Założymy się?
- O co się założymy? - Oszczędź sobie kłopotów.
Masz mnóstwo kasy.
Myślałem o czymś innym niż pieniądze.
Słucham.
Jeśli trafię, przejdziesz się po klubie bez koszulki.
Nie, nie jestem Johnem Ceną.
Nie zdejmę koszulki w miejscu publicznym.
Te czasy minęły.
Muszę trafić,
bo co mi grozi?
Przejdziesz się po klubie bez koszulki.
Nie, ludzie by się po tym nie pozbierali.
Gdybyś ty to zrobił,
wszyscy by cię rozpoznali i skomplementowali.
Nie uwierzyliby, że kiedyś grałem w NBA.
MOJEGO NASTĘPNEGO GOŚCIA NIE TRZEBA NIKOMU PRZEDSTAWIAĆ – ZAPRASZA DAVID LETTERMAN
NOWY JORK, NOWY JORK
Dziękuję.
Dzień dobry.
Dajcie spokój.
To mi się podoba.
Niektórzy dają owacje na stojąco,
inni – niekoniecznie.
Ten facet został okrzyknięty najlepszym graczem NBA w 1993 roku.
Zdobył dwa złote medale olimpijskie
i był nominowany do drużyny gwiazd NBA
trzynaście razy w swojej karierze.
Jest także członkiem Koszykarskiej Galerii Sławy NBA.
Panie i panowie, przed wami Charles Barkley.
Charles?
- Cześć! - Jak się masz?
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
No dobra.
Dziękuję, że przyszedłeś.
- To zaszczyt. - To mój zaszczyt.
A oni nie mieli co robić.
W Nowym Jorku.
To całkiem niezłe wydarzenie.
Doceniam to. Dziękuję za zaproszenie. To zaszczyt.
Dziękuję za przybycie.
Mógłbyś grać w dzisiejszej NBA?
- Dziś jest łatwiej. - Dlaczego tak jest?
Nie ma fizycznych starć. Po prostu biegają i rzucają za trzy.
A co z Draymondem Greenem, który poturbował kolegę z drużyny?
Są wyjątki od reguły.
To idealny przykład.
Gdy kogoś uderzysz, wylecisz z gry na pięć czy dziesięć meczów.
Oglądałem dokument Ostatni taniec z Michaelem Jordanem.
Ówczesne faule Pistons na Jordanie
teraz zawiesiłyby ich na 5–15 meczów.
Ale tak się kiedyś grało.
Pamiętam, że w dzieciństwie słuchałem Billa Rusella,
gdy mówił o koszu.
Nie pamiętam, ile się grało meczów w sezonie.
- Tak. - Może 60, 68, 65, na pewno nie 82.
Mówił, że codzienne bieganie po boisku
przez cały sezon było wyczerpujące fizycznie.
Jak to jest?
Najpierw są mecze przedsezonowe, play-offy,
potem turniej sezonowy, który niemal wygrali Pacers. Dziękuję.
To musi się dawać we znaki bez względu na sposób gry.
Bez względu na sport twoje ciało nie jest przeznaczone
do rozgrywania tylu meczów.
- Racja. - Taka prawda.
Mówi się o odpoczynku zawodników,
który umożliwia im rozegranie całego sezonu…
- Tak. - Tak jest?
Nie cierpię tego pojęcia.
My odpoczywaliśmy za 2 miliony, oni odpoczywają za 40-50 milionów.
Tak to można wypoczywać.
- Byłem w szoku. - Tak.
Jest tak: na zachód jedzie się tylko raz w roku.
Widz w San Francisco czy w Los Angeles
ma szansę zobaczyć cię tylko raz w roku.
Będąc świetnym koszykarzem, jesteś niejako zobowiązany,
by grać, dopóki jesteś zdrowy.
Gdy jesteś chory – jest inaczej.
- A co z biletami na mecze? - To jakiś żart.
Wszystko zależy od miasta.
Ludzie w Nowym Jorku płacą za nie 5000 $,
a Knicks nie są tego warci.
Miejmy to z głowy: Knicks nie są warci 5000 $.
Bilety są teraz tak drogie,
że normalni ludzie niestety nie mogą się wybrać na mecz.
Sport to wyjątkowa rzecz.
Wszyscy kochają swoje drużyny i ulubionych zawodników.
Wszystkich powinno stać na mecz NBA.
Gdy dodasz do tego opłatę za parking…
Zabierając rodzinę na mecz, kupując kilka hot-dogów
i kilka piw,
wydasz setki dolarów.
Większości na to nie stać, a to przykre.
Wspomniałeś, że koszykówka jest sportem dla wszystkich na świecie.
Byłeś członkiem dwóch drużyn olimpijskich, które zdobyły złoto.
Za pierwszym razem, zanim staliście się profesjonalistami,
nie zostałeś powołany.
Złamało ci to serce, mam rację?
Tak, powinienem był dołączyć do drużyny.
Świętej pamięci Knight mnie nie lubił.
Brzmisz, jakbyś zlecił jego zabójstwo.
Racja.
Nigdy nie powiedziałem złego słowa o Bobbym Knightcie…
publicznie.
Ludzie oszaleli,
gdy zmarł.
Wydzwaniali do mnie.
Tłumaczyłem im, że jeśli myślą, że obsmaruję nieboszczyka,
to się mylą.
Dlaczego nie powołał cię do swojej drużyny olimpijskiej?
W czym tkwił problem? Przecież potrafiłeś grać.
Myślę, że był do mnie, jako zawodnika, uprzedzony.
- Byłeś młody. - Racja.
- Ile miałeś lat? - Jakieś 18 lub 19 lat.
Może nawet 20, bo byłem na drugim roku studiów.
Wyszło mi to na dobre.
Nie byłem pewien swoich umiejętności,
a oni zaprosili 120 najlepszych koszykarzy w kraju.
Zmniejszyli tę liczbę do 100, 80, 60, 40, 20…
aż została 16.
Rywalizowanie z takimi zawodnikami zwiększyło moją pewność siebie.
Mimo że mi się nie udało i byłem zawiedziony,
to było dobre doświadczenie, bo uwierzyłem w siebie.
Być może wcześniej też tak było, ale nie zauważyłem,
ale zdaje się, że teraz gracze sami mogą zbudować drużynę.
Czy to słuszna perspektywa?
Nie cierpię jej.
- Ale to prawda? - Tak.
Mają teraz dużo pieniędzy i władzy. Nienawidzę tej perspektywy.
Chcesz wygrać ciężką pracą, a nie gwiazdorską drużyną.
To zaczęło się w erze LeBrona.
To bardzo rozczarowujące, bo gdybym wiedział,
zbudowałbym swoją supergrupę.
Zmyłka w wykonaniu Barkleya. Czy zadziała?
Tak!
Charles Barkley! Co za maszyna!
Grałeś dla trzech drużyn: Filadelfii…
- Phoenix i Houston. - Tak.
Niedawno rozmawiałem z Reggiem Millerem.
Grał dla Indiana Pacers przez 18 lat.
- Tak. - Teraz to nie do pomyślenia.
To niesamowite. Jest jednym z najlepszych zawodników.
To świetny facet.
Miał swoje szanse, a tylko tego pragniesz.
Ja też miałem swoje. Przegraliśmy z Bulls w mistrzostwach.
Przegraliśmy z Rockets 3:4 w meczach,
więc wygrali mistrzostwa.
- Ale przeżyłem. - Tak.
Adam Silver powiedział coś mądrego.
Może nie jest tak jak dawniej,
ale to bardzo korzystne dla fanów.
Podoba im się to, że zawodnicy zmieniają drużyny,
a różne drużyny grają w różnych turniejach.
Myli się.
W porządku.
To świetne dla nowych drużyn,
ale gówniane dla starych. Tego ludzie nie rozumieją.
Jeśli spojrzysz na skutki uboczne,
każda gwiazda,
która wyrwała się z drużyny,
pogrążyła starą drużynę na wiele lat.
Choć bardzo lubię Adama, nie zgadzam się z nim.
Gdy mówisz o zespołach,
które odbudowują swoją pozycję latami,
myślę o Knicks.
Przecież wciąż są w lidze, prawda?
Wierz lub nie, Knicks wracają w tym roku do łask.
Tak! Do boju, Knicks!
Powiedz mi…
Kto wygra te mistrzostwa NBA? Pacers, prawda?
Pacers mają szansę, ale wygrają Boston Celtics.
- Tak myślisz? - Tak. Mają najlepszy zespół.
Postawiłbyś na ten wynik?
Gdybym miał teraz szansę, postawiłbym na Celtics.
Obiło mi się o uszy, że nie masz nic przeciwko zakładom.
Nie zabiorę kasy do grobu.
To mi przypomina…
Wiem o tobie też to,
że masz pewien cel.
Każdego roku przekazujesz milion dolarów na szczytne cele.
Mam rację?
Robię to od 20 lat. To moja aspiracja.
Nie mówię tego pod publiczkę,
ale miałem wielkie szczęście.
Zacząłem od mojego liceum.
Potem kilka szkół w okolicy potrzebowało pieniędzy.
Następnie pomogłem Wounded Warrior Project.
Przez ostatnie osiem lat wspierałem czarne uczelnie.
Mamy największego farta na świecie.
Teraz pracuję w telewizji.
Płacą mi za oglądanie koszykówki.
Przecież i tak bym ją oglądał.
STUDIO INSIDE THE NBA ATLANTA, GEORGIA
- Nudzi ci się oglądanie koszykówki? - Tak.
- Bardzo. - On nie ogląda meczów.
- Ucinacie tu sobie drzemki? - Oczywiście.
- To jego telewizory. - Oglądam…
Nawet nie włączył koszykówki.
Dziś oglądam Prawo i porządek, a nie żadne mecze.
- Mogę tu usiąść? - Tak.
- Przepraszam. Nie chcę zasłaniać. - Ano.
Odczuwacie presję podczas swojej pracy?
- Nie. - W TV?
- Tak. - Nie.
W grze nie wydarzy się nic,
czego Charles, ja czy Shaq nie widzieliśmy.
Ty, prowadząc swój program, musisz się przygotować,
a to tylko koszykówka.
Nie dziwi cię to, że sport zdaje się dominować,
a raczej podporządkowywać sobie, amerykańską kulturę?
Sport uszczęśliwia pewną grupę ludzi.
Gdy ich drużyna dobrze sobie radzi,
nie mają problemów w domu.
Tym bardziej podczas play-offów.
Gdy walczą ostatnie trzy czy cztery drużyny, robi się gorąco.
Całe miasto płonie.
Na tym polega różnica.
Kiedy klub Pacers pozwolił mi zasiąść
na końcu boiska…
- Tak. - Akcji nie było końca.
Podczas przerw było jak na występie Cirque du Soleil.
W pewnym momencie podeszła do mnie maskotka o wielkiej głowie.
Jak ma na imię? Thumper? Thump? Humper?
- Jak się nazywa? - Z Indiany? Nie wiem.
- Tak. - Nieważne.
Podeszła do mnie i pochyliła się,
jakbym miał szeptać jej do ucha.
Miała wielki łeb, więc dzieliła nas jednak spora przerwa.
Gość w środku powiedział: „20 lat temu pracowałem z twoją matką”.
Ja mu na to: „Jak wielu facetów”.
Głupia odpowiedź, wiem.
Nie wiedziałem co odpowiedzieć komuś z takim łbem.
Była uroczą kobietą. Naprawdę.
Shaq!
Czasem wychodzimy z ekipą,
by wyluzować po programie.
Poszliśmy do takiej spelunki,
a Shaq nie pije,
więc był na nas zły, że nie miał co robić po programie.
Dwa tygodnie później oświadczył,
że rozwiązał problem.
Kupił bar z fajkami wodnymi.
Kupiłeś bar z shishą?
- Otwarty do drugiej w nocy. - Ewidentnie ma za dużo kasy.
Dobrze ci się wiedzie? To intratny biznes?
- Tak. - Serio?
- Uderza do głowy? - Nie.
A jak to działa?
Nijak. Nic nie czujesz.
To strata czasu.
- Jesteś uzależniony? - Tak.
Robi to codziennie.
- No tak. - Mogę przestać, kiedy zechcę.
A to ci dopiero.
Dobre sobie.
„Mogę przestać, kiedy zechcę”.
- Dobre. - W każdej chwili.
Chętnie się założę.
Przyznam, że nie sądziłem, że odbędę taką rozmowę.
Ja też mógłbym tam zajarać?
- Tak. - Ile kosztuje?
Ile kosztuje „specjalność zakładu”?
- Dla ciebie? Nic. - Tak.
- Nic? - Tak.
Bóg zapłać!
Moja praca wreszcie procentuje.
Co powiesz o Shaquille'u O'Nealu?
To naprawdę poczciwy facet.
Czy wasze kariery się przecięły?
Tak, ale co ciekawe – nasze mamy były przyjaciółkami.
NBA od zawsze zrzeszało matki zawodników i z jakiegoś powodu
nasze mamy się polubiły.
Musiałem doprowadzać moją mamę do porządku,
bo byłem na emeryturze,
a ona latała na wakacje kilka razy do roku z mamą Shaqa.
Mówię jej: „Mamo, dostałem twoje rachunki”,
a ona: „Musiałam za siebie zapłacić”.
„Mamo, nie zarabiam jak Shaq”.
Mama Shaqa jest niesamowita.
Doszło między nami do przepychanki.
O'Neal wyprowadził cios!
Zanim dotarliśmy do szatni,
nasze mamy do nas zadzwoniły
i nas opierdzieliły.
Kazały nam się przeprosić.
Wpadliśmy na siebie na korytarzu.
- „Dokąd idziesz?” - „A ty dokąd?”
„Mama kazała mi cię przeprosić”.
Do dziś się z tego śmiejemy.
Porozmawiajmy chwilę o twojej rodzinie.
O twojej mamie i babci.
- Dobrze. - OK.
Babcia była najwspanialsza na świecie, a mama – tuż za nią.
Pochodzę z małego miasteczka.
- Leeds. - Tak, w Alabamie.
Pół godziny od Birmingham.
Moja mama była służącą, a babcia pracowała w zakładach mięsnych.
Pracowały bardzo ciężko.
Jeden z moich braci zmarł młodo,
więc wychowywały trzech chłopców w dzielnicy socjalnej w Alabamie.
Twój ojciec był, ale odszedł?
- Nigdy go nie było. - Jasne.
Odszedł, gdy byłem mały,
i odwiedził mnie może…
od pięciu do siedmiu razy w życiu.
- Oglądał twoje mecze? - Nigdy w liceum.
Widział mnie w LA, bo przeniósł się do Kalifornii.
Nie zmienił dzielnicy, ale stan.
Byłem strasznym…
dupkiem na początku mojej kariery,
bo byłem zły na świat.
Przed meczami mówiłem sobie:
„Skop im tyłki, by im pokazać”.
Wszystkim młodym mówię,
że grając na granicy, prędzej czy później ją przekroczysz.
Ja przekroczyłem ją
nie raz, nie dwa.
Pamiętam, że płakałem, rozmyślając:
„Co jest z tobą, kurwa, nie tak?
Dlaczego jesteś taki zły? Jesteś świetnym zawodnikiem.
Skąd ta złość?”.
Gadałem do siebie, bo głupek ze mnie.
Tamtej nocy podjąłem decyzję.
Odpuściłem mojemu ojcu.
To wielka rzecz.
Wiesz co, David? To odmieniło całe moje życie.
Nie mogłem grać wściekły.
Nie wiem, czy zgodzi się ze mną Draymond
albo Dennis Rodman
lub mój kolega, Mike Tyson,
ale jeśli wciąż jesteś na krawędzi,
to przekroczysz ją wiele razy.
To był dla mnie punkt zwrotny.
Tak jak wspomniałeś, musiałem wiele przepracować.
Tata próbował nawiązać kontakt, gdy stałem się sławny.
Gdy przyjechałem do LA, chciał zapoznać mnie ze znajomymi.
Szpanował mną na prawo i lewo.
- Rozumiem. - Zaakceptowałem to.
Odpuściłem, tak jak sobie obiecałem.
Potem ojciec zachorował.
Mój przyjaciel poprosił mnie wtedy o przysługę.
Chciał, bym pogodził się z tatą.
„Po jego odejściu już nigdy nie będziesz miał taty”.
Po tym oznajmiłem ojcu:
„Jestem za stary, byś mi ojcował, ale będziemy kumplami.
Wybaczam ci ten syf, na który mnie skazałeś”.
Byłem zły głównie dlatego,
że byliśmy bardzo biedni.
Ojciec dzwonił do mnie, obiecując, że wyśle nam pieniądze.
Byłem dzieciakiem, więc wyczekiwałem przy skrzynce pocztowej,
wierząc mu na słowo.
Sterczałem tam każdego dnia,
a kasa nigdy nie przyszła.
Byłem dzieckiem, więc to olałem.
Potem, jako nastolatek, byłem rozgoryczony,
że mama urabia ręce po łokcie, szorując ludziom podłogi.
Musiałem się jednak z tym pogodzić.
Mówiono mi, że idziecie na żywioł…
- Oni tak. - Rozumiem.
Ja jestem w biurze od 11 rano.
Tak się przygotowuję.
- Rany! - Więc…
Co to? Rozpiska wszystkich meczów w lidze?
Wszystkich meczów tego wieczora.
Eksperci telewizyjni mówili mi, że w waszym programie
jesteś zarówno tortem, jak i wisienką,
a reszta to świeczki, których nie możesz rozpalić.
Tak mi mówiono. To nie moje słowa.
Najlepszy opis, jaki słyszałem,
to, że jestem ojcem, prowadzącym auto, a pozostała trójka to dzieci,
którym grożę, że jeszcze jedno słówko, a zawrócę do domu.
To dopiero byłoby show.
- Sprzedaj im ten pomysł. - Przepraszam, że o tym wspomniałem.
Spędziłem już prawie dwa dni z Chuckiem.
- I… - Współczuję.
Jest w nim coś przyciągającego.
- Mam rację? - Jest towarzyski.
Gdy wychodzi na miasto,
wszyscy gromadzą się wokół niego, a on poświęca czas każdemu z osobna.
Podaj mocne i słabe strony Charlesa.
Mówi, co myśli. Nie hamuje się tak jak wtedy, gdy był zawodnikiem.
To jego najczęściej cytowano spośród graczy w lidze.
Wielu sportowców staje się komentatorami,
ale przy włączonej kamerze oni się powstrzymują, a on nie.
On wali prosto z mostu.
Tak naprawdę czasem mówi o rzeczach,
o których wolałbyś nie wiedzieć, jak…
Na przykład?
Cóż…
nie nosi bielizny.
- Nie nosi bielizny? - Ponoć ją spalił.
Nigdy nie korzystał z bankomatu.
Wróćmy do bielizny, bo ja też nie korzystam z bankomatu.
- Ale bieliznę noszę. - Tak. Ja też.
A wy? Kto nosi bieliznę, ręka do góry.
Mówi zbyt wiele – czy to słabość?
- Nie, to zabawne. - Jasne.
Więc ten gość, w twoim mniemaniu, nie ma słabości?
- Nie dostrzegłem ich przez 20 lat. - Niesamowite.
Chyba że weźmiemy pod uwagę jego słabość do pączków.
Opowiedz mi o tych chwilach, gdy byłeś sam w hotelu
z negatywnymi myślami.
Nie wiem, czy to było w liceum, czy na studiach,
czy pierwszy raz grając dla Filadelfii,
ale to wtedy Moses Malone
stał się dla ciebie ważną postacią.
Jest najważniejszą osobą w moim koszykarskim życiu.
Powołano mnie jako piątego,
ale nie wychodziłem na boisko.
Okazało się, że mieszkamy w jednym budynku.
Spytałem, czy mogę wpaść do niego wieczorem.
Zgodził się, więc wszedłem na górę
i zapytałem go, dlaczego nie gram.
Odparł: „Młody człowieku, jesteś gruby i leniwy”.
Zapytałem, o co mu chodzi.
Odpowiedział: „Czego nie rozumiesz?”.
„Synu, masz wielki talent,
ale nie jesteś w formie.
Ważysz 133 kilogramy”.
Grałeś, ważąc prawie 135 kilogramów?
- Tak, na początku. - Jasne.
Problem w tym, Dave, że…
kiedyś uchodziło mi to na sucho,
ale grając w NBA, grałem z najlepszymi.
Zaproponował, że pomoże mi zrzucić wagę,
a ja się zgodziłem.
Spotkaliśmy się przed i po. Schudłem do 132 kilo.
Kazał zrzucić kolejne 5. Schudłem do 127 kilo.
Zacząłem wychodzić na boisko.
„Teraz zejdź do 122”.
Zszedłem do 117.
Potem do 113 – mojej stałej wagi.
Zszedłem do 109,
ale nie miałem siły i czułem się wyczerpany.
„Sto trzynaście to twoja waga”.
Reszta to historia.
Jestem bardzo wdzięczny
za niego, Dr. J, Andrew Toneya, Maurice’a Cheeksa i Bobby’ego Jonesa.
Nauczyli mnie, jak się ubierać i jak oszczędzać pieniądze.
Zawsze powtarzam, że Moses był dla mnie kluczowy.
Gdyby mi nie pocisnął…
To zabolało.
Ludzie pytali, jak na to zareagowałem.
Zrobiłem to, co zrobiłby każdy facet. Wróciłem i beczałem.
Czy w NBA jest teraz więcej gwiazd niż za twoich czasów,
czy jest ich tyle samo?
Pewnie mniej.
Jest mniej świetnych graczy.
Na studiach nie rozwijają się tak, jak powinni.
Teraz mogą rzucić studia po roku.
My musieliśmy zostać na cztery lata.
Nie ma tu nikogo…
Nie wiem, czym oni się zajmują,
ale pewnie zgodzą się,
że gdyby dostali swoją obecną pracę po pół roku studiów,
to pewnie by polegli albo nie byli tak efektywni.
Trzy, cztery lata na studiach dają ogromne korzyści.
- Dojrzewa się pod każdym względem. - Tak.
Psychicznie i fizycznie.
Nie wiem, czy kiedykolwiek uda nam się wrócić do tego, jak było.
Zawodnicy studiują teraz tylko przez rok
i nie jest to najlepszy system.
Zgadzam się, ale miałem już dość tego,
że sportowcy wszystkich dyscyplin
dostawali takie bęcki, a nie było ich stać
na życie po studiach.
Tymczasem wielomilionowa branża dorabiała się ich kosztem.
To teraz gorący temat debaty.
Jestem zwolennikiem płacenia zawodnikom,
ale nie wiem, czy obecny system to najlepsze rozwiązanie.
Płacenie kilku zawodnikom trzech, czterech, pięciu milionów dolarów…
Większości szkół na to nie stać.
Potężne drużyny zawsze będą w stanie zebrać dużo pieniędzy.
Uczelnia w Indianie temu nie dorówna.
Zaraz wrócimy.
Kolejna sprawa. Wciąż skaczę po tematach.
Wspomniałeś o WNBA.
Najlepiej zarabiająca zawodniczka WNBA
zarabia jakieś 230 000 $ rocznie.
Tymczasem Steph Curry z Golden State
zarabia 50 milionów dolarów rocznie.
- Tak. - Wiesz…
Nieważne, i tak tego teraz nie naprawimy.
Nie naprawimy, ponieważ po pierwsze,
zawodniczki WNBA muszą zarabiać więcej.
Co jest bardzo ciekawe… Sam zadałeś to pytanie.
Tak.
Co jest bardzo ciekawe,
najlepszą zawodniczką w kraju jest Caitlin Clark.
Jest fenomenalna.
Będzie wyborem numer jeden.
Najprawdopodobniej trafi do drużyny Indiany.
- Do Fever? - Tak.
Jak już raz trafisz do Indiany,
to wracasz innym człowiekiem.
Przed nią ciekawa perspektywa.
Klub Fever ma pierwszeństwo,
więc wybierze ją, bo jest najlepsza.
Powiedziałeś jednak, że w WNBA zarabia się maksymalnie 200 000 $.
Na studiach zarabia pewnie jakieś 3–5 milionów.
Cóż…
Powinna zostać na uczelni.
Nie żartuję.
Stojąc przed takim wyborem,
nie będzie chciała znieważyć obywateli Indiany,
ale nie będzie mogła rzucić 3–5-milionowej pozycji na studiach
dla 200 000 $.
To się nie dodaje.
Nie nudzisz się grą na 18 dołkach?
Grasz przed pracą?
Zwykle nie.
Gram w prawie każdy wolny dzień.
- Tu będzie dobrze? - Tak, jest w porządku.
- Masz dla mnie jakiś putter? - Gdzieś tam jest.
Jesteś taki dobry, że masz dwa puttery.
Nigdy nie odkryłem, czy jestem leworęczny, czy praworęczny.
To istotna wiedza.
W baseballu potrafię odbić piłkę po obu stronach bazy.
Taki jesteś dobry?
Czy ja wiem?
- Świetny strzał. Patrzcie! - Może wpaść.
Może trafić.
- Chucky! - To było całkiem niezłe.
Git.
Ta serio może trafić.
- Trafiłaby, prawda? - Myślę, że tak.
Prawie jak w bocce.
Wiele osób prosiło mnie,
żebym zapytał cię o twój zamach golfowy.
Miałem kiedyś tik nerwowy.
- Coś jak yips? - Tremowałem się…
Nagle spadała mi forma.
Nowy nauczyciel zmienił moje życie.
Ludzie w całym kraju inwestują w kliniki leczące tremę.
Golf mnie tremuje.
- Dobra, teraz cisza. - Dobrze.
Mam dość twojej paplaniny.
Skręć, bydlaku!
Jezu.
Kurka. Skończ to.
Lecimy.
- To jest… - Na razie jest remis.
- Dobra. - Był remis.
NBA dała mi wszystko, co mam.
Za to kocham koszykówkę.
Czuję, że to dziecko urodzone w Leeds w stanie Alabama
odnalazłby drogę do sukcesu
w każdej dziedzinie.
Ale nie byłoby tak samo.
- Tego nie wiesz. - Zaufaj mi.
Widziałem swoje oceny.
Tak, ale chrzanić oceny. Spójrz na mnie. Miałem same tróje.
Ale ty masz talent.
Trzeba być świetnym w tym, co się robi,
aby prowadzić program tak długo, jak robisz to ty.
Wierzę, że bez względu na wszystko i tak byś zabłysnął.
Gdybyś był hydraulikiem,
nie gadalibyśmy na polu golfowym.
Byłbym najlepszym…
Hej! Cholera! Co jest?
Dziadostwo jest nawiedzone! Uciekaj!
Gdy byłeś dzieckiem, nie wyglądałeś jak urodzony sportowiec, prawda?
Wiesz, to bardzo ciekawe.
Moja mama się ze mnie nabijała.
Jako bobas prawie umarłem. Miałem anemię.
Robiono mi infuzję krwi, czy jak to się nazywa.
- Transfuzję. - Chyba. Jest taki drink.
Jestem jedyną wysoką osobą w rodzinie.
Moja mama żartowała,
że nie wie, jaką podali mi krew,
ale dzięki Bogu, że jestem wysoki,
bo dobrze na tym zarabiam.
Byłeś pierwszym czarnym dzieckiem w tym szpitalu?
- Tak. - Czy to element tej układanki?
Co o tym myślałeś kiedyś, a co teraz?
Bardzo pasjonuję się rasowością
i zawsze będę walczył z rasizmem.
Kocham o tym rozmawiać.
Pociągam ludzi do odpowiedzialności.
Zdenerwowała mnie pani,
gdy powiedziała, że według pani w Ameryce…
nie było rasizmu.
Jak wtedy, gdy razem z Gayle rozmawialiśmy z Nikki Haley.
Powiedziała, że rasizm nie istniał w Ameryce.
Powiedziałem, że ma dużo racji,
jeśli odejmie się niewolnictwo…
segregację…
- Prawa Jima Crowa. - Racja.
Ma rację. Czarni faktycznie mieli łatwo.
- Rany! - To bardzo mnie ubodło.
Teraz doświadczamy fali antysemityzmu.
W poprzednich latach – wrogości do Azjatów.
Słowa mają znaczenie.
Dorastałem w Alabamie.
W roku mojego urodzenia zbombardowano kościół w Birmingham.
Potem była masakra w Selmie.
Byłem jednym z pierwszych czarnych uczniów
zintegrowanych do innej szkoły.
Babcia powiedziała mi,
że gdy dorosnę na tyle, by to zrozumieć,
muszę poznać historię, nie zapomnieć o niej i ją głosić.
Kazała mi poczytać o pewnym gościu,
dr. Martinie Lutherze Kingu.
Nie wiedziałem, kto to, i dlatego kazała mi czytać.
Upierała się, że muszę to wiedzieć,
bo moje życie będzie zupełnie inne od jej.
Nie chciała, bym zapomniał, skąd pochodzę.
Mówiła, że to istotne.
Pochodząc z Alabamy, musisz znać historię.
Czy teraz jest inaczej,
gdy jesteś dorosłym facetem,
a nie młodym chłopakiem w Alabamie?
Czarni celebryci, bogaci czarni ludzie
nie są traktowani jak zwykli czarni ludzie.
„Zwykły” nie znaczy „nieważny”.
Nie chcę, żeby w telewizji gadali,
że to miałem na myśli.
Dobrze wiem, co miałem na myśli, do chuja.
Wkurwia mnie to.
Bardzo ważne jest,
abym wspomniał,
że nie jestem traktowany jak zwykły czarny.
Żaden bogacz i gwiazda nie jest.
W Ameryce…
zawsze istniał problem rasowy.
Czy się polepszyło? Oczywiście.
Ja lubię podnosić kwestię rasizmu ekonomicznego.
Biedni biali ludzie
i biedni czarni ludzie jadą na tym samym wózku.
Rodzą się w gównianych dzielnicach.
Chodzą do gorszych szkół.
Nawiążę teraz do baseballu.
Owszem, istnieją wyjątki,
ale jeśli człowiek stoi na bazie domowej
i ma za sobą dwie nieudane próby,
trzecia zapewne też taka będzie.
Czarni i biedni biali
zasługują na szansę, by odnieść sukces,
i dopóki tego nie naprawimy,
nie będziemy tak dobrym krajem, jakim zasługujemy być.
Zbliżają się wybory i dookoła słychać głosy,
że to ważne wybory,
bo demokracja chyli się ku upadkowi.
Być może tak jest.
Z drugiej strony, to demokracja doprowadziła nas do rzekomego upadku.
- Tak. - Napawa cię to niepokojem?
Nie wyglądasz na kogoś, kogo łatwo zaniepokoić,
ale co sądzisz o tej perspektywie?
Wiesz,
bardzo niepokoi mnie obecny klimat polityczny.
Podaj nazwiska.
- Wszyscy politycy. - Jasne.
Mógłbym teraz wybrać kogokolwiek z widowni
i prowadząc mądrą rozmowę, nie kłócilibyśmy się o wszystko.
Od razu powiem: obie partie są do bani.
- Obie są do bani. - To prawda.
W porządku.
Kłócą się jak dzieci.
Nie zgadzają się ze sobą, aby utrzeć sobie nosa.
Nie tak powinien wyglądać świat.
Nie porzucę nadziei,
bo nie chcę być pesymistą.
Patrzysz w przyszłość z optymizmem, wiedząc, że wybory za pasem?
To dwaj faceci po 80.
- Cóż… - Doganiam ich wiekiem,
więc mogę to powiedzieć, ale jak ty to widzisz?
Nie lubię żadnego z nich.
Nie wolałbyś mieć młodszego prezydenta?
Oczywiście.
Uważam, że prezydent Biden to dobry człowiek.
Służył ojczyźnie, ale jest za stary.
Z kolei prezydent Trump…
Takie zachowanie nie przystoi.
- Przepraszam, ale to prawda! - Tak.
No raczej!
Wiesz…
jesteś prezydentem Stanów Zjednoczonych.
Nieważne, czy się z tobą zgadzam, czy nie, reprezentujesz kraj,
więc zachowuj się odpowiednio.
Powiedzmy, że wygra.
Czy masz z tym problem?
Mam, z prostego powodu.
Wykorzysta tę kadencję do zemsty na wrogach.
To nikomu nie pomoże finansowo.
Martwisz się o upadek demokracji?
Nie, ja nigdy…
Nie!
Każdy głosuje, na kogo chce.
- Tak. - Oto demokracja.
Głosowały na niego miliony ludzi. Oto piękno demokracji.
Zgadza się. Demokracja w pełni.
Gorzej, jeśli ktoś mówi o położeniu kresu prawom wyborczym.
Nie lubię zastraszania.
- Wiesz, ja się obawiam… - Ja też jestem zaniepokojony.
Uważam jednak, że dobrych ludzi jest więcej niż złych.
Zgadzam się w pełni.
Po prostu jakąkolwiek osobą jesteś,
bądź wierny samemu sobie
i grzecznie realizuj swój cel,
a jeśli jesteś palantem, po którejkolwiek stronie,
popracuj nad sobą i się ogarnij.
- Rozumiesz? - Tak.
Zgadzam się, mam dość tego pierniczenia
o tym, kto jest dobry, a kto zły.
Zamiast tego zapewnijmy ludziom pracę,
a dzieciom bezpieczeństwo i dobre szkoły.
Tego pragnie większość ludzi.
Co masz na myśli, mówiąc „pierniczenie”?
- Ciekawe… - Wykrztuś to!
Uwielbiam być gościem w programach, w których mogę kląć.
Chodziło mi o „pierdolenie”.
O to chodzi!
Wcześniej zahaczyłeś o wątek rasizmu i antysemityzmu,
a także uprzedzeń wobec Azjatów.
Wygląda na to, że…
jako społeczeństwo pracowaliśmy nad tym,
aby poprawić kwestię równości.
Zastanawiam się, czy to przeminie.
Powinniśmy byli zrobić to wcześniej.
- Owszem. - Ale teraz jest już po ptakach.
Powinniśmy byli zdusić to w zarodku
i karać wszelkie przejawy nienawiści na tle rasowym.
Tymczasem ludzie oswoili się z rasizmem.
Powiem coś, co powtarzam na okrągło:
każdy,
ale to każdy, rasista
to dupek.
Nie jestem autorytetem.
Tylko dlatego, że trafiam do kosza,
nie znaczy, że wychowam twoje dzieci.
Wiele lat temu zaproponowałeś Nike kampanię reklamową
„Nie jestem autorytetem”.
Przekaz był taki:
„Tak, gram w kosza i zarabiam kupę forsy, ale nie jestem autorytetem”.
Była skuteczna, bo wywołała dyskusję.
Ale prawda jest taka, że ze względu na to, kim jesteś,
czy bierzesz to na siebie, czy nie,
jesteś idolem.
Czy teraz myślisz o tym inaczej?
Nie, bo jak przyznałeś, to wywołało dyskusję.
Wielu graczy NBA i sportowców przemawia w różnych szkołach.
Jasne, w tym kraju w zbyt wielu szkołach dochodzi do segregacji,
ale coś zauważyłem.
Gdy w głównie białych szkołach zadawałem pytanie:
„Ile z was chce uprawiać sport zawodowo?”,
tylko jakieś 5% podnosiło rękę.
Pytałem, kim chcą być.
Lekarzami, prawnikami, inżynierami,
nauczycielami, strażakami…
Problem w tym, że gdy zadawałem to samo pytanie
w głównie czarnych szkołach,
rękę podnosiło 95% dzieci.
Po odwiedzeniu 30 czy 40 szkół zrozumiałem,
że czarne dzieci mają wyprane mózgi.
Myślą, że sukces osiągną tylko przez sport.
Chciałem zrobić tę reklamę i wszcząć dyskusję.
Chciałem, by wiedziały, że mogą być lekarzami,
mogą być prawnikami,
a także inżynierami, nauczycielami i strażakami.
Ile miałeś wtedy lat? Byłeś młody, prawda?
- Jakieś 27. - Właśnie.
Jedno trzeba przyznać Nike.
Oddzwonili do mnie rok później, przyznając, że się mylili.
Jakieś 95% otrzymanych listów było pozytywnych.
Rodzice z całego kraju podchodzili do mnie,
dziękując za zrobienie tej reklamy.
Do dziś jestem z niej bardzo dumny.
Dużo mówisz o obronie.
Chuck!
Mówię, ale w niej nie grałem.
Może w golfie też przydałaby się obrona?
Nie.
Byłoby zupełnie inaczej, gdyby ktoś cię krył.
Golf jest wystarczająco trudny solo.
To byłby sport ekstremalny.
Zamachujesz się,
a tu gość przed tobą.
Nie wiem, czy chcesz stać przy mnie, gdy robię zamach.
Spokojnie, załatwimy dobre ochraniacze.
- Grałeś kiedyś na Pebble Beach? - Tak.
Wiedziałem, że będziemy grać, więc dwa dni temu trenowałem.
Na Spyglass.
Miałem 64 punkty.
- Nieprawda. - Nazywasz mnie kłamcą?
Bardziej krętaczem.
Zadzwoń do Gary’ego z klubu.
Czy ty go właśnie zmyśliłeś?
Jak się mają wnuki?
W moim życiu najbardziej lubię
być dziadkiem Henry’ego i Charliego.
Patrzę przez pryzmat tego, co było.
Niedawno nauczył się chodzić
i rozpętało się piekło.
Na początku był taki uroczy. Leżał na mnie.
Tu miałem piwo, a tu – jego.
Całowałem go co 15 sekund.
Potem, jakieś pół roku temu, nauczył się chodzić i biegać,
i za nic nie usiedzi na miejscu.
Cały dzień planuję wokół drzemek,
bo gdy się starzejesz,
musisz się zdrzemnąć po posiłku,
ale także po każdej dłuższej zabawie.
- Ile masz lat? - Skończę 61 lat 20 lutego.
- Jezu. - Wiesz…
starzenie się jest ciekawe.
Tak. Dziękuję.
Niedawno widziałem się z Dr. J.
Piliśmy drinki i wypomniał mi,
że naśmiewałem się z niego, gdy miał 35 lat.
Do NBA trafia się w wieku 19–20 lat,
więc wołaliśmy na niego „wujku” i „dziadku”.
„Teraz sam masz 60 lat”.
Ja na to: „Teraz to już nie bawi”.
- Poleciała na autostradę. - Niedobrze.
Kiepsko mi poszło.
Co za emocje.
Kiepścizna.
Wciąż nie tak.
Rety!
Pomówmy o zwycięstwie Pacers.
- Nie mówiłem, że wygrają. - Ale ja tak.
- Nie… - Chłopak wrócił i gra świetnie.
Przegrali mecz.
A mówiłeś, że LeBron jest za stary.
Jest stary.
- Powiedziałaś, że jest za stary. - Nie, że jest stary.
Jest stary. Zgadzam się.
Zaczynamy.
Jezu.
Przepraszam pana!
- To było dobre, prawda? - Nic a nic.
A sam strzał?
- Nie. - Przepraszam!
To jego sprawka!
- Dobra robota! - Jasne.
Uwaga na kolejną!
- Otwórz główkę. - Sam ją otwórz.
- Otwórz główkę. - Jest otwarta!
Gdy zrobisz to w ten sposób, to nic z tego nie będzie.
Zrób to tak.
Właśnie tak. Otwórz główkę.
Jest otwarta na oścież.
Rany.
Jezu!
Jest pan ubezpieczony?
Nie zagrałeś w zwycięskim składzie.
Nie przeszkadza ci to? Wiem, że to głupie pytanie.
Wtedy byłeś zdruzgotany.
- Zwłaszcza, że byłeś MVP. - Dziwi mnie, że o to pytasz.
Byłem rozczarowany, że nie wygrałem mistrzostwa, ale…
to gra zespołowa.
Jeśli chcecie, bym był zły,
to nic z tego.
Z tego, co wiem, wiodę zajebiste życie.
Miałem świetną passę.
Zanim się przekręcę, powiem:
„Ludzie, co za podróż. Co za przygoda”.
Bo wiesz,
żyjąc w małym miasteczku z 2000 osób, zastanawiasz się:
„Dokąd to wszystko zmierza?”.
Życie składa się z wielu cykli.
Miałem szczęście i dostałem stypendium na studia.
Potem trafiłem do NBA,
ale nie wiedziałem, jak to wszystko się potoczy.
- Zostałem zawodowcem. - Z Galerii Sław.
Byłem nim 16 lat i co dalej?
Potem zacząłem kraść pieniądze w telewizji.
NA ŻYWO
Dokąd teraz?
Przed państwem legenda.
Cześć, dzieciaki.
Jak się macie?
- Mogę tu usiąść? - To dla ciebie.
Ale super.
Muszę się podsunąć.
W restauracjach nadal sadzają mnie w fotelikach dla dzieci.
Już dobrze.
Nic mi nie jest.
- Spokojnie. - Cztery, trzy, dwa…
To zaszczyt dla nas w Inside
gościć Davida Lettermana.
Zabawnie tu u was.
Czy jako dziecko urodzone w Indianapolis
miałeś kosz w ogródku jak wszyscy w Indianie?
- Grałeś w kosza? - Tak. Zgadza się.
Martwi mnie to, że na przestrzeni lat
ta legenda i mit zostały przywłaszczone.
Wskazuję palcem na moich przyjaciół, Indiana Pacers,
na których zwycięstwo, nawiasem mówiąc, stawia Chuck.
Panie Letterman, czy na tym polega emerytura?
Żartujesz sobie?
Po pierwsze, wyszedłem z domu, a to świetnie.
Po drugie, kocham być w TV.
To zwieńczenie mojej kariery, kolego.
Jedną z tradycji w naszym programie jest ta, gdy Chuck gwarantuje…
Słyszałem o tym. To ekscytujące.
Możemy na niego coś zrzucić.
Dziś mogą być to młotki.
Chwila, zagwarantuj coś.
Świetnie się z tobą rozmawia.
To prawdziwy dar, więc masz podwójne szczęście.
Twierdzisz, że nie będziesz pracował w telewizji po 70.
Nie zgadzam się.
Przychodzi ci to z wielką łatwością.
Jesteś naturalny, rozmawiając nie tylko o koszykówce
czy o sporcie,
ale z tego, co widziałem, też na inne tematy.
Naprawdę nie będziesz pracować po 70.?
Mam nadzieję, że nie.
Dlaczego tak mówisz?
Gdzie indziej rozmawiałbyś z ludźmi?
- Właściwie gdziekolwiek. - Nie. Wiesz…
Gdy ludzie podchodzą do mnie i mówią,
że jestem najbardziej przystępną gwiazdą na świecie,
odpowiadam im,
że jeśli ktoś poświęca na mnie swój czas,
to robię to samo.
Nie powiem, że jestem zbyt ważny.
Wiesz dlaczego? Bo grałem w koszykówkę.
Nie jestem nauczycielem ani strażakiem.
Nie jestem policjantem ani żołnierzem.
To są naprawdę ważne zawody.
My nie mamy prawdziwej pracy!
Zarabiamy za dużo,
pracujemy za mało
i mamy zajebiste szczęście.
Pomyślcie o tym.
Nawet gdy przegrywamy, jest całkiem nieźle.
Wciąż dostajemy wypłaty.
Wracamy do swoich wielkich domów.
Co by się nie działo, my zawsze wygrywamy.
Cudownie jest poruszyć tłumy i poprawić komuś dzień,
ale gdy zaczyna się to traktować zbyt poważnie,
należy przejrzeć na oczy.
Chcę podziękować za wszystko.
Byłeś przyjacielski. Byłeś hojny.
Dobrze się z tobą rozmawiało. Doceniam to.
Dziękuję. Potrenujesz trochę? Zobaczymy się za pół roku.
Zadzwonię jutro.
Zagramy na pieniądze, kolego.
Poproszę zwrot depozytu za wózek.
Jasne.
Pa.
- Pa. Dziękuję. - Dzięki.
Wiecie co? Mam przekaz dla młodych,
którzy chcą grać w golfa.
Chuck mnie poprze.
W grze w golfa
strzelasz dla poklasku,
- Byle nie do piasku. - Nie do piasku.
A co z dołkiem? Ani słowa o nim?
A co rymuje się z dołkiem?
Przestań, Chuck!
Napisy: Paulina Iwaniak