Pupusta tayo rito sa putt?
-Sa pusta, magkano sa tingin mo? -Padaliin mo para sa 'yo.
Marami kang pera.
Ang iniisip ko, hindi pera.
Okay.
Pag naka-putt ako, maglakad ka sa clubhouse na walang shirt.
Wag, di ako si John Cena.
Ayoko nang maghubad ng shirt sa publiko.
Tapos na 'yon.
Okay, dapat pasok ito
o paano kung ma-miss ko?
Maglakad ka sa clubhouse na walang shirt.
Wag, madidismaya ang mga tao.
Pagdaan mo ro'n nang walang shirt,
sasabihin nila, "Uy, si Chuck o Charles Barkley."
-Ano sila… -Matipuno.
Hindi, ganito sila, "Naglaro 'yan sa NBA?"
Salamat.
Hello. Salamat.
Uy, ano ba?
Gusto ko 'yan,
may konting standing ovation,
di sigurado 'yong iba.
Ang lalaking ito, noong 1993, siya ang NBA Most Valuable Player.
Nanalo na siya ng dalawang Olympic gold medal
at nominado siya noon sa All-Star team
nang 13 yatang iba-ibang beses sa career niya
at miyembro na siya ng NBA Basketball Hall of Fame.
Palakpakan natin, heto na, si Charles Barkley.
Charles.
-Hi, Charles! -Kumusta?
-Masayang makita ka. -Ikaw din.
Tingnan mo.
Sige.
Charles, salamat sa pagpunta mo rito.
-Karangalan ito. -Akin ang karangalan.
Walang magawa ang mga taong ito.
Sa New York City.
Pero magandang tiket ito, kaibigan.
Ikinatutuwa ko ito. Salamat sa pag-imbita. Karangalan ito.
Salamat ulit sa pagdalo.
Makakalaro ka sa NBA ngayon?
-Mas madaling maglaro ngayon… -Bakit?
Kasi walang pisikalan. Patakbo-takbo lang at maka-3 point shot.
Paano si Draymond Green, nakadipa at nasuntok ang ka-team niya?
Merong di sakop ng rule.
Eksaktong halimbawa 'yan.
Pag nakatama ka, suspendido ka sa lima o sampung games.
Pinanood ko ang documentary kay Michael Jordan na The Last Dance.
Lahat ng patamang pag-foul sa kanya ng mga Piston,
suspendido ka ngayon ng 5-15 games
pero gano'n kasi ang paglalaro.
Ang bumagabag sa akin, noong bata ako,
nakikinig kay Bill Russell sa usapang basketball,
at sa panahong 'yon, di ko alam ang bilang ng game.
-Oo. -Baka 60, 68, 65, hindi 82.
Sabi niya, ang pagtakbo gabi-gabi sa court
sa buong season ay pisikal na napakahirap.
Paano ang mga tao…
May Preseason games, may Playoff games,
merong In-Season Tournament na muntik manalo ang Pacers. Salamat.
Papagurin ka talaga anuman ang pisikalidad.
Anumang sport…
Ang katawan mo, di dapat
gano'n karami ang laro.
-Tama. -Di talaga.
Pero pinag-uusapan nilang pagpahingahin ang mga player
para makalaro sa natitirang season.
Kaya di sila nakikita…
-Oo. -Inayos 'yon.
Inis ako sa pagpahinga ng mga player. Kasi…
Alam mo, kami, $2 milyon ang pahinga. Ang pahinga nila, nasa $40-50 milyon.
Sobrang gandang pahinga 'yon.
-Sabi ko, "Lintik!" -Oo.
Isang beses ka lang luluwas sa isang taon.
Ang nasa San Francisco o LA,
makakalaro lang ro'n nang isang beses kada taon.
Lalo kung magaling ka, sa tingin ko, may obligasyon kang
maglaro basta malakas ka.
Kung nasaktan ka, ibang usapan 'yon.
-Magkano na ang tiket sa NBA game? -Patawa.
Depende kasi sa city.
Ang mga nasa New York, nagbabayad ng $5,000.
Di 'yon sulit sa Knicks.
Aminin na natin 'yan. Di sulit ang $5,000 sa Knicks.
Pero alam mo, sobrang mahal na ng mga tiket.
Di makapunta ang normal na tao. Nakakalungkot.
Isa ang sports sa bukod-tanging bagay sa mundo
kung saan mahal ng lahat ang team nila.
Mahal nila ang paborito nilang player. Pero dapat nakakanood ng NBA game.
Alam mo, isama mo ang parking…
Naiisip mo, dala mo ang pamilya mo, may mga hotdog kayo,
may ilang beer?
Daan-daang dolyar na 'yon
at di 'yon kaya ng karamihan, nakakalungkot.
Sabi mo, ang NBA ay sport para sa lahat ng tao sa mundo.
Bilang mga miyembro ng Olympic team,
dalawang team na nanalo ng gold, at ang una,
bago naging propesyonal na team,
wala ka ro'n sa team.
Medyo nadurog ang puso mo. Tama ba?
Ano kasi…
Oo, kasi dapat nasa team ako.
Ayaw ako ni Bobby Knight. RIP.
-Ano… -Parang pinapatay mo siya.
Tama.
Wala akong sinabing masama kay Bobby Knight, at…
Sa publiko.
Pero nakakabaliw.
Nang mamatay siya,
tinawagan ako ng lahat.
Sabi ko, "Kung akala n'yo may sasabihin akong masama
sa kamamatay lang,
di 'yon mangyayari."
Sa tingin mo, ba't di ka parte ng Olympic team niya?
Ano ang isyu? Ano ba… Siyempre makakalaro ka.
Para yatang may pananaw siya kung anong klaseng player ako.
-Bata ka pa no'n. -Oo.
-Ilang taon ka? -Mga 18, 19.
Baka 20 kasi sophomore ako sa college.
Pero ang nangyari kasi,
di ko sigurado kung gaano ako kagaling.
Ang ginawa nila,
inimbita nila ang top 120 players sa bansa
at binawasan para maging 100, 80, 60, 40, 20,
tapos binawasan para maging 16.
Pero natulungan no'n ang kumpiyansa kong lumaban sa mga player.
Kaya kahit di ako nasali, dismayado ako.
Maganda para sa akin 'yon kung kumpiyansa ang usapan.
Parang ngayon, at baka nangyari na nang di ko napapansin,
parang makakagawa na ang mga player ng sariling team.
Tama bang pananaw 'yon?
Asar ang pananaw na 'yan.
-Pero tunay. -Totoo.
Sobra na ang pera at power nila. Asar talaga ang pananaw na 'yan.
Gusto mong manalo kasi pinaghirapan, hindi dahil magagaling ang nasa team.
Nagsimula 'yan sa panahon ni LeBron.
Talagang nakakadismaya kasi kung alam ko lang 'yon,
dapat bumuo ako ng super team ko.
Uy! Ang sucker play ni Barkley. Patok ba? Oo!
Charles Barkley! Hindi siya tao!
Naglaro ka sa tatlong team. Philadelphia…
-Phoenix at Houston. -Phoenix at Houston.
Kakakausap ko lang kay Reggie Miller.
Naglaro siya sa Indiana Pacers ng 18 taon.
-Oo. -Oo. Di na gano'n ngayon.
Nakakabilib, at isa siya sa pinakamahusay na player.
Isa sa pinakamabuting tao.
Nagkaroon na siya ng mga tsansa. 'Yon ang ginugusto.
May mga tsansa ako. Talo kami sa Bulls sa championship.
Talo kami sa Rockets sunod-sunod na taon sa pitong games
noong nag-champion sila.
-Okay na ako. -Tama.
Pero may magandang sinabi si Adam Silver.
Oo, di man gano'n ang mga pangyayari,
pero nakabuti ito sa fans.
Gusto nilang nalilipat-lipat ang mga tao
sa iba-ibang team sa iba-ibang kompetisyon.
Mali siya.
Okay.
Magaling para sa napuntahan.
Pangit para sa napag-iwanan. 'Yan ang di nauunawaan ng mga tao.
Kung babalikan mo ang negatibong nadamay,
ang bawat superstar
na pinilit umalis sa isang team,
nasira ang team na 'yon ng maraming taon.
Kahit gusto ko si Adam, tutol ako sa kanya.
Naiisip ko ang sinabi mong mga team
na naghihirap at bumabawi ng maraming taon,
sa totoo lang,
nasa liga pa rin ang Knicks, di ba?
Sa maniwala ka o hindi, maayos ang Knicks ngayong taon.
Ayos! Knicks!
Gusto kong malaman,
sino'ng mananalo sa NBA?
Pacers ngayong taon, tama?
May tsansa ang Pacers pero mananalo ang Boston Celtics.
-Sa tingin mo? -Oo. Pinakamagaling na team.
Pupusta ka sa game nila?
Kung bibigyan ako ng tsansa, kukunin ko ang Celtics.
Ang medyo alam ko, payag kang tumaya.
Aanhin mo pa ang maraming pera?
Isa pa nga 'yan.
Ang isa pang alam ko sa 'yo,
may goal ka, na baka nagbago na,
kada taon, nagbibigay ka sa adbokasiya, isang milyong dolyar.
Tama ba ako ro'n?
Nagawa ko na sa huling 20 taon. Goal ko 'yon.
Sinuwerte ako, hindi sa…
Sobra kong suwerte at blessed.
Sinimulan ko sa high school ko,
ilang eskuwela sa komunidad na kailangan ng pera,
tapos tumulong din sa Wounded Warriors.
Nitong huling walong taon, mga HBCU.
Pinakamasuwerte kasi tayong tao sa mundo.
Parang trabaho ko sa TV ngayon.
Sabi ko, "Susuwelduhan ako sa panonood ng basketball?"
Sabi ko, "Manonood din naman ako."
-Nagsasawa ka bang manood ng basketball? -Oo.
-Oo. Sobrang oo. -Di niya pinapanood ang games.
-May umiidlip ba rito? -Oo! Umiidlip kaya kami.
-Apat niyang TV. -Oo, nanonood ako…
Wala namang basketball diyan.
Nanonood ako ng Law & Order. Ayokong manood ng games.
-Pwedeng umupo ro'n? -Oo.
-Pasensiya na. Ayokong makaharang. -Sige.
May pressure ba sa ginagawa ninyo ro'n?
-Wala. -Doon?
-Oo. -Wala.
Walang nangyayari sa game
na di namin ni Charles o Shaq ginawa, nakita, o narinig.
Sa paggawa ng show, ang daming inaaral
tungkol sa ibang tao.
Parang, basketball lang 'yan. Ano… 'yon.
Nagulat ka bang parang nangibabaw ang sports o kung di 'yon,
nakapaloob do'n ang kultura ng US?
May partikular na grupong napapasaya.
Kunwari, mahusay ang team mo,
wala kang problema sa bahay.
Napapataas kapag Playoffs.
Nasa huling tatlo o apat na team na.
Nagiging exciting na.
Sobrang excited ang buong city.
'Yon ang pinagkaiba.
Noong ano ako…
Pinaupo ako ng Pacers
sa isang dulo ng court.
-Oo. -Dire-diretso ang mga pangyayari.
May Cirque du Soleil sa mga time-out, gano'n.
Sa isang punto, darating ang mascot na malaki ang ulo.
Ano'ng pangalan ng mascot? Thumper, Thump, Humper?
-Ano'ng pangalan? -Sa Indiana? Ewan ko.
-Oo. -Basta, siya 'yon.
Lumapit siya, yumuko na parang kakausapin ako
gaya ng pagyuko ko para magsalita pero malaki ang ulo niya.
Ganyan pa kami kalayo pero sabi niya,
"Mga 20 taon ang nakalipas, katrabaho ko ang nanay mo."
Sabi ko, "Oo, marami kayong lalaki."
Ngayon, di naman… Wala lang 'yon.
Di ko alam ang sasabihin sa lalaking malaki ang ulo.
Napakabait ng nanay ko, oo.
Shaq! Ang ilan sa amin, lalabas at iinom
para makalma matapos ang show.
Suki kami sa isang dive bar.
Di umiinom si Shaq.
Sabi niya, "Mga gago kayo. Wala akong gagawin pagkatapos ng show."
Makaraan ang dalawang linggo, sabi niya,
"Lutas na ang problema."
"Paano?" Sabi niya, "Bumili ako ng hookah bar."
Bumili ka ng hookah bar?
-Para bukas hanggang 2 am. -Halatang sobrang dami ng pera niya.
Marami ka bang negosyo? Magandang negosyo ang bar?
-Oo. -Talaga?
-Mahihilo ba ako? -Hindi.
Ano'ng mangyayari?
Walang epekto sa kahit ano.
Sayang lang ang oras.
-Naadik ka? -Oo.
Pag araw-araw ginawa, adik ka.
-Siguro. -Mahihinto ko pag gusto ko.
Yo! Pahingi niyan.
Pahingi niyan.
"Mahihinto ko pag gusto ko."
-Pahingi niyan. -Mahihinto ko.
Sa under ako.
Di ko inakalang pag-uusapan ko ito.
Pwedeng pumunta at maki-hookah?
-Oo. -Magkano?
Pagpunta ko, sasabihin ko, "Shaq Special nga?"
-Ikaw? Libre. -Oo, pagpunta ko.
-Libre! -Libre ka.
Buti naman!
Sa wakas, nagbubunga na.
Eh ang kaibigan mong si Shaquille O'Neal?
Alam mo, napakabuti niyang tao.
Kailan kayo… Nagsabay ba ang career n'yo?
Oo, pero ang nakakabaliw, mag-best friend ang nanay namin.
Pinagsasama-sama nila lagi ang mga NBA mom, at basta na lang
nagkakoneksiyon ang mga nanay namin.
Nasisigawan ko lagi si Mama.
Retirado na ako.
Tatlo o apat na beses kada taon magbakasyon ang mama namin.
Sabi ko, "Ma, nakuha ko ang bills mo."
Sabi niya, "Anak, nag-ambag ako."
Sabi ko, "Ma, mas mapera si Shaq."
Nakakabilib ang mama niya, si Ms. Lucille.
Nag-away kami minsan ni Shaq.
Sumuntok si O'Neal.
Bago kami nakarating sa locker room,
tinawagan kami ng mama namin at sabi ni Mama,
"Ano'ng problema n'yo?"
"Lapitan mo siya at mag-sorry ka agad."
Nang nagkasalubong kami, ganito kami,
-"Saan ka pupunta?" -"Saan ka pupunta?"
"Sabi ni Mama, mag-sorry ako sa 'yo."
Pinagtatawanan namin ito hanggang ngayon.
Pag-usapan natin nang konti ang pamilya mo.
Ang mama mo at lola mo.
-Sige. -Sige.
Pinakamagaling na tao ang lola ko, kasunod ang mama ko.
Mula kasi ako sa maliit na bayan na 2,000 katao.
-Leeds. -Oo. Leeds, Alabama.
Kalahating oras sa labas ng Birmingham.
Maid si Mama, si Lola sa pabrika ng karne nagtrabaho.
Nagsipag talaga sila.
Batang namatay ang isa kong kapatid.
Tatlong lalaki ang pinalaki niya sa maliit na bayan, nagsipag sila…
Andun ang tatay mo tapos nawala?
-Wala siya. -Wala talaga.
Umalis siya noong bata ako.
Dinalaw niya lang yata ako…
mga 5-7 beses sa buong buhay ko.
-Napanood ka niyang maglaro? -Sa high school, hindi.
Sa LA lang ako napanood paglipat niya sa California.
Di basta lumipat. Lumipat mula Alabama pa-California.
Sobra akong
gago
nang nag-umpisa ako
kasi galit ako sa mundo.
Sabi ko sa sarili ko kada bago ang game,
"Sipain mo silang lahat at pakitaan mo."
Sinasabi ko ito sa mga kabataan.
Ang maglaro habang sagad ang galit, malilintikan din.
Sinagad ko
nang ilang beses.
Tanda ko pang umiiyak at naiisip na, "Hoy.
Ano ba'ng problema mo?
Ba't galit na galit ka? Magaling kang mag-basketball.
Saan ka ba galit?"
Kausap ko'ng sarili ko. Ang tanga ko.
Kausap ang sarili.
Kaya nagdesisyon ako no'n.
Sabi niya, "Bitawan na 'yang sa Papa mo."
Malaking pagbitaw 'yon.
Pero alam mo, binago nito ang buong buhay ko na para bang,
di ka pwedeng galit maglaro.
Ewan kung ano'ng meron kay Draymond
o kay Dennis Rodman,
Mike Tyson, mga kaswal kong kaibigan.
Kung lagi kang nakasagad,
lalampas ka nang maraming beses.
Doon ako natauhan.
Pero gaya ng sabi mo, malaki ring pagbitaw
lalo na noong bumalik si Papa
kasi sikat na ako.
Pag nasa LA kami, sabi niya, "Ipapakilala kita sa mga kaibigan ko."
Pinagyayabang niya akong parang pony.
-Oo. -Ako naman, "Okay.
Kalma. Di ba bibitawan mo na? Bitaw."
Tapos nagkasakit siya.
Sabi ng kaibigan ko, "Pare, pabor naman."
Sabi ko, "Ano?" Sabi niya, "Makipagbati ka sa tatay mo.
Pag wala na siya, di ka na magkakaroon ng tatay."
Kinausap ko si Papa. Sabi ko, "Matanda na ako para itatay mo."
"Kaibigan na lang kita."
"Pinapatawad na kita sa mga kagaguhan mo sa akin."
Kasi kaya ako galit, Dave,
sa totoo lang, mahirap talaga kami.
Tatawag si Papa at sasabihing, "Uy, padadalhan ko kayo ng pera."
Alam mo, bata pa ako, naghihintay sa may mailbox,
"Darating na 'yon dito o do'n."
Araw-araw akong naghihintay sa may mailbox
pero walang dumating.
Pero bata ako. Pwedeng tuloy lang.
Naisip ko, "Si Mama, tagalinis ng sahig ng iba."
Nagiging teenager na ako at di talaga ako masaya.
Pero dapat kong lampasan 'yon.
Sabi nila, lahat ito, laging pahabol…
-Sa kanila, oo. -Sa kanila.
Sa akin, 11 ng umaga pa ako rito.
Ako ang naghanda ng lahat nang ito.
-Tingnan mo! -Kaya…
Ano 'yan? Bawat game ba sa liga?
Bawat game ng gabing 'yon, oo.
Sabi ng mga eksperto sa broadcasting, ang show ay…
Parang ikaw ang icing at cake
at mga kandila silang nahihirapan kang sindihan.
Sabi nila 'yan. Di ko sasabihin 'yon.
Ang pinakamagandang narinig ko
ay tatay akong nagmamaneho at nasa likuran ang tatlong ito
at sabi ko, "Pag merong nag-ingay sa inyo, babalik tayo!"
Ba't di 'yan show?
-I-pitch mo 'yan. -Naku, ba't ko ba nabanggit?
Siguro halos dalawang araw ko nang nakakasama si Chuck.
-At… -Sorry.
Para siyang nakaka-magnet ng tao.
-Imbento ba 'yon? -Hindi, makatao siya.
Pag nakita mo siyang lumabas,
pinapaligiran siya ng tao at hinaharap niya silang lahat.
Mga halimbawa ng lakas at kahinaan ni Charles.
Sinasabi ang nasa isip. Di nagpipigil, gaya noong player pa siya.
Pinaka-quotable sa liga at gano'n pa rin hanggang ngayon.
Marami kang nakikitang atletang nagiging sportscaster
na sa biglang pagbukas ng ilaw,
humihinahon sila. Siya, hindi.
Lagi siyang prangka sa lahat ng kailangan niya.
Sa katunayan, may mga bagay na baka ayaw mong malaman
pero sinasabi niya, gaya ng…
Ano?
Ano…
Ayaw mag-underwear.
-Di nagsusuot ng underwear? -Sinunog niya raw lahat.
Di pa nakagamit ng ATM.
Okay, balik tayo sa underwear kasi di pa ako gumamit ng ATM.
-Pero naka-underwear ako. -Oo. Ako rin.
Kayo? Naka-underwear? Taas ang kamay.
Masalita siya. Kahinaan ba 'yon?
-Hindi, natutuwa kami. -Ah.
Kumbaga para sa 'yo, wala siyang kahinaan.
-Wala akong nakita sa loob ng 20 taon. -Ang galing.
Puwera kung tingin mo, kahinaan ang Krispy Kreme.
Doon tayo sa puntong nasa kuwarto ka sa hotel
at masama ang loob mo.
Ewan kung college ito o high school
o unang beses mong maglaro para sa Philadelphia
pero si Moses Malone
ay mahalagang tao para sa 'yo.
Pinakamahalaga siya sa buhay ko sa basketball.
Number 5 pick ako sa Draft.
Di pa ako nakakalaro.
Sa iisang building pala kami nakatira ni Moses.
Sabi ko, "Moses, pwede kitang dalawin mamaya?"
Sabi niya, "Sige, bata." Kaya umakyat ako.
Sabi ko, "Ba't di ako nakakalaro?"
Sabi niya, "Alam mo, bata,
mataba ka at tamad ka."
Sabi ko, "Ano'ng ibig mong sabihin?"
Sabi niya, "Alin ang di mo naintindihan?"
Sabi niya, "Iho, sobra ang talento mo
pero wala ka sa porma."
"Ang timbang mo, 295 pounds."
Naglaro ka ng halos 300 pounds?
-Oo, sa simula. -Oo.
Kasi, ang problema, David,
pwede 'yon noong college ako
pero pagdating sa NBA, kalaro mo ang magagaling.
Sabi niya, "Pwede kitang tulungang magpapayat."
Sabi ko, "Okay."
Sa umpisa kami saka sa pagkatapos. Nag-290 ako.
Sabi niya, "Bawas pa ng 10 pounds." Nag-280.
Nagsisimula na akong maglaro.
Sabi niya, "Sa 270 tayo."
260.
Nag-250, do'n ako naglaro.
Nag-240
pero wala akong lakas at pagod ako. Sabi niya,
"Panlaro mong timbang, 250."
Simula na 'yon ng lahat.
Nagpapasalamat ako
sa kanya, kay Dr. J, Andrew Toney, Maurice Cheeks, at Bobby Jones.
Tinuruan nila akong manamit at mag-ipon ng pera.
Lagi kong sinasabing pinakamahalaga si Moses.
Kung di niya sinabing mataba at tamad ako…
Di ba, uy!
Sabi nila, "May ginawa ka pagkasabi no'n?"
Sabi ko, "Ang gagawin ng kahit sinong lalaki. Umiyak."
Mas marami bang superstar sa NBA ngayon kaysa sa panahon mo
o pareho lang?
Baka mas konti pa.
Mas konti ang magagaling na player.
Di sila nahuhulma sa college na siyang dapat
kasi pwede nang umalis matapos ang isang taon.
Kami, dapat tatlo o apat na taon sa college.
At walang tao ritong…
Ewan kung ano ang ginagawa nila
pero kung tatanungin mo…
Kung ngayon ako nagtrabahong anim na buwan lang sa college,
sablay siguro ako o di gano'n kahusay.
Ang mag-college ng tatlo o apat na taon…
-Malaking pakinabang 'yon. -Oo.
-Maraming uri ng pagka-mature. -Oo.
Sa pag-iisip at sa pisikal.
Di ko alam kung maibabalik pa natin ang dati.
Isang taon lang sila sa college ngayon.
Sa akin, di magandang sistema 'yon.
Di magandang sistema. Napapagod na akong makita
ang mga atleta ng NCAA sa lahat ng sports
na nasasaktan at nabubugbog at di kinakayang
kumita sa buhay pagkatapos ng college.
Samantala, bilyon-bilyong dolyar na industriya ito sa ibang tao.
Oo, 'yan ang nagiging debate ngayon
at gusto kong kumikita ang mga player.
Di ko sigurado kung ang sistema ngayon ang pinakamainam.
Bayad ang dalawa sa team ng mga 3, 4, 5 milyong dolyar.
Di 'yan kakayanin ng maraming eskuwela.
Ang mga powerhouse,
laging makakakuha ng maraming pera.
Di mababayaran ng Ball State ang maraming player.
Magbabalik kami.
May isa pang bagay na lagi kong naisasantabi.
Nasabi mo ang WNBA.
Ang pinakamataas na bayad ng babaeng atleta sa WNBA
ay $230,000 o $240,000 kada taon.
At si Steph Curry yata ng Golden State
ay kumikita ng higit $50 milyon kada taon.
-Oo. -Di ba…
Di bale. Di yata natin mareresolba 'yan ngayon.
Di yata mareresolba kasi una,
dapat taasan ang bayad sa mga WNBA player.
Magiging interesante… Tinanong mo kasi 'yan.
Oo.
Ang magiging interesante…
Pinakamagaling na babaeng player sa bansa ngayon si Caitlin Clark.
Napakagaling niya.
Tiyak number one pick siya.
Hawak pala ng team mo sa Indiana.
-Ang Fever? -Ang Fever.
Oo, kasi kung nakapunta ka na sa Indiana,
tiyak na uuwi kang may fever.
Pero ang magiging interesante sa kanya,
may number one pick ang Fever
at kukunin siya kasi pinakamagaling siya.
Kakasabi mo lang. Ang pinakamataas na bayad sa WNBA player
ay $200,000.
Baka umaabot siya ng 3-5 milyon sa college.
Ano…
Sa college ka na lang.
Hindi, seryoso.
Magdedesisyon dapat siya. Iisipin niya,
"Ayokong bastusin ang mga tao ng Indiana
pero di ko ipagpapalit ang college kung saan nakaka-$3-5 milyon ako
sa $200,000."
Walang saysay 'yon.
Di ka napapagod sa 18 holes? Naglalaro ka bago magtrabaho?
Hindi, di madalas.
Pero naglalaro ako halos tuwing day-off.
-Okay lang ba ito rito, Chuck? -Oo, okay lang.
-May putter akong magagamit? -May isa ro'n.
Dalawa ang putter mo! Gano'n ka kagaling.
Oo kasi di ko mawari kung kaliwete ako o hindi.
Dapat alam mo.
Oo pero sa baseball, natitira ko sa magkabila ng plate.
Gano'n ka kagaling?
Oo naman.
-Ang ganda ng shot. Tingnan mo! -Baka pasok 'yan.
Baka pasok 'yan.
-Uy, Chucky! -Ang galing niyan.
Ayos.
Baka 'yan ang pasok.
-Pasok sana, ano? -Sa tingin ko.
Para tayong naglalaro ng bocce.
Maraming nagsasabing,
"Tanungin mo 'yong golf swing ni Charles."
May nervous twitch ako.
-Parang yips? -May ano ako…
Ang sama ng yips ko.
Nabago ang buhay ko ng bagong teacher.
Sa buong bansa, marami na ang may investment sa yips clinic.
Nagkaka-yips ako sa golf.
-Sige, tahimik muna. -Okay.
Napapagod ako sa kadaldalan mo.
Break! Break, gago ka.
Diyos ko.
Buwisit. Sige, tapusin mo na rito.
Okay, heto na.
-Ito ang… -Sa ngayon, ano tayo… patas.
-Sige. -Okay. Patas kanina.
Bigay ng NBA ang bawat bagay sa buhay ko.
Mahal ko ang basketball dahil do'n.
Sa akin, 'yong parehong batang pinanganak sa Leeds, Alabama
ay magtatagumpay din naman
anuman ang gawin.
Oo, pero iba pa rin.
-Di mo alam 'yon, di ba? -Hindi. Kasi…
Basta. Sa grades pa lang…
Labas 'yang grades mo. Ako nga, pasang-awang estudyante.
Oo, pero may talento ka.
Walang ibang talk show host
na nagtagal tulad mo kung di magaling sa trabaho.
Naniniwala akong magniningning pa rin ang liwanag mo.
Ganito. Kung tubero kang David Letterman,
malamang wala tayo rito ngayon.
Pinakamagaling akong…
Hoy! Lintik! Ano 'yon?
Minumulto ang gagong 'yon! Hoy! Takbo!
Noong bata ka, di ka parang natural na atleta, ano?
Alam mo, interesante 'yan.
Lagi akong niloloko ni Mama noon.
Muntik akong mamatay noong baby ako. Anemic ako.
Nilagyan ako ng dugo. Nakalimutan ko na ang tawag.
-Transfusion. -Parang gano'n. May iniinom din.
Ako lang ang matangkad sa pamilya.
Ang biro ni Mama,
"Ewan kung anong dugo ang binigay sa 'yo
pero salamat sa Diyos kasi ikaw lang ang matangkad…
Magandang kabuhayan 'yan."
Una kang Black na baby sa ospital na 'yon?
-Oo. -Piraso ba 'yan ng puzzle o…
Ano'ng masasabi ro'n? Ano na ngayon?
Meron, wala?
Isa sa mga dahilan kung ba't ako tutok sa race,
na lagi kong lalabanan ang racism…
Gusto kong pinag-uusapan.
Gusto ko…
Pinapapanagot ko ang lahat.
Nainis ako
sa sinabi mong sa tingin mo, di nagkaroon sa Amerika
ng racism.
Noong isang araw sa show namin ni Gayle,
pinag-usapan namin si Nikki Haley.
Sabi niya, kailanman walang racism sa Amerika.
Sabi ko, "Maganda ang punto niya."
Di ba, alisin natin ang slavery.
Segregation.
-Jim Crow. -Jim Crow.
May punto siya. Mainam lahat para sa mga Black.
-Wow! -At siyempre…
Nabagabag ako nang…
Kasi ngayon, marami tayong anti-Semitism.
Maraming Asian hate sa dalawang taong nakalipas.
Sabi ko, "Mahalaga ang salita."
Bilang laki sa Alabama,
sa taong pinanganak ako, binomba ang simbahan sa Birmingham
tapos may Selma Massacre pa.
Isa ako sa unang tatlong Black na batang
na-integrate sa ibang eskuwela.
Sabi ni Lola,
"Pag matanda ka na para intindihin ito,
dapat aralin mo ito, wag kakalimutan, pag-usapan ito lagi."
Sabi niya, "Basahin mo ang tungkol sa taong ito."
"Sino?" "Dr. Martin Luther King."
"Okay. Sino siya?" Sabi niya, "Dapat mo ngang basahin."
Sabi niya, "Dapat alam mo lahat ito.
Magiging ibang-iba ang buhay mo sa amin balang araw.
Ayokong malimutan mo ang pinagmulan mo.
Mahalaga at makabuluhan ito."
Kung taga-Alabama ka, dapat alam mo ito lahat.
Iba na ba ngayon
para sa 'yo bilang matanda kaysa sa binanggit mo
bilang bata sa Alabama?
Ang mga sikat at mayamang Black,
iba ang trato sa karaniwang Black na tao.
Hindi sa di mahalaga ang "karaniwan".
Baka mamaya, kayong nasa TV, sasabihing,
"Sabi niya 'yan. Ito ang punto niya."
Ako naman, "Alam ko ang ibig kong sabihin at sinabi ko."
Nababaliw ako sa ganyan.
Kaya, sa tingin ko, mahalaga talagang
pag-usapan ang…
Di ba, tinatrato akong di tulad ng karaniwan.
Kahit sino namang mayaman o sikat.
Ang Amerika
ay laging may problema sa race.
Bumuti na ba? 100%.
Pero gusto ko, pag-usapan ang economic racism.
Kung puti ka at mahirap
at Black at mahirap, pareho ang lagay natin.
Ipapanganak ka sa pangit na komunidad.
Papasok ka sa pangit na eskuwela.
Itutulad ko sa baseball.
Siyempre, merong bukod-tangi.
Pero kung batter mo sila sa baseball
at may dalawang strike na sila,
strike out ang karamihan.
Ang Black at puting mahihirap,
dapat may oportunidad na magtagumpay.
Kung di natin aayusin ito,
di tayo magiging karapat-dapat na buong bansa.
Ikaw ba…
Halimbawa, may eleksiyon na parating, sabi ng mga tao,
"Napakahalaga nito
kasi baka pawala na ang demokrasya sa bansa."
At baka nga.
Sa kabilang banda, dinala tayo ng demokrasya sa tatapos sa demokrasya.
-Oo. -Nababalisa ka ba?
Di ka parang tipo ng taong nababalisa.
Pero dahil may ganito tayong haharapin…
Oo, alam mo,
sobra akong nag-aalala
sa politika ngayon.
Pangalanan mo nga.
-Lahat ng politiko. -Okay.
Pwede akong pumili ng kahit sino sa audience ngayon.
Kung matino ang usapan, di kami kokontra sa bawat pag-usapan.
At pangit ang dalawang partido. Aminin.
-Parehong pangit. -Parehong pangit.
Pwede naman.
Parang batang nag-aaway.
"May gusto ka. Kokontra ako para lang makakontra."
Sabi ko, "Di dapat ganyan ang mundo."
Lagi akong may pag-asa
kasi kung wala kang pag-asa, negatibo ka.
May pag-asa ka ngayon kahit may papalapit tayong eleksiyon?
Dalawang lalaking edad 80.
-At malapit ako ro'n. -Ano…
Kaya masasabi ko. Nabibigyan ka ba ng pag-asa?
Hindi, wala akong gusto.
Mas gusto mo ba kung mas bata na lang?
Siyempre, 100%.
Tingin ko, mabuting tao lagi si President Biden.
Naglingkod siya sa bansa. Ang tanda lang.
Si President Trump…
Di dapat gano'n kumilos ang presidente.
-Sorry, pero oo! -Oo.
Hello!
Kasi…
Sabi ko, "Presidente ka ng United States.
Sang-ayon man ako o hindi sa mga polisiya mo, kinakatawan mo…
Dapat tama ang kilos mo."
Sabihin nating nanalo siya,
isyu 'yon sa 'yo?
Isyu sa simpleng dahilan.
Baka ubusin niya ang oras sa paghihiganti.
Di 'yon makakabayad ng bills.
Nag-aalala kang mawawala ang demokrasya?
Hindi, hindi talaga… Hindi ko…
Hindi.
Sa demokrasya, iboto mo ang gusto mo.
-Tama. -Demokrasya 'yan.
Milyon-milyon ang bumoto sa kanya. 'Yan ang kagandahan…
Tama. Demokrasyang umiiral.
Pero kung sabihin niyang tatapusin niya ang kalayaang sa pagboto…
Ayoko ng nananakot.
-Oo, pero kasi, natatakot ako pero… -Takot din ako. Nag-aalala ako.
Sa tingin ko, mas maraming mabuti kaysa masamang tao.
Sang-ayon ako riyan.
Kahit anong klaseng tao ka kasi,
magpakatotoo ka lang sa sarili mo
at mabait mong sundin ang motibasyong 'yon
at kung gago ka sa magkabila,
aba, magtrabaho ka at linisin mo 'yan.
-Oo. -Di ba?
Oo. Itong nag-uusap tayo kung sino ang masamang tao
at mga ganyan, inis ako sa BS na 'yan, sa totoo lang.
Dapat tiyaking may magandang trabaho ang mga tao,
ligtas ang mga anak, maganda ang eskuwela.
'Yan ang gusto ng karamihan.
Noong sinabi mong BS, ano nga ba ang sinasabi mo?
-Alam mo… -Sabihin mo!
Gusto ko sa show na pwede akong magmura.
Nasasabi ko ang "bullshit".
-Ayan! -Gusto ko.
Kanina, nabanggit mo ang racism, anti-Semitism,
at 'yong galit sa mga Asian.
Para bang…
Sabihin nating sama-sama nang inayos lahat 'yan
para magkaroon ng equality ang lahat.
Iniisip ko kung mawawala 'yon.
Una sa lahat, dapat dati pa 'yan hinarap.
-Oo, mismo. -Pero kasi, nasusunog na ang bahay.
Dapat noon pa inayos ang mga sitwasyon at sabihing, "Hoy,
anumang hate crime, pagbabayaran mo 'yan nang todo."
Pero ngayon, komportable ang tao sa pagiging racist.
Sasabihin ko ito, na lagi kong sinasabi,
kahit sino,
kahit sinong racist
ay gago.
Di ako role model.
Dahil lang nagba-basketball ako…
di ako ang magpapalaki sa anak n'yo.
Matagal na matagal na, may ad campaign ka sa Nike
na, "Di ako role model."
Ang konsepto, "Oo nagba-basketball ako
at oo, malaki ang kita ko pero di ako role model."
Epektibo ito kasi nakapagsimula ng usapan.
Pero ang totoo, dahil sa kung sino ka,
tanggap mo man o hindi ang responsibilidad,
mangyayari 'yon.
Nag-iba ba ang pakiramdam mo rito?
Hindi. Nakuha mo ang punto. Nakapagsimula 'yon ng usapan.
Maraming NBA player at atleta ang nagsalita sa iba-ibang eskuwela.
Malinaw na maraming eskuwelang segregated
sa bansa, pero may napansin ako.
Pag nasa eskuwela akong karamihan puti,
lagi kong tanong, "Ilan ang gustong maging pro sa sports?
Mga 5% lang ang nagtaas ng kamay.
Sabi ko, "Ano'ng gusto n'yo?" "Doktor."
"Ako, abogado." "Ako, engineer."
Teacher, bombero, pulis, gano'n.
Pero ang problema, pag nasa eskuwelang karamihan Black,
tanong ko, "Ilan ang gustong mag-sports?"
Taas-kamay ang 95%.
Pagkadalaw sa 30 o 40 na eskuwela,
sabi ko, "Pare, na-brainwash ang mga batang Black.
Akala nila, sa sports lang magtatagumpay."
Sabi ko, "Gagawa ako ng commercial. Simulan ang debate."
Dapat alam ng mga Black na bata na pwedeng magdoktor.
Mag-abogado kayo.
Mag-engineer. Maging teacher, bombero.
Ilang taon ka noong ginawa 'yon? Bata ka pa?
-26, 27. -Oo.
Pero sasabihin ko ito. Sa Nike ang credit.
Tinawagan ako ng Nike paglipas ng isang taon. Sabi, "Mali kami."
Positibo ang 95% ng nakuha naming sulat.
Nilapitan ako ng mga magulang sa buong bansa.
Sabi, "Uy, salamat sa commercial mo."
Hanggang ngayon, ipinagmamalaki ko 'yon.
Laging depensa ang sinasabi mo.
Uy, Chuck!
Laging sinasabi. Bihirang nilaro.
Pero kailangan ng golf ng naglalaro ng depensa.
Hindi.
Ibang-iba ang laro kung may bantay ka.
Mahirap na ang golf pag mag-isang nilalaro.
Kung tulad ng extreme sports.
Nag-tee off ka,
may bantay ka.
Mali yatang nakatayo ka riyan bago ako mag-swing ng golf club.
Dapat may panangga. Wag kang mag-alala.
-Nakalaro ka na sa Pebble Beach? -Oo.
Noong makalawa bago pumunta rito, alam kong gagawin natin ito.
-Sa Spyglass. -Oo.
Naka-64 ako.
-Di nga? -Ano, sinungaling ako?
Sabihin nating nanloloko.
-Ikaw, 64… -Tawagan mo si Gary na starter.
Inimbento mo 'yang Gary?
Kumusta ang mga apo?
Sa lahat ng nangyayari sa buhay ko,
si baby Henry at Charlie, sobrang saya maging lolo…
Tatlong buwang nakalipas pa ito.
Tapos natuto siyang maglakad.
At nagkagulo-gulo na.
Cute siya sa simula. Nakahiga sa braso ko.
May hawak akong beer, sa kabila siya,
at hahalikan ko siya kada 15 segundo.
Anim na buwan ang nakalipas, natuto siyang maglakad at tumakbo.
Wala nang makakapirmi sa kanya sa mundong ito.
Kaya lang, nakaplano ang araw ko sa pag-idlip.
Dalawang bagay ang ginagawa pagtanda mo.
Pagkakain mo, dapat iidlip.
At tuwing naglaro ka nang matagal,
dapat umidlip ulit.
-Ilang taon ka na, Chuck? -Sa February 20, 61 na ako.
-Diyos ko. -Ang…
Interesante ang pagtanda.
Oo. Salamat.
Nakakatawa lang. Nakita ko si Dr. J.
Uminom kami, at sabi niya,
"Tanda mong ginagago mo ako noong 35 ako?"
Kasi pagdating mo sa NBA, 19, 20 ka.
Tawag namin, "tito", "lolo".
Sabi niya, "Ngayon, 60 ka na."
Sabi ko, "Oo, di kasingsaya ng dati."
-Wow, nasa highway. -Ang pangit no'n.
Ang pangit no'n.
Grabe, ang high heat.
Ang pangit no'n.
Ang pangit pa rin.
Wow!
Sabihin mong magiging champion ang Pacers at mananalo sila.
-Di ko sinabing champion. -Ako ang nagsabi.
-Di ko… -Bumalik ang bata, magaling maglaro.
Natalo sila.
Sabi mo sa akin, matanda na para sa 'yo si LeBron.
Matanda na nga.
-Hindi, sabi mo, "Sobrang tanda niya." -Hindi, matanda si LeBron.
Oo nga. Sang-ayon ako.
Okay, heto na.
Diyos ko.
Sorry! Sorry, sir!
-Pero maganda 'yon, ano, Chuck? -Hindi.
Hindi, pero 'yong shot mismo?
-Hindi, ano… -Sorry!
Si Chuck ang tumira.
-Magaling, Chuck! -Oo.
Heto pa ang isa.
-Mag-open face ka. -Ikaw ang mag-open face.
-Open face pa. -Open na ang face!
Sa ginagawa mo, ito ang mangyayari
pero ganito ang gusto mo.
Ganyan. Kaya open face dapat.
Okay, open na nga.
Ayos.
Uy, Diyos ko!
Pumirma ka ng waiver?
Wala ka sa team na nanalo sa championship.
Okay 'yon sa 'yo? Alam kong pangit na tanong 'yon.
Sa panahong 'yon… Hindi, dinamdam mo.
-Kahit sa MVP, na sa akin ay… -Interesante tuwing tinatanong 'yan.
Sabi ko, "Oo, dismayadong di ako nanalo ng championship." Pero…
Una, team game ito.
Pero di ko alam…
Kung gusto mong mainis ako,
di mangyayari 'yon.
Sigurado akong maganda ang buhay ko.
Sabi nang okay na ako.
Pahingi ng ilang segundo bago ako tumumba
para sabihing, "Pare.
Hanep na buhay. Hanep na takbo."
Di ba, kasi…
Pag nasa maliit kang bayan ng 2,000 katao, iisipin mong,
"Saan ba ito papunta?"
Kasi maraming umiikot, naiisip mong,
"Okay, sinuwerte ako. May scholarship akong pang-college."
Tapos pasok ako sa NBA at sa isip ko,
"Di ko alam kung ano'ng magaganap dito."
-At naging magaling kang player. -Hall of Fame.
Oo, 16 na taon akong gano'n tapos, "Ano'ng susunod?"
Tapos naging magnanakaw ako ng pera sa TV.
Kahit saan?
Palakpakan natin ang alamat.
Hi, mga bagets.
Kumusta?
-Makakaupo ako rito? -Oo, diyan ka.
Wow, ayos ito.
Dapat mas malapit ako kasi tuwing nasa restaurant ako,
pinapaupo ako sa espesyal na silya.
Okay, sige.
Ayos lang ako.
-Okay ako. -4, 3, 2.
Karangalan namin dito sa Inside
na makasama si David Letterman.
Sobrang saya rito.
Bilang pinanganak sa Indianapolis,
prototype ka ba na,
"Lahat sa Indiana, lumaking may hoop sa bakuran"?
-Laging naglalaro. -Oo. Tama 'yan.
Nabagabag akong paglipas ng taon,
ang alamat na 'yon, ang myth, inagaw na
at tinuturo ko ang mga kaibigan sa Indiana Pacers.
Oo nga pala, pinili sila ni Chuck bilang champion.
Mr. Letterman, ito ba ang buhay-retirado mo?
Ito ang… Nagbibiro ka ba?
Una sa lahat, nakalabas ako ng bahay. Ayos 'yon.
At gustong-gusto kong nasa TV.
Dagdag ito sa korona ko, kaibigan.
Isa kasi sa tradisyon dito 'yong kapag ginagarantiya ni Chuck…
Narinig ko 'yan. Exciting.
Lalaglagan siya mula sa kisame.
Ngayon, pwedeng martilyo.
Teka, dapat may garantiya ka.
Madali kang makipag-usap.
Regalo talaga 'yan. Dalawang beses kang blessed.
Nabanggit mong baka di ka na lalabas sa TV pag 70 ka na.
Kokontra ako.
Sa tingin ko, madali sa 'yo,
natural ka, di lang sa mundo ng basketball
o sa mundo ng sports
pero sa nakita ko sa 'yo sa ibang lugar at bagay,
sasabihin mong hihinto ka sa trabaho pag 70 ka na.
Aba, sana naman hindi.
Ba't mo nasabi 'yan?
Saan ka pupunta para makipag-usap sa tao?
-Kahit saan siguro. -Hindi. Di ba…
Pag nilalapitan ako ng mga tao, sabi nila,
"Ikaw ang sikat na pinakamadaling lapitan."
Sabi ko, "Uy, pare.
Kung may oras bumati ang tao sa akin,
babatiin ko."
Di ako 'yong, "Uy, sikat ako."
Sabi ko, "Alam mo kung bakit? Kasi nag-basketball ako."
Di ako teacher.
Di ako bombero.
Di ako pulis.
Wala ako sa army.
Mga mahahalagang trabaho 'yon.
Di tunay ang trabaho natin!
Sobra ang suweldo natin,
kulang sa trabaho.
Pinakasuwerte tayong mga loko sa mundo.
Sabi ko, "Pag-isipan mo 'yan." Sabi ko,
"Kahit talo tayo, di pangit ang buhay natin."
Kasi bayad pa rin tayo,
uuwi pa rin tayo sa malalaking bahay.
Sabi ko, "Para tayong sitwasyong win-win-win."
Ang sarap pasayahin ang city at ang araw ng isang tao.
Pero pag sineryoso mo na,
dapat mong tingnan ang sarili mo.
Gusto ko lang magpasalamat sa lahat.
Napakabait mo. Sobrang mapagbigay.
Masaya kang kausap. Nagpapasalamat ako sa lahat.
Salamat. Magpapraktis ka? Magkita tayo sa anim na buwan.
Tatawag ako bukas.
Peperahan natin ito, kaibigan.
Binabawi ko pala ang deposit ko sa cart.
Ako'ng bahala.
Ingat.
-Ingat. Salamat. -Salamat.
Alam mo ang gusto kong sabihin sa mga bagets
na iniisip simulan ang golf?
Suportado ako ni Chuck dito.
Sa larong golf,
ang drive, pabida…
-Ang putt, pangpera? -Ang putt, pangpera?
Paano 'yong bunker? Iiwas ka lang?
Ano'ng ka-rhyme ng bunker?
Tigilan, Chuck!
Nagsalin ng Subtitle: Libay Linsangan Cantor