SERIAL NETFLIX
ATLANTA DWA LATA WCZEŚNIEJ
Tato?
Nie!
Giń!
Gdy moc Diona dotarła do piorunochronu,
poczułem, jak rozszarpywana jest każda cząsteczka mojego ciała.
A chwilę później zacząłem się unosić.
Nie mogłem pojąć, co się stało.
Wiedziałem tylko, że w jednej chwili byłem martwy…
a w następnej znów żyłem.
Moje ciało potrzebowało całego dnia, by się przemienić.
Kolejny dzień zajęła wędrówka do najbliższego miasta.
Była to cicha mieścina na uboczu.
Nikogo tam nie znałem i nikt nie znał mnie.
Uznałem, że zacznę nowe życie
i zostawię przeszłość za sobą.
Spędziłeś sobie tam dwa lata i co nagle się stało?
Zechciałeś wrócić do dawnego życia? Dlatego tu jesteś?
Mówiłem, że widziałem Zgiętego Człowieka.
- To ty nim jesteś, Pat. - Nie.
Przez dwa lata żyłem bez tej grozy.
Nie jestem nim. A raczej tym czymś. To nie byłem ja.
- Przysięgam, że przepadł. - Przecież dopiero co go widziałeś.
Tak. Te same wyładowania i moc, ale przeszło to na kogoś innego.
To niemożliwe.
Moce biorą się ze zmutowanego DNA. Nie można ich przekazać.
Ja nie mam już żadnych mocy. Widziałem Zgiętego w wiadomościach.
Zabił kogoś na parkingu.
Mówili, że to uderzenie pioruna, ale wiem, co widziałem.
Strażnicy mają tłumiki jonowe. Mów, co tak naprawdę tu robisz.
Inaczej użyją jej i obniżą ci temperaturę o 120 stopni.
Suzanne, mówię ci prawdę.
Nie możemy tracić więcej czasu.
Zgięty Człowiek kogoś zabił. Możesz to zweryfikować!
- Strasznie zimno. - Dziękuję.
Broń uniemożliwia ci przemianę.
Zadziałałoby, gdybym był naładowany,
ale mówiłem, że jestem normalny.
I nie masz już żadnych mocy?
Dokładnie cię zbadamy, by to potwierdzić.
Nikomu ani słowa.
Nie chcę, by zbuntowali się ci, którym zniszczył życie.
Suzanne?
Musisz mi uwierzyć.
Pojawił się kolejny Zgięty Człowiek!
Suzanne, błagam cię!
POZIOM PIĄTY
NUMER 202: SANKOFA
Odczyty w normie.
Cokolwiek wczoraj wykryły, już tego nie ma.
Wygląda to bardzo dziwnie.
Widzicie te korzenie?
Nie.
Wcześniej ich nie było.
A to co?
Ktoś tu był.
Może ochroniarz?
Gary? Nie widziałem go wczoraj.
Zadzwonię do niego.
Tu Gary. Nie mogę odebrać…
Gdzie jesteś, Gary?
Mieliśmy tu niepożądanego gościa.
Nie ma kontaktu z ochroniarzem. Musimy tu kogoś ściągnąć.
- Żeby nie wpadł tu jakiś dzieciak. - Przyjęłam.
Co oni tam robią?
Pewnie jakieś badania.
No nie wiem. Może zapytaj pani Suzanne.
Mówiła, że to nic takiego, więc się nie martw.
- Wziąłeś plecak? - To twoja przyjaciółka?
Na początku nią nie była, ale tak, teraz się przyjaźnimy.
- A gdyby coś przed tobą zataiła? - Wtedy naruszyłaby naszą umowę.
Umówiłyśmy się na wspólną pracę i pełną szczerość bez żadnych tajemnic.
Dlaczego pytasz? O co chodzi?
Coś kombinujesz z przyjaciółmi?
- Ukrywasz coś przede mną? - Nie.
- Chodzi o musical? - Nie. Jestem zbyt zajęty, by zagrać.
- Zajęty czym? - Mam trenera z supermocami!
Nic innego mnie nie interesuje!
- Polubiłeś Tevina? - Ma pole ochronne.
- Widziałam. - I jest niesamowicie szybki.
To biegacz. Może też się w to wkręcę.
Cieszę się, że go polubiłeś. A o występ prosiła cię Esperanza.
Zawsze cię wspiera, więc jej nie zawiedź.
Dobra, zmykaj.
- Kocham cię. - Ja ciebie też, mamo.
To sześciopak?
Nie, to specjalne stabilizatory, dzięki którym jest szybszy.
Spoko.
Możemy skupić się na sprawach ważnych?
Dion, powiedziałeś mamie o dziurze?
- Nie, bo dowiedziałaby się o telefonie. - To jak mamy poznać tę tajemnicę?
Skoczmy tam zaraz po szkole.
- Wchodzę w to. - Super.
Będę waszą czujką. Mamy jeszcze jakieś służbowe sprawy?
- No… - Świetnie.
Wiem, że martwicie się przesłuchaniami do ról, więc…
„Oh! Susanna”?
- Co to ma być? - Wasze piosenki.
Na przesłuchanie.
- Nie potrzebuję. Już to ogarnąłem. - Wybrałeś sobie piosenkę?
Uwierz, pozamiatam konkurencję.
Michela, siadaj. Zajmijcie swoje miejsca.
No dobrze.
Proszę wszystkich o uwagę.
Chcę dowiedzieć się więcej o bitwie!
No to idealnie trafiłaś, Esperanza.
Dzisiejsza lekcja będzie poświęcona…
Mam zadzwonić albo wysłać SMS-a, jeśli rozboli mnie brzuch?
Wbij na aplikację i poproś o spotkanie. Mogę ogarnąć ci wideoporadę.
Ty otrzymasz szybką i tanią pomoc, a ja będę mogła mieć spodnie do jogi.
Gdzie masz kawę, śmietankę i…
Sweet’N Low? Po co ci sztuczny cukier?
Co za bałagan.
Bo nie urządziłam kuchni pod ciebie?
To kwestia zwykłej logiki. Nie czytałaś książek Marie Kondo?
Za parę minut mam konferencję, a nie mam gdzie usiąść.
Lody wiśniowe.
- Gitara. Dzięki Bogu. - Mogłam iść na medycynę.
Nadal masz czas. Rodzice byliby w siódmym niebie.
- Wskoczyłabyś na moje miejsce. - Nadal jestem lekarzem.
Może już niedługo.
Dobijało mnie to życie.
Nie byłam szczęśliwa już długo wcześniej.
Czasami nie pamiętam, dlaczego tego chciałam.
Ale oczywiście rodzice nalegali.
Zawsze byłaś dobrą córką.
Ghańskie słowo sankofa oznacza „wróć i odzyskaj przeszłość”.
Wiem, co to znaczy. Słuchałam The Roots.
Podczas podróży postanowiłam wrócić i odnaleźć to,
co pozostawiłam za sobą.
A także ustalić, czego mi brakuje, żeby żyć w zgodzie ze sobą.
Spróbuj.
A czego mi brakuje?
Nie wiem.
Może Kevina?
Mówisz o Tevinie?
Skoro jest warty poprawiania, to i numeru.
Rozerwij się czasem.
Zobaczysz się z nim, odwożąc Diona, tak?
Musisz ubrać moją szczęśliwą kieckę.
- Poważnie? - Owszem. Skuteczność potwierdzona.
Wiesz, ile załatwiła mi bransoletek?
- Piękna. - Tak jak i ty.
Zwiąż włosy, bo dojrzał tę piękna twarz. Niech te kolory go zachwycą.
- Może… - Żadne może. Ubierasz ją.
Nie ma innej opcji.
- Jestem głodny. - Muszę iść.
- Pizza wygląda obrzydliwie. - Brayden.
Psychol.
Dziwnie pachnie.
Co z nim jest?
Boję się go.
- Brayden, tak? - Tak.
Jestem Esperanza, a to Jonathan i Dion.
Też byłem nowy i ciężko mi było znaleźć znajomych.
Nie licząc mnie.
Zaprzyjaźniliśmy się pierwszego dnia.
- Uznaliśmy, że ci pomożemy. - Umiesz śpiewać?
- Dlaczego pytasz? - Bierzemy udział w rewii musicalowej.
Nadal kminią piosenki.
- Możesz wybrać się z nami, jeśli chcesz. - No nie wiem.
Nadal próbuję się tu rozeznać.
Dopadnij go.
Znajdź się z nim sam.
Oprowadzisz mnie po szkole?
Pewnie.
- Może teraz? - Musimy się przygotować.
Lepiej, by mnie oprowadził.
W sumie lepiej będzie, jeśli Dion cię oprowadzi.
Ale nadal spotykamy się po lekcjach, tak?
Dobra, chodźmy. Znam tę szkołę na wylot.
Uwaga, uczniowie. Nikt nie może zbliżać się do leja aż do odwołania.
I klasa pana Fry’a. To świetny nauczyciel przyrody.
- Dlaczego teraz do nas dołączyłeś? - Dopiero co przyjechałem do Atlanty.
- Skąd? - Z Alabamy.
- Długo tam mieszkałeś? - Od zawsze.
- Wyjechałem trzy miesiące temu. - Dlaczego tutaj?
By cię znaleźć.
Tutaj jest laboratorium.
- No i jeszcze… - Co ty wyprawiasz?
Jest mój!
Co to było?
- Co się stało? - Nie wiem.
Pokazać ci salę gimnastyczną?
Pewnie.
Lokalizuję Diona.
Dzień dobry!
Pani Warren!
Dzień dobry!
Cześć. Widziałaś Diona?
Mają dodatkowe zadania.
Pozalekcyjne.
A pani wygląda wspaniale.
Dziękuję.
Mógł mnie uprzedzić.
Dzięki temu możemy sobie porozmawiać.
Co u ciebie, piękna?
BIONA, zgłasza się Martin.
Raportuj.
Poziom sodu: 15. Poziom wapnia: 25.
Jak dostaniemy się na dół?
Chwileczkę.
Nie możesz tu przebywać.
Co robisz tu sam?
Lubi pan naukę?
Raz próbowałem zjeść całą kiść bananów.
No dobra, dziękuję za uwagę.
Powodzenia z badaniami.
Pomaga pani Dionowi w przygotowaniach?
Chyba potrzebuje pomocy.
Dopilnuję, by dał radę. Jaką piosenkę wybrałaś?
Myślałam o „Beautiful Dreamer”.
Ostatnia piosenka Stephena Fostera przed jego śmiercią w 1862 roku.
I zamiast takiej tonacji…
mamy taką…
Pozamiatam.
Muszę lecieć.
Do widzenia!
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie używaj mocy w miejscu publicznym!
To prywatny samochód, który sobie kupiłaś.
Wzięłam w leasing. Ktoś mógł cię zobaczyć.
Zobaczyłaś mnie tylko ty i Esperanza. Wiecie o moich mocach.
Mamy zasady.
Uważam, że jedną z nich powinno być to, że mogę decydować, kiedy używam mocy!
Zapomniałeś o zasadach odzywania się do matki!
Przepraszam.
Co się tak wystroiłaś?
Wybierasz się dokądś?
Miałam spotkanie.
Zapnij pasy i jedziemy.
Co tam, kolego? Idź się przebrać i działamy.
Wyjątkowy dzieciak.
Nie wiedziałem, że jest aż tak potężny.
- Martwisz się? - Nie.
Niecierpliwie czekam na każde zajęcia.
Ma niesamowitą wyobraźnię.
Ostatnio stworzył nową moc.
- Potrafi to robić? - Tak.
Widziałem na własne oczy. Dodam to do naszego programu.
Miło, że ktoś mówi o tym pozytywnie, nie twierdząc, że należy się tego bać.
Nie boję się.
Chciałabym się tak poczuć.
Może powinniśmy o tym porozmawiać.
Siedzimy w tym razem, więc możemy się spotkać.
Może przy…
Tylko nie kawie.
Przy lunchu?
Próbujesz być subtelny?
- Trochę to słabe. - Co?
Jeśli chcesz się ze mną umówić, to po prostu zapytaj.
Tak po prostu?
W porządku.
Wyglądasz olśniewająco.
Nie zakładam, że ubrałaś się tak dla mnie, choć w sumie mam taką nadzieję.
W porządku. W takim razie co powiesz na kolację?
Jestem gotowy!
Co ty masz na sobie?
Kostium superbohatera.
Jestem Umysłoruszacz. Poruszam obiekty myślami.
Dosłowna ksywka.
No dobrze. Popracujemy trochę nad tym kostiumem.
- Wygląda uroczo. - W sumie jest funkcjonalny.
Jak Curry 4, ale wolelibyśmy coś bliżej Kyrie 5.
Nie znacie się na obuwiu sportowym?
Spoko. Ale serio?
- Czekam na odpowiedź. - Po treningu.
Jeszcze raz!
Świetna robota!
Kluczem jest skupienie się.
- Janelle! - Kod czerwony.
Jesteś cała?
- Co się stało? - Podszedłem i pękła szyba.
Przepraszam.
- Zero poprawy? - Ma zły dzień.
Cofnij się. Poradzimy sobie.
Co ty wyprawiasz? Miałeś pomóc w powstrzymaniu jej agresji.
- Inaczej jaki jest sens? - Tak bywa.
Jesteś cała?
- To proces. - Wszystko gra, Alsonso. Zajmij się nią.
- Nic mi nie jest. - Jestem Nicole. Mam tu syna.
Simone.
Nigdy nie widziałam tu innej matki.
- Jaką moc ma twoja córka? - Niszczenia wszystkiego.
Mówiąc w skrócie.
Leży sobie książka na stole i nagle obraca ją w drobny mak.
- Nie masz lekko. - No cóż.
BIONA twierdzi, że może pomóc,
ale siedzimy tu od tygodnia, a ona nadal wszystko niszczy.
Znam to uczucie.
Mam bliznę po tym, jak mój siedmioletni syn
zrobił tornado z kiosków Lego.
Siedmioletni?
Jak poskromiłaś siedmiolatka z supermocami?
Nie wiem, czy się udało.
To miejsce może się wydawać dziwne, ale to dobrzy ludzie.
Dołączyłam do komisji doradczej,
więc jeśli będziesz czegoś potrzebować, możesz się ze mną skontaktować.
Nicole?
Wszystko się ułoży.
- Dziękuję. - O co chodzi?
Muszę ci coś pokazać.
Dlaczego włączyłaś mi nagranie z Patem?
To przekaz na żywo.
- To niemożliwe. - Zjawił się tutaj wczoraj wieczorem.
Będzie przebywać w zamknięciu, aż potwierdzimy, że nam nie zagraża.
- Chcę się z nim zobaczyć. - Nie.
Jest na piątym?
To kiepski pomysł.
Przyjęłam. Prowadź mnie do niego.
Nie wiedziałem, że tu jesteś i że chcesz mnie odwiedzić.
Cześć.
Bardzo przepraszam cię za wszystko, co się wydarzyło.
Słusznie zrobiłaś, przebijając mnie piorunochronem.
Nie jestem już tym człowiekiem.
Nie potrafię tego wyjaśnić, ale…
wszystkie moje wady przed otrzymaniem mocy,
cała ta zazdrość…
Wyzbyłem się tego.
A gdy byłem znów sobą…
Przepraszam za cierpienia, które przysporzyłem tobie…
i Dionowi.
Co u niego?
Nie.
Nie masz prawa za nim tęsknić.
Nie masz prawa o nim myśleć ani o nim mówić.
Jasne, rozumiem.
Nie, nie rozumiesz. Nie jestem twoją przyjaciółką, Pat.
Chciałam zobaczyć, gdzie cię trzymają,
abym miała pewność, że nigdy się nie wydostaniesz.
W końcu stąd wyjdę.
Gdy potwierdzą, że wam nie zagrażam, pozwolą, abym wam pomógł.
W czym?
Widziałem Zgiętego Człowieka w wiadomościach.
Wiem, jak to brzmi,
ale ktoś inny przejął tę energię i dopuszcza się straszliwych rzeczy.
Chcę pomóc go powstrzymać.
To byłeś ty, Pat.
To z ciebie wylewa się mrok.
To ty chciałeś być taki jak Mark.
Aż w końcu go zabiłeś.
I to się nie zmieni. Niezależnie od tego, czy masz supermoce.
- Nie możecie go uwolnić. - Bez obaw.
Dion nie może wiedzieć, że go tu trzymacie.
- Nie dowie się. - Obiecaj.
Nicole, obiecuję.
Nie rozumiem tego.
- My też nie, ale prowadzimy badania… - Nie o to mi chodziło.
Straciliśmy tylu bliskich, a do żywych powraca akurat on?
Nie poznałem nikogo innego z więcej niż jedną mocą.
Kto w dodatku może tworzyć własne.
Dzieje się tak, gdy mocno czegoś chcę.
- Albo gdy chcę komuś pomóc. - I jak to wygląda?
Gdy mama był smutna, stworzyłem dla niej pokaz świetlny.
- Pokaz świetlny? - Migoczące światełka w powietrzu.
Możesz mi to pokazać?
Już tego nie robię. To dziecinne.
Poprawianie komuś humoru, zwłaszcza mamie,
to w pełni dorosłe zachowanie.
- Mieliśmy przerwę. - Dion, zbieraj się. Musimy iść.
- Jeszcze rozmawiamy. - Natychmiast.
Wszystko gra? Myślałem, że porozmawiamy.
Przepraszam.
Po prostu musimy już iść.
- Nie skończyłem. - Dion, zamilcz.
Dlaczego wychodzimy? Nie skończyłem rozmowy z Tevinem.
Muszę wyjść, więc zabieram cię ze sobą.
- Dlaczego? - Bo tak mówię.
A kiedy ja będę mógł o czymś decydować? Nie jestem już mały.
Kiedyś nie będziesz musiał mnie słuchać.
Ale nie nastąpi to dzisiaj, więc idziemy.
Mogłeś nie wracać do żywych. Ulżyłoby wszystkim, zwłaszcza Nicole.
A może wróciłeś, bo liczysz, że się z nią pojednasz?
- Nie przestało mi na niej zależeć. - Nawet gdy próbowałeś ją zabić?
Ale nie wróciłem dla niej.
Znaleźliście to nagranie?
Nadal w to brniesz.
Nadciąga coś złego, Suzanne.
Może ci się to nie podobać, ale będę wam potrzebny.
Lekcje odrobione?
Chodź.
Możemy pogadać?
Dlaczego to zrobiłaś?
- Coś mnie zdenerwowało. - Co?
- Myślisz czasem o Zgiętym Człowieku? - Chodzi ci o Pata?
Tak? Kiedy?
Kiedyś miałem koszmary z Thanosem albo Voldemortem,
ale zastąpił ich Zgięty Człowiek.
Często je masz?
- Dlaczego mi nie mówiłeś? - No bo…
boisz się.
- Ja się boję? - Dlatego zaczęłaś boksować, prawda?
Ale nie martw się.
W razie czego ochronię cię.
Kochanie.
Wszystko będzie dobrze.
Przepraszam za wcześniejsze słowa. Przygotuj się do spania.
O co chodziło?
Pat żyje.
Że co? O czym ty mówisz?
Ciszej.
BIONA trzyma go pod kluczem.
To długa historia, ale Dion nie może się o tym dowiedzieć.
- Zamierzasz go okłamywać? - Słyszałaś, co mówił?
Nie chcę, by miał więcej koszmarów.
To bystry dzieciak, Nic. Możesz z nim pogadać.
Uważa, że to on powinien dbać o mnie. To jakiś absurd.
- Muszę bardziej się o niego troszczyć. - Bardziej chyba się nie da.
Pat nigdy nie opuści celi, a Dion nigdy się o nim nie dowie.
Idę ułożyć go do snu.
Słyszałem o problemach z matką Diona i Patem Rollinsem.
Mają wspólną przeszłość.
Czytałem.
To Pat Rollins jako Zgięty Człowiek dwa lata temu.
Mówi, że jest nim teraz ktoś inny i zmierza do nas.
Trochę się namęczyłam, ale znalazłam to wydanie wiadomości.
Te istoty wyglądają inaczej, ale to ten sam rodzaj energii.
Ale sama mówiłaś, że tkwi to w DNA Pata.
Wiem, że nie ma to sensu.
Ale w jakiś sposób ktoś przejął tę energię i z jakiegoś powodu…
wrócił z nią do Atlanty.
IDEALNY DOM NA SPRZEDAŻ
Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego próbowałeś go zaatakować, skoro nie mogłeś tego zrobić?
Był tak blisko.
Myślałem, że rośniesz w siłę.
Dzięki tobie z dnia na dzień jestem coraz silniejszy.
Nasza armia jest coraz potężniejsza.
Po co ci armia do walki z Dionem?
Już raz mnie pokonał.
Wysłał mnie na wygnanie, rozdzierając na kawałki.
Ale ty pomożesz mi go zniszczyć.
- I co potem? - Nastanie jedność.
Zatrzymasz mnie przy sobie i już nigdy nie będę sam.
Tak.
Co mogę zrobić?
Zniszcz go…
od środka.
Dion.
Co ty robisz? Włamałeś się do mojego pokoju?
To nie to, co myślisz. Po prostu mnie wystraszyłeś.
Nie ma mnie tutaj.
Przecież cię widzę.
Jestem w twojej głowie.
Jak to?
Jestem w twojej głowie.
Jak to robisz?
Skrywam tajemnicę. Też mam moce.
Tak jak ty.
Zostaniemy najlepszymi przyjaciółmi.
Napisy: Krzysiek Igielski