NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Witamy w BIONA.
Tworzymy rozwiązania klimatyczne dla świata.
- Gdzie jest mój syn? - Pani imię?
Proszę usiąść, zaraz ktoś wyjdzie.
Nie wolno tam wchodzić.
Nie może tam pani wchodzić sama.
Proszę pani.
Proszę pani!
Idzie na dół.
- Proszę pani! - Tak jest.
Mamy kod czwarty.
- Cywil idzie do L5. - Panowie, idzie na dół.
Proszę pani!
- Z drogi! - Proszę pani!
Mam ją.
- Hej! - Wszyscy spokojnie.
Gdzie jest mój syn?
Nie ruszajcie się.
Mam już waszą uwagę?
Przyprowadźcie mi moje dziecko
albo rozniosę to miejsce.
Proszę za mną.
NUMER 108: NIE SPODOBA WAM SIĘ JEGO GNIEW
- Porwaliście mi syna. - Uratowaliśmy go.
Wyrwaliście mi go z rąk i odjechaliście.
Mieliśmy mało czasu.
CDC potrzebowało placówki na poziomie trzecim.
Na szczęście jesteśmy jedną z nich.
Na szczęście?
Mógł już teraz być w tajnym więzieniu CIA.
Co? Kim wy jesteście?
Zapraszam.
Gdzie jest Dion?
Nic mu nie jest.
- Proszę mnie do niego zaprowadzić. - Musimy porozmawiać.
To tu prowadzimy badania nad pogodą.
Przewidujemy wzorce pogodowe,
co pozwala nam ostrzegać ludzi i ratować życia.
Nie chcę wycieczki. Chcę mojego syna.
O Boże, jest tam sam?
Musi być przerażony, wie pani cokolwiek o dzieciach?
Wiem sporo o pani dziecku.
Od kiedy nas obserwujecie?
Od włamania.
Ma pani może w domu
kraba pustelnika?
Jest też kwestia lisa.
Nie wiem, o czym pani mówi.
Założyłam, że Pat od razu to przekaże,
ale sama też mogę.
Przed wizytą Diona.
Po jego wizycie.
Zdolności pani syna są symbiotyczne z florą i fauną,
którą zebraliśmy na Islandii po zorzy.
Biorąc pod uwagę zainteresowanie Marka tematem,
zakładam, że też doświadczał anomalii.
Chyba przekazał je Dionowi.
Po Islandii te dziwne burze zaczęły pojawiać się na całym świecie.
Zauważyła je nawet NOAA.
Uderzają znienacka
i precyzyjnie sieją zniszczenie.
Precyzyjnie...
Widziała ją pani koło domu.
Pojawiła się też nad jeziorem.
To raczej nie jest przypadek.
Moim zdaniem pani syn je przyciąga.
Czego chcecie?
Chcemy go zbadać.
Musimy wiedzieć, czemu to się dzieje
i co potrafi.
- Nie. - Ale ja nie pytałam o pani zgodę.
CDC ma go na 72 godziny.
Możemy przedłużać ten okres bez limitów,
jeśli uznamy, że jest groźny.
- Nikomu nie grozi... - Znowu nie pytałam.
Mamy dość danych, żeby trzymać go...
w nieskończoność.
Nie chcę tego robić.
Ale to jedyny żywy osobnik i nie mam zamiaru go oddać.
A jeśli dam wam dane Marka?
Ma je pani?
Badał siebie.
Badał zmiany w swoim DNA.
I utrzymywał kontakt z ludźmi, którzy przeżyli incydent.
Jest jeden warunek,
natychmiast oddacie mi Diona.
I chcę wszystko wiedzieć.
Chcę wiedzieć, gdzie i kiedy były burze, oraz czy znowu się pojawią.
To tajne.
Dane Marka też.
Postawię prywatny serwer.
- Pani wrzuci swoje dane, ja swoje. - Jeszcze jedno.
Przestańcie nas śledzić.
To niemożliwe.
Mogę to obiecać, ale nie przestaniemy.
Leży to w pani interesie.
To coś jest niebezpieczne i może mi pani nie wierzyć,
ale chcemy chronić pani syna.
Nie ja jestem wrogiem.
To coś...
To jest wróg.
- Mamo. - Cześć, Robaczku.
Ona jest kocicą.
To prawda. Brawo.
Też się mnie boisz?
Absolutnie nie.
Nie wyglądam przezabawnie?
Nie!
Mam tyłek na wierzchu.
Te ubranka są dziwne.
Bałem się.
Wiem.
Ale już będzie lepiej, zaraz wrócimy do domu.
Gdzie twój magiczny zegarek?
No dobrze, najpierw się ubierz.
Zrobimy małą wymianę z panią Suzanne.
Dobrze? Wtedy stąd wyjdziemy.
Dobrze? Masz wszystko?
- Cześć. - Niki? O Boże, skarbie.
- Jak się czuje? - Jest zmęczony.
- Nie musiałaś przychodzić. - Żartujesz?
Po tym, co przeszliście?
Mogłaś zadzwonić wcześniej.
Byłabym tam z tobą.
Przed chwilą straciłeś pracę i...
Nie muszą cię też aresztować.
Dobrze pachnie.
Krewetki z kaszą.
- Już po północy. - Głodna?
Uśpij go, ja ci nałożę.
Cześć, Robaczku.
Przerwa?
- Nie, skądże. - Dobra odpowiedź.
Po prostu ci to wszystko dała?
Nie miała wyjścia. Chciała dostać syna.
Wie, że mi je przekazałaś?
Jeszcze nie.
Na pewno jej powiesz.
Widziałam, że często ją odwiedzasz.
Musicie być teraz bardzo blisko.
Byłeś gotowy stracić dla niej pracę.
Chodziło o Diona.
Przepraszam, że nie byłem szczery.
Chciałem uszanować wolę Nicole.
Obiecuję, że to się nie powtórzy.
Zobaczymy.
Co znalazłeś?
Teraz badam krew Diona.
Porównałem ją z krwią Marka i naszymi próbkami.
No i?
No i nie jest dobrze.
Wiem już na pewno,
czemu wylądował w szpitalu.
Przemęcza się.
Rozwiń tę myśl.
Na studiach miałem auto.
Paliło jak smok, ale można było na nim polegać.
Przynajmniej do dziewięćdziesiątki.
Trochę szybciej
i silnik od razu padał.
Mechanik mówił, że to auto nie zostało do tego stworzone.
To właśnie Dion.
Przenoszenie chrupek to jedno, ale...
jeśli przesadzi ze swoimi mocami...
Spróbuje wyleczyć lisa i wyląduje w szpitalu.
Właśnie.
Dobrze, że on był zdrowy, bo coś tak dużego
mogłoby go zabić.
Tak.
- Prześpij się. - Jasne.
Co do kawy?
Mleko, żadnego cukru.
Myślałam, że przyjdziesz wieczorem.
No tak.
Dowiedziałam się czegoś.
Dobrze.
Tak więc...
Walter, ten rolnik.
Dostał moce wtedy co ja i Mark.
Brayden, jego syn, też.
Jest drugim pokoleniem, jak Dion.
Cóż...
Przynajmniej ciągle ma ojca, który mu z tym pomoże.
- Burza go porwała. - Co?
Przecież żył, kiedy Dion był w laboratorium BIONY.
Ale niewiele dłużej.
Dion nie może stąd wychodzić.
Muszę pracować, a on musi się uczyć.
Zostanę z nim.
- Na zawsze? - Przynajmniej dziś.
Cześć.
Nie dzwoniłaś,
więc uznałem, że wpadnę,
przemilczę niezręczność i zawiozę Diona do szkoły.
Nie wiem, czy ma iść,
bo to była szalona noc, ale chciałem sprawdzić.
- Sporo się wydarzyło od szpitala. - Tak, wiem.
Suzanne do mnie wczoraj dzwoniła.
Chciała, żebym przyjrzał się danym,
które jej dałaś. Danym Marka.
- Wie, że byłeś częścią spisku? - Tak.
Co dała ci w zamian poza Dionem?
Mapy burz i zapewnienie, że BIONA jest po naszej stronie.
Wydaje mi się, że to prawda.
Nie jest po nie naszej stronie.
Zorza spowodowała ogromne zniszczenia.
Tamta okolica dosłownie umiera.
Ziemia zaczęła pękać, choroba się rozprzestrzenia.
Ona chce to powstrzymać.
I myśli, że Dion może jej pomóc.
No wiesz, udało mu się uleczyć lisa.
Może uda mu się też odwrócić martwicę w Islandii i...
- No wiesz. - Tak uważa?
Trzyma się danych.
Wszystko, co zmieniło się w trakcie incydentu,
Dion, rośliny, ziemia, nawet Mark,
to wszystko są części układanki.
- Ciągle mnie nienawidzi. - No tak.
Tak.
Na chwilę obecną tam zostanę,
będę ją obserwował.
Nie musisz tego robić.
Ależ muszę.
Jesteśmy...
Nic się nie zmieniło.
Jesteśmy kumplami. Amigos.
Cześć, kolego.
Leżałem na sali jak E.T., ale już nic mi nie jest.
- Ale super. - Zawieziesz mnie dzisiaj do szkoły?
Wiesz co? Daj mi chwilę.
- Muszę z nim pogadać. - Jasne.
Chodź, skarbie.
Usiądź.
Tak jest.
- Nie możesz iść do szkoły. - Czemu?
To zbyt niebezpieczne.
Muszę dokończyć projekt.
- Są ważniejsze rzeczy. - Niż nauka?
- Niech pójdzie. - Co?
Tak!
Pójdę razem z nim.
Będę z nim cały czas.
- Nie. - Będę niewidzialna.
Nie możesz nikomu powiedzieć.
Poza Patem.
Nawet jemu.
Albo nie idziesz.
Dobrze.
- A co jeśli? - Będzie dobrze.
Ciągle przy nim będę.
Tylko nie w łazience.
Wszystko gra.
Świetnie.
- Kocham cię, mamo. - Ja ciebie też.
Nie martw się.
Studio tańca.
- I co sądzisz? - Złoto.
Pozamiatałeś.
Nicole pozamiatała.
Ale ja wyraziłem zgodę,
więc masz rację.
- Mała, ależ to zrobiłaś. - Cholerka.
Chcę taki do domu.
To sobie wydrukuj.
- Nie mam budżetu bez dna. - Nie wytrzymam z nim.
Bilbordy i reklamy w radiu są, ale popracuj nad składem programu.
Chcę dostać ubezpieczenie.
Tak się bawimy?
Tak...
Ktoś chyba dostanie awans.
Dziękuję, program dostaniesz wieczorem.
Mam nadzieję. Przygotuj się na ciężką pracę.
Na miarę ubezpieczenia.
O Boże, mała!
Tak jest, brawo!
Ale to zrobiłaś!
Teraz pewnie będziesz zbyt zajęta, żeby ze mną tańczyć.
Żartujesz? Zaciągnę cię choćby teraz.
Myślisz, że dasz sobie radę?
Ja na pewno, a ty?
Ciągle mówicie o tańcu?
Skołowana jestem.
- Nie wyłączę tego. - Co z tobą?
Zachowuj się normalnie, zapomnij o mnie.
Ciągle na mnie patrzysz.
Jakbyś była duchem, który zna moją mamę.
Nie rób nic złego a nie będziesz musiał się martwić.
- O nie. - Kto to?
Pan Campbell, to on próbował mnie zawiesić.
- Co? - Mama mówi, że ma złe pomysły w głowie.
Jakie?
Na temat tego, jak wyglądamy.
Założył, że jestem złym dzieckiem.
Czyżby?
Idź i nie wchodź mu w drogę.
Będę tuż za tobą.
No już, Dion, idziemy.
Nie mam gdzie usiąść, więc zostanę przy drzwiach.
- Nie małpuj mnie. - O raju.
- Co? - Śmieją się i żartują.
- Jesteś zazdrosny? - Nie.
Z kim gadasz, dziwaku?
Dion, patrz.
Fuj, jednorożce?
Miały być auta.
Pogadamy o projekcie?
Uznaliśmy, że zajmiesz się prezentacją, bo jesteś dobry w nauce.
No dobrze.
Świetnie.
Jonathan, zajmijmy się YouTubem.
PROGRAM
Dobrze, czas na obiad, godzina przerwy.
Druga klasa jest strasznie nudna.
Co z Dionem?
Wszystko gra. Jak on to codziennie wytrzymuje?
Muszę się napić.
- Gotowa? - Tak.
Lekcje kończą się o 15, więc...
Dopracuj tabliczkę mnożenia.
Jasne, pa.
Możemy zrobimy In the light?
- Nie. - Nie?
Zrobimy coś innego.
- Nadążaj. - Jasne.
Gotowa?
Jesteś gotowa.
Dasz radę.
Nicole Warren.
Wielki powrót.
Udało ci się.
A teraz sobie usiądziemy.
Chwila oddechu?
To kotlety?
Świętujemy, bo dostałam awans.
Dostanę biało-czerwone Jordany trójki?
Na pewno będziemy mogli o tym porozmawiać.
Super!
Impreza!
Tak?
Mogę z tobą porozmawiać?
Jasne.
Idź do Szczypka.
Dorosła gadka.
Znalazłaś coś?
Tak.
To...
To jest większe, niż myślałam.
Śledziłam ludzi z listy Marka, którzy widzieli zorzę.
Siedmioro zaginęło.
To ci, o których wiem.
Zaginęli albo...
Nie żyją?
Zniknęli bez śladu.
To jest mapa BIONY, na której widać położenia burz.
Kerry Phillips, zaginęła 6 czerwca 2014.
W Atlancie była burza.
Znam to imię.
Dr Morton Lungstad, Alesund, Norwegia.
Zaginął 22 maja 2018. Burza.
Jill Noonan.
Zaginęła w trakcie burzy.
Nad jeziorem.
Spójrz na to.
- Nowy Orlean, 12 sierpnia 2017. - To Mark.
To burza ich zabiła.
Polowała na nich.
Ta burza była pod oknem Diona...
Seryjny morderca był pod jego oknem.
Co ja mam zrobić?
- Uciec. Ukryć się. - Nie mogę mu tego zrobić.
Ciągle uciekać? Bez domu? Bez przyjaciół? Żyć w ciągłym strachu?
Co to za życie?
Moje życie.
Nie chciałam...
Nikomu tego nie życzę.
Ale dopóki nie wymyślimy, jak sobie z tym poradzić,
nie mamy innego wyjścia.
Ja miałam szczęście, bo nie miałam przyjaciół.
Nie miałam rodziny.
To jest szczęście?
Niewiele musiałam zostawić.
Ty będziesz miała z tym problem.
- Zostań z nami. - Co?
Jesteśmy rodziną.
Pomóż mi chronić syna.
Naucz go.
Jeśli będziemy musieli uciekać, to uciekniemy,
ale do tego czasu trzymajmy się razem.
Zostań z nami.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Wszystko gra? - Już po niego idę.
Super...
ja sobie tu postoję jak kołek.
Pat przyjechał. Pamiętasz o umowie?
- Nie mówić nic o Charlotte. - Brawo.
Pokaż zęby.
Jesteś gotowy?
- Ruszajmy. - Jasne.
- Pa, mamo. - Pa, robaczku.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Powiedz mi,
kto wpadł na śniadanie?
Ktoś znajomy.
Twój znajomy?
Mamy.
Mam o tym nie mówić.
No dobrze.
To ktoś nowy,
czy stary znajomy?
Nie pytam o imię, po prostu...
Trochę się martwię. Trzeba uważać.
Mama mówi, że możemy jej ufać.
A winda jest za wolna.
Spóźnię się do szkoły. Widzimy się na dole.
Kto ostatni ten skisł!
Halo?
Tak
Tak, chciałam tylko przekazać, że moja koleżanka odbierze dzisiaj Diona.
Już wczoraj to wysłałam.
Proszę mi to wysłać, ja zaraz odeślę.
Studio tańca.
Mamy problem z plakatami.
Nie zgadzają się z programem.
- Musisz to naprawić. - Jasne.
Słuchaj,
- to jest niegrzeczne. - Przepraszam.
Muszę tylko załatwić coś ze szkołą Diona.
Daję koleżance upoważnienie do odbioru. Już gotowe.
Oryginał zamówienia i rachunek.
Idź tam i to napraw. Jutro puszczamy materiały.
Jasne.
- Olewasz mnie? - Chciałam zadzwonić.
Jest problem z drukarnią, Kwame kazał mi się tym zająć.
Poza tym dzwoniła szkoła. Nie dostali upoważnienia.
Dziś nie mogę.
Nie rób tego.
- Nic nie robię. - Wiem, co myślisz.
Czytasz też w myślach?
Myślisz, że to jakaś pierdoła.
Jestem zbyt zajęta i zestresowana, żeby o siebie dbać.
Milczę.
Może i należy myśleć o sobie,
ale mam obowiązki.
To moje życie. Prawdziwy świat.
Rozumiem. Naprawdę. Po prostu chciałbym z tobą tańczyć.
Uwielbiam to.
Ty poćwicz telepatię.
Do jutra, mam nadzieję.
Minuta.
Tak jest.
Dobrze, już prawie gotowe.
Jak ci idzie?
Fajnie.
Co u kontrolerów pogody?
Świetnie nam razem idzie.
Zrobiła sztuczną burzę w słoiku.
Jonathan mi pomagał.
Burza w słoiku.
Super. Coś jeszcze?
- Mam przemowę. - Chcę ją usłyszeć.
Burze powstają, kiedy zimny front spotyka ciepły.
Im większa różnica temperatur,
tym większa burza.
Przygotowałeś się.
To nie koniec.
Burze zabijają ludzi. Mój tata...
Mój tata pracował w BIONIE, żeby znaleźć sposób jak je powstrzymywać.
Ale tak naprawdę już teraz wiemy, jak to robić.
Panie i panowie, oto gaśnica burzowa.
Wtedy Jonathan wejdzie z gaśnicą.
Gdzie ją macie?
Jeszcze nie...
Nie jest skończona.
Dzisiaj zaliczam wasze projekty.
Jak mam to zrobić,
- jeśli go nie macie. - Mamy!
To głupie, nie wiedziałem, co zrobić.
Po co ta rura?
No wie pan...
Zimne powietrze...
- które leci z pojemnika na ciekły azot. - Zimne powietrze, właśnie.
Zmienia temperaturę burzy i odbiera jej moc.
Dobrze.
Ty to zrobiłeś?
Tak.
- A gumowe paski? - No cóż.
Skoro ma być burza, to będą pioruny.
Guma ma je powstrzymać.
To trochę bardziej skomplikowane, ale pracujcie dalej.
Dobry pomysł.
Kiedy skończycie?
Dzisiaj po szkole.
- Obiecuję. - Dobrze.
Macie czas do jutra.
- Nie mogę dzisiaj przyjść. - Nie musisz.
Będziemy z Jonathanem grali w Zeldę.
Co?
Najpierw skończymy projekt.
- Gracie w Zeldę? - Tak.
Zaprosiłabym cię, ale jej nie cierpisz.
Nieprawda.
Jonathan, chodź tu.
Czego chcą?
Są dla niego złośliwi. Czemu z nimi rozmawia?
- Są przyjaciółmi. - Nieprawda.
Czasem są mili,
a potem się z niego śmieją.
Z tego, gdzie mieszka i z jego taty.
Co u was?
Pójdę z nimi do skate parku.
Musimy dokończyć Zabójcę burz.
- Idziesz czy nie? - Nie będziemy czekać.
Co z projektem?
Zrób swoje, mną się nie martw.
Termin jest na jutro.
- Zajmę się tym. - Co?
I tak zrobi to lepiej.
Chodź ze mną.
Zapomnij o nim, pokażę ci coś.
Szybko.
Co robisz?
Co ty robisz?
Kto by jeździł na deskorolce, kiedy możemy latać?
Dion, postaw mnie z powrotem.
Kiedyś mogłem podnosić tylko płatki.
Postaw mnie na ziemi.
To będzie najlepszy moment.
Co ty robisz z moimi nogami? Postaw mnie z powrotem.
- Czemu to zrobiłeś? - Czemu się złościsz?
Podniosłeś mnie.
Podniosłeś mnie z mojego wózka.
Dlaczego to zrobiłeś?
- Chciałem, żebyś... - Chodziła?
Tak.
Otwórz drzwi.
Dziękuję.
Co ty tu robisz?
Pomyślałem sobie...
Jeśli coś ma się wydarzyć,
to w końcu się wydarzy.
Jestem głupi.
Pat, nie wiem, o co chodzi.
ale jestem już spóźniona. Pogadajmy potem.
- Nie. - Nie?
Nie.
Mam już tego dość.
Jestem na każde zawołanie.
Wożę Diona do szkoły i na pizzę.
Jak tylko poprosisz,
wszystko dla ciebie rzucam
i przyjeżdżam z uśmiechem na twarzy.
Czemu to robisz?
Myślę, że mnie wykorzystujesz.
Bo wiesz, że ja...
Wiesz, co do ciebie czuję.
Przepraszam, ale...
Nie chciałam...
Ale masz rację...
Ja...
Nie powinnam była tak na tobie polegać.
Spotykasz się z nim?
Przepraszam?
Kiedy przyszedłem po Diona, na stole stał dodatkowy talerz.
To on, czy...
To nie jest twój interes.
- Naprawdę? - Tak.
Doceniam, co robisz dla mnie i Diona, ale...
To, z kim jadam śniadania,
nie powinno cię obchodzić.
Nicole, zrozum,
że to mnie obchodzi.
Pilnuję twoich tajemnic.
Ryzykuję dla ciebie pracę.
A ty...
Dałaś mi nadzieję.
Żeby dalej mieć żałosnego chłopca na posyłki.
To koniec tej rozmowy. Muszę wracać do pracy.
Skończymy ją wieczorem, jak odprowadzę Diona.
Nie musisz go odbierać, bo się tym zajęłam.
Co?
Może powinniśmy zrobić sobie przerwę.
Przerwę od czego?
Od twojego spędzania czasu z Dionem.
No cóż...
Nie odsuniesz mnie od niego.
- Przepraszam? - Kocha mnie.
Spędzam z nim więcej czasu.
To koniec tej rozmowy.
Trzymaj się z dala ode mnie i Diona.
Nie rozumiem, czemu Esperanza jest na mnie zła?
Pojedźmy stąd, pojedźmy daleko od tych ludzi
i wtedy omówimy tę tragedię z Esperanzą.
- Cześć. - Odebrałaś Diona?
Przed chwilą.
Nie mów mu tego,
ale pokłóciłam się z Patem.
Zrobiło się dziwnie.
Mam się nim zająć?
Kopnę go prądem i pożałuje.
Nie musisz, wystarczy, że trochę ochłonie.
Jedziemy do domu.
- Pojedźmy do Esperanzy? - Nie.
- Wszystko u ciebie gra? - Jestem zła.
Zachowywał się, jakbym była mu coś winna.
Mówił, że z kimś się spotykam.
Jakby to miało jakieś znaczenie.
Dajesz się w to wciągnąć.
Chciałam być z nim szczera,
a skończyło się na tym,
że ma pretensje.
Muszę stąd zniknąć. Możemy to omówić potem?
Nie pozwól Patowi z nim rozmawiać. Do zobaczenia w domu.
- Nie poszło aż tak źle. - Widziałam to i owszem, poszło.
Gdybym był na wózku,
- chciałbym latać. - Nie jesteś Esperanzą.
Każdy chciałby latać.
Właśnie udowodniłeś, że to nieprawda.
Co o niej wiesz?
Czemu jest na wózku?
Od kiedy na nim jest? Czy kiedyś chodziła?
Od kiedy się znacie?
Nie rozmawiacie o tym?
Nie myślę o tym, to po prostu...
To Esperanza.
To pewnie chciałaby usłyszeć.
Idź do środka,
ja zaraz do ciebie dołączę.
- Mogę do niej zadzwonić? - Oczywiście.
- Przepraszam. - Pat?
Jestem koleżanką Nicole.
- Chciałem się tylko przywitać z Dionem. - Miał dzisiaj bardzo ciężki dzień.
Nie chce nikogo widzieć.
Mnie chce.
Nicole nie chce, żebyś się z nim widział.
Co?
Nie chce, żebyś się z nim widział.
- To niedorzeczne. - To jej wybór.
Chcę z nim porozmawiać.
Może lepiej pójdź do domu.
- Odpocznij. - Wiesz co?
Nie mam na to czasu.
Pokłóciłem się z Nicole, to tyle. Jestem dla Diona jak ojciec.
Masz tupet.
Tak powiedziała?
Mam prawo do spotkania się z chrześniakiem.
Więc z drogi.
Powiedziałam coś.
Nie.
Powinienem cię był wtedy zabić.
Nie.
Halo?
- Gdzie jesteś? - A co?
Przy twoim budynku zbiera się burza.
Przyjedźcie do BIONY.
Dion jest w domu.
Jezu.
No odbierz.
ESPERANZA
Nie dostaniesz Diona!
Nie!
Napisy: Jędrzej Kogut