พัตต์นี้ติดปลายนวมหน่อยไหม
- ติดปลายนวมเหรอ คุณว่าไงล่ะ - แค่พอหอมปากหอมคอ
คุณมีตังค์อยู่แล้ว
ผมกำลังคิดถึงอะไรที่ไม่ใช่เงิน
โอเค
ถ้าผมพัตต์ลง คุณต้องเดินถอดเสื้อผ่านคลับเฮาส์
ไม่ ผมไม่ใช่จอห์น ซีนา
ผมถอดเสื้อในที่สาธารณะไม่ได้อีกแล้ว
มันหมดยุคผมแล้ว
โอเค ตาผมพัตต์
แต่ถ้าไม่ลง เราจะทำยังไง
คุณก็เดินถอดเสื้อผ่านคลับเฮาส์สิ
ไม่ เดี๋ยวคนก็อ้วกแตกกันพอดี
แต่ถ้าคุณเดินถอดเสื้อผ่านแถวนั้น
ทุกคนจะพูดว่า "นั่นชัค นั่นชาลส์ บาร์คลีย์"
- พวกเขาจะว่า… - เขาดูดีจังเลย
ไม่ พวกเขาจะว่า "หมอนั่นเคยเล่นเอ็นบีเอแน่เหรอ"
(เสวนาฮาเฮกับเดวิด เลตเทอร์แมน)
(ศูนย์ศิลปะการแสดงบารุค เมืองนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก)
ขอบคุณ
สวัสดีครับ ขอบคุณ
พอแล้วครับ
ผมชอบนะ
ยืนปรบมือพอเป็นพิธี
แต่กับคนอื่นไม่รู้นะ
ผู้ชายคนนี้ เมื่อปี 1993 คือผู้เล่นทรงคุณค่าในเอ็นบีเอ
เขาได้เหรียญทองโอลิมปิกสองเหรียญ
และเขาถูกเสนอชื่อเข้าทีมออลสตาร์
รู้สึกว่าจะ 13 ครั้งตลอดอาชีพของเขา
กระทั่งตอนนี้ เขาเป็นสมาชิก ของหอเกียรติยศบาสเกตบอลเอ็นบีเอ
ท่านทั้งหลาย เอาล่ะครับ ชาลส์ บาร์คลีย์
ชาลส์
- สวัสดี ชาลส์ - สวัสดี
- ดีใจที่เจอคุณ - ดีใจเช่นกัน
เอาละ
ชาลส์ ขอบคุณมากที่คุณมา
- เป็นเกียรติมาก - เป็นเกียรติของผมต่างหาก
คนเหล่านี้ ไม่ต้องไปไหนแล้วคืนนี้
ในนครนิวยอร์กนี่
มันเป็นตั๋วที่น่าซื้ออยู่นะคุณ
ซาบซึ้งมาก ขอบคุณมากที่เชิญผม ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
ขอบคุณอีกครั้งที่สละเวลา
ทุกวันนี้ยังเล่นในเอ็นบีเอได้อีกไหม
- ทุกวันนี้เล่นง่ายกว่าเยอะ เพราะ… - ทำไมถึงง่ายกว่า
เพราะมันไม่อาศัยรูปร่าง คุณแค่วิ่งไปวิ่งมาแล้วก็ชู้ตสามแต้ม
แล้วที่เดรย์มอนด์ กรีน ทำโคลทส์ไลน์ใส่เพื่อนร่วมทีมล่ะ
กฎมันมีข้อยกเว้น
นั่นเป็นตัวอย่างที่เหมาะมาก
วันนี้ถ้าคุณอัดใคร คุณจะถูกพักห้าหรือสิบเกม
แต่ถ้าดูในสารคดีไมเคิล จอร์แดน เดอะ ลาสต์ แดนซ์
ทั้งหมดที่ทีมพิสตันส์ทำฟาล์วใส่เขา
ถ้าเป็นทุกวันนี้จะโดนพักห้าถึงสิบห้าเกม
แต่เราก็เล่นกันมาแบบนั้น
แต่สิ่งที่ยังคาใจผมมาตั้งแต่เด็ก
คือผมฟังบิล รัสเซลพูดถึงบาสเกตบอล
และสมัยนั้นผมยังไม่รู้ว่า ฤดูกาลหนึ่งเล่นกันกี่เกม
- ครับ - อาจจะ 60, 68, 65 ไม่ถึง 82
แล้วเขาก็พูดถึงการวิ่งขึ้นลงในสนามทุกคืน
ตลอดทั้งฤดูกาล ซึ่งเป็นการใช้ร่างกายอย่างหนักหน่วง
แล้วที่คนเขา…
แล้วคุณล่ะ คุณเล่นนัดพรีซีซั่น คุณเล่นนัดเพลย์ออฟ
คุณเล่นในทัวร์นาเมนต์ ที่ทีมบ้านผมเกือบชนะ ขอบคุณ
ไม่ว่าร่างกายจะเป็นยังไง คุณก็ต้องรับสภาพ
กีฬาทุกประเภท
ร่างกายคุณไม่ได้ถูกสร้างมา
เพื่อเล่นหลายนัดขนาดนั้น
- ใช่ - มันไม่ไหว
ก็เลยมีการคุยกันถึงเรื่องพักตัวผู้เล่น
แล้วค่อยมาเล่นช่วงที่เหลือของฤดูกาล
ผู้คนจะได้ไม่ต้องเห็นพวกเขา
- ใช่ - เพื่อแก้ปัญหา
ซึ่งผมไม่ชอบเลย ที่มีการพักตัวผู้เล่น คือมัน…
เราพักกันสองล้านเหรียญ แต่พวกเขาพักกัน 40 ถึง 50 ล้านเหรียญ
มันน่าพักซะจริง
- ผมแบบ "เฮ่ย!" - ใช่
ที่ทำกันก็คือ คุณจะออกไปฝั่งตะวันตกแค่ปีละครั้ง
ดังนั้นใครก็ตามในซานฟรานซิสโกหรือแอลเอ
พวกเขาแค่ไปเล่นที่นั่นปีละครั้ง
แต่ยิ่งถ้าคุณเป็นผู้เล่นเก่งๆ ผมว่าคุณมีภาระหน้าที่
ที่ต้องเล่นทุกเกมที่คุณยังแข็งแรงดี
ถ้าคุณบาดเจ็บก็ว่าไปเรื่องนึง
- แล้วตั๋วเข้าชมเอ็นบีเอเดี๋ยวนี้เป็นไง - น่าหัวเราะมาก
คือมันขึ้นอยู่กับว่าเมืองไหนด้วย
คิดดูนะ คนนิวยอร์ก ต้องจ่าย 5,000 เหรียญเป็นค่าตั๋ว
แต่ทีมนิกส์ดูไม่คุ้ม 5,000 เหรียญ
อย่ามาเนียนดีกว่า ทีมนิกส์ดูไม่คุ้มหรอก 5,000 เหรียญ
แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้ค่าตั๋วแพงมาก
คนธรรมดาไปดูไม่ได้ ซึ่งอาภัพมาก
กีฬาคือหนึ่งในสิ่งที่พิเศษที่สุดในโลก
ที่ซึ่งทุกคนหลงรักทีมของตัวเอง
พวกเขารักผู้เล่นคนโปรดของพวกเขา พวกเขาควรจะได้ไปดูเอ็นบีเอ
หยิบเรื่องที่จอดรถมาพิจารณาดู
นึกภาพออกไหม การพาครอบครัว ไปหาซื้อฮอตดอกสองสามชิ้น
เบียร์สักสองสามแก้ว
มันคือเงินเป็นร้อยๆ ดอลลาร์
ที่คนส่วนใหญ่สามารถจ่ายได้ ซึ่งมันน่าเศร้า
คุณบอกว่าเอ็นบีเอเป็นกีฬาสำหรับทุกคนบนโลก
ในฐานะสมาชิกทีมโอลิมปิก
ทีมซึ่งคว้าเหรียญทองได้ถึงสองครั้ง และครั้งแรกนั้น
ก่อนที่พวกเขาจะได้เล่นระดับอาชีพด้วย
แต่คุณกลับไม่ได้อยู่ในทีมนั้น
มันทำให้คุณใจสลายอยู่เหมือนกัน ผมพูดถูกไหม
คือมัน…
ครับ เพราะผมควรจะได้เข้าทีม
แต่บ็อบบี้ ไนต์ไม่ชอบผม สู่สุคตินะ
- คุณ… - ฟังเหมือนคุณฆ่าเขา
อ้อ
ผมไม่เคยพูดไม่ดีถึงบ็อบบี้ ไนต์ และ…
ให้ชาวบ้านฟัง
แต่ประหลาดมาก
ตอนที่เขาเสีย
ทุกคนพากันโทรหาผม
ผมบอกว่า "นี่คุณ ถ้าพวกคุณคิดว่า ผมจะพูดอะไรไม่ดีถึงชาย
ผู้ล่วงลับคนนั้นล่ะก็
ไม่มีวันซะหรอก"
ทำไมถึงคิดว่า คุณจะไม่ได้เข้าทีมโอลิมปิกของเขาล่ะ
มีปัญหาอะไร ในเมื่อคุณก็เล่นได้อยู่แล้ว
คิดว่าเขาคงสืบรู้มาว่า ผมเป็นผู้เล่นแบบไหน
- ตอนนั้นคุณยังเด็ก - ใช่ครับ
- อายุเท่าไหร่ - 18, 19 นี่แหละ
แต่ไม่แน่ก็ 20 เพราะรู้สึก ผมจะเรียนมหาลัยปีสองอยู่
แต่วิธีการตอนนั้นคือ
ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองเล่นบาสเก่งแค่ไหน
แต่สิ่งที่พวกเขาทำ
คือเชิญผู้เล่นท็อป 120 ของประเทศเข้ามา
แล้วตัดเหลือ 100, 80, 60, 40, 20
ตัดจนเหลือ 16
ซึ่งมันช่วยให้ผมมั่นใจขึ้นเป็นกอง ตอนแข่งกับคนที่เหลือ
และถึงแม้ว่าผมจะทำไม่ได้ ผมต้องผิดหวัง
แต่มันดีมาก ในแง่ของการเรียกความมั่นใจให้ผม
สิ่งที่ผมเห็นตอนนี้ มันอาจเคยเกิดขึ้นแล้ว แต่ผมไม่ได้สนใจ
คือนักกีฬาเกือบจะสร้างทีมของตัวเองได้แล้ว
นั่นเป็นมุมมองที่ถูกต้องหรือเปล่า
ผมชิงชังมุมมองนั้น
- แต่เป็นความจริง - ก็จริง
ตอนนี้มีทั้งเงินมีทั้งอำนาจเข้ามา ผมก็ยิ่งชิงชังมุมมองนั้น
เราอยากชนะเพราะความอุตสาหะ ไม่ใช่เพราะการจับคนเก่งมารวมกัน
ซึ่งเริ่มตั้งแต่ยุคเลอบรอน
และมันน่าผิดหวังมาก เพราะถ้าผมรู้ว่าจะเป็นแบบนั้น
ผมคงสร้างซูเปอร์ทีมของตัวเองไปแล้ว
อุ๊ย! บาร์คลีย์เล่นสับขาหลอก จะได้ผลไหม
เยี่ยม!
ชาลส์ บาร์คลีย์ เขาไม่ใช่คน
คุณเล่นให้สามทีม ฟิลาเดลเฟีย
- ฟีนิกซ์และฮิวสตัน - ฟีนิกซ์และฮิวสตัน
ผมเพิ่งคุยกับเรกจี มิลเลอร์เมื่อไม่นานมานี้
สิบแปดปี ที่เขาเล่นให้ทีมอินเดียนา เพเซอร์ส
- ครับ - ไม่เคยได้ยินอะไรแบบนั้น
มันน่าทึ่งมาก และเขาก็เป็นหนึ่งในผู้เล่น ที่เก่งที่สุดตลอดกาล
หนึ่งในคนที่ดีที่สุดตลอดกาล
และเขาก็มีทางของเขา ซึ่งสมปรารถนาทุกอย่าง
ผมก็มีทางของผม เราแพ้บูลส์ในนัดชิงแชมป์
เราแพ้ทีมร็อกเกตส์ สองปีซ้อนในเจ็ดเกม
ตอนที่พวกเขาคว้าแชมป์
- ผมไม่เป็นไร - ใช่
แต่อดัม ซิลเวอร์เคยพูดไว้ฉลาดมาก
มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่แล้วๆ มา
แต่มันมีประโยชน์มากกับแฟนๆ
พวกเขามีแนวคิดให้ย้ายทีมไปเรื่อยๆ
ตั้งทีมโน้นทีมนี้ในการแข่งขันต่างๆ
เขาคิดผิด
โอเค
มันดีกับทีมที่พวกเขาเข้าไป
แต่มันแย่กับทีมที่พวกเขาออกมา นั่นคือสิ่งที่คนไม่เข้าใจ
ถ้าย้อนกลับไปดูลูกหลงที่เกิดขึ้น
จากซูเปอร์สตาร์ทุกคน
ที่ถูกบีบให้ออกจากทีม
ทีมพวกนั้นพังพินาศ นานหลายปีเลย
ถึงผมจะชอบอดัมแค่ไหน ผมก็ไม่เห็นด้วยกับเขา
ผมติดใจตอนที่คุณพูดถึงทีม
ที่กำลังดิ้นรน สร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ปีแล้วปีเล่า
ด้วยความสัตย์จริง
ทีมนิกส์ยังอยู่ในลีกใช่ไหม
จะเชื่อไหมล่ะ ปีนี้นิกส์ได้เรื่องแน่
เย่! นิกส์ลุย
ผมอยากรู้ว่า
ใครจะเป็นแชมป์เอ็นบีเอ
ปีนี้ทีมเพเซอร์สใช่ไหม
เพเซอร์สมีโอกาส แต่บอสตัน เซลติกส์จะเป็นแชมป์
- คุณคิดงั้น - ใช่เลย ผมว่าพวกเขามีทีมที่ดีที่สุด
คุณจะพนันนัดนั้นเลยไหม
ถ้ามีคนให้โอกาสผมตอนนี้ ผมเลือกทีมเซลติกส์
ผมพอจะได้ยินกิตติศัพท์ เรื่องการพนันของคุณ
คุณจะไม่ตายด้วยเงินแค่นี้
แต่นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
อีกเรื่องที่ผมได้ยินคือ
เป้าหมายของคุณ ซึ่งอาจเปลี่ยนไป
ในแต่ละปี คุณอุทิศตนเพื่ออุดมการณ์ เพื่อเหตุผลที่สมควร ด้วยเงินหนึ่งล้าน
ผมพูดถูกรึเปล่า
ผมทำมา 20 ปีแล้ว นั่นคือเป้าหมายของผม
ผมโชคดีมาก ไม่ได้พยายามจะถ่อมตัวนะ
ผมโชคดีมากจริงๆ
ผมเริ่มจากโรงเรียนเก่าสมัยมัธยมปลาย
โรงเรียนอีกสองสามแห่งแถวละแวกบ้าน ที่ต้องการทุนทรัพย์
แล้วผมก็บริจาคให้องค์กรทหารผ่านศึก
แปดปีที่ผ่านมา ผมบริจาคให้ อดีตสถาบันการศึกษาของคนผิวสี
ไม่รู้สิ เราเป็นกลุ่มคนที่โชคดีที่สุดในโลก
เหมือนงานทีวีที่ผมทำอยู่ตอนนี้
ผมถามว่า "เดี๋ยวนะ นี่จะจ้างผมดูบาสเกตบอลเหรอ"
ผมว่า "ผมก็ดูอยู่แล้วนี่"
(สตูดิโอ อินไซด์เดอะเอ็นบีเอ แอตแลนตา จอร์เจีย)
- เบื่อการดูบาสเกตบอลกันบ้างไหมเนี่ย - เบื่อสิ
- เบื่ออย่างแรง - เขาไม่ได้ดูหรอก
- มีใครแอบงีบในนี้บ้าง - ใช่เลย เราแอบงีบตลอด
- ทีวีสี่เครื่องนั่นของเขา - ใช่ ผมดูอยู่
ไม่มีบาสเกตบอลเลยสักเครื่อง
คืนนี้ผมจะดู "ลอว์แอนด์ออร์เดอร์" ผมไม่ดูแข่งพวกนี้หรอก
- ผมนั่งตรงนี้ได้ไหม - ครับ
- ขอโทษนะ อย่าหาว่าผมบังเลย - ได้
พวกคุณรู้สึกกดดันกับงานที่ทำอยู่ไหม
- ไม่ - ที่นี่เหรอ
- ใช่ - ไม่
เราจะไม่ยุ่งกับการแข่ง
ที่ชาลส์ ตัวผม หรือแชค ไม่ได้เล่น ได้ดู หรือได้ยิน
ตอนออกรายการ คุณจะได้รู้เรื่องของใครต่อใคร
เต็มไปหมด
มันก็แค่บาสเกตบอล…
แปลกใจไหมที่กีฬา ดูเหมือนจะครอบงำ หรือไม่ก็
เข้าไปอยู่ในวัฒนธรรมอเมริกัน
มันทำให้คนกลุ่มหนึ่งมีความสุข
อย่างช่วงที่ทีมคุณฟอร์มกำลังดี
ที่บ้านคุณจะไม่มีปัญหาอะไรเลย
ช่วงเพลย์ออฟจะคึกคัก
พอถึงช่วงสามหรือสี่ทีมสุดท้าย
จะยิ่งตื่นเต้นมาก
ทั้งเมืองจะลุกเป็นไฟ
นั่นคือความแตกต่าง
ตอนที่ผม…
ทีมเพเซอร์จัดที่นั่งให้ผม
ที่ท้ายสนามฝั่งหนึ่ง
- อ๋อ - ทุกอย่างกำลังดำเนินไป
เหมือนโชว์ของเซิร์ก ดู โซเลย์ แล้วพอช่วงขอเวลานอก
สักพักก็มีมาสคอตโผล่มา มาสคอตหัวเบ้อเร่อเลย
มาสคอตชื่ออะไรนะ ทัมเปอร์ ทัมป์เหรอ ฮัมเปอร์เหรอ
- ชื่ออะไร - ของอินดีแอนาเหรอ ผมไม่รู้
- ใช่ - ช่างเถอะ หมอนั่นแหละ
เขาเดินเข้ามา แล้วก็โน้มตัวมาพูดกับผม
เหมือนผมโน้มตัวไปพูดข้างหูคุณนี่แหละ แต่ของเขาจะหัวโต
เราก็เลยห่างกันอยู่ประมาณนี้ แล้วเขาก็พูดว่า
"ประมาณ 20 ปีก่อน ฉันเคยทำงานกับแม่นาย"
และผมตอบว่า "อ๋อ มีคนทำเยอะเลย"
คือผมไม่ต้อง… มันไม่มีความหมายอะไร
แต่ผมไม่รู้จะพูดยังไงกับผู้ชายหัวโตดี
ช่างเป็นผู้หญิงที่น่ารักจริงๆ
แชค ตอนนั้นทีมงานเราออกไปดื่มกัน
เพราะต้องสงบสติอารมณ์ หลังปิดรายการ
พอดีถนนเส้นนั้นมีบาร์เล็กๆ เปิดอยู่
แต่แชคเขาไม่ดื่ม
เขาบอกว่า "พวกนายมันงี่เง่า ปิดรายการฉันไม่เห็นต้องทำอะไรเลย"
เขาเข้ามาในสองสัปดาห์ให้หลัง
"ฉันแก้ปัญหาได้แล้ว"
เราแบบ "นายทำอะไร" เขาว่า "ฉันซื้อบาร์มอระกู่"
คุณซื้อบาร์เหรอ บาร์มอระกู่เหรอ
- มันจะได้เปิดตอนตีสองตลอด - นั่นทำให้คุณรู้ว่าเขามีเงินเยอะไป
คุณทำธุรกิจเยอะเลยเหรอ บาร์นั่นขายดีมากใช่ไหม
- ใช่ - จริงเหรอ
- สูบแล้วเวียนหัวไหม - ไม่
แล้วเป็นไงบ้าง
มันไม่มีอาการอะไรเลย
เสียเวลาเปล่า
- แต่คุณติดมัน - ใช่
ถ้าคุณทำอะไรทุกวันมันก็ติดทั้งนั้น
- ผมก็ว่า - ผมหยุดได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
โย่ ขอดูหน่อยเถอะ
ขอดูหน่อย
"ผมหยุดได้ทุกเมื่อที่ต้องการ"
- อยากเห็นจัง - ฉันหยุดเมื่อไหร่ก็ได้
ฉันแทงฝั่งรอง
ผมไม่คิดเลยว่าคุยไปคุยมา จะมาออกเรื่องนี้
งั้นผมไปที่ร้าน แล้วคว้ามาสูบด้วยได้ไหม
- ได้ - แล้วคุณคิดเท่าไหร่
ถ้าผมเข้าไปแล้วบอกว่า "ขอแชคสเปเชียลให้ผมหน่อย"
- คุณเหรอ ฟรี - ใช่ ถ้าผมไป
- ฟรี - สำหรับคุณ ฟรี
ดีจริงๆ
ในที่สุดผลบุญก็เริ่มปรากฏแล้ว
แล้วเพื่อนคุณล่ะ แชคิล โอนีล
เขาเป็นคนดีมากเลยนะ
พวกคุณเคย… เคยปีนเกลียวกันบ้างไหมตอนทำงาน
เคยสิ แต่ที่บ้ากว่านั้นคือ แม่เราเป็นเพื่อนซี้กัน
พวกเขาจะชอบให้บรรดาแม่ๆ มาอยู่ด้วยกัน เป็นคุณแม่เอ็นบีเอ แล้วไม่รู้อิท่าไหน
แม่เขากับแม่ผมก็ซี้กัน
จนผมเอ็ดตะโรใส่แม่ตลอด
เพราะในขณะที่ผมเกษียณ
แม่ผมกลับไปพักร้อนปีละสามสี่ครั้ง
กับแม่ของแชค
ผมบอกว่า "แม่ ผมได้รับโคตรใบเสร็จของแม่แล้วนะ"
ท่านว่า "แหมลูกรัก แม่ก็ต้องจ่ายส่วนของแม่สิ"
ผมบอก "แม่ ผมไม่ได้ทำเงินได้เหมือนแชคนะ"
แม่ของแชค คุณลูซิล วิเศษมาก
ผมกับแชคทะเลาะกันในเกม
โอนีลฟาดด้วยหลังแหวน
แล้วไม่ทันจะกลับไปถึงห้องล็อกเกอร์
แม่เขาก็โทรหาเขา แม่ผมก็โทรหาผมแล้วบอกว่า
"พวกแกเป็นบ้าอะไรกัน"
"เดินกลับไปขอโทษเดี๋ยวนี้เลยนะ"
แล้วเราก็จ๊ะเอ๋กันตรงโถงทางเดิน
- "จะไปไหน" - "จะไปไหน"
"แม่ฉันบอกให้มาขอโทษนาย"
แล้วเราก็หัวเราะเรื่องนั้นกันจนถึงทุกวันนี้
มาคุยเรื่องครอบครัวคุณกันหน่อย
คุณแม่ กับคุณยาย
- ใช่ - ใช่
ยายผมเป็นผู้หญิงที่ประเสริฐที่สุด ส่วนแม่ผมก็สูสีกัน
ผมมาจากเมืองเล็กๆ ประชากรสองสามพันคน
- ลีดส์ - ใช่ ลีดส์ แอละแบมา
ออกจากเบอร์มิงแฮมไปประมาณครึ่งชั่วโมง
แม่ผมเป็นแม่บ้าน ส่วนยายทำงานในโรงงานเนื้อ
พวกท่านทำงานหนักมาก
พี่ชายผมตายตั้งแต่ยังเด็ก
การเลี้ยงเด็กผู้ชายสามคนในบ้านสงเคราะห์ ในเมืองเล็กๆ ในแอละแบมาเป็นงานหนักมาก
พ่อคุณเคยอยู่ด้วยแล้วก็ไปเหรอ
- เขาไม่เคยอยู่ - ไม่เคยเลย
เขาทิ้งครอบครัวไปตั้งแต่ผมยังเล็ก
และตลอดทั้งชีวิต เขามาหาผม…
ห้าถึงเจ็ดครั้งเห็นจะได้
- พ่อคุณเคยเห็นคุณเล่นไหม - ไม่เคยเลยตอนม.ปลาย
ครั้งเดียวที่เขาเห็นผมเล่นคือที่แอลเอ เพราะเขาย้ายมาแคลิฟอร์เนีย
ไม่ใช่แค่ย้ายแถวละแวกนั้น แต่ย้ายจากแอละแบมามาแคลิฟอร์เนีย
ผมเป็นพวก…
เฮงซวยมาก
ตอนเริ่มอาชีพใหม่ๆ
เพราะผมโกรธแค้นโลก
ก่อนแข่งผมเคยบอกตัวเองว่า
"อัดมันอย่าให้เจ๋อได้สักคน"
ผมบอกเด็กๆ ทุกคนว่า
ถ้าขืนยังไต่อยู่ตามขอบ ไม่ช้าก็เร็วนายจะถลำ
ผมล้ำเส้นไป
หลายครั้ง
และจำได้ว่าต้องมานั่งร้องไห้ คิดทบทวน "เฮ้ยเพื่อน"
"นายเป็นบ้าอะไรของนาย
จะเดือดดาลทำไม นายเล่นบาสเก่งอยู่แล้ว
แล้วจะโมโหอะไร"
ผมกำลังคุยกับตัวเอง เหมือนคนโง่
คุยกับตัวเองซะงั้น
แล้วคืนนั้นผมก็ตัดสินใจ
บอกตัวเอง "นี่ นายต้องปล่อยมันไปกับพ่อนาย"
ต้องปล่อยเยอะเลย
แต่รู้ไหม เดวิด มันเปลี่ยนชีวิตผมไปทั้งชีวิต
คุณเล่นด้วยอารมณ์ไม่ได้
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเดรย์มอนด์
หรือเดนนิส ร็อดแมน
ไมค์ ไทสัน หรือบางคนที่ผมมองว่าเป็นเพื่อนกัน
ถ้าคุณไต่อยู่บนเส้นนั้นตลอดเวลา
คุณจะข้ามมันไปหลายต่อหลายครั้ง
นั่นแหละจุดเปลี่ยนสำหรับผม
แต่อย่างที่คุณพูด ต้องปล่อยเยอะเหมือนกัน
โดยเฉพาะตอนที่พ่อพยายามจะกลับมา
ซึ่งตอนนั้นผมดังแล้ว
แล้วพอเราไปแอลเอ เขาบอกว่า "ฉันอยากให้แกมาเจอเพื่อนๆ ฉัน"
แล้วก็จับผมไปอวด เหมือนผมเป็นพวกแสดงปาหี่
- ใช่ - ผมก็เลย "โอเค"
"ใจเย็น ไหนบอกว่าจะปล่อย ก็ปล่อยเลยสิ"
ต่อมาเขาล้มป่วย
และเพื่อนผมคนหนึ่งบอกว่า "นี่เพื่อน ฉันต้องให้ช่วยหน่อย"
ผมถาม "ต้องการอะไร" เขาบอกว่า "ฉันอยากให้นายชดเชยให้พ่อซะ
เพราะหลังจากพ่อนายไป นายจะไม่มีพ่ออีกแล้ว"
ผมเลยให้พ่อนั่งลงแล้วบอกว่า "ผมแก่เกินกว่าที่คุณจะเป็นพ่อแล้ว
เราจะเป็นเพื่อนกัน
ผมยกโทษให้ที่คุณทำให้ผม ต้องเผชิญเรื่องไร้สาระทั้งหมดนั่น"
เพราะเหตุผลสำคัญที่ผมโกรธ เดฟ
บอกคุณตามตรง เรายากจนมาก
แต่พ่อโทรมาบอกว่า "นี่ ฉันจะส่งเงินไปให้พวกแกนะ"
แล้วผมซึ่งยังเด็ก ผมก็เฝ้าอยู่ที่ตู้จดหมาย
"มันจะมาแล้ว อยู่นี่ๆๆ"
แล้วผมก็รออยู่ที่ตู้จดหมาย แทบจะทุกวัน
แต่ไม่มีอะไรมา
ดีที่ผมยังเด็กมาก ผมปล่อยมันไปได้
ผมบอกว่า "แม่ฉันยังต้องออกไป ขัดพื้นบ้านคนพวกนี้"
พอเริ่มเป็นหนุ่ม ผมไม่มีความสุขเลย
แต่ผมต้องผ่านมันไปให้ได้
ได้ยินมาว่าทั้งหมดนี่คือนาทีสุดท้าย
- ของพวกเขา ใช่ - ของพวกเขา
สำหรับผม ผมอยู่ที่นี่ มาตั้งแต่ 11 โมงเช้าแล้ว
การเตรียมการทั้งหมดนี่ คือสิ่งที่ผมต้องทำ
โอ้โห ดูนี่สิ
อะไรกันเนี่ย นี่คือทุกนัดในลีกเลยเหรอ
ทุกนัดที่มีในคืนนั้น ใช่
ผู้เชี่ยวชาญด้านการออกอากาศบอกผมว่า คุณเปรียบเสมือน
ทั้งไอซิ่งและเนื้อเค้กของรายการนี้
แล้วพวกเขาก็เป็นเทียนไข และคุณก็มีปัญหาเรื่องแสง
มีคนบอกผมมาแบบนั้น ผมไม่ได้พูดเอง
คำอธิบายที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้ยินมา
คือผมเป็นพ่อที่ขับรถข้ามประเทศ โดยมีสามคนนี้อยู่ที่เบาะหลัง
บอกว่า "ถ้าฉันได้ยินใครซุบซิบอีกครั้งเดียว ฉันจะวกรถกลับทันที"
ทำไมไม่ทำรายการแบบนั้นล่ะ
- คุณต้องเคยเสนอไปแล้วแน่เลย - เปล่า ผมขอโทษที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา
ตอนนี้ผมใช้เวลากับชัคไปแล้วเกือบสองวัน
- และ… - ขอโทษที
เขาเป็นคนมีแรงดึงดูด
- ผมคิดไปเองไหม - ไม่ เขาเป็นคนของประชาชน
ถ้าคุณเห็นเขาปรากฏตัว
ทุกคนจะมาห้อมล้อมเขา และเขาจะใช้เวลากับทุกคน
ยกตัวอย่างจุดแข็ง และจุดอ่อนของชาลส์หน่อย
เขาไม่รีรอที่จะพูดในสิ่งที่คิด เหมือนสมัยที่เขาเป็นผู้เล่น
คนที่ควรค่าแก่การอ้างถึงที่สุดในลีก ตอนนี้เขาก็ยังเป็นแบบนั้น
คุณเห็นนักกีฬาหลายคน แปลงร่างเป็นผู้ประกาศข่าวกีฬา
แล้วจู่ๆ พอแสงไฟสาดลงมา
พวกเขาก็ตัวลีบลง แต่เขาไม่
เขาจะปรากฏออกมา พร้อมทุกอย่างที่เขาต้องการ
ที่จริงยังมีอีกหลายอย่างนะ แต่คุณคงไม่อยากรู้
เรื่องที่เขาสมัครใจทำ เช่น…
เช่น
ก็
เขาไม่ใส่กางเกงใน
- เขาไม่ใส่กางเกงในเหรอ - เขาบอกว่าเผาทีเดียวเกลี้ยงเลย
เขาไม่เคยใช้เอทีเอ็ม
โอเค กลับไปที่เรื่องกางเกงใน เพราะผมก็ไม่ใช้เอทีเอ็ม
- แต่ผมใส่กางเกงใน - ใช่ ผมก็เหมือนกัน
มีใครอีกไหม กางเกงในน่ะ ยกมือหน่อย
เขาเปิดเผยเกินไป นั่นอาจเป็นจุดอ่อนหรือเปล่า
- ไม่ เราชอบเขาพูด - เข้าใจ
ผู้ชายคนนั้น ซึ่งถ้าตามคุณว่าคือ ไม่มีจุดอ่อน
- ไม่เคยเห็นมา 20 ปีแล้ว - น่าทึ่งมาก
เว้นแต่คุณจะมองว่า โดนัสคริสปี้ ครีมส์เป็นจุดอ่อน
ผมอยากพูดถึงตอนคุณอยู่ในห้องพักของโรงแรม
รู้สึกแย่กับตัวเอง
ไม่รู้ว่าตอนนั้นคุณอยู่มหาวิทยาลัย มัธยมปลาย
หรือเล่นครั้งแรกให้ฟิลาเดลเฟีย
แต่โมเสส มาโลน
เป็นคนสำคัญของคุณ
เขาเป็นคนสำคัญที่สุด ในชีวิตนักบาสเกตบอลของผม
ผมเป็นตัวเลือกที่ห้าในดราฟต์
แต่ผมไม่ได้ลงเล่น
แล้วบังเอิญโมเสส อาศัยอยู่ในตึกเดียวกันกับผม
ผมถามว่า "โมเสส คืนนี้ผมขอขึ้นไปหาคุณได้ไหม"
เขาตอบ "ได้สิ เจ้าหนุ่ม" ผมเลยขึ้นไปข้างบน
ถามว่า "โมเสส ทำไมผมถึงไม่ได้ลงเล่นล่ะ"
เขาว่า "เจ้าหนุ่ม
เธอทั้งอ้วนทั้งขี้เกียจ"
ผมแบบ "หมายความว่า"
เขาว่า "ไม่เข้าใจตรงไหน"
เขาว่า "ลูกชาย เธอน่ะเปี่ยมพรสวรรค์
แต่รูปร่างเธอไม่สมส่วน"
"เธอหนัก 295 ปอนด์"
คุณเล่นที่น้ำหนักเกือบ 300 ปอนด์เลยเหรอ
- ใช่ ตอนที่เริ่มใหม่ๆ - อ๋อ
ปัญหาคือแบบนี้ เดวิด
สมัยเรียนมหาลัยผมรอดตัวได้
แต่พอไปถึงเอ็นบีเอ คุณเจอกับพวกหัวกะทิ
เขาบอกว่า "ถ้าอยากให้ฉัน ช่วยลดน้ำหนักให้ ฉันจะช่วย"
ผมบอกว่า "โอเค"
เขาเจอผมบีฟอร์ เจอผมอาฟเตอร์ ผมลดเหลือ 290
เขาบอกว่า "ลดอีกสิบปอนด์" ผมเหลือ 280
และผมก็เริ่มได้ลงเล่น
เขาบอกว่า "ไปที่ 270 กันเถอะ"
260
ผมเหลือ 250 นั่นคือน้ำหนักที่ผมเล่น
ผมได้ 240 ก่อน
แต่ผมไม่มีแรง ผมรู้สึกหมดแรง และเขาบอกว่า
"250 คือน้ำหนักลงเล่นของเธอ"
แล้วที่เหลือก็อย่างที่รู้กัน
ผมต้องขอบคุณเขา
ดร.เจ, แอนดรูว์ โทนีย์, มอริซ ชีคส์ และบ็อบบี้ โจนส์
พวกเขาบอกผมเรื่องการแต่งตัว พวกเขาสอนวิธีประหยัดเงิน
ผมเล่าให้คนฟังเสมอ แต่คนที่สำคัญที่สุดคือโมเสส
ถ้าเขาไม่ว่าผมอ้วนและขี้เกียจล่ะก็
นึกออกไหม
เล่าให้ใครฟังเขาจะถามว่า "หลังโดนเขาว่าแล้วทำไงต่อ"
ผมบอกว่า "ก็ทำเหมือนคนทั่วไป เดินลงไปร้องไห้ข้างล่าง"
แต่มีใครในเอ็นบีเอตอนนี้ที่เป็นซูเปอร์สตาร์ มากกว่าตอนที่คุณเล่นอีกบ้าง
หรือว่ายังเหมือนเดิม
อาจจะน้อยกว่าหน่อย
ผู้เล่นมีความเป็นสุดยอดน้อยลง
พวกเขาขาดการพัฒนาในมหาวิทยาลัย อย่างที่ควรจะเป็น
เพราะสมัยนี้จบปีหนึ่งก็ออกได้เลย
แต่พวกเราเมื่อก่อน จะเรียนมหาลัยสามถึงสี่ปี
และไม่มีใครในนี้ที่…
ผมไม่รู้เลยว่าแต่ละคนทำอะไรกันบ้าง
แต่ถ้าคุณของานพวกเขา
แล้วเขาให้ผมทำงานเลย หลังเรียนมหาลัยได้หกเดือน
ผมก็คงล้มเหลว หรืออาจจะไม่ได้ดีเท่าที่ควร
การเรียนมหาลัยสามปีสี่ปี
- มันเป็นข้อได้เปรียบมหาศาล - ใช่
- มันคือวุฒิภาวะในหลายๆ ด้าน - ใช่
ทั้งทางร่างกายและจิตใจ
และเมื่อช่วงนั้นผ่านไป จะเรียกกลับมาได้อีกรึเปล่าก็ไม่รู้
แต่สมัยนี้กลับมีแต่คนเรียนมหาลัย ปีเดียวกันทั้งนั้น
และผมมองว่านั่นไม่ใช่ระบบที่ดีที่สุด
ไม่ใช่ระบบที่ดีที่สุด และผมก็เริ่มเหนื่อยอ่อนที่ต้องทนเห็น
นักกีฬามหาลัยทุกชนิดกีฬา
โดนอัดจนน่วม แต่แล้วก็ไม่สามารถ
หาเลี้ยงตัวเองได้ตอนจบออกไป
ในขณะที่มันเป็นอุตสาหกรรม มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์
สำหรับใครบางคน
ใช่ นั่นคือการถกเถียงครั้งใหญ่ ที่ดำเนินอยู่ตอนนี้
ผมชอบนะที่ผู้เล่นได้เงิน
แต่ผมไม่แน่ใจว่า ระบบที่เรามีอยู่ตอนนี้จะดีที่สุด
มีแค่ไม่กี่คนในทีม ที่ได้เงินสาม สี่ ห้าล้านดอลลาร์
เพราะสถาบันการศึกษาส่วนใหญ่จ่ายไม่ไหว
พวกทีมดังในลีก
พวกนี้ทำเงินได้มหาศาลทุกฤดูกาล
แต่อย่างมหาลัยเก่าคุณ จ่ายได้ไม่กี่คนหรอก
เดี๋ยวเรากลับมา
แต่อีกเรื่องหนึ่งที่ผมบ่ายเบี่ยงอยู่ตลอด
คุณพูดถึงดับเบิลยูเอ็นบีเอ
นักกีฬาหญิงที่มีค่าตัวสูงสุด ในดับเบิลยูเอ็นบีเอ
จะอยู่ที่ประมาณ 230,000 ถึง 240,000 เหรียญต่อปี
แต่รู้สึกว่าสเตฟ เคอร์รี จากทีมโกลเดนสเตท
ทำเงินได้ห้าสิบกว่าล้านดอลลาร์ต่อปี
- ใช่ - คือมัน…
ยังไงก็ตาม ผมว่าตอนนี้ เราคงแก้ปัญหานั้นไม่ได้
ผมไม่คิดว่าคุณจะแก้ปัญหาได้ เพราะข้อแรก
เราต้องจ่ายให้ผู้เล่นดับเบิลยูเอ็นบีเอเพิ่ม
อะไรที่ดึงดูดความน่าสนใจได้มากๆ นั่นคือที่คุณถาม
ใช่
อะไรที่ดึงดูดความน่าสนใจได้มากๆ
ผู้เล่นหญิงที่เก่งที่สุดในประเทศตอนนี้ คือเคทลิน คลาร์ก
เธอมหัศจรรย์
เธอจะเป็นตัวเลือกที่หนึ่ง
ซึ่งจริงๆ แล้วเธอก็สังกัดอยู่ในทีมคุณ ที่อินดีแอนานั่นแหละ
- ฟีเวอร์เหรอ - ฟีเวอร์
ใช่ เพราะถ้าคุณเคยอยู่ในอินดีแอนา
คุณจะต้องกลับบ้านไปกับฟีเวอร์
แต่อะไรดึงดูดความน่าสนใจได้มากสำหรับเธอ
ฟีเวอร์มีตัวเลือกอันดับหนึ่งในดราฟต์
และพวกเขาจะเอาตัวเธอไปแน่ เพราะเธอเป็นผู้เล่นที่เก่งที่สุด
แต่คุณเพิ่งบอกว่า นักกีฬาดับเบิลยูเอ็นบีเอค่าตัวสูงสุด
อยู่ที่สองแสนเหรียญ
แต่ในมหาลัย เธอน่าจะทำได้สามถึงห้าล้าน
ผม…
คุณจะต้องเรียนมหาลัยต่อ
ไม่ ผมพูดจริง
เธอต้องตัดสินใจแบบนั้น และเธอจะบอกว่า
"ฉันก็ไม่อยากจะหยาบคาย กับคนอินดีแอนาหรอกนะ
แต่ฉันจะออกจากมหาลัย ที่ฉันทำเงินได้สามถึงห้าล้าน
เพื่อสองแสนไม่ได้"
ตัวเลขมันไม่สมเหตุสมผล
เล่น 18 หลุมไม่เหนื่อยเลยเหรอ คุณเล่นก่อนเข้างานเลยใช่ไหม
เปล่า ไม่ได้เล่นประจำ
แต่ผมเล่นเกือบทุกวันหยุด
- มาแค่นี้ไหวนะ ชัค - ไหว ไม่เป็นไร
- ในนี้มีพัตเตอร์ที่ผมใช้ได้บ้างไหม - มีอันนึงอยู่ในนั้น
คุณมีพัตเตอร์สองอัน พร้อมขนาดนั้นเชียว
ใช่ เพราะผมยังไม่รู้เลย ว่าตัวเองถนัดซ้ายหรือขวา
คุณควรจะรู้สิ
ก็ใช่ แต่ในเบสบอล ผมตีบนเพลตฝั่งไหนก็ได้
โห เก่งปานนั้น
เคยไม่เก่งเหรอ
- โอ้ น่ากลัวมากไม้นี้ ดูนั่นสิ - อาจจะลงนะ
อาจจะลงนะ
- โอ้ว ชัคกี้ - ตรงนั้นสวยแล้ว
สวย
นี่ก็อาจจะลง
- จริงๆ มันน่าจะลงใช่ไหม - ผมก็ว่านะ
เหมือนเราเล่นเปตองกันมากกว่า
ผมได้ยินหลายคนพูดว่า
"ถ้าคุณเจอชาลส์ ถามเขาเรื่องวงสวิงดูสิ"
เส้นประสาทผมกระตุก
- คล้ายอาการยิปส์ - ผมกดดัน
ผมยิปส์หนักมาก
จนมาได้ครูคนใหม่ ชีวิตเปลี่ยนเลย
คนเปิดคลินิกรักษายิปส์กันทั่วประเทศแล้วตอนนี้
ผมมีอาการยิปส์ก็เพราะกอล์ฟนี่แหละ
- เอาล่ะ เงียบเถอะ - โอเค
คุณพูดจนผมเพลียแล้ว
เบรก เบรกสิ ไอ้กร๊วกเอ๊ย
จะบ้า
โธ่เอ๊ย เอาล่ะ ทีนี้ก็ปิดเกมซะ
โอเค ลุยเลย
- นี่จะเป็น… - ถึงตรงนี้เรายังเสมอกันอยู่
- เอาล่ะ - โอเค เราเสมอกัน
เอ็นบีเอบันดาลทุกอย่างในชีวิตให้ผม
ผมรักบาสเกตบอล เพราะข้อเท็จจริงหนึ่งเดียวนี้
ผมกลับรู้สึกว่าเด็กคนเดียวกันนั้น เกิดที่ลีดส์ แอละแบมา
จะพบทางไปสู่ความสำเร็จได้
ไม่ว่าจะไล่ล่าอะไรก็ตาม
แต่มันจะไม่เหมือนเดิม
- เราไม่รู้หรอก ใช่ไหม - ไม่ มันเพราะ…
เชื่อผมเถอะ ผมเห็นเกรดของผมอยู่
ใช่ แต่มันไม่ได้อยู่ที่เกรด ดูผมสิ ผมก็นักเรียนเกรดซี
ใช่ แต่คุณมีพรสวรรค์
ไม่มีพิธีกรรายการทอล์กโชว์คนไหน
ที่อยู่ในวงการได้นานอย่างคุณ เว้นแต่จะทำงานเก่งจริง
แต่ผมเชื่อว่ายังไงซะ คุณก็จะส่องประกายอยู่ดี
ผมพูดแค่ว่าถ้าคุณเป็นช่างประปา เดวิด เลตเทอร์แมน
เราคงจะไม่ได้ยืนคุยกันบนกรีนแบบนี้
ผมว่าคงจะดี…
เฮ้ย! ตายโหง อะไรวะนั่น
ไอ้นั่นโดนผีสิงแล้ว คุณ! วิ่ง!
ตอนยังเด็ก คุณดูไม่เหมือน นักกีฬาโดยธรรมชาติใช่ไหม
เรื่องนี้น่าสนใจ
เมื่อก่อนแม่เคยล้อผมหนักมาก
ผมเกือบตายตั้งแต่ยังเด็ก ผมเป็นโรคโลหิตจาง
ผมต้องรับการฉีดเลือด ลืมไปแล้วเขาเรียกว่าอะไร
- การถ่ายเลือด - อะไรแบบนั้น ดื่มก็เหมือนกัน
เพราะทั้งบ้านผมตัวสูงอยู่คนเดียว
และแม่จะล้อว่า
"ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาเอาเลือดอะไรให้แก
แต่ขอบคุณพระเจ้า ที่มันทำให้แกตัวสูงอยู่คนเดียว
แกจะได้ดิบได้ดีกับมันนี่แหละ"
คุณเป็นทารกผิวดำคนแรกในโรงพยาบาลนั้น
- ใช่ - นั่นเป็นชิ้นส่วนปริศนาใช่ไหม หรือ…
เราจะคิดกับมันยังไง ถึงตรงนี้เราจะมองยังไง
ไม่มีอะไรเลยเหรอ
เหตุผลหนึ่งที่ผมกระตือรือร้นเรื่องเชื้อชาติ
ก็เพื่อจะได้ต่อสู้กับการเหยียดเชื้อชาติ
ผมชอบพูดถึงมัน
ผมรัก…
ผมถือว่ามันคือความรับผิดชอบของทุกคน
ผมไม่พอใจ
ตอนที่คุณเคยกล่าวว่าอเมริกา
ไม่มีการเหยียดเชื้อชาติ
อย่างวันก่อน ในรายการของผมกับเกล
เราคุยกับนิกกี เฮลีย์
เธอบอกว่าในอเมริกา ไม่เคยมีการเหยียดเชื้อชาติ
ผมเลยว่า "เธอก็พูดถูกนะ"
ถ้าคุณเอาเรื่องการมีทาสออกไป
การแบ่งเชื้อชาติ
- จิม โครว์ - จิม โครว์
เธอพูดถูก มันเยี่ยมมากสำหรับชาวบ้านผิวดำ
- ว้าว - แต่เห็นอยู่โทนโท่…
และมันทำให้ผมไม่สบายใจเลย
เพราะใช่ เรามีการต่อต้านชาวยิวอยู่ดารดาษ
สองสามปีมานี้ เราเกลียดชังชาวเอเชียกันดาษดื่น
และผมบอกเลย "คำพูดนั้นสำคัญ"
ผมเป็นเด็กแอละแบมา
ปีที่ผมเกิด โบสถ์ในเบอร์มิงแฮมถูกวางระเบิด
ถัดมาก็มีการสังหารหมู่ที่เซลมา
ผมยังเคยเป็นหนึ่งในนักเรียนผิวดำสามคนแรก
ที่ไปรวบรวมโรงเรียนอื่นๆ
และยายผมเคยบอกว่า
"นี่ เมื่อแกโตพอที่จะเข้าใจเรื่องนี้
แกต้องเรียนรู้เกี่ยวกับมัน อย่าลืมนะ พูดถึงมันตลอดเวลา"
ท่านบอกว่า "นี่ ฉันอยากให้แกอ่านเรื่องชายคนนี้"
"ชื่ออะไรครับ" "ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง"
ผมถาม "ใครเหรอ" ท่านว่า "เห็นไหม แกถึงต้องอ่านหนังสือไง"
ทั้งยังว่า "แกต้องรู้เรื่องพวกนี้ทั้งหมด
แล้ววันนึงชีวิตแก จะต่างจากเราโดยสิ้นเชิง
แต่แกต้องไม่ลืมกำพืดตัวเองเป็นอันขาด
มันสำคัญ มันมีความหมาย"
เมื่อคุณเป็นคนแอละแบมา คุณต้องรู้เรื่องพวกนี้
สิ่งต่างๆ เปลี่ยนไปไหม
ในตอนนี้ซึ่งคุณเป็นผู้ใหญ่แล้ว เทียบกับสิ่งที่คุณอธิบาย
ตอนที่ยังเป็นหนุ่มน้อยในแอละแบมา
ดาราผิวดำ เศรษฐีผิวดำ
ได้รับการปฏิบัติไม่เหมือนกับคนผิวดำทั่วไป
ผมไม่ได้จะว่า "ทั่วไป" หมายถึงไม่สำคัญ
ผมไม่อยากให้พวกคุณ มาออกทีวีแล้วไปพูดว่า
"เขาพูดแบบนี้ เขาก็หมายความตามนี้"
บอกเลย "ผมรู้ว่าผมหมายถึงอะไร และผมรู้ว่าผมพูดอะไรออกไป"
ผมจะบ้าตายกับเรื่องพวกนี้
ผมมองว่ามันสำคัญอย่างยิ่ง
ที่จะต้องคุยเรื่อง
ที่ผมได้รับการปฏิบัติไม่เหมือนคนผิวดำทั่วไป
ไม่มีคนรวยหรือคนดังคนไหนเหมือน
อเมริกา
มีปัญหาเรื่องชนชาติมาตลอด
ดีขึ้นหรือยัง ดีขึ้นแน่นอน
แต่สิ่งที่ผมชอบพูดคือ การเหยียดสถานะทางเศรษฐกิจ
ถ้าคุณเป็นคนจนผิวขาว
คนจนผิวดำจะลงเรือลำเดียวกันกับคุณ
คุณจะเกิดในย่านแย่ๆ
คุณจะไปโรงเรียนไม่ดัง
อุปมาเหมือนการเล่นเบสบอล
ถึงจะมีข้อยกเว้นอยู่ก็จริง
แต่ถ้าคุณให้คนขึ้นไปตีเบสบอล
และเขาตีพลาดไปแล้วสอง เหลืออีกหนึ่ง
คนส่วนใหญ่จะตีพลาดอีก
คนผิวดำกับคนจนผิวขาว
สมควรจะได้รับโอกาสที่จะประสบความสำเร็จ
และจนกว่าเราจะพูดถึงเรื่องนั้น
เราจะไม่มีวันเป็นประเทศที่เต็มใบ อย่างที่เราควรเป็น
คุณจะ…
ยกตัวอย่างการเลือกตั้งที่จะมาถึง ซึ่งมีคนพูดว่า
"เรื่องนี้สำคัญอย่างยิ่ง
เพราะอาจเป็นจุดจบ ของประชาธิปไตยในประเทศนี้"
และผมคิดว่ามันอาจเป็นได้
แต่ประชาธิปไตยกลับเป็นสิ่งที่นำเรา ไปสู่สิ่งที่อาจทำลายประชาธิปไตยนี่สิ
- ใช่ - คุณก็เลยเป็นกังวล
คุณดูไม่เหมือนคนขี้กังวล
แต่คุณล้ำหน้าเราในเรื่องนี้
ใช่ คือผม
สิ่งที่ผมห่วงมาก
คือบรรยากาศทางการเมือง
บอกชื่อมาเลย
- นักการเมืองทุกคน - ก็ได้
คือผมจะเลือกใครก็ตาม ที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มผู้ชมตอนนี้
ถ้าว่ากันอย่างผู้มีปัญญา เราจะไม่เห็นด้วยกับทุกเรื่อง
และห่วยแตกทั้งสองพรรค เอาไปไกลๆ ได้เลย
- ห่วยแตกทั้งสองพรรค - ห่วยแตกทั้งสองพรรค
พอเข้าใจเลย
ทะเลาะกันเหมือนเด็กอมมือ
"คุณจะเอาอะไร ฉันแค่จะค้านมันซะทุกเรื่อง"
ผมว่า "โลกมันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น"
ผมมีความหวังเสมอ
เพราะถ้าคุณหมดหวัง คุณจะมองโลกในแง่ร้าย
ตอนนี้คุณมีความหวังไหม ที่รู้ว่าอีกไม่ถึงปีก็จะมีการเลือกตั้งแล้ว
ผู้ชายวัย 80 สองคน
- ก็… - ซึ่งผมก็รุ่นๆ นั้น
ผมพูดได้ แต่คุณล่ะ มีความหวังไหม
ไม่ ผมไม่ชอบสักคน
ไม่อยากให้เราได้คนที่เด็กกว่านี้เหรอ
แน่นอนอยู่แล้ว
แต่ผมคิดว่าประธานาธิบดีไบเดน เป็นคนดีมาตลอด
เขารับใช้ประเทศชาติ ผมแค่รู้สึกว่าเขาแก่ไป
แต่ประธานาธิบดีทรัมป์นี่สิ
ผมว่าประธานาธิบดีไม่ควรทำตัวแบบนั้น
- ขอโทษนะ แต่ใช่เลย - ใช่
เฮลโล่!
แบบ…
คือผมแบบ "คุณเป็น ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกานะ
ไม่ว่าผมจะเห็นด้วยกับนโยบายของคุณไหม แต่คุณเป็นตัวแทนของสหรัฐ
คุณก็ควรทำตัวให้เหมาะสม"
สมมุติว่าเขาชนะ
คุณสะดวกใจไหม
ผมไม่สะดวกใจ แต่เพราะเหตุผลง่ายๆ
ผมคิดว่าเขาจะใช้เวลาสี่ปีข้างหน้า เพื่อตามล่าศัตรู
นั่นไม่ช่วยเรื่องปากท้องใครเลย
คุณห่วงว่าจะเป็นจุดจบของประชาธิปไตย
ไม่ ผมไม่เคย… ผมไม่…
ไม่
ประชาธิปไตยคือการเลือกคนที่คุณต้องการ
- ใช่ - นั่นคือประชาธิปไตย
ผู้คนนับล้านกาให้เขา นั่นคือความงาม…
ถูกต้อง นั่นคือประชาธิปไตยที่แท้จริง
แต่ถ้าเขาพูดถึงการยุติเสรีภาพ ในการลงคะแนนเสียง…
ผมไม่ชอบเทคนิคหลอกให้กลัว
- ใช่ แต่ดูสิ ผมกลัว แต่… - ผมก็กลัว ผมเป็นห่วง
เพราะผมคิดว่าบ้านเรา คนดีจะเยอะกว่าคนเลวมากกว่านี้
เห็นด้วยที่สุด
แต่ไม่ว่าคุณจะเป็นคนแบบไหน
ขอแค่พยายามซื่อสัตย์กับตัวเอง
แล้วก็เอาเลย ทำตามแรงจูงใจนั้นอย่างสุภาพ
และถ้างี่เง่ากันทั้งสองฝ่าย
ก็ทำงานให้เสร็จแล้วเก็บกวาดซะ
- ใช่ - ใช่ไหม
ผมเห็นด้วย เรามัวแต่นั่งคุยกัน คนนั้นคนนี้ไม่ดี
แต่ผมเบื่อพวกตอลอเต็มที ผมบอกคุณตามตรง
มาทำให้ชาวบ้านมีงานดีๆ ทำสิ
ทำให้ลูกๆ ของพวกเขาปลอดภัย ได้เรียนที่ดีๆ
ผมว่าคนส่วนใหญ่ก็ต้องการแค่นั้น
ตอนคุณใช้ตัวย่อตอลอน่ะ คุณจะพูดว่าอะไรกันแน่
- น่าสนใจ - พูดเลย ชาลส์
ผมชอบนะ ได้ออกรายการที่ผมสบถได้
ผมชอบที่พูดว่า "ตอแหล" ได้
- นั่นไงล่ะ - นั่นแหละ
ก่อนหน้านี้คุณพูดถึงการเหยียดเชื้อชาติ พูดถึงการต่อต้านยิว
และคุณพูดถึงอคติที่มีต่อคนเอเชีย
ซึ่งดูเหมือน…
เอาเป็นว่าสิ่งต่างๆ เหล่านี้ร่วมด้วยช่วยกัน
เพื่อให้เกิดความเท่าเทียม
แต่ผมสงสัยว่ามันจะหมดไปเหรอ
ก่อนอื่นเลย เราควรจะพูดกับพวกเขาเร็วกว่านี้
- ใช่ ถูกต้องเลย - แต่คุณเห็นไหม ตอนนี้มันยอดเยี่ยมแล้ว
เราควรย้อนกลับไป จัดการกับสถานการณ์เหล่านี้ และพูดว่า "เฮ้!
อาชญากรรมจากความเกลียดชังทั้งหมด เราจะทำให้นายต้องชดใช้"
แต่ตอนนี้ ผู้คนกำลังรู้สึก สะดวกใจกับการเหยียดผิว
และผมก็จะพูดคำนี้ ผมจะพูดคำนี้ตลอดเวลาว่า
ใครก็ตาม
ใครก็ตามที่เหยียดผิว
คุณกากมาก
ผมไม่ใช่แบบอย่าง
เพียงเพราะผมดังก์บาสเกตบอล
ไม่ได้แปลว่าผมควรเลี้ยงลูกคุณ
หลายปีก่อน คุณไปที่ไนกี้เพื่อร่วมในแคมเปญโฆษณา
"ผมไม่ใช่แบบอย่าง"
ไอเดียของมันคือ "ใช่ ฉันเล่นบาสเกตบอล
และใช่ ฉันทำเงินได้มหาศาล แต่ฉันไม่ใช่แบบอย่าง"
และมันก็ได้ผล เพราะมันไปเปิดบทสนทนาขึ้นมา
แต่ความจริงก็คือ เพราะตัวตนของคุณ
ไม่ว่าคุณจะยอมรับ ในความรับผิดชอบนั้นหรือไม่
มันจะเกิดขึ้น
ทุกวันนี้คุณรู้สึกต่างไปไหม
ไม่ เพราะคุณพูดถูก มันเปิดบทสนทนาขึ้นมา
ผู้เล่นเอ็นบีเอและเหล่านักกีฬามากมาย ไปพูดตามโรงเรียนต่างๆ
และมันชัดเจนว่า เรามีโรงเรียนที่แบ่งแยกเชื้อชาติมากเกินไป
ในประเทศนี้ แต่ผมสังเกตเห็นบางอย่าง
เมื่อไหร่ที่ไปโรงเรียนของคนขาว
ผมจะถามคำถามนี้เสมอ "มีกี่คนที่อยากเล่นกีฬาอาชีพ"
มีแค่ห้าเปอร์เซ็นต์ที่ยกมือขึ้น
ผมถามว่า "หนูอยากทำอะไร" "ผมอยากเป็นหมอ"
"อยากเป็นทนาย" "เป็นวิศวกร"
ครู ดับเพลิง ตำรวจ อะไรทำนองนั้น
แต่ปัญหาก็คือ เดฟ เมื่อไหร่ที่ไปโรงเรียนคนดำ
ถามว่า "อยากเล่นกีฬากี่คน"
ร้อยละ 95 ยกมือขึ้น
สุดท้าย หลังไปมา 30 ถึง 40 โรงเรียน
ผมพูดเลยว่า "เพื่อนเอ๊ย เด็กผิวดำพวกนี้ถูกล้างสมอง
พวกเขาคิดว่าเล่นได้แค่กีฬา ถึงจะประสบความสำเร็จ"
ผมบอกว่า "ผมอยากทำโฆษณาชิ้นนี้ ผมจะเปิดข้อโต้แย้ง"
เพราะผมอยากให้เด็กผิวดำพวกนี้รู้ว่า พวกหนูเป็นหมอได้
พวกหนูเป็นทนายได้
พวกหนูเป็นวิศวกร เป็นครู เป็นนักดับเพลิงได้
คุณอายุเท่าไรตอนทำแบบนั้น ยังเด็กอยู่ใช่ไหม
- 26, 27 - อืม
แต่ผมจะบอกว่า ต้องยกความดีความชอบให้ไนกี้
ไนกี้โทรกลับมาหาผมในอีกหนึ่งปีให้หลัง พวกเขาบอกว่า "เราคิดผิด"
ร้อยละ 95 ของจดหมายที่เราได้รับเป็นเชิงบวก
พ่อแม่จากทั่วประเทศมาหาผม
บอกว่า "ขอบคุณนะที่ทำโฆษณาชิ้นนั้น"
และจนถึงทุกวันนี้ ผมภูมิใจกับมันมาก
คุณชอบพูดถึงการกันคู่ต่อสู้
โอ้ว! ชัค
ผมชอบพูดถึงแต่ไม่ค่อยได้เล่น
แต่สิ่งที่กอล์ฟต้องการ คือการมีคนคอยกัน
ไม่
เกมจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ถ้ามีคนมาคอยกัน
เล่นกอล์ฟคนเดียวก็ยากพอแรงอยู่แล้ว
ลองคิดว่าเป็นกีฬาผาดโผนสิ
คุณกำลังทีออฟ
แล้วมีคนมาคอยกัน
ผมไม่แน่ใจว่าจะเหวี่ยงไม้ได้ไหม ถ้าคุณมายืนอยู่ตรงนั้น
หาเบาะรองให้ดีๆ ก็พอ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง
- คุณเคยเล่นที่เพบเบิลบีชรึเปล่า - เคยสิ
สองวันก่อนเราจะมาที่นี่ ผมรู้ว่าเราจะออกรอบกัน
- สปายกลาสล่ะ - เคย
ผมตีได้ 64
- ไม่ ไม่จริง - คุณหาว่าผมโกหกเหรอ
ใช้คำว่ามุกดีกว่า
- 64 คุณ… - รู้จักผู้จัดการแกรี่ไหม โทรไปเลย
คุณแค่กุชื่อแกรี่ขึ้นมาใช่ไหม
หลานๆ คุณล่ะ
จากเรื่องราวทั้งหมด ที่เกิดขึ้นในชีวิตผม
เฮนรี่น้อยกับชาร์ลีน้อย การได้เป็นปู่คนเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด
แต่สามเดือนก่อน เรากำลังคุยกันอยู่ดีๆ
แล้วเขาก็เริ่มจะหัดเดิน
แล้วนรกก็แตกกระจาย
ตอนแรกเขาน่ารักมากนะ หลับปุ๋ยอยู่ในแขนผม
มือข้างหนึ่งผมถือเบียร์ อีกข้างก็อุ้มเขา
แล้วผมจะหอมเขาทุกๆ 15 วินาที
แล้วพอหกเดือนก่อน เขาเริ่มหัดเดินและหัดวิ่ง
และไม่ยอมอยู่นิ่งอีกเลย ไม่ว่าจะเอาอะไรในโลกมาล่อ
ใช่ แต่นั่นทำให้ผมต้องงีบทั้งวัน
เพราะพอแก่ตัวลง คุณจะทำอยู่สองอย่าง
คือทุกครั้งที่คุณกินเสร็จ คุณต้องงีบ
และทุกครั้งที่คุณเล่นติดต่อกันนานๆ
คุณก็ต้องงีบอีก
- คุณอายุเท่าไหร่แล้วชัค - ผมจะ 61 วันที่ 20 กุมภานี้
- พระเจ้า - มันก็…
การแก่ตัวก็น่าสนใจดี
ใช่ ขอบคุณนะ
ไม่ มันตลกจริงๆ นะ ผมเพิ่งเจอหมอเจ
ดื่มกันนิดหน่อย แล้วเขาก็พูดว่า
"จำได้ไหมตอนฉัน 35 เธอล้อฉันซะยกใหญ่"
เพราะตอนนั้นเพิ่งเข้าเอ็นบีเอ ยังแค่สิบเก้ายี่สิบเอง
เราจะเรียกเขาว่า "ลุง" หรือไม่ก็ "ปู่"
เขาบอกว่า "ตอนนี้เธอ 60 แล้วนะ"
ผมบอกว่า "ใช่ จะล้อใครเหมือนแต่ก่อนไม่ได้แล้ว"
- ว้าว ขึ้นถนนไปแล้ว - ไม่เข้าท่าเลย
ไม่เข้าท่าเลย
ว้าว หัวร้อนแล้ว
ไม่เข้าท่าเลย
ยังไม่เข้าท่าอยู่ดี
ว้าว!
พูดถึงทีมเพเซอร์ส พวกเขาจะชนะ
- ผมไม่ได้บอกว่าพวกเขาจะชนะ - เปล่า ผมนี่แหละบอก
- แต่ผมไม่… - ไม่นะ เด็กเขากลับมาแล้ว เล่นดีด้วย
แต่พวกเขาแพ้นัดสำคัญ
คุณจะบอกว่า เลอบรอนน่าจะแก่เกินแกงแล้ว
เขาแก่แล้ว
- ไม่ คุณพูดว่า "แก่เกินแกงแล้ว" - ไม่ เลอบรอนแก่มาก
ใช่เลย ผมเห็นด้วย
โอเค เอาล่ะนะ
ตายจริง
ขอโทษ ขอโทษครับ
- แต่มันก็สวยใช่ไหม ชัค - ไม่ ไม่สวย
ไม่นะ นับแต่เรื่องตีสิ
- ไม่ นั่นมัน… - ขอโทษ
ชัค เป็นคนตี
- สวยมาก ชัค - ใช่
มีอีกลูกนะ
- เปิดหน้าไม้ขึ้น - เปิดหน้าไม้คุณสิ
- เปิดหน้าไม้ขึ้น - ก็เปิดอยู่เนี่ย
ที่คุณทำอยู่น่ะ คุณจะได้แบบนี้
คุณต้องทำแบบนี้ต่างหาก
แบบนี้ ฉะนั้นเปิดหน้าไม้ขึ้น
โอเค นี่ก็เปิดเยอะแล้วนะ
เสร็จล่ะ
พระเจ้าช่วย
คุณเซ็นใบสละสิทธิ์รึยัง
คุณไม่ได้อยู่ในทีมที่ได้แชมป์
คุณโอเคกับเรื่องนั้นไหม คือผมไม่รู้ว่าถามโง่ๆ ไปหรือเปล่า
ตอนนั้นน่ะ เสียใจมากไหม
- แม้จะเป็นผู้เล่นทรงคุณค่า แต่ผมว่า… - น่าสนใจนะ เวลามีคนถามเรื่องนี้
ผมจะตอบว่า "ใช่ ผมผิดหวังที่ไม่ได้แชมป์"
แต่ข้อแรก มันเป็นเกมของทีม
แต่ผมไม่แน่ใจว่า…
ถ้าคุณอยากให้ผมเสียใจ
คงไม่มีทาง
ผมค่อนข้างมั่นใจมาก ว่าชีวิตผมดี
อย่างที่บอก ผมเคยทำได้ดีมาก
ให้เวลาผมสักครู่ ก่อนผมจะล้มฟุบไป
บอกผมว่า "ไงเพื่อน"
"เป็นการเดินทางที่ดี สนุกดี"
รู้ไหม เพราะผม…
เวลาที่คุณอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่มีกัน 2,000 คน คุณจะแบบ
"อะไรแบบนี้จะไปจบตรงไหน"
เพราะมันมีหลายวงมาก คุณแบบ
"โอเค ฉันโชคดี ฉันได้ทุนเรียนต่อมหาลัย"
แล้วก็ไปเล่นเอ็นบีเอ ซึ่งบอกเลย
"ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะออกมายังไง"
- แล้วก็ได้เป็นผู้เล่นยอดเยี่ยม - หอเกียรติยศ
ใช่ ผมเล่นอยู่ 16 ปีจนแบบ "แล้วไงต่อ"
แล้วผมก็ไปเป็นโจรขโมยเงินในทีวี
(ออกอากาศ)
แถวนี้เหรอ
ท่านทั้งหลาย พบกับตำนาน
ไงเด็กๆ
เป็นไงกันบ้าง
- ผมนั่งตรงนี้ได้ไหม - ได้ นั่นที่คุณ
ว้าว เจ๋งไปเลย
ผมต้องอยู่ใกล้ๆ หน่อย เพราะตอนไปร้านอาหาร
เขาจะชอบให้ผมนั่งเก้าอี้พิเศษ
ทีนี้ล่ะ
ผมสบายดี ไม่เป็นไร
- ไม่ต้องห่วง - สี่ สาม สอง
เป็นเกียรติอย่างยิ่ง สำหรับรายการอินไซด์
ที่เดวิด เลตเทอร์แมนมาร่วมรายการ
มารายการนี้สนุกมาก
ในฐานะเด็กที่เกิดในอินเดียนาโพลิส
คุณเป็นต้นแบบ
ให้ทุกคนในอินดีแอนา โตมากับห่วงในสนามหลังบ้านใช่ไหม
- เล่นกันตลอด - ก็ใช่นะ ถูกต้องเลย
แต่หลายปีมานี้ผมกังวลว่า
ตำนานนั่น ตำนานเรื่องนั้น จะถูกช่วงชิงไปแล้ว
โดยเพื่อนรักของผมในอินเดียนา เพเซอร์ส
ผู้ซึ่ง… เกือบลืมไป ตอนนี้ชัคเลือกไปต่อจนจบแล้วนะ
คุณเลตเทอร์แมน นี่คือวัยเกษียณในแบบของคุณใช่ไหม
นี่คือ… คุณล้อเล่นไหมเนี่ย
อย่างแรกเลย ผมได้ออกจากบ้าน ซึ่งวิเศษมาก
และผมชอบออกทีวี
นี่คืออัญมณียอดมงกุฎเลยล่ะ
คุณรู้ว่ารายการของเรา จะมีธรรมเนียมตอนที่ชัคให้การรับรอง…
ผมเคยได้ยินมานะ น่าตื่นเต้นมาก
เราจะปล่อยของจากเพดานลงมาใส่เขา
ซึ่งคืนนี้อาจจะเป็นค้อน
เดี๋ยวสิ คุณต้องรับรองก่อน
คุณเป็นคนที่สื่อสารออกไปได้อย่างง่ายดาย
นั่นเป็นพรสวรรค์ คุณได้รับพรมาสองข้อ
และคุณบอกว่าคุณไม่เคยคิด ว่าจะได้ออกทีวีตอนอายุ 70
ผมไม่เห็นด้วย
ผมมองว่ามันง่ายมากสำหรับคุณ
มันเป็นธรรมชาติมาก ไม่ใช่แค่ในวงการบาสเกตบอล
ไม่ใช่แค่ในโลกกีฬา
แต่จากสิ่งที่ผมเห็นในตัวคุณ ในสถานที่อื่นๆ และหัวข้ออื่นๆ
ไหนบอกผมซิ ว่าตอนคุณอายุ 70 คุณจะไม่ทำงานแล้ว
หวังอย่างยิ่งว่าไม่
ทำไมถึงยังพูดแบบนั้นอยู่ล่ะ
เพราะคุณจะไปคุยกับคนได้ที่ไหน
- ที่ไหนก็ได้สินะ - ก็ไม่นะ…
เวลามีคนมาหาผม เขาจะชอบพูดว่า
"คุณเป็นดาราที่เข้าถึงได้ง่ายที่สุดที่เคยมีมา"
ผมบอกว่า "นี่เพื่อน"
"ถ้าใครสักคนสละเวลาเข้ามาทักทายผม
ผมก็จะทักทายเขา"
ผมจะไม่พูดว่า "เฮ้ย ฉันสำคัญเกินกว่านั้น"
ผมพูดว่า "ทำไมรู้ไหม เพราะผมเล่นบาสเกตบอล"
ผมไม่ได้เป็นครู
ไม่ได้เป็นนักดับเพลิง
ไม่ได้เป็นตำรวจ
ไม่ได้รับจ้างติดอาวุธ
เหล่านั้นเป็นงานสำคัญและมีความหมาย
แต่เราไม่ได้ทำงานจริงๆ
เราได้รับค่าจ้างมากเกิน
ทำงานน้อยเกิน
และเราเป็นไอ้ลูกหมาที่โชคดีที่สุดในโลก
ผมบอกเลย "คิดดูให้ดี" ผมบอกว่า
"ต่อให้เราแพ้ ชีวิตเราก็ไม่แย่"
เรายังได้รับค่าจ้าง
เรายังได้กลับไปบ้านหลังใหญ่
บอกเลยว่า "เราอยู่ในสถานการณ์ แบบวิน-วิน-วิน"
การยกระดับเมือง และการทำให้คนมีวันดีๆ เป็นเรื่องวิเศษ
แต่เมื่อคุณเริ่มจริงจังเกินไป
คุณต้องพิจารณาตัวเองก่อน
ผมต้องขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
คุณให้ความเป็นมิตร เป็นคนใจกว้าง
คุยด้วยแล้วสนุกมาก ผมซาบซึ้งหมดเลย
ขอบคุณมาก คุณอยากแก้มือไหม อีกหกเดือนผมอาจจะได้เจอคุณอีก
ไว้พรุ่งนี้ผมโทรหา
คราวนี้เราจะวางเงินกันเลย
ว่าแต่ผมอยากได้เงินมัดจำค่ารถคืนด้วยนะ
เดี๋ยวจัดให้
บ๊ายบาย
- บ๊ายบาย ขอบคุณ - ขอบคุณ
ผมขอแนะนำอะไรให้เด็กๆ
ที่คิดจะเล่นกอล์ฟหน่อยนะ
และชัคจะเป็นผู้ช่วยผม
ในเกมกอล์ฟ
คุณไดรฟ์เพื่อหน้าตา
- แล้วพัตต์เพื่อเงินตรา - และพัตต์เพื่อเงินตรา
แล้วไปทำอะไรในบ่อทราย คุณควรเลี่ยงไม่ใช่เหรอ
อะไรคล้องจองกับบ่อทรายบ้าง
พอเลย ชัค
คำบรรยายโดย ปาริชาติ ชัยพิกุล