yaşadığın mumlar olduğunu söylediler.
Öyle dediler. Ben asla öyle şey demem.
Duyduğum en iyi tanım şu,
ben arabada arka koltukta üç çocukla ülkeyi boydan boya geçip
onlara "Bir ses daha duyarsam geri dönüyorum!" diyen babayım.
Bundan dizi olurmuş.
-Birilerine anlatmışsındır. -Bahsettiğim için bile üzgünüm.
Neredeyse iki gündür Chuck'la beraberim.
-Ve… -Üzgünüm.
Çekici bir tarafı var.
-Bana mı öyle geliyor? -O bir halk adamı.
Onu dışarıda görürsen
herkes onun etrafında toplanıyor
ve herkesle vakit geçiriyor.
Charles'ın güçlü ve zayıf yönlerine örnek versen?
Fikrini hiç sakınmadan söyler. Oynarken de öyleydi.
Ligde sözleri en çok alıntılanan adamdı, şimdi de öyle.
Spor spikerine dönüşen bir sürü oyuncu var.
Mikrofon onlara geçtiğinde kendilerini geri çekiyorlar, o çekmiyor.
İhtiyaç duyduğu şeyleri açıkça dile getiriyor.
Aslında bilmek istemeyeceğin şeyleri de
açıkça söyleyebiliyor, mesela…
Mesela?
Mesela
iç çamaşırı giymiyor.
-Giymiyor mu? -Hepsini birden yakmış.
Hiç bankamatik kullanmamış.
İç çamaşırına dönelim çünkü ben de hiç bankamatik kullanmadım.
-Ama iç çamaşırı giyiyorum. -Evet. Ben de.
İç çamaşırı giyenler el kaldırsın.
Çok şey paylaşması zayıflık mı?
-Biz seviyoruz. -Anladım.
Yani aslında sana göre onun hiçbir zayıf yönü yok.
-Yirmi yıldır zayıf bir yönünü görmedim. -İnanılmaz.
Krispy Kreme'i bir zaaf olarak görmezsen tabii.
Otel odasında kendini kötü hissettiğin andan
bahsetmek istiyorum.
Üniversitede miydin, lisede miydin
yoksa Philadelphia'da ilk oynayışında mıydı bilmiyorum
ama Moses Malone
senin için önemli biri hâline geldi.
Basketbol hayatımdaki en önemli kişi.
Beşinci sıradan draft edildim.
Oynayamayacaktım.
Moses'la aynı binada yaşıyorduk.
"Bu gece gelip seni görebilir miyim?" dedim.
"Tabii genç adam" dedi. Yukarı çıktım.
"Neden oynayamıyorum?" dedim.
"Genç adam,
şişman ve tembelsin" dedi.
"Ne demek istiyorsun?" dedim.
"Hangi kısmı anlamadın?" dedi.
"Oğlum, çok yeteneklisin
ama formda değilsin.
133 kilosun" dedi.
Oynarken neredeyse 135 kilo muydun?
-Evet, başlangıçta. -Evet.
David, sorun şu ki
bu, üniversitedeyken sorun olmadı
ama NBA'de en iyilerle oynuyorsun.
"İstersen zayıflamana yardım ederim" dedi.
Ben de "Tamam" dedim.
Maçtan önce ve sonra birlikte çalıştık. 131'e indim.
"Dört kilo daha ver" dedi. 127'e indim.
Ve oynamaya başladım.
"122'ye inelim" dedi.
117.
113'e indiğimde oynayabiliyordum.
108'e indiğimde
gücüm kalmadı, çok bitkin hissediyordum.
"Senin oynama kilon 113" dedi.
Sonrası zaten malum.
Ona, Dr. J'e,
Andrew Toney'ye, Maurice Cheeks'e ve Bobby Jones'a minnettarım.
Bana giyinmeyi, para biriktirmeyi öğrettiler.
Ama en önemli kişi Moses'dı, bunu hep söylerim.
Bana şişman ve tembel demeseydi…
Bilirsin.
"Bu sözlerden sonra ne yaptın?" dediler.
"Her erkeğin yapacağı gibi aşağı inip ağladım" dedim.
Senin oynadığın zamana göre daha fazla mı süperstar var
yoksa hâlâ aynı mı?
Muhtemelen daha azdır.
Daha az iyi oyuncu var.
Olması gerektiği gibi üniversitede gelişemiyorlar.
Şimdi bir senede okulu bırakabiliyorlar.
Hepimiz üç, dört sene okuduk.
Buradaki kimse…
Bu insanların işini bilmiyorum
ama onlara şunu sorsak…
Altı aylık üniversite eğitiminden sonra bana iş verseydiler
başarısız olurdum ya da o kadar iyi olamazdım.
Üç ya da dört yıl üniversiteye gitmek…
-Bu büyük bir avantaj. -Evet.
-Birçok konuda olgunlaşıyorsun. -Evet.
Zihinsel ve fiziksel olarak.
Bunu eski hâline getirebilir miyiz bilmiyorum.
Artık herkes sadece bir sene üniversiteye gidecek.
-Bence bu iyi bir sistem değil. -Evet, değil.
Üniversite liginde oynayan oyuncuların
onca sakatlık yaşayıp
üniversiteden sonra maddi olanaklara sahip olmadıklarını görmekten
bıkmıştım artık.
Başkaları içinse milyarlarca dolarlık bir endüstriydi.
Evet, bu şu anda devam eden büyük bir tartışma.
Oyuncuların para kazanmasına çok seviniyorum.
Sahip olduğumuz sistemin çok ideal olduğunu düşünmüyorum.
Takımdaki birkaç kişiye üç, dört, beş milyon dolar ödemek…
Çünkü bu okulların çoğu bunu veremez.
Büyük takımlar
her zaman çok para toplayabilir.
Ball State'in çok para vereceğini sanmam.
Birazdan döneceğiz.
Konuşmak istediğim bir konu var, sürekli konudan sapıyorum.
WNBA'dan bahsettin.
WNBA'deki en çok kazanan kadın oyuncu
yılda 230, 240 bin dolar alıyor.
Sanırım Golden State'ten Steph Curry
yılda 50 milyon dolar kazanıyor.
-Evet. -Yani…
Neyse, bu konunun çözülebileceğini sanmıyorum.
Çözüleceğini sanmıyorum çünkü öncelikle
WNBA oyuncularına daha fazla para vermeliyiz.
Konu açılmışken ilginç bir şey var…
Evet.
Çok ilginç olacak…
Şu anda ülkedeki en iyi kadın oyuncu Caitlin Clark.
Olağanüstü biri.
İlk seçilen o olacak.
Aslında Indiana'daki senin takımın tutuyor.
-The Fever mı? -The Fever.
Evet çünkü Indiana'da vakit geçirdiyseniz
ateşleneceğiniz kesin.
Onun açısından şöyle ilginç bir durum olacak.
Draft'ta ilk seçimi The Fever yapacak ve en iyi oyuncu olduğundan onu alacaklar.
Ama dediğin gibi WNBA'in en çok kazanan oyuncusu
200 bin dolar alıyor.
Muhtemelen üniversitede üç, beş milyon dolar kazanıyordur.
Ben…
Üniversitede kalması lazım.
Hayır, ciddiyim.
Bu kararı vermek zorunda kalacak
ve "Indiana halkına saygısızlık etmek istemem
ama 200 bin dolar için
üç, beş milyon dolar kazandığım üniversiteyi bırakamam" diyecek.
Hiç mantıklı değil.
18 delik oynamaktan yorulmadın mı? İşe gitmeden önce oynuyor musun?
Normalde hayır.
Ama neredeyse her boş günümde oynuyorum.
-Burası iyi mi Chuck? -Evet, iyi.
-Düz yüzlü sopa var mı? -Bir tane var.
İki sopan var! O kadar iyisin.
Evet, çünkü solak mı sağlak mı olduğumu hiç çözemedim.
Bunu bilmen gerek.
Evet ama beyzbolda sağdan da soldan da vurabiliyorum.
O kadar iyi misin?
Olmaz mıyım?
-Harika bir vuruş. Şuna bak! -Deliğe girebilir.
Girebilir.
-Chucky! -Çok iyiydi.
Güzel.
Deliğe girebilir.
-Aslında girerdi, değil mi? -Bence girerdi.
Sanki bocce oynuyoruz Chuck.
Birçok kişi "Charles'ı görürsen ona golf vuruşunu sor" dedi.
Gerilince kasılıyordum.
-Tükenmişlik sendromu mu? -Ben…
Çok kötü durumdaydım, sonra bir öğretmen hayatımı değiştirdi.
Artık ülkedeki herkes bu kliniklere yatırım yapıyor.
Golf kesin beni tüketecek.
-Şimdi lütfen sessiz ol. -Tamam.
Konuşmandan bıktım artık.
Dön! Dön pislik.
Tanrım!
Lanet olsun. Tamam, bitir bakalım.
Peki, geliyor.
-Bu… -Şu ana kadar eşit gidiyorduk.
-Peki. -Evet. Eşittik.
Hayatımdaki her şeyi NBA'e borçluyum.
Basketbolu bu yüzden çok seviyorum.
Leeds, Alabama'da doğan küçük çocuk
hangi alanda olursa olsun başarıya giden yolu bulurdu gibi geliyor.
Evet ama aynı olmazdı.
-Bunu bilemezsin, değil mi? -Hayır. Çünkü…
Notlarımı gördüm.
Evet ama notların önemli değil. Bana bak, hep C alırdım.
Ama senin yeteneğin var.
Bu işi senin kadar uzun süredir yapan başka talk show sunucusu yok.
İşinde iyi olmasan olmazdı.
Bence hangi işi yaparsan yap hepsinde parlardın.
Tesisatçı David Letterman olsaydın
muhtemelen şu anda burada olmazdık.
En iyisi olurdum…
Vay canına! O ne?
Hayalet musallat olmuş! Hey! Kaç!
Çocukken pek sporcu bir tarafın yoktu, değil mi?
Bu çok ilginç.
Annem benimle hep alay ederdi.
Bebekken az daha ölüyormuşum, anemiktim.
Kan almam gerekiyordu. Ne dendiğini unuttum.
-Kan nakli. -Öyle bir şey. O da bir içki.
Ailedeki tek uzun boylu insan benim.
Annem şöyle derdi,
"Sana ne kanı verdiler bilmiyorum
ama iyi ki vermişler, ailedeki tek uzun sensin.
Bundan iyi para kazanıyorsun."
O hastanede doğan ilk siyahi bebek sen miydin?
-Evet. -Bu da yapbozun bir parçası mı yoksa…
O zaman ya da şimdi bir anlamı var mı? Yoksa önemsiz mi?
Irk konusunda çok tutkuluyum,
buna karşı hep bir mücadele verdim.
Bu konuda konuşmayı seviyorum.
Seviyorum…
Herkesi sorumlu tutuyorum.
Amerika'da
ırkçılık olmadığı yönünde yaptığınız açıklamalar
beni üzdü.
Geçen gün Gayle'in programında
Nikki Haley'den bahsettik.
Amerika'da ırkçılığın hiç olmadığını söyledi.
"Harika bir noktaya değindi" dedim.
Tabii köleliği saymamamız lazım.
Irk ayrımını da.
-Jim Crow'u da. -Jim Crow.
Çok haklı. Siyahiler için harikaydı.
-Vay canına! -Ve belli ki…
Bu beni rahatsız etti
çünkü şu anda antisemitizm yayılmış durumda.
Son yıllarda Asyalılara karşı bir nefret vardı.
"Kelimelerin önemi var" diyorum.
Alabama'da büyürken
doğduğum yıl Birmingham'deki kiliseyi bombaladılar.
Sonra Selma Katliamı oldu.
Beyazların olduğu okulda okuyan
ilk üç siyahi öğrenciden biriydim.
Büyükannem "Büyüdüğünde bunu anlamak için öğrenmelisin,
unutmayıp hep bundan bahsetmelisin" derdi.
"Okuyup bu adamı tanımanı istiyorum. Adı Dr. Martin Luther King" derdi.
Ben "O kim?" deyince
"Ondan okuman lazım.
Bütün bunları bilmen gerek.
Hayatın bizimkinden tamamen farklı olacak.
Ama geldiğin yeri unutmanı istemiyorum.
Bu çok önemli" derdi.
Alabama'da büyüdüysen bunları bilmen gerek.
Yetişkin bir erkek olarak
hayatın Alabama'daki gençliğinden
çok daha farklı mı?
Siyahi ünlüler ve zengin siyahi insanlar
sıradan siyahiler gibi muamele görmüyor.
Sıradan derken önemsiz demek istemedim.
Çünkü televizyona çıkıp "Şunu demek istedi" demenizi istemiyorum.
Ne demek istediğimi ve ne dediğimi iyi biliyorum.
Bu beni delirtiyor.
Bence bunun hakkında konuşmak
çok önemli.
Ben normal siyahiler gibi muamele görmüyorum.
Hiçbir zengin ya da ünlü bu muameleyi görmüyor.
Amerika'da
her zaman ırkçılık vardı.
Şimdi daha mı iyi? Yüzde 100.
Ama asıl ekonomik ırkçılıktan bahsetmek istiyorum.
Fakir bir beyaz
ve fakir bir siyahi aynı gemidedir.
Boktan bir mahallede doğarlar.
Kötü bir okulda okurlar.
Hep beyzbol benzetmesi kullanırım.
Tabii ki istisnai durumlar olur.
Ama iki vuruşu ıskalamış insanların eline sopa verip
vurucu yaparsan
çoğu üçüncüyü de ıskalayacaktır.
Siyahi ve fakir beyaz insanlar
başarılı olmak için bir fırsatı hak ediyorlar.
Bu sorunu çözene kadar
hak ettiğimiz şekilde birlik içinde yaşayan bir ülke olamayız.
Sen…
Mesela seçimler yaklaşıyor.
İnsanlar "Bu seçim çok önemli
çünkü demokrasinin sonu olabilir" diyor.
Belki gerçekten olabilir.
Öte yandan bizi bu noktaya getiren şey de demokrasinin ta kendisi.
-Evet. -Kaygılı mısın?
Pek kaygı duyan birine benzemiyorsun
ama önümüzde bu varken…
Evet, yani
siyasi iklim hakkında
çok endişeliyim.
İsim vermen lazım.
-Tüm politikacılar. -Tamam.
Şu anda seyircilerden herhangi birini seçebilirim.
Her konuda zıtlaşmayacağımız entelektüel bir sohbet ederiz.
İki parti de berbat. Bunu baştan diyeyim.
-İki parti de berbat. -Evet.
-Doğru. -Küçük çocuklar gibi kavga ediyorlar.
"Bir şey istiyorsan sırf inadına sana katılmayacağım."
Dünya böyle bir yer olmamalı.
Ben hep umudumu koruyacağım
çünkü umutlu değilsen kötümser olursun.
Seçimlere bir yıldan az bir zaman kaldı. Şu anda umutlu musun?
80'lerinde iki adam aday.
-Yani… -Yaşım buna yakın.
Bunu söyleyebilirim ama bu seni umutlandırıyor mu?
Hayır, iki adayı da sevmiyorum.
Daha genç birinin aday olmasını tercih etmez miydin?
Tabii ki, yüzde 100.
Bence Başkan Biden her zaman iyi bir adamdı.
Ülkesine hizmet etti ama bence çok yaşlı.
Başkan Trump ise…
Bence bir başkan öyle davranmamalı.
-Üzgünüm ama evet! -Evet.
Tabii ki de!
Mesela…
Amerika Birleşik Devletleri başkanısın.
Politikalarına katılsam da katılmasam da Amerika'yı temsil ediyorsun.
Belli bir duruşun olmalı.
Diyelim ki seçimleri kazandı.
Bu seni rahatsız eder mi?
Şu sebepten rahatsız eder,
bence dört yıl boyunca düşmanlarıyla uğraşacak.
Bu kimsenin faturasını ödemez.
Demokrasi biter diye endişeleniyor musun?
Hayır, asla… Hayır, ben…
Hayır.
Demokrasi istediğine oy vermektir.
-Doğru. -Demokrasi budur.
Milyonlarca insan ona oy verdi. Demokrasinin güzel yanı bu…
Doğru. Demokrasi tam olarak bu.
Ama adam oy kullanma özgürlüğüne son vermekten bahsediyorsa…
Korkutma taktiğini sevmem.
-Evet ama ben korkuyorum… -Ben de korkuyorum. Endişeliyim.
Bence iyi insanlar, kötü insanlardan sayıca fazlalar.
Aynen katılıyorum.
Ne tür bir insan olursan ol
sadece kendin gibi davran
ve nezaketle kendi yolunda ilerle.
İki taraf için de diyorum, pisliğin tekiysen de
işini yap ve bunu temizle.
-Evet. -Anlıyor musun?
Katılıyorum, burada oturup kimin kötü olduğundan bahsetmek
açıkçası çok Bİ, midemi bulandırıyor.
İnsanların iyi bir işi olmasını,
çocukların iyi okullarda okumasını sağlayalım.
Bence çoğu insan bunu istiyor.
Bİ derken tam olarak ne demek istedin?
-Çok ilginç. -Söyle Charles!
Küfür edebileceğim bir programa çıkmayı çok seviyorum.
"Boktan iş" diyebilmek harika.
-İşte bu! -Harika.
Irkçılıktan, antisemitizmden
ve Asyalılara karşı olan ön yargıdan bahsettin.
Sanki…
Bu konuda eşitlik sağlamak için
herkes çaba göstermişti.
Bu yok olur mu sence?
Bu sorunu daha önceden çözmeliydik.
-Evet, aynen. -Ama ev yanıyor.
Bu sorunları çok önceden ele alıp
"Nefret suçu işleyenler bunun bedelini ödeyecek" demeliydik.
Ama şimdi insanlar ırkçı olmaktan rahatsızlık duymuyorlar.
Şunu söyleyeceğim, bunu hep söylüyorum.
Irkçı olan
her insan
pisliğin tekidir.
Ben rol modeli değilim.
Sırf smaç basabiliyorum diye…
…çocuğunuz beni örnek almamalı.
Yıllar önce Nike ile bir reklam filmi çektin.
"Rol modeli değilim" dedin.
Verilen mesaj "Evet, basketbol oynuyorum
ve çok para kazanıyorum ama ben rol modeli değilim"di.
Çok önemli bir mesajdı çünkü bu konuda konuşulmasını sağladı.
Ama bu sorumluluğu kabul etsen de etmesen de
kişiliğinden ötürü seni örnek alacaklar.
Bu konudaki fikrin değişti mi?
Hayır çünkü verilen mesajı anlamışsın. Bu konuda konuşulmasını sağladı
Birçok NBA oyuncusu ve sporcular okullarda konuşma yapıyorlar.
Bu ülkede ırk ayrımcılığı yapılan çok fazla okul var ama bir şey fark ettim.
Beyazların çoğunlukta olduğu bir okula gittiğimde
hep "Kaç kişi profesyonel sporcu olmak istiyor?" diye soruyorum.
Sadece yüzde beşi elini kaldırıyor.
"Ne olmak istiyorsun?" dediğimde doktor, avukat, mühendis, öğretmen,
itfaiyeci ya da polis diyorlar.
Ama siyahilerin çoğunlukta olduğu bir okula gidip
"Kim sporcu olmak istiyor?" dediğimde
Yüzde 95'i elini kaldırıyor.
Sonunda 30, 40 okuldan sonra
"Bu siyahi çocukların beyni yıkanmış.
Sadece sporla başarılı olacaklarını sanıyorlar.
Bu reklamı yapıp bu konuya dikkat çekeceğim" dedim.
Çünkü bu siyahi çocukların doktor, avukat, mühendis,
öğretmen ve itfaiyeci olabileceklerini bilmelerini istiyorum.
O reklamda kaç yaşındaydın? Çocuktun daha.
-26, 27 yaşındaydım. -Evet.
Ama Nike'nin de hakkını vereyim.
Nike beni bir yıl sonra arayıp "Yanılmışız" dedi.
Gelen mektupların yüzde 95'i olumluydu.
Ülkenin her yanından ebeveynler yanıma gelip
o reklamı yaptığım için teşekkür ettiler.
Bugün bile bununla gurur duyuyorum.
Savunmadan çok bahsediyorsun.
Chuck!
Çok bahsetsem de öyle oynamadım.
-Ama golfte savunma yapacak biri lazım. -Hayır.
Savunma yapan biri olsa bambaşka bir maç olurdu.
Golf tek başına oynadığında da zor bir oyun.
Ekstrem spor gibi düşün.
İlk vuruşu yaparken biri önünde savunma yapıyor.
Golf sopasını savururken önümde durmak istemezsin.
Ona uygun kıyafet olur, merak etme.
-Hiç Pebble Beach'te oynadın mı? -Evet.
Buraya gelmeden iki gün önce bunu yapacağımızı biliyordum.
-Spyglass. -Evet.
64 puan aldım.
-Hayır. -Bana yalancı mı diyorsun?
Küçük bir yalan diyelim.
-64… -Kulüpten Gary'yi ara.
Gary'yi uydurdun mu?
Torunların nasıl?
Küçük Henry ve küçük Charlie'nin dedesi olmak
hayatımda yaşadığım en harika şey.
Üç ay öncesinden bahsediyorum.
Sonra yürümeyi öğrendi.
Ondan sonra kıyamet koptu.
Başta çok tatlıydı. Koluma yatardı.
Bir elimde bira, bir elimde o olurdu.
Her 15 saniyede bir onu öperdim.
Sonra altı ay önce yürümeyi ve koşmayı öğrendi.
O zamandan beri bir saniye bile durmadı.
Tüm günümü uykuma göre ayarlamam lazım
çünkü yaşlandığında iki şey yapıyorsun.
Her yemekten sonra uyuman gerekiyor.
Ve uzun süreli bir oyun oynadığında yine uyuman gerekiyor.
-Kaç yaşındasın Chuck? -20 Şubat'ta 61 olacağım.
-Tanrım. -Bu…
Yaşlanmak çok ilginç bir şey.
Evet. Teşekkürler.
Hayır, çok komik. Dr. J'i gördüm.
Bir şeyler içtik ve bana
"Ben 35 yaşındayken benimle alay ederdin" dedi.
Çünkü NBA'e 19, 20 yaşında giriyorsun.
Ona amca, dede derdik.
"Artık 60 yaşındasın" dedi.
"Eskisi kadar komik değil" dedim.
-Otoyola gitti. -İyi değildi.
İyi değildi.
Sıcaktan herhâlde.
İyi değildi.
Bu da iyi değil.
Vay canına!
Pacers sonuna kadar gidip şampiyon olacak dedik.
-Öyle bir şey demedim. -Ben diyorum.
-Ben… -Çocuk geri döndü, harika top oynuyor.
-Çekişmeli maçı kaybettiler. -LeBron'un çok yaşlı olduğunu söylüyordun.
Yaşlı ama.
-Hayır. "Aşırı yaşlı" dedin. -Hayır, LeBron çok yaşlı.
Yaşlı, ona katılıyorum.
Pekâlâ, geliyor.
Tanrım!
Kusura bakmayın beyefendi!
-İyiydi, değil mi Chuck? -Hayır.
Ya vuruşun kendisi?
-Hayır, o… -Üzgünüm!
Chuck vurdu.
-Bravo Chuck! -Evet.
Bir tane daha geliyor.
-Sopayı döndür. -Sen kendini döndür.
-Sopayı döndür. -Döndürdüm zaten!
O şekilde vurursan böyle olacak
ama aslında böyle olmalı.
Böyle. O yüzden sopayı döndür.
Tamam, döndürdüm.
Evet.
Tanrım!
Feragat belgesini imzaladınız mı?
Hiçbir takımla şampiyonluk kazanamadın.
Bunu sorun ediyor musun? Aptalca bir soru olduğunu biliyorum.
O zamanlar buna üzülmüştün.
-En Değerli Oyuncu seçildin. -Bunun sorulması çok ilginç.
Evet, şampiyonluk kazanamamak hayal kırıklığı yarattı
ama öncelikle bu bir takım oyunu.
Ama emin değilim…
Üzülmemi istiyorsanız
öyle bir şey olmayacak.
İyi bir hayat yaşadığıma eminim.
Çok başarılı oldum.
Ölmeden önce bana birkaç saniye verip
"Dostum.
Ne hayat yaşadın ama" diyin.
Çünkü ben…
İki bin nüfuslu o küçük kasabada yaşarken
"Bu nereye gidecek?" diyorsun.
Çünkü çok fazla aşama var.
Üniversiteye gitmek için burs aldım, şansım yaver gitti.
Sonra NBA'e girince
"Bu iş nasıl yürüyecek hiçbir fikrim yok" dedim.
-Harika bir oyuncu oldum. -Şöhretler Müzesi.
Evet, bunu 16 yıl boyunca yaptım. Sonra "Sırada ne var?" dedim.
Sonra para çalan bir dolandırıcı gibi TV işine girdim.
YAYINDA
Burada mı durayım?
-Hanımlar ve beyler, bir efsane geliyor. -Merhaba çocuklar.
Nasılsınız?
-Oturabilecek miyim? -Evet, o senin.
Vay canına, harika.
Biraz daha yakın olmalıyım
çünkü restorana gittiğimde genelde beni özel sandalyeye oturtuyorlar.
Tamam, oldu.
İyiyim, sorun yok.
-Endişelenme. -Dört, üç, iki.
David Letterman'ın aramıza katılması
bizim için büyük bir onur.
Burada olmak eğlenceli.
Indianapolis'te doğmuş bir çocuk olarak
"Indiana'daki her çocuk bahçesinde potayla büyür" sözünü
doğruluyor musun?
-Hep oynar mıydım? -Evet. Aynen öyle.
Yıllar geçtikçe
bu efsanenin gasbedildiğinden endişe ediyorum.
Bunun sorumlusu da Indiana Pacers'taki arkadaşlarım.
Bu arada Chuck şampiyon olacaklarını söyledi.
Bay Letterman, sizin için emeklilik bu mu?
Şaka mı yapıyorsun?
Öncelikle evden çıktım, bu harika bir şey
ve televizyona çıkmayı seviyorum.
Buna baş tacı denir dostum.
Programda bir geleneğimiz var. Chuck bir garanti verdiğinde…
Bunu duydum, çok heyecan verici.
Üstüne bir şey yağdırıyoruz.
Bu gece çekiç yağabilir.
Bir dakika, bir garanti vermelisin…
Çok kolay iletişim kuruyorsun.
Bu büyük bir meziyet, bu konuda çok şanslısın.
Yetmiş yaşına geldiğinde televizyona devam etmeyeceğini söyledin.
Buna katılmıyorum.
Bence bu sana çok kolay geliyor.
Sadece spor dünyası ya da basketbolla ilgili konularda değil.
Gördüğüm kadarıyla başka konularda konuşurken de böylesin.
Yetmiş yaşına geldiğinde çalışmayacak mısın yani?
Umarım çalışmam.
Neden öyle diyorsun?
İnsanlarla konuşmak için nereye gideceksin?
-Sanırım her yerde konuşabilirsin. -Hayır…
İnsanlar yanıma geldiğinde
"En rahat konuşulabilen star sensin" diyorlar.
Yani bakın.
Biri yanıma gelip bana selam verirse ben de selam veririm.
"Önemli biriyim" havalarına girmem.
Neden biliyor musunuz? Çünkü ben basketbol oynadım.
Öğretmen değilim.
İtfaiyeci değilim.
Polis değilim.
Orduda çalışmıyorum.
Bunlar çok önemli işler.
Bizim gerçek bir işimiz yok!
Az çalışıp
fazla maaş alıyoruz.
Dünyanın en şanslı piçleriyiz.
Bunu bir düşünün.
Kaybetsek de hayatımız mahvolmuyor.
Yine de paramızı alıyoruz.
Devasa evlerimize dönüyoruz.
Kazan-kazan-kazan durumundayız.
Bir şehri ayağa kaldırıp birini mutlu etmek harika bir şey.
Ama bunu çok ciddiye almaya başladığında
dönüp bir kendine bakman gerekiyor.
Her şey için teşekkür etmek istiyorum.
Çok sıcakkanlı ve cömerttin.
Çok keyifli bir sohbetti. Çok teşekkürler.
Oyunda kendini geliştirirsen altı aya görüşebiliriz.
Seni yarın ararım.
Bu sefer parasına oynayacağız dostum.
-Bu arada depozitomu geri istiyorum. -Hallederim.
Güle güle.
-Hoşça kal. Sağ ol. -Sen de sağ ol.
Golf oynamayı düşünen gençlere
bir şey söylemek istiyorum.
Chuck da katılacaktır.
Golf oyununda
ilk vuruşu hava için…
-Son vuruşu para için mi yaparsın? -Evet.
Kumda ne yapacaksın? Kaçacak mısın?
Kumla kafiyeli ne var?
Kes şunu Chuck!
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı