‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪นี่ ผมบอกให้คุณลุกขึ้นไง
‪พวกเขาจะรอคุณอยู่ที่ห้องทดลอง ‪ในอีกสิบนาที
‪โอเค
‪หา เธอเข้ามาในนี้ได้ยังไง
‪ผมอยู่ในหัวคุณ
‪- เธอเป็นใคร ‪- คุณจำผมไม่ได้เหรอ
‪เธอคือเด็กที่เรียนที่โรงเรียนของดิออน
‪นึกต่อสิ
‪เราไม่รู้จักกัน
‪คุณจำผมไม่ได้ แต่ผมจำคุณได้
‪คุณพรากพ่อผมไป!
‪หนีไป!
‪ไม่ ระวังนะ!
‪เจ้านั่นมันมาแล้ว!
‪ไม่!
‪พ่อฮะ!
‪- เบรย์เดน! ‪- พ่อ!
‪ไม่!
‪นั่นคือสิ่งที่ผมจำได้
‪นั่นไม่ใช่ฉัน
‪นั่นไม่ใช่ตัวตนของฉัน
‪คนมักจะพูดแบบนั้นหลังจากทำอะไรแย่ๆ
‪แต่มันเป็นคุณนั่นแหละ!
‪คุณฆ่าพ่อผม คุณฆ่าป้าผม
‪และคนอื่นๆ!
‪พระเจ้าช่วย
‪เธอมีพลังคนซื่อใจคด
‪โอเค ได้โปรด
‪อย่ายอมแพ้ต่อมัน
‪สู้กับมัน เข้าใจมั้ย
‪มันอยู่ได้ด้วยแรงผลักดันด้านมืดของเธอ ‪ความอิจฉาและความเกลียดชังของเธอ
‪มันจะครอบงำชีวิตเธอและเธอไม่ต้องการมันแน่
‪คุณนั่นแหละที่ต้องการมัน
‪ฉันไม่ต้องการ
‪ผมอ่านความคิดคุณออก
‪พลังคนซื่อใจคิดทำลายชีวิตฉัน ‪อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ
‪บอกแล้วไงว่าผมอยู่ในหัวของคุณ!
‪งั้นออกไปซะ!
‪โอเค ผมต้องทำสิ่งที่ผมตั้งใจมาเพื่อบอก
‪ถ้าคุณบอกใครเรื่องผม ‪ผมจะกลับมาจัดการคุณ!
‪(ปัญหาที่ 205 นายกับฉัน)
‪ถึงแล้ว!
‪โดดเดี่ยวเดียวดายในป่าสุดๆ
‪เย่
‪นี่เทวิน คุณรู้อะไรมั้ย
‪ปู่ผมสร้างกระท่อมนี้ด้วยมือของเขาเองเลย
‪เหรอ เจ๋งมากเลย
‪มันเลยเก่ามากไง ยกเว้นหน้าต่าง ‪พวกนั้นเป็นของใหม่
‪คุณรู้วิธีตกปลามั้ย
‪เรากินปลาสดๆ จากน้ำได้
‪เรากินทูน่าบัมเบิลบีได้ด้วย ‪สดใหม่จากกระป๋อง
‪แต่มันไม่สนุกเท่า
‪มาเถอะเทวิน
‪เทวิน ห้ามพวกเธอแยกจากกันนะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอกป้าแคท ‪มันก็แค่ป่า วิ่งแข่งกันเถอะ
‪ใช่ มีสัตว์ประหลาดคลานอยู่ทั่วแอตแลนตา
‪ไม่ต้องห่วง ผมจะดูเขาเอง
‪ฉันกำลังดูดีเอ็นเอของผู้มีพลังใช่มั้ย
‪ใช่
‪นั่นคือภาพเคลื่อนไหวของสิ่งที่อยู่บนสไลด์
‪และผู้มีพลังอย่างดิออนมีดีเอ็นเอสามชั้น
‪ไม่เหมือนคุณกับผมที่มี...
‪ดีเอ็นเอปกติ ช่วยอธิบายอะไรง่ายๆ หน่อยได้มั้ย
‪ได้เลย ขอโทษที
‪ดังนั้นแผนของผมคือคลายเส้นดีเอ็นเอของดิออน
‪และใช้มันเพื่อสร้างยีนบำบัด ‪ที่จะต่อต้านการติดเชื้อของคุณ
‪ฟังดูเหมือนจะได้ผลนะ
‪ใช่ ผมหมายถึงในแบบที่แปลกอ่ะนะ
‪มันเป็นในแบบที่ผมทำตอนเป็นคนซื่อใจคด
‪ว่าไงนะ
‪มันไม่เหมือนกันเลย
‪มันแค่...
‪ไม่หรอก
‪ผมหมายถึงมันใกล้เคียงกันมาก
‪เพราะตอนนั้นผมต้องการพลังของดิออน ‪และตอนนี้คุณต้อง...
‪อย่าพูดงั้น อย่า
‪คุณเกือบฆ่าเด็กเพื่อช่วยตัวเอง
‪นั่นไม่เหมือนกับการใช้ ‪ตัวอย่างดีเอ็นเอของเขาในการรักษา
‪โอเค ผมรู้ คุณพูดถูก
‪- ผมไม่ใช่คนร้ายแล้วนะ ‪- เราต้องหนักแน่นหน่อย
‪- รหัสห้า โปรดระวัง ‪- คุ้มกันทางเดิน
‪เดินหน้า!
‪เอาเจ้านั่นไปที่ห้องแล็บเดี๋ยวนี้
‪- ทำให้มันสงบเราจะได้ทดสอบ ‪- หลบไป! ขยับ
‪ซูซานน์
‪นี่คุณ กลับไปที่ห้องแล็บ
‪จุดตรวจ เคลียร์
‪นักโทษถูกคุมตัว
‪ซูซานน์
‪ควบคุมมันไว้!
‪ช้าๆ นะ
‪- ซูซานน์ เกิดอะไรขึ้น ‪- เดี๋ยวนะ
‪พวกเขาจับสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้จากหลุมยุบ
‪นี่คือสิ่งที่ทำร้ายคุณเหรอ
‪มันดูเหมือนกัน แต่ตัวที่ทำร้ายฉันใหญ่กว่ามาก
‪คุณจะบอกว่ามีมากกว่าหนึ่งตัวเหรอ
‪- ข้างนอกนี่สวยจัง ‪- ใช่ ผมเห็นจนชินแล้ว
‪มีลำธารที่ด้านล่าง มีหินและแมลง ‪และบางครั้งก็มีกบ
‪เทวิน มีอะไรเหรอ
‪ไม่มีอะไร
‪กลับกันเถอะ ไปฝึกกัน
‪ก็ได้
‪เอาละดี เราจะเริ่มต้นกันข้างบนนี้
‪เทวิน ผมไม่อยากเล่นไล่จับ
‪มันเป็นเกมสำหรับเด็กๆ
‪ฟังนะ มันเป็นส่วนหนึ่งของการฝึก
‪มาเถอะ ไล่ตามฉันไปที่กระท่อมให้เร็วที่สุด
‪- ฉันจะให้เธอนำไปก่อนเลย ‪- ผมไม่จำเป็นต้องนำไปก่อน
‪มั่นใจนักเหรอ มันจะดีกว่านี้ถ้าฉันเอาชนะเธอได้
‪สาม สอง หนึ่ง
‪ไป!
‪หลอกจ้า!
‪คุณจับผมไม่ได้หรอก
‪เดี๋ยวก็รู้
‪อย่าเพิ่งดีใจจนกว่าจะถึงฐาน
‪- ฐานอยู่ไหน ‪- ป้าแคทไง
‪ระวังกำแพงนะ
‪กำแพงของคุณมันช้าเกินไป
‪นี่
‪เดินดูตาม้าตาเรือหน่อยสิ
‪เธอไม่เห็นท่อนไม้เหรอ
‪- ผมพยายามจะหนีคุณ ‪- นี่คือบทเรียนที่หนึ่ง
‪อย่าให้ฉันหรือคนอื่นทำให้เธอไขว้เขว
‪ไม่งั้นเธอจะทำพลาด
‪- เข้าใจมั้ย ‪- ฮะ
‪มาเถอะ
‪ทีมของคุณหาทางรักษาเธอได้รึยัง
‪ฉันกำลังไปดูงานของแพท
‪โทษทีนะ แพทก็ทำเรื่องนี้ด้วยเหรอ ‪อย่าบอกนะว่าคุณเชื่อใจผู้ชายคนนั้น
‪การติดเชื้อของนิโคลเชื่อมโยง ‪กับพลังงานคนซื่อใจคดของแพท
‪และแพทรู้สึกได้ว่ามันมีความรู้สึกยังไง
‪นั่นไม่ได้ทำให้คุณกังวลเลยเหรอ
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪แต่มันหมายความว่าเขาบอกเราได้ทันที ‪ว่าอะไรได้ผลและไม่ได้ผล
‪เขาไม่ใช่หมอนะ
‪บอกเขาด้วยว่าจากมุมมองทางการแพทย์ ‪เขามีทางเลือกในการรักษา
‪เขาสามารถแก้อาการป่วยได้ ‪โดยใช้แอนติบอดีของสิ่งมีชีวิต
‪หรือเขาอาจจะใช้...
‪เดี๋ยวนะ ฉันจะต่อสายของคุณให้เขา ‪คุณจะได้บอกเขาเอง
‪ไม่นะ ฉันไม่อยากคุยกับผู้ชายคนนั้น
‪ใช่ เราต่างก็ทำงานภายใต้ ‪สถานการณ์ที่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
‪แต่นี่ก็เพื่อนิโคล
‪- หมอนีส ‪- คิดอะไรออกหรือยัง
‪ดีใจที่ได้เจอนะ ยังหรอก ผมกำลังหาทางอยู่
‪จากการวินิจฉัยในฐานะแพทย์ประจำบ้าน ‪คุณมีทางเลือกในการรักษาอยู่บ้าง
‪โอเค ขอบคุณนะแคท ‪แต่ผมศึกษาดีเอ็นเอของผู้มีพลังอยู่
‪ซึ่งมันมีความซับซ้อนมากกว่า ‪สิ่งที่คุณเรียนมาจากคณะแพทย์
‪รู้มั้ยว่าอะไรที่ไม่ซับซ้อนเลย ‪อัตตาของคุณไงล่ะ
‪แคท
‪แพท นิโคลคือครอบครัวที่ฉันรักที่สุด
‪และคุณคือสิ่งที่ผิดพลาดในชีวิตวัยผู้ใหญ่ของเธอ
‪ดังนั้นถ้าคุณไม่รู้วิธีรักษาเธอในตอนนี้
‪ฉันแนะนำให้คุณหยุดพูดและตั้งใจฟังให้ดี
‪บางทีมันอาจเป็นเรื่องยากสำหรับผม ‪ที่ต้องมาฟังคนที่คิดว่าตัวเองถูกเสมอ
‪เรื่องทั้งหมดนี้มันก็ยากสำหรับผมเหมือนกัน
‪ผมถูกสิง ผมเสียเพื่อนสนิท ‪ผมถูกปฏิเสธ ผมถูกทิ้งให้ตายอยู่ที่นั่น
‪หยุดพูดว่านายคือเหยื่อได้แล้ว
‪ไม่งั้นฉันจะทะลุจอเข้าไปบีบคอนาย
‪- โอเค ทำไมเราไม่ยึดหลักวิทยาศาสตร์ ‪- ใช่ ทำไมกันล่ะ
‪ฉันคิดว่ากรณีนี้ต้องใช้ยาปฏิชีวนะ
‪ไม่ เคยใช้ไปแล้ว
‪ความคิดของผมคือการบำบัดด้วยเซลล์ต้นกำเนิด ‪โดยใช้ดีเอ็นเอของผู้มีพลัง
‪พลังอะไร
‪ผมยังคิดอยู่
‪มีการวิจัยเกี่ยวกับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะ ‪โดยใช้นิเกิล
‪คุณกำลังบอกให้ผมใช้โลหะเป็นยาปฏิชีวนะเหรอ
‪โลหะทำงานเป็นแม่เหล็กในเลือด
‪ถ้าคุณหาผู้มีพลังที่มีความสามารถ ‪ในการควบคุมโลหะ
‪คุณอาจมียาถอนพิษ
‪เป็นความคิดที่ดี
‪ป้าแคท ผมหิวแล้ว
‪ถ้ามีข่าวอะไรก็โทรมานะ ไง พวกเธอ
‪- ไอ้... ‪- โอ้ โอเค คำหยาบ
‪- ดูเหมือนคุณเพิ่งได้รับคำสั่ง ‪- ใช่
‪และเราทุกคนรู้ว่าเธอชอบสั่งมากแค่ไหน
‪เจ้าสิ่งนั่นเคยเป็นมนุษย์เหรอ
‪ใช่ ผมตรวจเลือดแล้ว
‪ผลการสแกนระบุว่าสิ่งมีชีวิตนี้ ‪มีดีเอ็นเอของมนุษย์
‪มนุษย์เหรอ
‪มันคืออะไร
‪เท่าที่ผมบอกได้
‪มันคือสปอร์ของปรสิตที่ติดเชื้อ
‪ที่กินสสารและพลังงานของมนุษย์และสืบพันธุ์
‪แปลว่าพวกมันทำให้ชายคนนั้นเปลี่ยนจากมนุษย์
‪ให้เป็นอะไรก็ตามที่เราเห็นอยู่
‪ใช่เลย และไม่ว่ามันคืออะไรก็ตาม
‪มันกำลังเพิ่มจำนวนของมัน ‪ด้วยการแพร่กระจายสปอร์
‪ฉันจะกลายเป็นแบบนั้น
‪- คุณต้องขังฉันไว้ ‪- นิโคล
‪ฉันไม่อยากทำให้คนอื่นป่วย
‪ซูซานน์
‪ตั้งด่านกักกัน
‪โอเค ผมจัดการเอง
‪และฉันจะบอกเธอว่า
‪ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪คัต
‪คุณเป็นผู้ชายที่ดีที่สุด
‪ไม่มีทาง
‪คัต ฉันบอกให้คัตไง
‪คุณบอนนี่ นั่นหมายถึงตัดเสียงประกอบด้วย
‪เอสเพอรันซา
‪คะ
‪เพื่อให้เข้าใจแรงจูงใจของตัวละคร
‪เธอต้องเข้าใจสถานการณ์ของตัวละครด้วย
‪โอเคค่ะ
‪แล้วมันหมายความว่ายังไง
‪เธอเล่นเป็นเอฟฟี่นะ
‪หนึ่งในบทที่โดดเด่นที่สุด ‪ที่เคยมีมาสำหรับละครเพลง
‪เอฟฟี่เจ็บปวดรวดร้าว
‪เธอมีพรสวรรค์มากกว่าคนอื่น
‪เธอพิเศษ
‪เธอถูกทุกคนอิจฉา
‪พวกเขาเรียกเธอว่าดีว่า
‪ทุกคนอยากให้เธอหายไป
‪จะได้ไม่ต้องต่อสู้กับความพิเศษของเธอ
‪มันคือคำสาป
‪ช่วยฉันด้วย
‪คุณควาเม
‪อยากเห็นภาพวาดเวทีมั้ย ‪ผมได้ตำแหน่งติดตั้งดอกไม้ไฟแล้ว
‪แล้วนั่นอะไร
‪มันคือเครื่องยิงไฟ
‪เธอคงจะไม่ยิงไฟตรงนี้ใช่ไหม
‪พรมนี่มันดูติดไฟง่าย
‪ฉันจะไม่แสดงละครเพลงของฉัน
‪ในพื้นที่น่าเบื่อของศาลากลางชุมชนนี้หรอก ‪คุณบอนนี่
‪หวังว่าตอนนั้นโรงเรียนจะเปิดแล้ว ‪และเราจะมีเวทีที่เหมาะสม
‪สำหรับการแสดง
‪แต่ก็ยังต้องระวังเรื่องไฟอยู่ดี
‪ไม่มีใครสนหรอก
‪พวกเขาสนใจแค่การแสดงที่ยอดเยี่ยม
‪และคนดูก็ชอบไฟ
‪อนุมัติ
‪สวัสดี ฉันคือเอฟฟี่
‪ฉันคือเอฟฟี่ และหนุ่มน้อย เธอช่างโชคดี
‪ฉันเป็นเลิศและคืนนี้ฉันมาร้องเพลงให้เธอฟัง
‪หา
‪อะไร เธอยอมรับความพิเศษของฉันไม่ได้เหรอ
‪งั้นแย่หน่อยนะสำหรับวันนี้เพราะ...
‪ฉันเก่ง
‪ขอบอกอะไรหน่อยได้มั้ย ฉันไม่เก่งหรอก
‪ฉันร้องเพลงที่บ้านบ่อยและพ่อก็ชอบ
‪และฉันคิดว่าเขาจะชอบ ‪ถ้าฉันออกไปแสดงบนเวที
‪แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่ด้วยและฉันกลัวมาก
‪และทุกคนคาดหวังให้ฉันทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่นี้
‪เอสเพอรันซา อีกห้านาทีนะ
‪ฉันแค่อยากกลับบ้าน
‪ในที่สุดเราก็ได้พัก
‪คุณควาเมเคี่ยวมาก
‪ดิออน ฉันอยากเห็นผลลัพธ์ที่ดี ‪จากการซ้อมอยู่บ้านของเธอ
‪ได้ครับ
‪ฉันว่าฉันทำไม่ได้หรอกดิออน
‪ได้สิ
‪เธอไม่รู้หรอก
‪จำตอนที่เธอรู้ว่าฉันมีพลังพิเศษมาตลอดได้มั้ย
‪สิ่งที่ฉันรู้ก็คือเธอทำได้
‪- โอเค ‪- อย่างนั้นแหละ
‪อ้อ และมีเรื่องตั๋วด้วย!
‪คุณควาเมบอกว่าเราจะได้ตั๋วฟรีหนึ่งใบ
‪เจ๋ง แปลว่าพ่อเธอนั่งข้างหน้ากับแม่ฉันได้
‪เขาจะไปทำงานนอกเมือง
‪อะไร ไม่นะ เขาจะพลาด ‪การแสดงของเธอเหรอ เชิญคนอื่นได้มั้ย
‪ไม่มีใครสนหรอก
‪แล้วคุณแกรี่ล่ะ
‪ใช่ ฉันจะถามคุณแกรี่ดู
‪กลับมาได้แล้วทุกคน เร็วเข้า
‪ขอบใจนะ
‪ดิออน แซนด์วิชพวกนี้กินตัวเองไม่ได้หรอกนะ
‪ไปแล้วครับ
‪ทำไมคนผิวดำถึงได้มาพักร้อนที่นอกเมืองล่ะ
‪อาจมีบางอย่างซ่อนอยู่ในป่าก็ได้
‪ทำไมล่ะ คุณเห็นอะไรเหรอ
‪ไม่ ฉันแค่ดูมาจากหนังสยองขวัญ
‪มันมีสิ่งร้ายๆ ซ่อนอยู่ในป่าเสมอแหละ
‪อย่างซอมบี้เหรอ
‪หรือพวกคนร้ายใจแคบ
‪ผมว่าเราปลอดภัยดีแล้ว
‪แล้วครูฝึกของหลานชายฉันเป็นคนดำ ‪ที่เหมาะสมที่สุดในโลกเหรอ
‪ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ‪ผมไม่ใช่คนที่เหมาะสมที่สุด
‪คุณยังไม่ตอบคำถามฉันเลย
‪นิโคลบอกว่าพลังพิเศษของคุณ ‪คือการสร้างกำแพง
‪- ผมแค่ไม่ชอบพูดถึงตัวเอง ‪- ฉันขอเรียกว่าคนมีอดีตแล้วกัน
‪ผมไม่รู้ว่าพวกคุณพูดเรื่องอะไรกัน
‪ป้าแคท ผมคิดว่าป้าเป็นเกย์นี่
‪ผมรู้ ว่ามันก็เป็นไปได้ แต่ก็นะ
‪ป้าไม่ได้ถามให้ตัวเอง พ่อคนสอดรู้
‪ป้าแค่สำรวจไปเรื่อย
‪ช่างเถอะ พวกผู้ใหญ่น่าเบื่อชะมัด
‪ดิออน
‪อย่าไปไกลนะ
‪- แล้วคุณมีแผนอะไร ‪- แผนเหรอ
‪ตอนนี้ผมอยู่ในช่วงที่ไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น
‪อ๋อเหรอ
‪ฉันแค่จะบอกว่านิโคลกำลังรับมือกับหลายอย่าง
‪ทั้งเด็กพิเศษ ปีศาจหลุมยุบ
‪เธอไม่มีเวลาให้กับคนที่ไม่จริงจังหรอก
‪ดังนั้นถ้าคุณสนใจเธอ ‪ก็อย่าเอาแต่พูด แสดงออกมา
‪- เข้าใจแล้ว ‪- ดีมาก
‪ซอมบี้หรือคนร้ายใจแคบ
‪ผมมั่นใจว่าไม่มีอะไร ‪ดูดิออนไว้ให้ผมหน่อยนะ
‪ฉันเป็นคนเดียวที่เคยดูหนังสยองขวัญเหรอ
‪คนดำไม่ควรเดินเข้าไปในป่า
‪(ดิออน เลื่อนเพื่อรับสาย)
‪กรุณาฝากข้อความ
‪หวัดดีฮะ แม่
‪ผมรู้ว่าแม่งานยุ่งมาก ผมเลยอยากโทรมาทักทาย
‪เมื่อวานผมไม่ได้เล่าให้แม่ฟังทั้งหมด
‪แม่จำเบรย์เดน เด็กที่ผมชวนมาบ้านได้มั้ย
‪เขาแบบว่า...
‪เป็นคนที่ซับซ้อนและ...
‪เราจะคุยกันเรื่องนี้ตอนที่แม่โทรกลับมา
‪บาย
‪ดิออน มาตรงนี้สิ ป้าจะได้มองเห็นเธอ
‪ได้ครับ
‪ติดเชื้อปรสิตเหรอ
‪นี่มันแย่กว่าที่ผมคิด
‪ใครจะรู้ว่าตอนนี้มีคนติดเชื้อกี่คน
‪เราถึงต้องรีบไงแพท
‪คุณแยกยีนที่ควบคุมโลหะได้รึยัง
‪ซูซานน์ ผม...
‪ผมยังแยกดีเอ็นเอเส้นที่สามไม่ได้เลย
‪จนกว่าผมจะทำสำเร็จ ‪เราไม่มีอะไรเลย เข้าใจนะ
‪ผมเลย…
‪(ถึงคุณแกรี นี่เป็นตั๋ว ‪โปรดมาดูการแสดงของฉัน)
‪ที่รัก ฉันนึกว่าเธอกลับบ้านไปแล้ว
‪ฉันกำลังจะเอาคุกกี้ออกไปข้างนอก ‪พวกเขามีบางส่วนเหลืออยู่ในครัว
‪- เธออยากได้มั้ย ‪- ไม่ค่ะ ขอบคุณ หนูต้องทำนี่ให้เสร็จ
‪โอ้ มันคืออะไรล่ะ
‪มันคือคำเชิญให้คุณแกรี่ไปดูละครเพลงค่ะ
‪โอ้
‪- คุณแกรี่ รปภ. น่ะเหรอ ‪- เราเป็นเพื่อนกันค่ะ เราคุยกันเรื่องดอกไม้
‪หนูเลยวาดดอกไม้
‪น่ารักจัง
‪ระบายตรงนี้
‪ตอนนี้ก็เหลือแค่ต้องเอามันไปส่ง ‪ที่สำนักงานโรงเรียน
‪โอ้ที่รัก โรงเรียนปิดแล้วจำได้มั้ย
‪เราถึงมาที่นี่ไง
‪โอ้ หนูลืมไปเลย
‪แล้วหนูจะเอาไปให้คุณแกรี่ได้ยังไง
‪หนูไม่รู้เบอร์โทรศัพท์ อีเมล ‪หรืออินสตาแกรมของเขาซะด้วย
‪เขามีอินสตาแกรมรึเปล่าก็ไม่รู้
‪เอามาให้ฉันสิ
‪ฉันจะขับรถไปที่บ้านเขา ‪และใส่มันไว้ในกล่องจดหมาย
‪คุณรู้จักบ้านคุณแกรี่เหรอคะ
‪เราติดรถไปเรียนซัลซ่าด้วยกันทุกคืนวันพุธจ้ะ
‪อะไรจ๊ะ
‪เราก็มีชีวิตนอกโรงเรียนเหมือนกันนะ
‪เอามาสิ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ยินดีจ้ะ
‪- เขาต้องชอบแน่ ‪- จริงเหรอคะ
‪เขาค่อนข้าง...
‪เขาเป็นคนซับซ้อน
‪เราค่อยคุยกันตอนที่ ‪แม่โทรกลับมาแล้วกัน บาย
‪อยู่นั่นครับ
‪ไง สาวน้อย เป็นยังไงบ้าง
‪ก็ทรงตัวค่ะ
‪เอาข้าวเที่ยงมาให้ฉันเหรอ
‪ทาซิลลีด้วย
‪เจเนลล์หาร้านในโทรศัพท์
‪เธอบอกว่า "เราต้องหาอะไรอร่อยๆ ‪ให้คุณวอร์เรนกิน"
‪ฉันถามว่า "วีแกนเหรอ" ‪เธอตอบว่า "อาหารแอฟริกันสิแม่"
‪ให้ตายสิ ฉันชอบแดทอิชแรปมาก
‪เจเนลล์ไม่ทำอะไรเสียหายมา 12 ชั่วโมงแล้ว
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรพัง
‪อย่าเริ่มนะ เจเนลล์
‪อย่าคิดนะว่าแม่ไม่รู้
‪ยิ่งเธอควบคุมพลังพวกนี้ได้เร็วเท่าไหร่
‪เราก็จะได้กลับบ้านเร็วเท่านั้น
‪ไม่ต้องห่วงที่รัก ‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันอยู่ข้างเธอ
‪คุณไม่เข้าใจฉัน ไม่มีใครเข้าใจ
‪สมัยก่อนเราคุยกันแบบนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪แล้วอะไรที่คนไม่เข้าใจเธอล่ะ
‪พูดสิที่รัก
‪บางทีเมื่อเธอคิดออก ‪ว่าจะใช้พลังอะไรได้บ้าง...
‪เห็นๆ อยู่ว่าสิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือทำลายของ
‪แล้วถ้าเธอทำอะไรที่แตกต่าง มันจะเป็นยังไง
‪ฉันเข้าใจมันแต่ฉันพูดไม่ได้
‪ลองว่ามาสิ
‪มันเหมือนฉันอยู่ในนั้น
‪ทุกอย่างชัดเจนและเป็นเอกเทศ
‪และฉันเข้าใจมัน
‪และฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน
‪ฉันเชื่อเธอนะ
‪ฉันมั่นใจว่าผู้มีพลังจะรู้สึกอย่างที่เธอรู้สึก
‪ถูกเข้าใจผิด
‪บางทีเธออาจเป็นกระบอกเสียงของพวกเขาได้
‪คุณหมายความว่ายังไง
‪ไบโอนาขอให้ฉัน
‪เป็นกระบอกเสียงให้กับผู้มีพลัง ‪ในคณะกรรมการที่ปรึกษา
‪แต่ตำแหน่งนี้ควรเป็นของผู้มีพลัง
‪จะมีการตัดสินใจ ตำแหน่งนี้จึงสำคัญมาก
‪เธอจะยอมเป็นตัวแทนของพวกเขามั้ย
‪แม่เธอคงไม่ว่าอะไรนะ
‪มันขึ้นอยู่กับเธอ
‪ค่ะ
‪ดีมาก
‪โอเค ฉันจะคุยกับพวกเขา
‪นิโคล ขอโทษนะ ผมแค่ต้อง...
‪ผมลองทุกอย่างแล้ว
‪ทุกอย่างเลย ผมพยายามใช้เครื่องหมุนเหวี่ยง
‪เพื่อแยกเส้นดีเอ็นเอพีในระดับโมเลกุล
‪ผมพยายามแล้วและ...
‪ผมทำไม่ได้
‪เพราะไม่เคยมีใครมันมาก่อน ‪ผมเลยลองดู แต่ผม...
‪บางทีผมอาจทำสำเร็จ ‪ในหนึ่งสัปดาห์หรือหนึ่งเดือน แต่...
‪บางทีถ้าผมมีเครื่องมือ แต่เรา...
‪พระเจ้าช่วย การติดเชื้อของคุณแย่ลงมาก
‪ฉันอยากหยุดสิ่งนั้นจาก...
‪ผมต้องการเวลามากกว่านี้
‪ผมทำไม่ได้ ผมขอโทษ
‪ผมขอโทษจริงๆ
‪เจเนลล์ ลูกจะไปไหน
‪เจเนลล์ เดี๋ยวก่อน!
‪- เจเนลล์ หยุดนะ! ‪- อย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้น!
‪(ผลการวิเคราะห์)
‪(การประสานสำเร็จ)
‪เธอทำได้ เธอแยกสายดีเอ็นเอพีได้
‪ผมได้สิ่งที่ผมต้องใช้ในการรักษา
‪นี่คือสิ่งที่ลูกพยายามจะทำเหรอ
‪พอเถอะ ไม่มีอะไรข้างนอกนี่
‪โอเค เทวิน
‪นายก็รู้ว่านี่คืออะไร
‪มันเป็นแค่ความกังวลของนาย
‪ตั้งสติหน่อย
‪ฆ่าเขาซะ ฆ่าดิออน
‪เขาอันตราย
‪ฆ่าดิออนก่อนที่เขาจะฆ่าคุณ
‪เขาไม่ใช่อย่างที่คุณคิด
‪อะไร
‪ดิออน! เขาจะฆ่าเราทุกคน
‪เขาไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ‪เราต้องทำลายเขา
‪เทวิน!
‪ดิออน
‪เขาไม่ใช่คนที่คุณคิด
‪เทวิน คุณจะไปมั้ย
‪เทวิน
‪อืม ไปกันเถอะ
‪แม่ หนูไม่รู้ว่าแม่ไปอยู่ไหนมา
‪พวกเขากำลังรักษาอยู่
‪ยังไม่มีข่าวอะไร
‪แม่ทำอะไรอยู่
‪พ่อของแม่ไม่เคยเข้าใจเลยว่าเขามีลูกสาว
‪ที่ไม่สนใจวิทยาศาสตร์
‪เขาเป็นวิศวกรในกองทัพเรือ ‪เขาสอนเคมีใรโรงเรียนมัธยม
‪แล้วแม่ก็มีลูก
‪ลูกรักทุกอย่างที่ตารัก
‪ตาซื้อชุดวิทยาศาสตร์ให้หนูตอนหนูอายุสี่ขวบ
‪มันมีกล้องจุลทรรศน์และทุกอย่าง ‪แม่จำได้มั้ย
‪ตาสอนวิธีทำภูเขาไฟด้วยเบกกิ้งโซดากับหนู
‪จำได้สิ
‪แม่ทำความสะอาด ‪การทดลองเลอะเทอะนั่นตั้งหลายที
‪ลูกกับตาสนิทกันมาก
‪แม่ภูมิใจในตัวลูกจริงๆ
‪ดังนั้นเมื่อเขาขอพายายกับลูก
‪ไปเยี่ยมฐานทัพเรือเก่าของเขาที่ไอซ์แลนด์ ‪และไปดูแสงเหนือ
‪แม่ก็บอกว่า "ได้เลย ‪พาลูกหกขวบของหนูไปเที่ยวไอซ์แลนด์"
‪- ตอนนั้นหนูอยากให้แม่ไปด้วย ‪- ไม่ได้
‪แม่ไม่นั่งเครื่องบิน
‪แม่กลัวแทบตายทุกวันที่ลูกไม่อยู่
‪ไม่ใช่แค่เพราะมันไกล
‪แต่เพราะ...
‪แม่รู้สึกเหมือนลูกจะลืมแม่
‪ไม่หรอกค่ะ
‪แม่กลัวว่าการเดินทางครั้งนั้นจะเปลี่ยนลูก
‪และมันก็เปลี่ยนจริงๆ
‪คืนที่มีฝนดาวตก
‪มันงดงามมาก
‪แล้วหนูก็เริ่มร้องไห้
‪ตาบอกหนูว่าไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร ‪แต่หนูไม่ได้กลัว
‪หนูแค่อยากให้แม่ได้เห็นในสิ่งที่หนูเห็น
‪แม่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แม่ไม่รู้จะทำยังไงดี
‪แม่ก็ทำในสิ่งที่แม่ทำมาตลอด ‪แม่เป็นแม่หนู
‪ลูกรัก แม่ช่วยอะไรลูกไม่ได้เลย
‪งั้นก็ช่วยหนูทำอย่างอื่นสิ
‪เช่นอะไร
‪ขับรถพาลูกไปเรื่อยๆ ‪ทำความสะอาดภูเขาไฟเหรอ
‪มีผู้ชายคนหนึ่ง...
‪โอ้ ให้ตายสิ เจเนลล์
‪- อะไร ‪- ผู้ชาย ตอนนี้เหรอ
‪หนูจะ 16 แล้วนะ
‪แม่รู้ แต่เราจัดการทีละเรื่องได้มั้ย
‪แม่เพิ่งรู้ว่าลูกเป็นเด็กอัจฉริยะ
‪- และนิโคลป่วย ‪- ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ
‪ไม่เป็นไร
‪ไว้ค่อยคุยเรื่องนี้ทีหลังนะ ได้มั้ย
‪แม่จะไปดูนิโคลหน่อย
‪แม่รักลูก
‪โอเค ดิออน บทเรียนที่สี่ ‪มุ่งเน้นไปที่องค์ประกอบรอบตัว
‪ดังนั้นถ้าเธอทำให้มันเด้งไปไม่ได้ ‪เธอต้องโยนระดับไหล่แบบนี้
‪นี่มันช่วยอะไร
‪เรียกมันว่า "ความฉลาดด้านพื้นที่" แล้วกัน
‪ผมดู "เดอะคาราเต้คิดส์" มา
‪คุณควรจะฝึกผมให้ทำอะไรเจ๋งๆ
‪- ผู้มีพลังทุกคนไม่ได้อยู่เหนือธรรมชาตินะ ‪- ไม่ได้ดีเลิศทุกคนด้วย
‪หมายความว่ายังไง
‪เปล่า
‪อยากเล่ามั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ผมอยากเป็นคนดี ‪แต่ถ้าผมทำอะไรที่ไม่ดีล่ะ
‪โอเค
‪ฉันฟังอยู่
‪เมื่อวานเด็กที่โรงเรียนยุให้ผมแหกกฎของแม่
‪- เด็กคนนี้มีชื่อไหม ‪- เบรย์เดน
‪ยังไงก็เถอะ ผมอยากบอกแม่ ‪แต่แม่ไม่กลับมาสักที
‪ผมพยายามโทรหาเธอ แต่เธอไม่โทรกลับมา
‪มันแค่... ผมทำผิดพลาด
‪ผมปล่อยให้เขายุแยงผม
‪แล้วทีนี้แม่คงจะโกรธมาก จนทำหน้ายักษ์
‪หน้ายักษ์เหรอ
‪ให้ตายสิ
‪ยักษ์จริงๆ
‪นั่นน่ะสิ
‪ทุกคนทำผิดพลาดกันได้ ดิออน
‪ไม่ใช่พ่อผม
‪- ฉันแน่ใจว่าเขาเคยทำพลาด... ‪- คุณไม่รู้หรอก คุณไม่รู้จักเขา
‪เธอพูดถูก
‪แต่จากที่ฉันได้ยินมา เขาเป็นคนที่น่าทึ่งมาก
‪ฉันขอพูดถึงตัวเองแล้วกัน ฉันทำพลาดมาเยอะ
‪แต่ฉันพยายามเรียนรู้จากมัน ‪และเลือกเดินทางที่ต่างออกไป
‪ไม่มีคำว่าสายเกินไป
‪แล้วถ้าผมเป็นวายร้ายล่ะ
‪- ฉันไม่เชื่อเรื่องวายร้ายหรอก ‪- อะไร มีวายร้ายอยู่แน่นอน
‪ดาร์ธ เวเดอร์ไงล่ะ
‪ดาร์ธ เวเดอร์ หันหลังให้ด้านมืด ‪ก่อนที่เขาจะตาย
‪ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาสามารถเป็นคนดีได้เสมอ
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่กับเด็กคนนี้
‪เขาเข้ามาในหัวผมหรืออะไรสักอย่าง
‪นั่นคือแรงกดดันจากเพื่อน
‪มานั่งสิ
‪ฟังนะ แค่เพราะเราคบเพื่อนผิด
‪ไม่ได้แปลว่าเธอจะต้องอยู่จุดนั้นไปตลอด
‪เธอมีสิทธิ์เลือก
‪แต่ผมเลือกผิด
‪งั้นก็เลือกใหม่สิ
‪ฆ่าเขาซะ
‪- เป็นอะไรหรือเปล่า ‪- ไม่
‪เอาเลย เทวิน
‪เทวิน
‪เขาชั่วร้าย
‪ทำลายเขาซะ
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ก่อนที่เขาจะทำลายเราทุกคน
‪คุณต้องทำเดี๋ยวนี้!
‪ไม่!
‪เขาอยากให้คุณตายนะ เทวิน
‪ลงมือเลย!
‪หนีไป!
‪หยุดนะ!
‪ตอนนี้ทดลองใช้เซรุ่มพีดีเอ็นเอแล้ว
‪มันควรจะเป็นแบบนั้นเหรอ
‪คุณหมายถึงเซรุ่มที่เราเพิ่งทำขึ้นมา
‪ที่ไม่เคยทดสอบกับอะไรมาก่อนเหรอ
‪ความดันเลือดของเขาคงที่
‪ตรวจสอบซีโฟร์
‪อัตราการเต้นของหัวใจคงที่ มีสัญญาณชีพ
‪มีสัญญาณชีพ
‪เราพบว่าการติดเชื้อลดลง ‪คุณเห็นระดับแก๊สในเลือดมั้ย
‪ให้ตายสิ ผมว่ามันได้ผล เขาฟื้นแล้ว
‪ช่วยผมด้วย
‪ผมต้องบอกคุณ...
‪เขาจากไปแล้ว
‪ไม่นะ
‪ไม่
‪ไปให้พ้น!
‪(คำบรรยายโดยเบญจพร กวินทร์)