SERIAL NETFLIX
Zeszłam tam i zaatakował mnie jakiś stwór.
Stwór? O czym ty mówisz, Nic?
Udało mi się go odpędzić. Cokolwiek to było, uciekło do lasu.
Czyli grasuje po okolicy. Od razu mi lepiej.
Nasi ludzie go szukają.
Zadrapania są dosyć głębokie,
ale nic ci nie będzie, jeśli unikniemy zakażenia.
Jak ten stwór wyglądał?
Jego skóra wyglądała jak zbitka gnijących kwiatów i pąków.
Ściany były pokryte takimi samymi kwiatami,
więc pewnie jest to związane ze stworem albo został tam czymś zarażony.
Dzień wcześniej nie było tam śladów życia.
Cokolwiek tam jest, jak najbardziej żyje.
Już niedługo.
Wysyłam tam zespół techników, którzy zabiją wszystko, co tam znajdą.
- A co z pozostałymi lokalizacjami? - To znaczy?
Są na całym świecie w miejscach, w których Zgięty zabijał Obdarzonych.
- Charlotte Tuck zabił tutaj! - Nic nie wykryto, a rozsądek podpowiada…
Rozsądek? Wspominasz o rozsądku?
Pat wraca zza grobu, dziura w ziemi zaczyna wariować,
a moją siostrę atakuje zmutowany stwór.
Rozsądek to już przeszłość.
Dion ciągle jest narażony.
Jakby każda zwariowana istota na świecie chciała go zabić.
A Pat twierdzi, że do Atlanty zbliża się coś złego,
ale celem jest Dion.
BIONA JESTEŚMY PO TWOJEJ STRONIE
Do dzieła.
- Co ty wyprawiasz? - Co tu robisz?
Wpuszczasz tam dwutlenek węgla?
Niszczymy ewentualne ładunki elektryczne i zasypujemy cały lej.
Całe to miejsce zmienia się i ewoluuje. Powinniśmy nadal je badać.
Wyszedł stamtąd stwór, który zaatakował Nicole.
Wiem, że to twoja przyjaciółka, ale sama nauczyłaś mnie,
że emocje nie mogą brać góry nad nauką.
Musimy zrozumieć, z czym się mierzymy.
„My” nic nie musimy, David.
Zawieszam cię.
- Bo zabrałem tu Pata? - Tak.
Próbuję ci pomóc, bo przez te dwa lata wydałaś miliony na badania.
Zarząd chce…
Czegoś, na czym zarobią miliardy? Doskonale o tym wiem.
Mogą cię zastąpić.
- Rozmawiałeś z Cutlerem? - Sam się odezwał.
Mówię ci to jako przyjaciel.
Możemy to wykorzystać.
Rollins wywołał tu jakąś reakcję. Na dole kryje się coś potężnego.
Działałeś za moimi plecami. Uwolniłeś mordercę.
- Nie mówiłem ci, żebyś nie oberwała. - Nie zapytałeś, bo bym się nie zgodziła.
Pat nadal ma energię Zgiętego Człowieka.
NUMER 204: ZŁE TOWARZYSTWO
Mamo?
Nie śpisz?
Budzik ci dzwoni.
Wstawaj!
- Już tak późno? - Ciocia Kat mówiła, żebym cię nie budził.
Nie mogę tyle spać.
Przełożyła spotkanie w Zoomie. Nie jest już lekarzem, tylko sekretarką?
Nie, nadal jest lekarzem.
Telemedycyna to nadal medycyna, nawet z salonu.
Odwołali mi lekcje przez wyciek gazu. Pewnie pan Campbell utknął w łazience.
- Nieładnie. - Co stało się w dziurze?
Nic. Fałszywy alarm.
- Naprawdę? - Pani Suzanne już się tym zajęła.
A co stało ci się w rękę?
Upadłam i zadrapałam się. To nic poważnego.
Skoro odwołali mi lekcję, to możemy iść do parku rozrywki?
- Musisz dziś zostać w domu. - Dlaczego?
Mówiłaś, że kiedyś mogę zrobić sobie wolne i wybrać się na kolejkę Batmana.
Wiem. I wybierzemy się, ale nie dzisiaj, bo mam za dużo na głowie.
Niby co? Ciągle coś robisz.
Muszę załatwić parę spraw.
Ale później znajdziemy czas, by się rozerwać, dobrze?
Obiecuję.
- Dlaczego mnie nie obudziłaś? - Musiałaś się wyspać. Jak ręka?
Chodź.
BIONA cię nie potrzebuje. Niech sami po sobie posprzątają.
I tak biorę już w tym udział.
Mogę zaprosić tu Braydena?
- Kogo? - Nowego kolegę z klasy.
Niech jego rodzice wyślą mi SMS-a. Albo wiesz co?
- Popilnuję ich. - Niech dadzą znać cioci.
Esperanza i Jonathan też wpadną?
Nie, tylko Brayden.
W porządku. Dajcie cioci popracować i nie wychodźcie z mieszkania.
- Dlaczego? Przez Pata? - Po części tak.
Muszę pojechać do BIONA i upewnić się, że nikomu nic nie zagraża.
Nie wychodź z domu.
- Jasne. - Świetnie.
Mam wieść.
Pan Kwame chce, bym zaśpiewała ważną piosenkę przy samym końcu.
Tę z przesłuchania?
Nie, ponoć pan Kwame „nie czuje” folku, więc wybrał Dreamgirls.
Sprawdziłam. To musical o Beyoncé.
- No to super. - Wcale nie.
- Chcę być w chórku, nie przed nim. - Dlaczego?
Jestem Niewidzialną Dziewczyną. To moja supermoc.
Ale nie dosłownie.
Wiem.
- Nie chcesz śpiewać? - Chcę, ale…
- Ale co? - Nie chcę, by ludzie się na mnie gapili.
Wymiatasz.
Jesteś wyjątkowa.
Jeśli chcesz być niewidzialna z tyłu, to w porządku, ale…
powinniśmy dzielić się supermocami z tymi, którzy ich nie posiadają.
Byłoby wspaniale, gdyby wszyscy poznali twoją drugą supermoc.
Śpiewanie.
Załapałam.
Przyszedł Brayden.
Brayden?
Umówiliśmy się.
Brayden, prawda?
- Powinnam przedstawić się twoim rodzicom. - Już pojechali.
Mama planowała zakupy, więc od razu odjechała.
Siema! Super, że odwołali lekcje, co nie?
Musisz przybić żółwika.
Chodź, pokażę ci chatę.
- Czyli Pat cały nas okłamywał. - Nie sądzę.
Ładunek był śladowy.
- Naprawdę? - Mamy zabezpieczenia.
Kontrolujemy temperaturę i mamy strażników z ładunkami CO.
Nadal mu nie ufam.
Ja też nie.
Ale uzyskał ważne informacje z leja.
Gleba zareagowała na jego ładunek elektryczny.
David mówił, że wyglądało to, jakby się przyciągali.
Widać w leju jest taki sam rodzaj ładunku.
Pat mówił, że jego straszna energia zniknęła wraz ze Zgiętym Człowiekiem.
Skoro ma w sobie tylko jej cząstkę, to gdzie podziała się reszta?
Spójrz.
To przedmieścia Atlanty.
Niecałe 24 godziny później odczyty przy leju poszybowały w górę.
I Pat zjawił się u nas akurat teraz.
Widział to w wiadomościach. Ponoć chce nam pomóc.
To nie jest Zgięty Człowiek, tylko coś nowego.
- Przeczytałeś je wszystkie? - Tak. Lubisz Młodych Tytanów?
Nie czytam komiksów.
- To projekt twojego kostiumu? - Tak. Dopieszczam go.
To mój ulubiony, ale mam sporo innych. Nadal pracuję nad kolorami i logo.
Powinien być cały czarny, jak u Kylo Rena.
Albo Dartha Vadera i Dartha Maula.
Właśnie. Najfajniejszych postaci.
Przynieść więcej słodyczy?
Wiesz co?
Też coś przyniosłem.
Kwaśne żelki!
Znowu czytałeś mi w myślach? Zaczynam się bać.
- Czyli nie chcesz? - Tego nie powiedziałem.
- Na pewno chcesz z nim porozmawiać? - Nie chcę, ale muszę.
- O ile coś wie. - To mój szef. Muszę odebrać.
- Jeśli chcesz zaczekać… - Nie.
Cześć, Ben.
Alarm w strefie dla Obdarzonych.
Ochrona wzywana do Oddziału Obdarzonych.
Mam dość tego braku kontroli.
Jesteś niebezpieczna. Mogłaś zaszkodzić komuś albo sobie!
Mojemu synowi!
- Zostawcie mnie w spokoju! - Chodź tu.
Co wy wyprawiacie?
- Zabierzcie ją. - Puśćcie mnie!
- Co jest? - Zaatakowała go.
- To moja wina. Zaskoczyłem ją. - Przywitałeś się, a jej odwaliło.
- Uciekała. - To nie więzień.
Janelle, wybacz. Nie chciałem cię wystraszyć.
- Zabierzcie ją. - Ma na imię Janelle. Gdzie jej mama?
Nie wezwaliście jej?
- To nie pani sprawa. - Owszem, moja.
Nie pierwszy raz Obdarzony zachowuje się inaczej niż inne osoby,
ale pierwszy raz widzę tu taką obstawę, więc o co chodzi?
- Janelle! Co się dzieje? - Chcę wracać do Chicago!
Miała wybuch, co zaniepokoiło trenera. Uwolnimy ją, gdy przestanie zagrażać.
Uspokójmy się trochę.
Zajmę się tym, Kurt. Możecie wszyscy odejść.
Nie chciałem tego. Po prostu bałem się o syna.
To nieistotne. Takie decyzje mają konsekwencje.
- Ci strażnicy mają broń. - Wiem. Przepraszam.
Może nie powinieneś tu przebywać.
Przepraszam, mamo.
- Przykro mi, jeśli cię wystraszyła. - Nie boję się jej.
Jest wspaniała.
- Dziękuję za pomoc. - Dobrze, że tu byłam.
- Janelle, co się stało? - Rozwaliłam coś.
Czasami nie mamy wyboru.
Sama często chcę coś takiego zrobić.
Na przykład teraz.
Od razu mi lepiej. Chcesz spróbować?
Jak się czuję?
Do dupy.
Zmęczony, z gorączką, bólem głowy i rozdrażniony bardziej niż zwykle.
- Od jak dawna ma pan objawy? - Jeszcze dwa dni temu nic mi nie było.
Wczorajszego dnia prawie nie pamiętam, a od rana czuję się tragicznie.
I jeszcze to.
Może się pan przybliżyć?
Widzi pani te pęcherze?
Chyba coś z nich wyrasta.
Myślę, że to jakaś infekcja. Skórę pewnie podrażnił bodziec zewnętrzny.
- Bodziec? - Coś, z czym miał pan kontakt.
Stąd podskórna infekcja. Był pan w lesie albo na łonie natury?
Cóż, jeżdżę metrem ze zwierzętami. Jak się tego pozbyć?
Czego?
Pracuję nad tym.
Będzie, kiedy będzie.
Może nie powinien pan pracować.
A opłaci pani moją hipotekę? Dostanę jakieś leki?
Musi pan jechać na SOR.
Nie mam na to czasu. Dlatego wybrałem teleporadę!
Co za bezsens!
Sporo tu fajnych rzeczy.
Malowałem je z mamą na moje dziesiąte urodziny.
Mogłem wszystko sam wybrać.
Moja zmarła, gdy miałem cztery lata.
KOCHAM CIĘ, ROBACZKU
Nie wyobrażam sobie nie mieć mamy. Czasami ledwo co pamiętam tatę.
Ale zostawił nam nagrania.
Przejdźmy się.
Obiecałem mamie, że nie wyjdę z domu.
Nie ma jej, a twoja ciocia pracuje. Możesz nas teleportować i się nie kapną.
Może mnie wyśledzić przez telefon.
No to zostaw swój tutaj i wycisz dźwięk.
- Jeśli się boisz… - Nie.
Widzisz ten róg? Spotkajmy się tam.
Ja mogę się teleportować, ale jak ty przemkniesz?
Nie martw się o to. Ruszaj.
- Wszystko gra? - Nie było mnie tutaj.
Nie było cię tutaj.
Nie stresuj się. Jesteśmy tutaj, by ci pomóc.
Wyjdę z twoją mamą,
a ty i Tevin pójdziecie na całość jak w piosence Prince’a.
Kojarzysz go?
Serio?
- Boli, co? - Jesteśmy starzy?
Janelle, jesteś tu bezpieczna.
Nie skrzywdzisz mnie ani siebie.
Tevin to świetny trener. Dion go uwielbia.
No to nie przeszkadzam.
Doceniam twoje starania, ale nie widzę w tym sensu.
Nie ma poradników o wychowywaniu Obdarzonych.
Chcę to już mieć za sobą.
Świat i bez tego daje w kość. Miała uzyskać tu pomoc.
- W domu nie miała lekko? - To mało powiedziane.
W laboratorium w jej szkole doszło do wybuchu.
Aresztowano ją.
- Boże. - Spędziła dobę w psychiatryku.
Nie mogliśmy jej odwiedzić.
Piętnastoletnia dziewczyna, sama i przerażona.
To straszne. Co zrobiłaś?
Walczyłam z całym systemem. A raczej próbowałam.
Nie liczyło się, że była prymuską.
- Wszyscy i tak są uprzedzeni. - Zawsze tak było.
Gdy zobaczyłam ją wśród strażników, wszystkie te wspomnienia wróciły.
Nie powinno do tego dojść.
Pogadam o tym z Suzanne i zgłoszę na radzie doradczej.
- Strasznie mi przykro. - Dziękuję.
- Kim byli ci ludzie przy szkole? - BIONA.
Mój tata tam pracował. Mogą ci pomóc z tymi mocami.
- Nie. Nie możesz nikomu powiedzieć. - Spoko.
Co robili w szkole?
Byli przy tej dziurze, przy której nie mogę się bawić.
Parę lat temu doszło tam do walki.
- Jakiej walki? - Nie chcę o tym gadać.
Walczyłeś z Patem?
Kim jest Zgięty Człowiek?
Miałeś nie czytać mi w myślach.
Potwór z błyskawic?
Tato!
- Gdzie jest teraz Pat? - Zamknięty w BIONA.
Był moim przyjacielem, ale stał się złym Zgiętym Człowiekiem.
Zabił mi tatę, zaatakował mnie i mamę, zabił Charlotte.
- Charlotte Tuck? - Znałeś ją?
Odwiedziła mnie na farmie po tym, jak Zgięty Człowiek zabił mojego tatę.
Zabił twojego tatę?
Bo miał moce?
Mógł przyśpieszać rozwój wszystkiego. Jak tamtych pomidorów.
Naprawiał tak różne rzeczy na farmie,
ale nie mógł uzdrowić mamy.
Chodźmy.
Zawsze czepiają się młodszych.
Nam nic nie zrobią.
No proszę, przedszkolaki na spacerze.
Jesteśmy w piątej klasie. Nieładnie atakować słabszych.
- Poskarżysz się mamie? - Nie.
I nie pozwoli, byście dalej tak robili.
Niby jak?
Pokaż mu.
Co takiego zrobisz?
Śmiało.
Jak to zrobiłeś?
Zostaw mnie!
Puszczaj!
POZIOM PIĄTY
Przysięgam, że o tym nie wiedziałem. Myślałem, że zniknął na zawsze.
Nie zniknął. Po części nadal jest w tobie.
I nagle tak wiele się dzieje.
Dlatego tu wróciłem. By pomóc to powstrzymać.
Choć nie pomagam nikomu, tkwiąc w celi.
Pomagasz mi.
Cały świat uznał, że Pat Rollins nie żyje.
Wróciłem, by pomóc. Może razem uda nam się to powstrzymać.
Dla Diona.
Nie mów o nim. Gdy to się skończy, nadal będziesz martwy dla świata.
Daleko stąd.
Co łączy lej z energią, którą widziałeś?
Ciemna energia uszła ze mnie i nadal gdzieś jest.
We mnie została tylko cząstka.
Ale cokolwiek zabiło tego gościa na parkingu
i ożywiło lej, jest znacznie potężniejsze od tej cząstki.
Czyli coś albo ktoś
ma w sobie wszystkie złe rzeczy, które wcześniej tkwiły w tobie?
Kolejny Zgięty Człowiek.
Możliwe, że o wiele gorszy.
Gdy dotknąłem gleby przy leju,
poczułem jątrzącą się w dole złość i nienawiść.
Stare żale, które nie minęły, tylko skryły się pod ziemią.
Dion mówił, że stoczono tam bitwę.
To…
straszne.
Mroczna energia bierze to, co w tobie najgorsze i wzmacnia to.
Tak było ze mną.
Pomyśl, co może zrobić z takimi pokładami nienawiści.
- Już nie będą ci dokuczać. - Racja.
Pełny atak gałęzią!
- Fajne uczucie, co nie? - Wspaniałe.
Możesz ukarać każdego, kto zaszkodził tobie albo twoim bliskim.
Pan Campbell. Albo niepłacący klient mamy.
Albo Pat.
Możesz się do niego udać i odpłacić mu się za krzywdy.
Nie powinienem używać tak mocy. Tak nie można.
Dlaczego? Tamci na to zasłużyli.
- Tym bardziej Pat. - „Wielka moc, wielka odpowiedzialność”.
To podstawy Spider-Mana!
I mamy tę wielką moc. Sami uznamy, co jest dobre, a co złe.
Co to było?
Zabiłeś go?
Nie. Wyłączyłem mu umysł.
Jak?
Ty poruszasz rzeczy umysłem, a ja je kontroluję.
Powinienem wracać do domu, zanim ciocia się zorientuje.
Nie musisz tam wracać. Możesz iść do cukierni albo na automaty.
Ja nigdy za nic nie płacę.
Każę ludziom wszystko oddawać. Możemy robić, co zechcemy.
Jeśli ta energia zbiera się w Atlancie, to jak ją powstrzymać?
Może obrócimy przeciwko niej stojącą za nią naukę.
To znaczy?
Wszyscy dostali na Islandii dobre moce. Tylko ja dostałem złą.
Zabijała mnie.
Mogłem temu zaradzić tylko poprzez pochłanianie Obdarzonych.
Ich dobra energia tłumiła tę złą.
- Przynajmniej na jakiś czas. - Myślałeś, że zabicie Diona uleczy cię.
Dion jest wyjątkowy.
Bardziej potężny niż pozostali. Ale był też…
Czym?
Odpowiedzią na mnie. Moim przeciwieństwem.
Jak? I dlaczego?
Mogę tylko opisać, jakie to było uczucie.
Miał za rodziców ciebie i wspaniałego Marka Warrena.
Byliście w sobie tak zakochani…
a ja byłem nieszczęśliwy i zazdrosny.
Myślałem, że zasługuję na wszystko i tego nie otrzymuję.
Dion był uosobieniem dobra i…
tego pragnąłem.
Ale teraz się tak nie czuję. Chcę wam tylko pomóc.
Może uda się wysłać Obdarzonych do stawienia oporu tej złej sile?
- Może Dion… - Nie zbliżysz się do mojego syna.
Nie chodzi mi o niego, tylko jego moce.
Jego DNA.
Mark je badał, by zgłębić naturę jego mocy.
Pomyśl, czego można dokonać, wyodrębniając moce Obdarzonych?
Odpowiednia mieszanka ich DNA mogłaby uleczyć wszystko.
To walka dobra ze złem. Tak jak w komiksach.
Dion byłby bezpieczny.
Tak.
Wszyscy byliby bezpieczni.
Wszystko w porządku?
Krwawisz.
- Nic mi nie jest. - Wygląda to zgoła inaczej.
Ktoś mnie zaatakował.
A raczej coś. W leju.
Mogę zobaczyć?
O rany, Nicole.
Co się dzieje?
Reaguje na mnie albo elektryczne ładunki w moim cele.
Boże. Jakby coś we mnie żyło.
- O Boże. - Co to ma być?
Cokolwiek złego tkwiło w tym leju i nadal znajduje we mnie…
Jest teraz we mnie.
Dion, poczekaj!
Muszę wracać, bo będę miał kłopoty.
Ciocia będzie się martwić. Ktoś będzie też szukał ciebie.
Nie. Nie mam nikogo.
Ty nadal masz mamę.
- Przepraszam za akcję z psem. - I słusznie.
To niefajne, że czytasz mi w myślach i sugerujesz złe rzeczy.
- Nie chcesz się ze mną kumplować? - Tego nie powiedziałem, ale…
nie chcę już okłamywać mamy i Trójkąta Sprawiedliwości.
- Nie nazywaj ich tak. To głupie. - Nie!
Jesteśmy tacy sami. Nikt inny nas nie rozumie.
Chcę wrócić do domu!
Mogę wyłączyć twoją ciotkę jak tamtego psa!
Dion! Natychmiast wsiadaj!
Zostaw ją!
- Dlaczego wyszedłeś? - Przepraszam. Możemy już jechać?
Chodzisz tu sobie sam?
Byłem z Braydenem.
Z kim?
Nieważne. Możemy już jechać?
Chyba zasnęłam. Nie będziemy mówić o tym twojej mamie.
Wyniki są niejednoznaczne.
Rozgryziemy to.
- Coś zmieniło się w leju? - Odczyty znowu spadły.
- I ani śladu po tym czymś. - Zniszczyliście to?
Chyba tak, ale upewnimy się, zanim dzieci wrócą do szkoły.
Skup się na powrocie do zdrowia.
Pat sugerował, że DNA Obdarzonych może zarówno pomóc mi teraz,
a także zwalczyć nadchodzące zagrożenie.
Ciekawa teoria. Porozmawiamy o tym w zespole.
Potrzebujemy Pata.
Co?
Ta cała wysypka zareagowała na niego.
Ożywiła ją jego energia. Tak samo reagował na niego lej.
Wyczuwał zamiary tej energii. Jakby wiedział, czego ona chce.
Pat może być kluczem do powstrzymania tej siły.
Jest inżynierem, a nie naukowcem.
Dwa lata temu badał, jak wykorzystać moce do uleczenia się.
No i zna badania Marka.
Mając dostęp do waszego laboratorium…
- Mamy go wypuścić z celi? - Pod strażą.
Nadciąga coś strasznego i to samo znalazło się we mnie.
Czuję, że to żyje i rośnie.
Pat był Zgiętym Człowiekiem. Rozumie, jakie to uczucie.
I naprawdę wierzysz, że chce nam pomóc?
Nie.
Ale chyba nie mamy wyboru.
Jak tam?
Jestem zmęczona, osłabiona i nieco wkurzona.
Jakakolwiek choroba to nie jest, nie wie, z kim zadziera.
- Świetnie tu sobie poradziłaś. - Dzięki za pomoc z Janelle.
Cieszę się, że niczym we mnie nie rzucasz.
- Możemy tu usiąść? - Pewnie. Przynieść ci wody?
Nie trzeba.
Nie wiem, jak wcześniej wyglądało twoje życie.
Może i dobrze.
BIONA pomogła mi wrócić na właściwy tor. Potrzebowałem tego.
Poznaliśmy się, gdy było ze mną lepiej.
No to miałam farta.
Prędzej ja.
Chciałem zapytać,
czy nadal chciałabyś skoczyć ze mną na kolację.
Muszę dziś zostać w ambulatorium.
Chcą się upewnić, że nic mi nie będzie.
W takim razie zostanę tu i dotrzymam ci towarzystwa.
- Nie musisz. - Wiem, ale chcę.
To co jemy?
Tacos?
Co tylko chcesz.
Wiesz co?
Muszę cię o coś poprosić.
Jak minął ci dzień z Braydenem?
Sam nie wiem.
Myślałem, że sporo nas łączy, ale jest dziwny.
W jakim sensie?
No… W sumie nieważne. Jest spoko.
Kiedy wracasz?
Nie wrócę na noc.
Mam tu więcej roboty, niż się spodziewałam.
Nigdy nie zostawałaś na noc w pracy.
Wiem, ale mam dla ciebie niespodziankę.
Ciocia Kat i Tav zabiorą cię do domku. Będziecie trenować w prawdziwym świecie.
Super! Też wpadniesz?
Tym razem nie dam rady,
ale gdy już tam będziemy, zostaniemy na parę dni,
będziemy spać na dworze i oglądać gwiazdy.
Z teleskopem taty?
Pewnie.
Esperanza wysłała mi fajny filmik. Pokazać ci?
Jasne.
Skoro się zmieniło, odkąd tu pracowałeś.
Cały świat się zmienił.
Mamy tu DNA Obdarzonych próbki krwi i wszystkie dane?
Chcemy, by Nicole wyzdrowiała.
Mówisz, że chcesz pomóc?
No to masz na to szansę.
Cześć, Glen.
Wzywałaś mnie?
Cutler odezwał się w twoim imieniu.
Bardzo mu zależy, abyś tu pozostał.
Możemy pracować razem. Wiem, jak ugłaskać Cutlera.
Musisz tylko trochę odpuścić.
Przyjmij moją pomoc.
Nie potrzebuję jej. Chyba że wyjmiesz nóż wbity w moje plecy?
- Teraz tylko dramatyzujesz. Woli mnie. - Ciekawe dlaczego.
Pomogłam zbudować tę firmę.
A ty nagle bratasz się z Cutlerem,
robiąc z siebie mojego partnera.
Nie jesteś nim i nigdy nie byłeś.
Takie nastawienie ani trochę ci nie pomaga.
Pewnie prezentowałabym się lepiej, gdybym się tylko uśmiechała?
IDEALNY DOM NA SPRZEDAŻ
ŻYCIE W RODZINIE ZASTĘPCZEJ W ATLANCIE
Dion nie jest twoim przyjacielem. Tylko ja nim jestem.
Zabiłeś mojego tatę.
Zabił go Pat, bo okazał się słabeuszem.
Chcesz być taki sam?
Nie.
Póki pozostaniesz przy mnie, nikt cię nie skrzywdzi.
Poza Dionem.
Może nas zniszczyć.
Porzucił cię.
Nie potrzebuje cię, bo ma już wszystko.
Ty natomiast nie masz niczego.
I nikogo poza mną.
Gdy będę wystarczająco silny, zniszczymy wspólnie Diona,
a ty będziesz miał wszystko.
Nie wiem i już jestem spóźniony na drinka z klientem.
Dzięki.
- Uważaj! - Muszę kończyć.
Rany.
Napisy: Krzysiek Igielski