‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ดิออน!
‪- นายจะไปมั้ย ‪- ไป แต่รออีกเดี๋ยว
‪- กริ่งจะดังแล้วนะ ‪- ฉันกำลังรอใครบางคนอยู่
‪ดิออน
‪ว่าไง
‪เราคุยกันตรงนี้ไม่ได้ มาเถอะ
‪ว่าแต่นายเป็นผู้สื่อสารทางจิตเหรอ
‪ผู้หยั่งรู้ความคิด
‪ฉันมีคำถามมากมายเลย ‪ฉันไม่รู้จะถามเรื่องไหนก่อนดี
‪ไม่ต้องถามหรอก ‪นายแค่คิดก็ได้ถ้าอยากรู้
‪ตอนนี้นายได้ยินความคิดฉันมั้ย
‪ได้ยินสิ และนายไม่จำเป็นต้องจับหัวตัวเองด้วย
‪งั้นนายก็อ่านความคิด ‪และเข้ามาปรากฏในหัวฉันได้เหรอ?
‪สุดยอดเลย!
‪ฉันสั่งให้คนอื่นทำสิ่งต่างๆ ได้ด้วยนะ
‪นายสั่งให้ฉันทำอะไรได้มั้ย
‪ฉันพยายามทำให้นายหยุดพูดมาตลอด
‪- ฉันคิดว่ามันใช้ไม่ได้ผลกับคนที่มีพลัง ‪- ดีแล้ว
‪- นายมีชื่อซูเปอร์ฮีโร่มั้ย ‪- ไม่มี
‪เพื่อน นายทำอะไรของนายอยู่ ‪นายต้องมีชื่อนะ
‪- ของฉันคือไมนด์มูฟเวอร์เพราะ... ‪- นายใช้จิตย้ายของได้
‪ใช่แล้ว
‪ฉันกำลังออกแบบชุดอยู่ ฉันเอาให้นายดูได้นะ
‪- นายเดาได้มั้ยว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ ‪- ทวิกซ์บาร์ คุกกี้แอนด์ครีมมินิ
‪ว้าว
‪ฟังนะ สัญญากับฉันสิว่า ‪นายจะไม่บอกใครเรื่องพลังของฉัน
‪รวมถึงแม่นายหรือแก๊งเด็กเนิร์ดที่นายเล่นด้วย
‪แก๊งเด็กเนิร์ดเหรอ ‪เราคือภาคีแห่งความยุติธรรมนะ
‪พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทฉัน
‪เราต้องการเจไดแบบนาย
‪ฉันไม่ใช่เจได ซิธเจ๋งกว่าเยอะ
‪- นี่นาย ซิธเป็นวายร้ายนะ ‪- คนเลวได้บทที่ดีที่สุดในเรื่องตลอด
‪"เห็นนายหมดศรัทธาแบบนี้ มันน่าหงุดหงิดจัง"
‪"พวกเขาเรียกฉันว่ามิสเตอร์กลาส"
‪"นายแค่รับเอาความมืดมาใช้ ‪แต่ฉันเกิดมาในนั้น "
‪พวกวายร้ายก็เท่ดีนะ
‪ฉันอยากคุยกับนายนานกว่านี้ ‪แต่เราต้องไปเรียน
‪เราทำได้ทั้งสองอย่าง
‪หมายความว่าไง
‪เดี๋ยวก็รู้
‪ดูนี่สิ จู่ๆ มันก็พุ่งขึ้นมา
‪หา
‪(ปัญหาที่ 203 ปัญหาสัตว์ประหลาด)
‪(เทวิน "ทุกอย่างโอเคมั้ย")
‪งานเหรอ
‪เทวินน่ะ
‪ทำไมเธอยังรักษาระยะห่างกับเขาอยู่
‪แล้วจะให้ตอบกลับไปว่ายังไง ‪"นี่ ขอโทษที่คุยกับคุณไม่ได้นะ"
‪"แพท อดีตครูฝึกฆาตกรของดิออน ‪ที่ฉันคิดว่าเราฆ่าเขาแล้วตั้งแต่สองปีก่อน
‪ถูกขังอยู่ที่ไบโอนา"
‪"อิโมจิหน้าผิดหวัง"
‪เป็นพี่คงใช้อิโมจิหน้าตกใจ
‪ฉันทำแบบนั้นกับดิออนไม่ได้
‪ฉันยอมให้เขาฝันร้ายเรื่องแพทอีกไม่ได้
‪ดูเหมือนจะเป็นเธอต่างหากที่ไม่อยากฝันร้าย
‪พี่หมายความว่ายังไง
‪หมายความว่าเธอมีปัญหากับผู้ที่มีพลัง
‪ถ้าพ่อหนุ่มผิวเนียนนั่นไม่มีพลัง ‪เธอคงตอบกลับข้อความเขาไปแล้ว
‪บอกสิว่าพี่คิดผิด
‪ดิออนไม่ใช่เด็กคนเดิมเมื่อสองปีก่อนแล้วนะ
‪ตอนนั้นเขายังเป็นเด็ก ‪ที่ต้องรับมือกับการสูญเสียพ่อ
‪พยายามปรับตัวกับสังคมใหญ่
‪โรงเรียนใหม่ เพื่อนใหม่
‪เขาข้ามผ่านช่วงเด็กชาย ‪ผู้กล้าหาญและอ่อนไหวมาแล้ว
‪เขากำลังโต
‪เธอต้องเชื่อใจเขา
‪นี่เธอฟังอยู่หรือเปล่า
‪(เทวิน)
‪ทีนี้ก็เลิกเสียเวลาออกกำลังกาย
‪และไปสนุกกับหนุ่มหล่อนั่น ‪ท่ามกลางเพลงอาร์แอนด์บียุค 90 เหอะ
‪นิโคล วอร์เรน รับโทรศัพท์ซะ
‪ไง
‪ฉันอยู่ที่ยิมริโค
‪เขาเป็นคนตลกนะ
‪ใช่ พักนี้ฉันไม่มีงาน ฉันจะอยู่ที่นี่แหละ
‪แหงล่ะ
‪อืม เยี่ยม แล้วเจอกัน
‪- ไม่ต้องยิ้มเลย ‪- อะไร นี่หน้าฉันนะ
‪พี่ตื่นเต้นยิ่งกว่าออกกำลังกายทั้งวันซะอีก
‪นี่จ้ะ
‪สิ่งเดียวที่นายเห็นข้างล่างคือดอกไม้เหรอ
‪ใช่ แต่มันเป็นดอกไม้ที่แปลก มันส่องสว่าง
‪นั่นอาจเป็นแค่แสงอาทิตย์ที่ตกกระทบพวกมัน
‪เอสเพอรันซา ใต้ดินไม่มีดวงอาทิตย์นะ
‪นายมีหลักฐานมั้ย หรือรูปถ่าย
‪ฉันสติแตกแล้วก็รีบออกมาเลย แต่ฉันวาดรูปไว้
‪มีหน้าด้วยแฮะ
‪ไม่เอาน่า ดิออน
‪นายเป็นอะไรไป ‪เบรย์เดนเป็นเพื่อนรักคนใหม่ของนายรึไง
‪ไม่ เราแค่มีเรื่องต้องคุยกัน
‪- เรื่องแบบไหน ‪- ก็เรื่องทั่วไป
‪เอาล่ะ ทุกคน
‪พวกเธอทุกคนได้รับแบบทดสอบกลับไปแล้วนะ
‪ดิออน
‪มีน้อยคนมากที่ได้คะแนนเต็ม 100 เปอร์เซ็นต์
‪ยังอยากไปเที่ยวกันมั้ย
‪อยากสิ แต่เราอยู่ในชั้นเรียนนะ
‪หลับตาสิ
‪ทีนี้ก็ลืมตา
‪ว้าว
‪เรามาถึงที่นี่ได้ยังไง ‪ที่นี่กว้างใหญ่ไพศาลมาก
‪นายเพิ่งเทเลพอร์ตเรามาที่นี่เหรอ
‪นี่เป็นที่ที่ฉันชอบไปมากในโลกแห่งความคิด
‪ตอนนี้เราอยู่ในหัวนายเหรอ
‪- ฉันใช้พลังได้มั้ย ‪- ได้สิ
‪เยี่ยม!
‪สุดยอดเลย
‪นายก็ทำอะไรสักอย่างสิ ‪นอกจากการพูดในหัวฉัน
‪แบบนี้เหรอ
‪หา
‪โอ๊ะ คนไหนคือตัวจริงของนายเนี่ย
‪- นายคิดว่าไงล่ะ ‪- ฉันไม่รู้ คนนั้นเหรอ
‪แล้วคนนี้ล่ะ
‪โอ้โฮ แปลกจัง
‪- นายทำได้ยังไง ‪- ฉันฝังความคิดไว้ในหัวนาย
‪และถ้านายเชื่อแบบนั้น ‪นายก็เห็นแบบนั้น
‪นายบังคับให้ฉันทำสิ่งต่างๆ ไม่ได้ ‪แต่นายทำให้ฉันเห็นสิ่งต่างๆ ได้สินะ
‪เบรย์เดน ลูกอยู่ที่ไหน ออกมานะ
‪นั่นใครน่ะ
‪เบรย์เดน
‪มาสิ ฉันจะพาไปดู
‪(286)
‪เบรย์เดน
‪ลูกฉันอยู่ไหนนะ
‪เขาหายไปไหนนะ
‪ฉันไม่รู้เลย
‪แม่จะจับลูก จับได้แล้ว!
‪นั่นนายเหรอ
‪ใช่ และแม่ฉัน นั่นพ่อฉัน
‪ที่นี่คือที่ไหน
‪บ้าน ฉันพยายามมาที่นี่ ‪และเฝ้าดูพวกเขาเท่าที่ทำได้
‪ทำไมนายไม่อยู่ที่นี่แล้วล่ะ
‪พวกเขาตาย ฉันเลยต้องย้ายบ้าน
‪ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า
‪- พ่อของนายมีพลัง ‪- ฉันถึงได้พลังมาไง
‪พ่อฉันก็มีพลังเหมือนกัน ‪เขาได้รับมันมาจากตอนไปไอซ์แลนด์
‪ของพ่อฉันก็เหมือนกัน
‪นายคิดว่าพวกเขารู้จักกันรึเปล่า
‪เด็กชั่วร้าย
‪เดี๋ยวนะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪นั่นอะไร
‪ช่างมันเถอะ อย่ามองนะ
‪เด็กชั่วร้าย แกพาปีศาจมาที่นี่
‪ไม่!
‪เราพร้อมจะเริ่มกันรึยัง
‪ครับ
‪คำถามคืออาณานิคมใดต่อไปนี้ตั้งรกรากก่อน
‪ใครก็ตามที่คุณคิดว่าเป็นกระสอบทรายใบนั้น
‪ผมว่าพวกเขาตายแน่
‪หวังว่านะ
‪ขอบคุณที่ยอมพบผม
‪ผมคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว
‪ฉันขอโทษที่ฉันจากไปแบบนั้นเมื่อวันก่อน
‪- ฉันแค่... ‪- คุณไม่ต้องอธิบายอะไรกับผมหรอก
‪คุณเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เลี้ยงลูกที่มีพลังพิเศษ
‪ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่ามันยากแค่ไหน
‪ก็นะ...
‪งั้นฉันจะเล่าให้ฟัง
‪ดิออนคิดว่าเขาทำได้ทุกอย่าง
‪ดังนั้นเมื่อเขาออกไปสู่โลกกว้าง ‪เขาคิดว่ามันมีแต่การผจญภัยและความเป็นไปได้
‪และสิ่งเดียวที่ฉันคิดคือทุกอย่างอาจผิดพลาดได้
‪ฉันเอาแต่ระแวดระวัง ‪มองหาว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
‪และทุกครั้งที่เขาออกไปข้างนอก ‪ฉันเอาแต่คิดว่าเขาตกอยู่ในอันตราย
‪และคุณคิดว่าคุณต้องอยู่ทุกที่ตลอดเวลา
‪ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเขา
‪ตอนเด็กๆ ผมจำได้ว่าเคยเล่นอยู่นอกตึกที่พัก
‪เราถูกดูแล
‪โดยพี่ป้าน้าอา ปู่ย่าตายาย
‪หรือแม้แต่คนแถวบ้าน
‪ชุมชนของผมเลี้ยงผมมา
‪ประเด็นของผมคือ ‪บางครั้งชุมชนก็เป็นสิ่งสำคัญ
‪ฉันเห็นด้วยกับเรื่องชุมชน
‪แต่ไม่ใช่ชุมชนผู้มีพลัง
‪ใช่ คุณมีสิทธิ์ที่จะระวังตัว
‪ผมหวังว่าจะคุณจะไว้ใจผม
‪ผมจะทำให้คุณเชื่อมั่น
‪เพราะคนที่จะทำร้ายคุณ ไม่ใช่ผมแน่นอน
‪แต่ฉันอาจทำร้ายคุณได้นะ
‪คุณอยากสู้มั้ยล่ะ
‪ไม่ดีกว่า ผมเห็นท่าเตะคุณแล้ว
‪(ไบโอนา)
‪เราได้ผลตรวจของแพทแล้ว
‪แล้ว...
‪ผลเป็นลบ
‪เขาไม่มีพลัง
‪ตรวจอีกทีซิ
‪ไม่มีอะไรผิดปกติ
‪ผมคิดว่าเขามาช่วยจริงๆ
‪คุณไม่รู้จักเขา
‪รอยยิ้มโง่ๆ ท่าทีใสซื่อเหมือนหมาเชื่องๆ นั่น
‪มันคือหน้ากากของเขา
‪เวลาเสือแยกเขี้ยวอย่าเข้าใจผิดว่ามันยิ้ม
‪ผมจำได้ว่าคุณมีปฏิกิริยาคล้ายๆ กันนี้กับผม
‪ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก
‪- คนมีเสน่ห์ทำให้ฉันประหม่า ‪- คุณก็มีเสน่ห์
‪ฟังนะ ทันทีที่แพทล้ำเส้น ‪ผมจะอัดเขาด้วยคาร์บอนไดออกไซด์
‪ทำให้เขาเป็นแจ็ค นิโคลสัน ‪ในตอนจบของเดอะ ไชน์นิ่ง
‪ผมต้องไปประชุมสายกับหมอที่ออสโลแล้ว
‪เดวิด
‪ว่าไง
‪ทดสอบอีกครั้ง
‪ได้เลย
‪ผมมีของมาฝาก ‪ส่งตรงจากร้านไฮโฮคอมิกส์บนถนนสายสาม
‪คุณน่าจะเอามันใส่ในซองพลาสติกนะ
‪มูลค่าจะลดลงทันทีที่คุณออกจากร้าน
‪ไม่มีมาร์ค เวดเหรอ
‪ผมบอกคนที่ร้านว่าผมมาซื้อของ ‪สำหรับคนที่บ้าหนังสือการ์ตูน
‪ผมชอบคำว่า "แฟนพันธุ์แท้" มากกว่านะ
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่คนอย่างคุณ ‪เรียกคนอย่างผมว่าคนบ้าหรือเนิร์ด
‪มันไม่ใช่คำเรียกในแบบชื่นชมสักเท่าไหร่
‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกคุณ
‪ความจริงก็คือผมพยายามทำให้คุณไว้ใจผม
‪งั้นคุณคงต้องใช้มากกว่า ‪หนังสือการ์ตูนราคา 12 ดอลลาร์แล้วล่ะ
‪ผมตรวจสอบชีวิตของคุณอย่างละเอียดแล้ว
‪อ่านทุกโพสต์ของคุณในเรดดิต ‪ทุกการอัปเดตในเฟซบุ๊ก
‪ผมรู้ว่ามีคนสงสัยว่ามาร์ค วอร์เรน
‪เป็นเพื่อนกับคุณได้ยังไง แต่ผมเข้าใจ
‪คุณเป็นคนน่าคบหา
‪ว่าต่อสิ
‪คุณสร้างประวัติได้ดีมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
‪เคอร์รี่ ฟิลลิปส์ แฟนเก่าคุณ ‪ดร. มอร์ตัน ลุงสตัด
‪- หยุด ‪- ชาร์ลอตต์ ทัค จิล นูแนน
‪- วอลเตอร์ มิลส์ มาร์ค วอร์เรน ‪- คุณมาที่นี่ทำไม
‪หลังการตายทั้งหมดนั้น ‪คุณยอมแพ้ต่อความมุ่งมั่นของตัวเอง
‪คุณหายจากโลกนี้ไปแล้ว
‪ถ้าเป็นคนอื่นคงย้ายหนีไปแล้วเริ่มต้นใหม่
‪ผมแค่คิดถึงกุชชี่ เมน ‪อยากมาฟังเพลงแร๊พที่แอตแลนตา
‪ผมเชื่อว่าคุณกลับมาช่วย
‪แม้ว่ามันอาจทำให้คุณต้องถูกขัง ‪อยู่ในกรงไปตลอดชีวิตก็ตาม
‪การตัดสินใจนั้นต้องมาจาก ‪การเปลี่ยนแปลงในตัวเองอย่างลึกซึ้ง
‪- ผมว่าคุณพร้อมจะเป็นฮีโร่แล้ว ‪- ไม่ ผมไม่ใช่ฮีโร่
‪ผมไม่ใช่อะไรทั้งนั้น
‪แต่โลกไม่ต้องการเช่นนั้น
‪นี่คือดินจากหลุมยุบ
‪จากการทดสอบ ‪เราตรวจพบว่าคุณยังมีกระแสไฟฟ้า
‪เป็นไปไม่ได้ ผมไม่มีพลังมามากกว่าสองปีแล้ว
‪คนซื่อใจคดอยู่ในดีเอ็นเอของคุณ ‪มันคือตัวตนของคุณ มันจะอยู่ในตัวคุณเสมอ
‪ผมยังมีพลังอยู่เหรอ
‪มันไม่พอที่จะช่วยให้คุณชนะ ‪การแข่งขันมวยปล้ำหรอก
‪แต่มันมากพอที่จะทำให้คุณ ‪เป็นสมบัติล้ำค่าในงานวิจัยของเรา
‪ทุกอย่างจะแย่ลง คุณก็รู้
‪เราต้องวินิจฉัยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นและหยุดมัน
‪คุณอยากช่วยมั้ย นี่เป็นโอกาสของคุณแล้ว
‪สิ่งที่คุณต้องการ
‪ซูซานน์ก็เห็นด้วยเหรอ
‪ผมบอกเธอว่าผลตรวจคุณออกมาเป็นลบ
‪งั้นคุณก็โกหก
‪รู้มั้ยว่าถ้าเธอรู้เข้า ‪เธอจะทำอะไรกับเราหรือกับผม
‪เธอจะส่งผมไปไซบีเรีย
‪แล้วผมจะหาเพลงแร๊พฟังได้ที่ไหนในไซบีเรีย ‪ที่นั่นแทบไม่มีอะไร
‪มันเป็นการโกหกที่จำเป็น ‪ผมไม่ได้ตั้งใจหลอกเธอ
‪มันช่วยให้ซูซานน์ไร้ความผิด ‪และไบโอนาทำงานได้ปกติ
‪เราแก้ปัญหานี้ด้วยกันได้ ‪โดยที่ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับเธอ
‪คำถามของผมคือคุณยังอยากช่วยอยู่มั้ย
‪ผมอยากช่วย
‪งั้นก็พาคุณออกไปจากที่นี่กัน
‪(หลังเลิกเรียนวันนี้ เวลาสามถึงห้าโมงเย็น)
‪นายเป็นอะไรมั้ย ‪มันเหมือนในหนังสยองขวัญเลย
‪มันคืออะไร
‪ป้าฉัน เธอแย่มาก
‪แต่เราอยู่ในหัวนาย
‪นายจะคิดอะไรก็ได้ที่นายต้องการ ‪แล้วนายจะคิดถึงเธอทำไม
‪ฉัน...
‪ฉันเห็นเธอตาย
‪โอ้
‪มันแย่มาก
‪ฉันพยายามตัดเธอออกจากความคิด ‪แต่บางครั้งก็ทำไม่ได้
‪เธอทำร้ายนายไม่ได้หรอก
‪- คราวหน้าฉันจะลอง... ‪- เดี๋ยวนะ "ครั้งหน้า" เหรอ
‪ไม่มีทาง ฉันจะไม่เข้าไปในความคิดนายอีก
‪มาเถอะ ทำอย่างอื่นดีกว่า
‪ฉันต้องอยู่เชียร์เอสเพอรันซานะ
‪ทำไม เพราะเธออยู่ใน ‪ภาคีแห่งความยุติธรรมของนายเหรอ
‪เพราะเธอเป็นเพื่อนฉัน
‪- นี่มันห่วยแตก ‪- เบรย์เดน
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪- ฉันไม่อยากทำแล้ว ‪- หา
‪เรามาที่นี่เพราะเธอนะ เธอต้องทำสิ
‪- ใช่ ‪- ฉันตัดสินใจพลาดไป
‪เธอไม่ได้ตัดสินใจพลาด
‪เธอเป็นนักร้องที่ดีที่สุดที่ฉันรู้จัก ‪และเธอชอบร้องเพลงมาก
‪ทุกคนมาแล้ว เธอจะพลาดโอกาสนี้ไม่ได้นะ
‪นี่ฉันเพิ่งโดนกดดันเหรอ
‪- นั่นไม่ใช่ประเด็นเลย ‪- ภาคีมาเชียร์เธอนะ ได้โปรดเถอะ
‪ขอต้อนรับสู่การคัดตัว
‪ฉันเป็นผู้กำกับของพวกเธอ
‪แต่ฉันก็จะเป็นที่ปรึกษา ‪และแรงบันดาลใจของพวกเธอด้วย
‪ฉันเคร่งครัดมากเรื่องวินัย
‪นี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตพวกเธอ
‪ที่จริงแล้วมันเป็นจุดเริ่มต้นของคาบที่สี่ครับ
‪ระวังหน่อย ฉันกำกับละครเพลง ‪ที่เธอมาร่วมคัดตัวนะ
‪พวกเธอมีความฝันที่ยิ่งใหญ่
‪อยากมีชื่อเสียงใช่มั้ย
‪แต่มันแลกด้วยความเสียสละนะ
‪และนี่คือจุดเริ่มต้นที่พวกเธอต้องเสียหยาดเหงื่อ
‪พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
‪พระเจ้าช่วยเธอไม่ได้หรอกที่รัก
‪นั่นงานของพระเจ้านะ
‪ฉันได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ตัดสินใจ
‪ว่าจะใช้เพลงอะไรบ้างในละครเพลง
‪ดังนั้น จงออกไปทำให้ฉันเห็น ‪ฉันอยากเห็นความตั้งใจนั้น
‪ฉันต้องการเลือด หยาดเหงื่อ ‪และน้ำตาของพวกเธอบนเวทีนี้
‪และฉันสัญญาว่าจะทำให้พวกเธอเป็นดาวรุ่ง!
‪ลืมบท
‪คนต่อไป
‪"โอ้ ซูซานนาห์"
‪โอ้ อย่าร้องไห้ให้ฉันเลย
‪ฉันมาจากแอละแบมากับแบนโจบนเข่า
‪โอ้ ซูซานนาห์ โอ้ อย่าร้องไห้ให้ฉันเลย
‪ฉันจะไปหลุยส์เซียน่า เพื่อตามหารักแท้
‪- คนต่อไปเหรอ ‪- คนต่อไป
‪ฝนตกทั้งคืนในวันที่ฉันออกมา อากาศมันแห้ง
‪ฟอสส์ โปรดให้อภัย ‪ที่พวกเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪ซูซานนาห์ อย่าร้องไห้นะ
‪โอ้ ซูซานนาห์ อย่าร้องไห้ให้ฉันเลย
‪ฉันมาจากแอละแบมากับแบนโจบนเข่า
‪โอ้ ซูซานนาห์
‪อย่าร้องไห้เพราะฉัน
‪ฉันมาจากแอละแบมากับแบนโจบนเข่า
‪ฉันเกลียดเพลงนี้จริงๆ
‪คนต่อไป!
‪- คุณควาเม ‪- ว่าไง
‪ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเวทีนี้
‪จะเป็นการแสดงที่ดีที่สุด ‪ของโรงเรียนประถมแมคคอยพาร์ก
‪แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ละครเพลงของคุณเหนือชั้น
‪ลองนึกภาพดอกไม้ไฟที่ยิงจากทั้งสองฝั่งของเวที
‪และปิดท้ายด้วยการยิงคอนเฟ็ตติสิ
‪นี่คือวิดีโอที่ผมถ่ายที่ ‪งานฉลองครบรอบ 15 ปีของโจซี
‪ผมคิดว่าคุณภาพของงานผมเป็นเครื่องพิสูจน์ได้
‪(โจนาธาน)
‪คุณได้ผู้กำกับเวทีแล้วล่ะ
‪คนต่อไป!
‪รู้สึกเหมือนเรากำลังทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องเลย
‪ถ้ามีพลังงานพุ่งขึ้นมา ‪เสื้อทำความเย็นจะดับมันเอง
‪อุณหภูมิของคุณสูงขึ้น
‪- คุณรู้สึกอะไรมั้ย ‪- ใช่ ผมรู้สึกหลายอย่าง
‪หลักๆ แล้วเป็นความสำนึกผิด ละอายใจ
‪อีกอย่าง การถูกจ่อ ‪ด้วยปืนคาร์บอนไดออกไซด์ที่หลัง
‪ไม่ทำให้ผมรู้สึกดีนักหรอก
‪ผมพยายามฆ่าทุกคนที่ผมรักที่นี่
‪สีหน้าของดิออน ความกลัวในแววตาของเขา
‪พลังงานในตัวผม ‪ความโลภที่ผมต้องเติมเต็มมัน
‪นั่นเป็นทางเดียวที่จะทำให้มันหยุดแล้วผมก็...
‪ผมรู้สึกเหมือนพระเจ้า
‪มันแย่มาก แต่มันเป็นความจริง
‪มันกลืนกินผมและทำให้ผมกลายเป็นอย่างอื่น
‪เอาล่ะ
‪ผมรู้สึกได้
‪คุณรู้สึกอะไร
‪มันเหมือนความเกลียดชัง
‪ความโกรธมืดบอดที่ถูกเก็บกดไว้ที่นี่มานาน
‪มันคืออะไร พลังคนร้ายใจคดเหรอ
‪ไม่ แต่พลังคนร้ายใจคดกำลังใช้มัน
‪มันนำเขาขึ้นมาปลดปล่อยบนพื้นผิวโลก
‪มันไม่หลบซ่อนอีกต่อไปแล้ว
‪แพท โรลลินส์อยู่ไหน
‪ปิดตายเต็มรูปแบบ พาเขากลับมาเดี๋ยวนี้ เร็ว!
‪นิโคล ฉันมีข่าว เรื่องแพท
‪- นายกับเบรย์เดนคุยอะไรกัน ‪- ไม่มีอะไร
‪มันดูเหมือนมีอะไรเลย
‪เราคุยกันหลังการคัดตัวได้มั้ย
‪นายควรจะทำให้ฉันเลิกกลัว
‪แต่นายทำมันได้แย่มาก
‪เธอร้องเพลงได้ดีที่สุดในโรงเรียนแล้ว ‪เธอเก่งกว่าเราเยอะ
‪- แน่นอน เธอทำได้แน่ ‪- เอสเพอรันซา ฮิเมเนซ
‪- มาเถอะ ‪- ลุยกันเลย
‪ต.ห.ย.
‪คนช่างฝัน
‪คนต่อไป!
‪"คนต่อไป" ไม่ได้นะ
‪- เธอยังไม่ได้ร้องเพลงเลย ‪- มาทำอะไรบนเวทีของฉัน เจ้าหนู
‪ไม่เป็นไร ดิออน
‪คุณควาเม ตอนคุณเป็นนักเต้น ‪คุณไม่เคยทำพลาดเลยเหรอ
‪ก็น่าจะเป็นแบบนั้นนะ
‪เอสเพอรันซาตั้งใจฝึกซ้อมมาก ‪และเธอก็ร้องเก่งมากด้วย
‪ให้โอกาสเธอหน่อยสิครับ
‪เธอทำได้
‪โอเค
‪ตื่นเถิดคนช่างฝัน
‪แสงดาวและหยาดน้ำค้างกำลังรอเธออยู่
‪ความวุ่นวายของชีวิตหมดสิ้นไปแล้ว
‪ตื่นเถิดคนช่างฝัน
‪เขามาแล้ว
‪- ผมต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหน ‪- คุณอยากไปที่อื่นมั้ย
‪ที่ไหนก็ได้ยกเว้นที่นี่ มันเจ็บปวด
‪แพท คุณรับมือได้น่า
‪นี่คือจุดที่ดิออนยืนอยู่ตอนที่ผมพยายามจะฆ่าเขา
‪ดิออนจะให้อภัยผมมั้ย
‪ฉันต้องคุยกับนาย
‪อีกเดี๋ยวนะ
‪นี่ การคัดตัวใกล้จบแล้วน่า
‪- ใครคือแพท ‪- นายรู้จักชื่อนั้นได้ยังไง
‪เขาอยู่ที่นี่ ที่หลุมยุบ ‪และเขากำลังคิดถึงนาย
‪นายตัวสูงขึ้นมาก
‪ฉันเรียกนายว่าตัวจิ๋วไม่ได้แล้ว
‪คุณตายไปแล้ว ผมเห็นคุณตาย!
‪โอเค คืองี้...
‪ก็ไม่เชิงหรอก
‪ฉันรู้ว่าเมื่อเห็นฉันแล้วนายต้องคิดว่า ‪"หมอนั่นควรจะตายไปแล้ว"
‪แต่ส่วนที่ไม่ดีของฉัน พลังงานคนซื่อใจคดนั่น
‪มันไม่ได้ควบคุมฉันแล้ว ฉันจึงกลับมาเป็นคนเดิม
‪มันเหมือน...
‪ซีโม่ บารอนซีโม่กับทีมธันเดอร์โบลต์ ‪นายชอบทีมธันเดอร์โบลต์มาก
‪จำได้มั้ยว่าพวกเขาเป็นตัวร้าย ‪ที่ปลอมตัวเป็นฮีโร่
‪และกลายเป็นฮีโร่จริงๆ นั่นฉันเอง ‪ฉันคือบารอนซีโม่
‪ฉันเป็นวายร้ายกลับใจเป็นคนดี
‪- ดี! ‪- หยุดพูดได้แล้ว!
‪ดี มองแม่สิ
‪ผมไม่ได้ทำร้ายเขา
‪อย่ามายุ่งกับเรา!
‪ดิออน ฟังแม่นะ
‪แม่รู้ว่าลูกต้องรู้สึกเหมือนฝันร้ายมากแน่ๆ
‪เราจะทำยังไงกับฝันร้าย ‪มาหาแม่และจัดการมันด้วยกัน
‪นี่ไม่ใช่ฝันร้ายนะ!
‪เขายังไม่ตาย!
‪มานี่มา
‪- คุณคิดอะไรอยู่ ‪- ผมควบคุมทุกอย่างได้
‪พาเขากลับเข้าห้องขังเดี๋ยวนี้ ‪แล้วไปพบฉันห้องทำงานเลย
‪- ซูซานน์... ‪- ไปเดี๋ยวนี้!
‪มีอย่างอื่นอยู่ข้างล่างนั่นซูซานน์
‪คุณสัญญากับฉันว่าจะไม่ให้เขาออกจากห้องขังนั้น
‪- ฉันไม่รู้เลย ‪- แม่รู้เหรอ
‪แม่...
‪แม่รู้แต่ไม่ยอมบอกผมเหรอ
‪แม่ขอโทษ ใช่ แม่รู้และแม่น่าจะบอกลูก
‪แม่ไม่ได้เสียใจเลย แม่แค่ถูกจับได้
‪เธอเอาการ์ตูนผมไป
‪ทุกเล่มเลย หายไปแล้ว
‪คุณเพิ่งโกหกซีอีโอของไบโอนาไป
‪พายุพัดผ่านไปแล้ว
‪คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครนะ
‪ใช่ เพราะผม...
‪เราแค่ต้องฟันฝ่ามันออกไป
‪ไม่ คุณรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณโกหกซูซานน์
‪มีผู้มีอำนาจที่ไม่พอใจ ‪เรื่องการทุ่มเงินอย่างสิ้นเปลืองของไบโอนา
‪พวกเขาอยากเห็นผลตอบแทน
‪คุณโกหกเจ้านาย!
‪ผมลงมือทำ
‪และผลก็คือเราพบข้อมูลที่มีค่าที่หลุมยุบ
‪กระแสไฟฟ้าพุ่งสูงที่ไม่ได้เกิดจากคุณ
‪แต่เกิดจากใครบางคนหรืออะไรสักอย่าง
‪เมื่อเวลาผ่านไป ซูซานน์จะเห็นคุณค่าของมัน
‪เยี่ยม งั้นแบบนี้ผมต้องทำอะไรต่อ
‪ผมจะพยายามหาหนังสือการ์ตูนเล่มใหม่ให้
‪ลูกมีสิทธิ์ที่จะโกรธ
‪แม่ทำพลาด แม่น่าจะบอกลูกเรื่องแพท
‪บางครั้งแม่ก็พยายามปกป้องลูกมาก ‪แต่สุดท้ายมันก็กลายเป็นการทำร้ายลูก
‪แต่ถ้าแพทยังมีชีวิตอยู่
‪แปลว่าพ่อก็ยังอยู่ด้วยเหรอ
‪แม่คิดว่าถ้าพ่อยังอยู่ เขาคงกลับมาหาเรา
‪แต่เขาบอกว่าพลังงานไม่มีวันตาย
‪ไม่หรอก
‪พ่ออยู่รอบตัวเรา
‪แม่เห็นเขาในตัวลูก
‪เขาอยู่ในทุกที่ที่เราจดจำเขา
‪เราอาจไม่ได้คำตอบเสมอไป
‪แต่เราเก็บเขาไว้ในใจได้
‪และก้าวต่อไป
‪มันเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต
‪เราได้ข้อมูลเพิ่มจากเอ็นอาร์เอ็ม ‪ฉันคิดว่ามันเป็นรอยเลื่อนที่เกิดจากแรงกด
‪ฉันตรวจสอบกับหน่วยสำรวจทางธรณีสหรัฐฯ ได้
‪มันอาจเป็นการเคลื่อนตัวของรอยเลื่อนเบรวาร์ด
‪จอร์เจียไม่เคยเกิดแผ่นดินไหวที่เด่นชัด ‪มาตั้งแต่ปี 1916 นะ
‪ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะคุย
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪แต่ในหลุมยุบนั่นมีอะไรบางอย่าง
‪มีพลังพุ่งขึ้นมาแบบเดียวกับเมื่อสามวันก่อน
‪ฉันจะรู้สึกดีขึ้นถ้าคุณลงมาดูมันหน่อย
‪แพทพูดถูก มีบางอย่างอยู่ข้างล่างนั่น
‪คุณคิดบ้างมั้ยว่าแพทอาจพูดถูก
‪เพราะเขาเป็นคนสร้างพลังในหลุมยุบนั่น
‪ข้อมูลไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪มีบางอย่างเกิดขึ้นในหลุม ‪และฉันไม่คิดว่าเกิดจากแพท
‪มีบางอย่างอยู่นอกโรงเรียนของลูกฉัน
‪ที่ที่คุณปล่อยแพทไป
‪ทำไมคุณไม่หาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แล้วโทรกลับหาฉันเมื่อคุณรู้แน่ชัด
‪แจ๋วมากน้องสาว
‪มีเรื่องอะไรเหรอ
‪ซูซานน์อยากให้แม่ออกไปที่หลุมยุบ
‪จริงเหรอ เยี่ยม
‪ทำไมถึงเยี่ยม
‪เพราะผมคิดว่าหลุมลึกมันน่าสนใจ
‪และมีบางอย่างที่เจ๋งมากๆ ในนั้น
‪อย่างเรื่องราวทางประวัติศาสตร์
‪และอาจมีเรื่องที่คุณซูซานน์รู้
‪ลูกมีอะไรอยากบอกแม่มั้ย
‪ผมเทเลพอร์ตไปที่ไบโอนา ‪เพื่อหามือถือ ซึ่งผมไม่ได้ทำหายนะ
‪แต่ผมได้ยินคุณซูซานน์ ‪พูดถึงความลับแปลกๆ ในหลุมยุบ
‪แล้วผมก็ลงไปที่นั่นและเห็นดอกไม้แปลกๆ
‪พวกมันเหมือนมีชีวิต
‪แล้วจู่ๆ แพทก็โผล่มา เกิดอะไรขึ้น นิโคล
‪(ฉันกำลังไป)
‪- ช่วยดูและดีให้หน่อยได้มั้ย ‪- ได้เลย
‪ขอโทษครับแม่
‪ไว้ค่อยคุยกัน ‪ฉันจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด
‪เธอเคยดูเดอะแบเชเรอร์มั้ย
‪โอเค ฉันมาแล้ว
‪พาฉันไปที่หลุมนั่น
‪ฉันจะได้พาลูกชายเข้านอน ‪และวางใจว่าฉันทำหน้าที่แล้ว
‪ทางนี้เลย
‪ซูซานน์ ศูนย์บัญชาการอยู่ในสาย
‪เดี๋ยวฉันตามไป
‪แพท นั่นนายใช่มั้ย ‪ฉันอยากให้นายรู้ว่าฉันพร้อมแล้ว
‪นายได้ยินฉันมั้ย
‪ฉันพร้อมสำหรับทุกการโจมตีของนาย
‪ฉันไม่กลัวสัตว์ประหลาดหรอก!
‪นิโคล!
‪คุณโอเคมั้ย
‪อืม คิดว่านะ
‪เอาบันไดมา!
‪บันได
‪(ระดับพลังงานพุ่งสูง)
‪(ตรวจพบพลังงานในระดับอันตราย)
‪พานิโคลออกมาจากหลุมนั่นเดี๋ยวนี้!
‪ไม่นะ!
‪ระวัง!
‪เรามีปัญหาสัตว์ประหลาดแล้ว
‪(คำบรรยายโดยเบญจพร กวินทร์)