Jesteś moim bratem?
Tak.
Przykro mi z powodu twojego ojca.
Naszego ojca.
Kochał cię.
Przykro mi, że się tak spotykamy.
Mnie też.
Jest tu moja matka?
Nie widziałam jej.
Spotykamy się dzisiaj z myślą,że straciliśmy ukochanego brata,
cenionego przyjaciela i oddanego ojca.
Poppy.
- Gdzie moja matka?- Nie wiem.
Musimy iść.
Co się dzieje? Moja matka powinna tu być.
- Nie rozmawialiśmy od tygodnia.- Okłamałeś mnie.
Co?
Powiedziałeś, że cię tam wtedy nie było.
- O czym ty mówisz?- Pojawił się świadek.
Który twierdzi,że byłeś wtedy u Buhrmanów.
Byłeś tam, Warrenie.
Nawet nie zaprzeczysz.
Nie zabiłem Chucka.
Zaufałam ci.
Ty zaufałaś mi?
To ja zaufałem tobie.
Po tym wszystkim, co zrobiłaś,żeby mnie pogrążyć lata temu.
Ale miałam rację za pierwszym razem.
Matka nie myliła się co do ciebie.
Wykorzystałaś nas,żeby poczuć się lepiej.
Jesteś winny i twoja matkapowinna poznać prawdę.
Trzymaj się od niej z daleka.
Trzymaj się od niej z dalekaalbo cię, kurwa, zabiję.
Chodź, Cave. Idziemy.
Mam pytanie.
Jak myślisz, czyja to wina,że mój ojciec nie żyje?
Miałaś w tym swój udział.
Mój ojciecprzyłożył sobie broń do głowy...
Chodź.
...ale to ty go do tego pchnęłaś.
Jesteśmy tu przez ciebie, Poppy.
- Proszę, powiedz, że to nagrałaś.- Tak.
Możemy prosić o komentarz?
Czy pani podcast przyczynił siędo śmierci Owena Cave’a?
Bez komentarza.
Czy popełnił samobójstwo przez to,co pani powiedziała?
PRAWDĘ MÓWIĄC
ODCINEK 6: PAMIĘTNIK
Dostanę 250 $? Ktokolwiek?
Po raz pierwszy, po raz drugi.
Sprzedany panu za 200 $. Gratuluję.
Następny, przedmiot numer 11.
To oryginalny obraz Erin Buhrman
namalowany kilka miesięcyprzed morderstwem jej męża.
Rozpoczynamy licytację od 800 $.Kto da 800?
- Osiemset.- Dziękuję.
Kto da 850? Czy słyszę 850?
- Tutaj.- Osiemset pięćdziesiąt.
Dostanę 900?Dziewięćset za ten obraz.
KOLEKCJE Z AMERYKAŃSKIEJ TRAGEDII
Po raz pierwszy, po raz drugi,sprzedany za 850.
Kolejny to przedmiot numer 12.Pamiętnik Lanie Buhrman.
Zaczynamy od 500 $. Pięćset, dziękuję.
- Dostanę 600? Dziękuję.- Sześćset.
Siedemset, dziękuję.
- Osiemset, dziękuję.- Osiem.
- Kto da dziewięć?- Dziewięćset.
Dziewięćset dolarów, dziękuję.
Tysiąc.
Dziewięćset po raz pierwszy, po raz drugi,
pamiętnik Lanie sprzedany.
Dziewięćset od blondynkiw szarym płaszczu. Gratuluję.
Hej.
Wszystko się zgadza?
Tak. Zostałem, aż malarze skończyli.
Świetnie.
Dziękuję.
Proszę.
Nie powinnam była pisać tego artykułu.
Nie trzymałam dystansu.
Złamałam każdą zasadę dziennikarstwa.
Co chcesz zrobić? Porozmawiaj ze mną.
Przepraszam, Ingramie. Za wszystko.
Już dobrze.
Skończyłam z historią Warrena Cave’a.
Skończyłam z tym wszystkim.
Nagram ostatni odcinek,powiem światu, jaka jest prawda,
a potem możemy... zostawić to za sobą.
- Okej.- Okej.
Cześć.
Zamawiała pani obsługę?
Postawię to tutaj.
W porządku.
Okej. Potrzebuję tylko...
Dla dwóch osób?
Odpowiedz.
Z prawdziwym akcentem.
O Boże. Gdzie byłaś?
Ktoś oznaczył stronę Rozważone ponowniena Instagramie.
Sprzedawaliprzedmioty kolekcjonerskie Buhrmanów.
- Noa...- Domowe filmy. Spójrz.
Rodzinny grill,Gwiazdka 1994, Dzień Matki 1996.
Możemy zgrać dźwięki wrzucić do podcastu.
- Nie.- „Nie”?
Nie, chcę wrzucić groźbę Warrena,
pokazać światu, jaki jest naprawdęi kończymy z tym.
To koniec.
- Masz nagranie?- Tak.
Co? Myślałam, że się ucieszysz.
Niby dlaczego? Przerywamy coś, co działa.
Mam dość tych ludzi, Noa.
Pokażę ci coś, co kupiłam.
Pamiętnik Lanie z czasów,gdy była nastolatką.
Spójrz na to. To symbole jakiegoś kodu.
Są wpisy codziennie od morderstwa Chucka.
A najlepsze,
że jest tu pismo dwóch osób.
To na pewno Lanie i Josie.
Ktoś musi to złamać.Mogą tu być informacje.
To prywatne.
Tak jak telefon Susan, ale siedzimyw tym, podobnie jak słuchacze.
- To ostatni odcinek.- Bez sensu teraz przerywać.
Możemy skupić się na kobietach Buhrman.
- Jest o czym mówić.- Powiedziałam Markusowi, że to koniec.
To kopalnia złota.Możemy odkryć, czemu kłamała.
Ktoś umarł w moim domu, Noa.
Z powodu tego wszystkiego.Przez tę historię.
A jeśli to jeszcze za mało,Warren skłamał.
Nie mogę narażać siebie ani Ingrama...
Nie mogę pozwolić,by Ingram przez to przechodził, okej?
Dla kogoś, komu nie ufam. Nie mogę.
Hej. Już dobrze. Byłam nieczuła.
Przyzwyczaiłam się,że jesteś nie do zdarcia.
Ale rozumiem.Chcesz przestać, to przestaniemy.
Przepraszam.
Chcę nagrać ostatni odcineki później zdecydować co dalej.
Jasne.
Ludzie mówili mi od początku,
że Warren pewnie jest winny.
I że oszaleję, próbując dociec prawdy.
I pod wieloma względami tak się stało.
Gdy myślałam, że znam odpowiedź,
pojawiało się coś,co całkowicie zbijało mnie z tropu.
Nikt nie chciał ujawnić prawdy,
bo ujawnienie jejmogło oznaczać porzucenie nadziei.
Były profesor Stanford i kultowy autorzabity w domu.
Jego sąsiad i syn detektywaprowadzącego sprawę
został aresztowany za morderstwo.
Wierzyłam w niewinność Warrena.
Rozpoczęłam ten cykl, wierząc,że mogę to udowodnić,
a potem usłyszałam to.
Przejeżdżałem zamiatarką o 4 nad ranem,
gdy zobaczyłem mordercę,uciekającego z domu ofiary
z nożem w ręce.
Nie powiedziałem policji,że złapali właściwą osobę.
Przed czym uciekał?
Co się stało na imprezie halloweenowej?
Dlaczego Warren zabił Chucka?
Nie wiem.
Ale muszę to zaakceptować.
Warren Cave jest winnyi taka jest prawda.
A tego właśnie chciałam.
Dziękuję.
Widziałaś to?
Gdzie to znalazłaś?
Na stronie Rozważone ponownie.
Ktoś mi to wysłał.
PRZEDMIOTY KOLEKCJONERSKIEMORDERSTWA BUHRMANÓW
PAMIĘTNIK LANIE BUHRMANSPRZEDANY
Ingramie?
Tutaj.
Hej. Pomyślałem, że może wypędzimy demony.
Ściągając więcej demonów? Co to ma być?
Potrzebujesz ich, a oni ciebie.Wszyscy wygrywają. W porządku?
Chodź.
Cześć wszystkim.
Przykro mi z powodu tego, co się stało.
Dzięki, skarbie.
Stół wygląda ładnie.
- To moja robota.- Okej.
Lillian gotowała. Przyniosła jedzenie.
Dzięki, Lil.
I nie użyłam dobrej porcelany.
Każda jej porcelana jest dobra.Niech się cieszy, że to nie styropian.
Dość żartów.Jesteś na to za dużym burżujem.
Jestem. Naprawdę jestem.
Ona jest burżujem.
Cześć, tato.
Pop.
Usiądź ze mną na chwilę.
Desiree powiedziała,co się tu stało z tym gliną.
Szkoda, że mi sama nie powiedziałaś.
Wszystko dobrze?
Nie.
Ale mówiłeś: „Nikogo nie obchodząłzy czarnej dziewczynki”.
Dlatego staram się być silna.
Ja ci to powiedziałem?
Gdy zostawiłeś mnie u panny Shirley.
Te słowa stały się moją siłą.
I wiesz co?
Nie da się mnie złamać.
Nie powinienem był ci tego mówić. Nigdy.
- Nie szkodzi.- Nie.
To niedobrze.
Jesteś moim życiem, Poppy.
Wiesz o tym, prawda?
Wy wszystkie.
Byłem gangsterem, żeby zadbać o rodzinę.
Robiłeś to, bo to lubiłeś.
Włożę tam chleb kukurydziany.
To była magia.
Dzięki, skarbie.
Co robisz?
Musimy zmówić modlitwę.
- Niesamowite.- Okej.
Szczęśliwy dzień. Jestem szczęśliwy.
Lillian, będziesz czynić honory?
Pewnie.
Ojcze Niebieski, dziękujemy ciza tę szansę zjednoczenia się
i łamania chlebem jako rodzina.
Prosimy pobłogosław ten posiłek,
ręce, które go przygotowałyi usta, które go zjedzą.
W imię Jezusa Chrystusa. Amen.
- Amen!- Dobra.
- Mogę podać mięso?- Teraz możesz.
Caleb chce poznać rodzinę.
Jest tutaj. Nalega.
Zwolnij.
Nie wierzę, że do niego zadzwoniłaś.
Co ty sobie myślałaś?
Nie zwalaj tego na mnie.
To ty go okłamujesz,udajesz, że nie istnieję.
Nie bez powodu!Nie miałaś prawa do niego dzwonić!
Nie miałam prawa? A ty?
To ty sprzedałaś nasze rzeczyjakiemuś czubkowi,
który teraz sprzedaje je w Internecie.
Co? O czym ty mówisz?
Wszystko z magazynku jest w Internecie.
Nie.
Zapłaciłam gościowi, żeby się tego pozbył.
Mój pamiętnik tam jest, Josie.
Tak. To twoja wina.
Jesteś tak tępai zadufana w sobie jak zawsze.
Nie. Ciocia Susan kazała mi...
A potem ty powiedziałaś,że mam sobie poradzić.
Nie chciałam tego!
Okej! Boże, uspokój się.
Przepraszam, że do niego zadzwoniłam.
Myślałam, że ja... że mogę pomóc.
Naprawię to, dobrze?
- Może po prostu zaprosimy Caleba?- Co?
Odpowiemy na jego pytania.
A potem zostawimy to wszystko za sobą.
Dobrze.
Okej. Już dobrze.
Robię to, bo nie mam wyboru.
Hej. Wczoraj było miło.
Opublikowałaś ostatni odcinek?
Wciąż go poprawiam.
Dlaczego nie powiedziałaśo rodzinie zastępczej?
Co? Kto ci powiedział?
Twój ojciec.
Nie pytałem o to wcześniej
ze względu na to,co się stało z Owenem.
Ale...
Co ci powiedział?
Tylko że...
próbujesz się na nim zemścićod 30 lat za to,
że cię tam umieścił.
On tak powiedział? Kiedy?
Byłaś w rodzinie zastępczej?
To nie było takie oficjalne.
Panna Shirley była przyjaciółką rodziny.Przyjmowała dzieci.
Tak to się odbywało.
Wychowywano nas inaczej.
Moja rodzina od pokoleń nie miała łatwo.
- Wiem.- Nie wiesz.
Nie tak naprawdę.
Powinnaś opublikować ten ostatni odcinek.
Chcesz wiedzieć, co myślę?
Jeśli naprawdę chciałabyś przestać,już wrzuciłabyś odcinek.
Doprawdy?
Nie możesz tego teraz zostawić.Jest zbyt wiele pytań bez odpowiedzi.
- Noa z tobą rozmawiała, co?- I dobrze.
Myślałaś, że się mnietak łatwo pozbędziesz?
Ten zamiatacz ulic
przysięgał, że widział Warrenabiegnącego w stronę ulicy.
- Markusie...- Zaczekaj.
To przeczy temu, co powiedziała Lanie.
Warren nie mógł przeskoczyć przez płot.
I wracamy do pierwotnego pytania:czemu Lanie skłamała?
Dosyć. Okej?
Owen strzelił sobie w głowęna moich oczach.
W moim domu.
Dlaczego nikt tego nie rozumie?Co jeszcze musi się stać?
Skończyłaś?
Zapomnij, Markus.
Nie, jesteśmy tu teraz dlatego,
bo 19 lat temu odwróciłaś się od prawdy.
Chcesz to powtórzyć?
Noa mi to dała. Okej?
Musimy się dowiedzieć,
o czym rozmawiały Josie i Lanie.
Mam to gdzieś.
A ja w to nie wierzę.
Przykro mi z powodu Owena.
Okej?
Jeśli teraz cierpisz,
pomyśl, jak się będziesz czuła,jeśli nie poznasz odpowiedzi.
Jest winny.
Udowodnij to.
Tak naprawdęnie obchodzi mnie Warren Cave.
Ale obchodzisz mnie ty.
Zrób to dla siebie, Pop.
Możemy pogadać?
Jeśli szukasz pocieszeniaz powodu tatusia,
to tu go nie znajdziesz.
Chcę oczyścić atmosferę.
Spieprzyłem z dziennikarką.
Bardziej niż myślisz.
Spowodowało to problemy na zewnątrz.
Ściągnąłeś uwagę na Jerbica,żeby z tobą pogadała.
Pozwoliłem jej dać mi nadzieję.
Pomyliłem się, a ona mnie zdradziła.
Czego się spodziewałeś?
Wywodzi się z rasy zwierząt.
A teraz jesteś tu...
bo chcesz wrócić do prawdziwej rodziny.
Nigdy nie odszedłem.
Posłuchaj,
zawsze jestem lojalny.
Czegokolwiek potrzebujesz.
To jest jedyna rodzina, jaką masz.
To jedyna rodzina, jaką ma każdy z nas.
Rodziny...
opiekują się sobą nawzajem.
Idź.
No idź.
Będę potrzebował jakiegoś gestu.
By udowodnić wiarę.
O mój Boże.
Proszę zadzwonić, jeśli coś zginęło.
Skontaktujemy sięw sprawie odcisków palców.
- Hej, kochanie.- Tatusiu.
- Wszystko dobrze?- Tak.
Gdzie jest Ingram?
Wraca z Carmelu.
Dobrze, że zadzwoniłaś.
Na pewno nic ci nie jest?
Wszystko w porządku. Tylko... dom.
Co powiedziała policja?
Że ostatnio w okolicy były włamania.
Mówią, że to może być młodzież.Czyli nic konkretnego.
Nie wierzę w przypadki.
Kto mógł to zrobić?
Nie wiem.
To z powodu twojego programu?Tego więźnia?
Zakończyłam to.
- Kiedy?- Kilka dni temu.
Co mówił, gdy mu powiedziałaś?
Poppy.
Powiedział, że mnie zabije.To pusta groźba.
Daj spokój. Stać cię na więcej.
Wystarczy, że odezwie siędo kogoś z zewnątrz.
Kto ci pomógł się z nim skontaktować?
- Jerbic.- Mówiłem, że jest nic niewarty.
Ci ludzie zostaną tu do powrotu Ingrama,
a jak trzeba i dłużej.
- Czekaj. Dokąd idziesz?- Zostaw żołnierzy.
Jasne. Uważaj na siebie.
Nie martwcie się. Nie gryzę.
Witajcie w naszym domu.
Nic szczególnego,ale to nasz kawałek raju.
- To mój mąż.- Alex.
- Miło cię poznać.- Ciebie też.
Cześć, Caleb.
Jestem Erin, mama Josie.
Miło cię poznać.
Podać wam coś do picia? Wody, wina?
Poproszę wina.
Ja też.
Caleb? Piwo?
Brzmi nieźle.
- Erin?- Ja nic nie chcę.
Ale wy powinniście się napić.
Ty chyba potrzebujesz,a poza tym to impreza, nie?
Rozchmurzcie się.
Widzisz? On rozumie.
To chodźcie. Przyniosę drinki.
Uwaga, blok C.
Funkcjonariusz Harris, proszę się zgłosić.
Ktoś wczoraj zdemolował mi dom.
Dobrze.
Ty to zleciłeś?
Nie, ale chciałbym.
Idź do diabła.
To nie brzmi jak przeprosiny.
Mam cię przeprosić? Za co?
To ty powinieneś, za kłamstwoo domu Buhrmanów.
- Byłeś tam wtedy.- Mówiłem, że nie zabiłem Chucka.
I mam ci wierzyć?
Wiesz co?
Skoro uważasz, że jestem winny,to dlaczego wróciłaś?
Świadek widział, jak biegniesz
z przodu domu Buhrmanów z nożem.
No i?
Lanie zeznała, że widziała,jak skaczesz przez płot.
Ktoś skłamał.
A jeśli wiem, że ktoś kłamie,
muszę dowiedzieć się prawdy.
A teraz to ja decyduję,czy ci zaufam, czy nie.
Wiesz, co tu jest napisane?
To kod.
Ale myślę, że jest tu napisane:„Poppy jest gówno warta”.
- Nie chcesz pomóc?- Czemu miałbym?
Kogo pierwszego poznałeś,gdy trafiłeś do Quentin?
Co?
Jak wyglądał twój pierwszy dzieńw więzieniu?
Siedemnastolatek
zamknięty z dorosłymi facetami,mordercami, gwałcicielami, sadystami.
Z kim się zaprzyjaźniłeś?
Porozmawiaj ze mną.
Wiesz...
gdy chodziłem do Buhrmanów...
ja...
Co?
Zakradałem się do pokoju bliźniaczek,
chowałem pod łóżkiem Lanie
i... czytałem jej pamiętnik.
Wiedziała o tym?
Nie.
Podkochiwałem się w niej.
To było coś więcej.
I kolejne kłamstwo.
Znasz kod?
To cholerstwo ma 20 lat.Jak mam to pamiętać?
Spróbuj.
Wydaje mi się, że symbole to samogłoski,
ale nie wiem które.
Jest dużo wpisówtydzień przed śmiercią Chucka.
To może nam pomóc.
Hej. Koniec odwiedzin.
Myśl, Warrenie.
Myśl. Pomóż mi.
Nastolatki. Niech to szlag.
Nie możemy tego po prostu przetłumaczyć?
Warren nie dałby mi klucza do kodu,
gdyby nie uważał, że jest tu coś,co możemy wykorzystać.
Jezu Chryste.
Co?
Chory sukinsyn.
Kto? Warren?
Chuck molestował Lanie.
Jeśli Lanie powiedziała mamie,to mogła być Erin albo Warren.
Jeśli ojciec molestuje córkęi kończy martwy, zrobiła to matka.
- Możesz być pewna.- Miała wątpliwe alibi.
Zemdlała pijana?
- Daj spokój.- Tak.
Jeśli Lanie powiedziała Erin,
to mogło popchnąć ją do ostateczności.
Myślisz, że Lanie wydałaby mamę?
Widziałaś ich relację.
Jeśli ją przyciśniemy,odwróci się od matki.
Czyli wracasz?
Nie tak szybko.
Dzięki za kolację.
Nie dziękuj mi, tylko Alexowi.
On gotuje, ja tylko przypalam.
Będę szczery, denerwowałem się.
Nie wiedziałem, czego się spodziewać.
Ale... nie tego.
Ciężko pracowała, żeby poradzić sobiez tym, co wyrządziło jej zabójstwo.
Tak.
Tak, ona... i jamamy wiele do przepracowania.
Ale... kocham ją.
To wspaniale.
Ale przynajmniej wybuchy
i pobyty w różnych instytucjachsą pod kontrolą.
Prawda?
Martwiła mnie ta cała sprawa z Vivienne,
ale ty jesteś dla niej wspaniały.
Ty i Mason.
Nie chciałam pytać,
ale jak radzi sobie z Masonem?
Zostawiasz ją z nim samą?
Oczywiście. A czemu nie?
Bez powodu.
Były pewne problemypo śmierci taty, ale...
Problemy?
Ona...
Raz próbowała... udusić mnie poduszką.
Obudziłam się. Musiałam ją odeprzeć.
Nie wiem, czemu to zrobiła,
ale myślę, że miało tocoś wspólnego z tym,
że chciała, żeby ktoś odczuł ból,który ona czuła.
Może nawet myślała, że to był akt litości.
Ale straciła panowanie nad sobą.
To było dawno temu.
Naprawdę. Pewnie już jej to przeszło.
Ale ja, z jakiegoś powodu,
myślę, że teraz to bardziej mój problem,
ale nie zostawiam jej samej z Ellą.
Czerwony MINI Cooper. Jest gotowy.
Co do diabła?
- Musimy pogadać.- Wynoś się!
Jesteś nienormalna.
Jak mnie znalazłaś?
Twoja koleżanka z biura powiedziała mi,gdzie jesteś.
Śledzisz mnie.
Dlaczego skłamałaś, że widziałaś Warrena?
O Boże. Jaja sobie robisz?
Pojawił się świadek, który zezna,
że widział, jak Warren uciekaod przodu domu
w czasie morderstwa.
Jedno z was kłamie.
Ja uważam, że ty.
Pamiętaj, że widziałam stare nagranie.
Poważnie? No dalej.
Rusz się.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Wysiadaj z mojego auta.
- Nie kłamałaś?- Nie!
No rusz się!
Dobra!
Następny wóz,proszę podjechać i wrzucić na luz.
Lanie, jak długo ojciec cię molestował?
Spółgłoski przesuwają siędwa miejsca w lewo.
Te, które stają się samogłoskami,zastępuje się symbolami.
- Nie chcę.- Nie obchodzi mnie, co chcesz!
- Tato! Przestań! Puść mnie!- Rób, co mówię!
Twoja matka wiedziała?
Nie wiem.
Możesz mi powiedzieć prawdę.
Za kogo ty się masz,że mnie o to pytasz?
Czy matka wiedziała,że ojciec cię molestował?
Tak.
Zrobiła coś, by to powstrzymać?
Czy zabiła Chuckai kazała ci kłamać policji?
Mama robiła wszystko, by mnie chronić.Nie zabiła go.
- Ale naprowadzała cię.- Nie.
Czemu nie możesz zrozumieć tego,co wszyscy wiedzą?
Lanie...
Wiesz, jak to jest mieć ojca,którego ubóstwiasz,
a który staje się takim...
Wszystko, co sobą reprezentował,było kłamstwem.
Czy to mnie zniszczyło? Tak.
Czy byłam leczona? Tak, dwa razy.
Przetrwałam to dzięki mojej mamie, jasne?
Więc daj mi spokój! Daj nam spokój!
Okej.
Mac, czy chevy’ego trzeba woskować?
Proszę podjechać i wrzucić na luz.
Markus.
Spotkasz się ze mnąprzy El Camino i Rayburn?
Co robisz?
Co? Zostawiłam tu ostatnio kurtkę.
Hej,
pomożesz mi z czymśpod nieobecność twojej mamy?
Szukam... zabawki.
Małej metalowej figurki.To ptak twojej mamy.
Widziałaś kiedyś coś takiego?Może jest ukryty w specjalnym miejscu.
Nie.
Na pewno?
W moim pokoju są zabawki.
Co mam zrobić? Byłem w szpitalu.
- Akta Lanie są utajnione.- Musimy się do nich dostać.
A po co?
Opowieść Lanie...Coś mi w niej nie pasuje.
Poppy.
Chcesz, żeby ta kobieta ponownie przeżyłaswoją największą traumę.
Drugą największą. Nie wiem. To straszne.
Lekarz może potwierdzić jej wersję.Powiedzieć, kto ją naprowadził.
- Cokolwiek.- Dobra. Posłuchaj.
Zdobyłem dane pracownikówz obu jej pobytów w szpitalu.
W zarządzie jest kobietao nazwisku Dostikas.
CZŁONEK ZARZĄDU
Brzmi znajomo?
NASI PRAWNICY
STARSI WSPÓLNICY
MŁODSI WSPÓLNICY
Zabawmy się.
- To dla ciebie.- Wstawiony.
Nie chcę już. O mój Boże...
Nigdy go takiego nie widziałem.
Zawsze siedzi najdłużej w biurze.
Dłużej niż pracownicy biurowi.
Może to cecha nowojorczyka.
Może tak być.
Ten nowojorczyk ma coś do załatwienia.
Nie w domu. Na zewnątrz, chłopcy.
- Na zewnątrz.- Dobrze.
- Za mną, młodzieńcze.- Tak jest.
Pokażę ci, co tam mamy.
- Dziękujemy za zaproszenie.- Jasne.
Macie piękny dom.
Dziękuję.
Czasami muszę odpocząćpo tych kolacjach wspólników.
Nie musisz mi mówić.
A ty nie jesteś prawnikiem?
Nie. Pracuję w administracji szpitala.
Szpital Psychiatryczny Redwood.
Redwood. Światowej klasy.
To... imponujące.
Nie tak jak znany podcast.
Słyszałaś go?
Tim mówi, że powinniśmy wspierać Ingrama,ale mnie się podoba.
Jeśli to ma jakieś znaczenie,
będę wracaćdo mojej serii Nadzwyczajne kobiety,
gdy skończę z Owenem Cave’em.
Może zechciałabyś wystąpić?
Poważnie?
Myślałam, że występują tam kobietyw stylu Sheryl Sandberg i Kamali Harris.
Nie. Kwestie zdrowia psychicznegosą obecnie na czasie.
A Redwood to nowoczesna placówka.
O mój Boże. Będę zaszczycona.
Jedna z osób z obecnego podcastubyła tam lata temu.
Wielu ludzie się u nas przewija.
Wiem, że to delikatna sprawa.
Ale wiesz, jak mogłabym uzyskać dostępdo jej dokumentacji medycznej?
Słucham?
Jeśli znasz podcast, znasz Lanie Buhrman.
Była tam, gdy była nastolatką.
Chcesz, żebym zdobyła akta pacjentki?
Nieletniej?
Nie prosiłabym, gdyby to nie było pilne.
To może być kluczowa informacja,by wyciągnąć człowieka z więzienia.
Po to to zorganizowałaś?
Kolację. Nocleg.
Nie.
Zapomnieliśmy obcinarki do cygar.
- Wszystko dobrze?- Tak.
Jestem zmęczona. Możemy iść?
- Ale...- Tim.
Czas już pójść.
- Dzięki za odwiedziny.- Dzięki.
Dzięki za kolację.
Dobranoc.
Co się stało?
- Nie mam nic do powiedzenia.- Pogadajmy.
Nie chodzi tylko o Owena Cave’a, włamanie
ani nawet obietnicę, że to koniec...
- Wiele się zmieniło.- Nie obchodzi mnie to.
- Nie wiedziałam o pamiętniku...- Powiedz prawdę.
Czy zaprosiłaś Tima i jego żonę,by uzyskać pomoc do podcastu?
Tak czy nie?
- Wykorzystałaś mnie.- Dokąd idziesz?
Będę spał w pokoju gościnnym.
Nie śpimy osobno.Szczególnie w złości.
Wiesz o tym. To są nasze zasady.
Zasady?
To w tym związku są jakieś zasady?
W tym domu? Z tobą?Ty nie masz żadnych zasad.
Myślałem, że robisz, co zechcesz.
- Daj spokój.- Nie. Masz problem!
A będąc tutaj, z twoją rodziną,
widzę dysfunkcje i szaleństwo,które wy uważacie za komunikację.
Ale to nienormalne.
I wciągnęło cię z powrotem.
I przez to uważasz mój szacuneki życzliwość za słabość,
a to twój błąd.
- Przepraszam.- Mam to gdzieś, Poppy!
Mam to gdzieś!
Jestem wykończony.
I nie chcę nad tym pracować.
- Ingramie, ale...- I nie...
Sądzisz, że nie widzę,jak szczerzysz się do Markusa,
jak biegacie po mieściejak Bonnie i Clyde?
Albo...
Albo ty jesteś błaznem,albo, co gorsze, ja.
Nie. Ingramie.
O Boże.
Hej.
Josie?
Caleb mnie zostawił.
Boże, nie rozumiem.Przecież kolacja poszła dobrze.
Mówi, że nie może mi ufać.
Josie, może wróć do domu, do mnie.
Zostań ze mną.
Jeśli zostaniesz, zaopiekuję się tobą.
Okej.
Dwieście pięćdziesiąt puzzli.Możemy zaczynać.
Jak myślisz, Lanie? Fajnie, co?
Przyjdziesz tu? Zrobimy to razem?
Nie.
- Nie? Na pewno?- Na pewno.
Okej.
Lanie.
Pomóc ci?
- Włóż je do pudełka.- Okej.
„Gdy zaczynałam tę opowieść,obiecałam, że odkryję prawdę.
Ale nie wiedziałam,dokąd zaprowadzi mnie ta historia,
gdy szukałam odpowiedzi na to,co naprawdę stało się Chuckowi Buhrmanowi.
Ta sprawa zaprowadziła mnie w miejsce,do którego nie sądziłam, że dotrę.
Jest irytująca.
Przerażająca.
Przez nią kwestionuję wszystko.
Czy pomagałam mordercy?
SZPITAL REDWOOD
Czy zaryzykowałam więcej, niż zakładałam?
Czy oszukał mnie socjopata?
Nie znam odpowiedzi na to pytanie.
I to mnie najbardziej przeraża”.
Nie masz pojęcia,co zrobiłam dla tej rodziny.
Czy rozpoznałaś osobę,która przeskoczyła przez płot?
Powiedz to.
Tak. To był Warren.
Nie masz pojęcia,ile poświęciłam dla Josie...
dla ciebie.
...osobę, która przeskoczyła przez płot?
Powiedz to.
Tak.
Dlaczego skłamałaś, Lanie?
Na kogo patrzyłaś?
Co ukrywasz?
Potrzebujesz mnie.