Napisy: dugi
- Poprzednio w "Nowym Amsterdamie".
- Teraz rozumiem, dlaczego stworzyli dla ciebie piąte miejsce.
Wiesz, kiedy to się ostatnio zdarzyło,
Rodzina doktora Nottinghama musiała
przekazać szpitalowi cały budynek?
- I przepraszam
za troskę o was oboje.
- Wiem, jak trudno było ci podpisać ten budżet.
Ci ludzie nie są twoimi przyjaciółmi, Max.
To Twoi pracownicy.
Wierz lub nie, zrobiłeś to, co było najlepsze dla tego szpitala.
- Dzisiaj was chroniłem,
ale nie mogę was ochronić jutro.
Do widzenia.
- Czy większość ludzi nie zaczyna dnia od dzień dobry?
- Tak, ale dzisiaj nie jest zwyczajny dzień, Sandro Fall.
Dzisiaj jest mój ostatni dzień.
- Cóż, skoro to jest nasze wielkie, emocjonalne pożegnanie - sześć stóp.
- Przepraszam.
- Możesz mówić do mnie Sandra. - Och, wow.
To wiele znaczy od ciebie.
Więc słuchaj, chciałem ci podziękować
za ciężką pracę i gorące listy,
i wysyłanie po całym szpitalu,
żeby dać mi informacje, które mogłaś
tak samo łatwo dać mi z twojego biura.
- Dobra. - Więc przepraszam,
Zamierzam tylko coś szybko złapać.
Mam dla ciebie ten mały prezent i po trochu...
- Proszę nie mów mi, że twój kot umarł.
Jest to pierwsze wydanie – rzadkie, pierwsze wydanie „Gitanjali”
Rabindranatha Tagore.
Pamiętasz, że Vijay miał kiedyś tą książkę?
Czytał ci z niego wiersze i
czasami trochę się łzawiłeś.
- Spójrz na to.
Ciekawe. Mm-hmm.
- Spektakularna kolacja ze stekiem Petera Lugara
dla dwóch osób.
- Tak, wiem, że to jedna z twoich ulubionych restauracji,
i muszę to powiedzieć, ponieważ zależy mi na
twoim zdrowiu i zrównoważonym rozwoju planety,
nie wspominając o okrutnym traktowaniu zwierząt...
- Jestem teraz wegetarianką.
- Świetnie.
Och, ale to jest...
- Bardzo miło.
- Bardzo zmyślne.
- Twoje serce było we właściwym miejscu.
- Ten stetoskop należał do
Vivien Thomas, jedna z twoich
bohaterek, która używała tego stetoskopu
aby pomóc w pionierskiej nowoczesnej chirurgii serca.
- Doceniam to.
- Doceniasz to? Co jest dzisiaj ze wszystkimi?
Dlaczego wszyscy są tacy...
- Rozczarowani? - Tak.
Po prostu staram się zrobić coś miłego dla
ludzi, których najbardziej kocham w tym miejscu
które kocham najbardziej po raz ostatni.
- Max, spójrz, zamierzam się z tobą równać.
Dar jest piękny.
- Więc? - Po prostu jedyny prezent
który każdy naprawdę
chce, abyś został.
- Tak.
- Cześć... Trevor Vaughan?
- Mam nadzieję, że melduję się do służby.
- Racja, racja.
Tak mi przykro, że kazałem ci tak czekać.
To nie jest mój styl, ale moja
organizacja i ogólnie mój harmonogram
zboczył z torów, odkąd straciłem przełożoną pielęgniarkek.
- Żaden problem. Byłem zajęty.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, widziałem to na twoim biurku.
- Och, tak/
Tak, cały wydział jest trochę
fanatyczny w sprawie konkursu na napisy.
Masz jakieś genialne pomysły, które mogę przedstawić jako własne?
- Mam nadzieję, że to nie jest zerwanie umowy,
ale dowcipne podpisy są poza moim zestawem umiejętności.
- Dramat, Trevorze Vaughan.
- Jeśli chcesz utrzymać oddziały zdrowia behawioralnego
przed wypadnięciem z torów, jestem twoim facetem.
- Dobra, dobrze, porozmawiajmy. W porządku.
Przeszkolony w szpitalu św. Wincentego w Melbourne.
Wzniósł się w szeregach w Tufts.
Zarządzane zdrowiem behawioralnym w Baptist.
Trevor, to naprawdę imponujące.
- Dziękuję Ci. - Tak, więc chyba
Największe pytanie, jakie mam od razu, to
to, że pochodzisz z prywatnych instytucji.
Czy przewidujesz jakieś problemy w pracy w systemie
szpitali publicznych, takim jak Nowy Amsterdam?
- Jedyny problem, jaki widzę, to wykonanie jakiejkolwiek pracy
wpatrując się w te niesamowite niebieskie oczy.
- Tak....
Tak więc--
- Naprawdę to powiedział?
- Och, rzucił we mnie
jakbyśmy byli na imprezie na Fire Island.
- Czy był słodki? - Czy był słodki?
W pewien sposób wysłany z Asgardu.
W pewien sposób wyrzeźbiony przez bogów, wiesz?
I całkowicie o tym wie. - Oh.
Zabójcza kombinacja.
- Tak, cóż, wiesz coś o tym.
- Myślę, że oboje możemy się zgodzić, że czwórka dzieci mnie ukorzyła.
- Może dotyk, kochanie.
Ale wiesz, musisz mu to wręczyć, ten rodzaj pewności
siebie, którego potrzeba, aby przejść na kamikaze
z flirtem na rozmowie kwalifikacyjnej?
- To po prostu kompletnie nieprofesjonalne.
- Och, och, tak, całkowicie.
Całkowicie bez wątpienia.
Chociaż tak się składa, że ​​jest
najlepszym kandydatem, na jakiego mnie stać
w ramach nowych cięć Veroniki – mówię tylko.
- Tak, cóż, przepraszam, że musisz dalej szukać, kochanie.
- Tak, wiem. Ja też.
Wiesz, muszę powiedzieć, że cała ta sprawa sprawiła, że
​​poczułem się trochę naładowany, jak dreszczyk emocji
zostawił mnie w poczuciu
świetnego, jeśli nie odrobiny winy.
- Iggy, nie czuj się winny.
Twoje oczy są cudowne.
- Dziękuję, mężu.
- Znajdziesz kogoś.
- Wiem wiem.
- Doktorze Malvo, poczekaj.
Uff, trudno cię dogonić.
- Robiłam 400 w liceum.
- Tak, widzę to,
ale czy możesz zatrzymać się na chwilę?
- Generalnie nie tak wygrywa się wyścig.
- Słuchaj, pisałem do ciebie SMS-y i zostawiałem ci wiadomości.
Czy możesz po prostu ze mną porozmawiać?
- Wiem, że chcesz przeprosić i powiedzieć, że nie masz nic do roboty
z Claude wyrzuconym. Wierzę ci,
nie jesteś mściwy. To nie tak się toczy.
- Dobra, ale spójrz, to, co stało się z Claude, było popieprzone.
Ale hej, za dużo przeszliśmy, żeby to zakończyć.
- Ale to jest po prostu... to, hm...
teraz jest to zbyt skomplikowane.
Przepraszam.
- Wiem, że przestaliśmy jeść mięso i ryby,
ale co powiesz?
20 przystawek szpinaku?
- Ile wydałaś?
- Och, to najlepsza część.
Zero dolarów, prezent od Maxa.
- Nie.
Ile wydałaś na zakup mojej rezydencji?
- Gdzie to słyszałaś?
- Odpowiedz na pytanie. Jak duża była twoja łapówka?
Nie przekupiłam. Nikogo nie przekupiłam.
ja nie, ja...
Wszystko, co zrobiłam – wszystko, co zrobiłam, to darowizna.
- Darowizna, która zdarzyła się zdobyć twojej dziewczynie
nieistniejącą rezydencje w Nowym Amsterdamie?
- Daj spokój, oboje wiemy, że to żart, że miałaś
w ogóle odbyć rezydenturę, ale kiedy
dziekan zobaczył podanie od lekarza
który trenował w Pakistanie w szpitalu, o
którym nigdy nie słyszał, przestał czytać.
To znaczy, mogłaś wyleczyć
raka i nie dostałabyś tego miejsca.
Wszystko, co zrobiłam - wszystko, co zrobiłam, to otworzyć oczy dziekana
żeby zobaczyć, że byłaś najlepszym kandydatem.
- Ile?
- 90 000 dolarów.
Leyla, zrobiłam to dla ciebie.
Dla nas.
- Hej. Cześć, cieszę się, że was złapałem.
Um, czy słyszeliście o niebieskookiej ślicznotce?
którą podrywano oddziale psychiatrycznym?
Czy ty? Czy wiadomość dotarła do ED?
To ja!
- Cóż, kochali twoje prezenty?
- O tak, oni-- kochali je.
Jeśli przez miłość masz na myśli beznamiętną
obojętność ukrytą w cienko zawoalowanej apatii,
z odrobiną gniewu.
Nie przejmuj się nimi. Trudno się pożegnać.
- Jesteś spokojna.
- Będę tęsknić za tym miejscem, wiesz, że będę,
ale przygotowujemy się na zupełnie nowy
rozdział naszego wspólnego życia w Londynie.
Powiedz mi, że nie jesteś tym podekscytowany?
- Jestem, jestem podekscytowany.
- Dobrze.
Ok, więc Luna jest na tydzień w Connecticut
z Glennem i Calvinem? - Tak.
- Przekazaliśmy klucze lokatorowi?
- Tak.
- Odprawiliśmy się na nasz lot?
- Tak i tak.
- No to czas iść.
- To nie wydaje się prawdziwe, prawda?
- Chodź.
- Przepraszam, odznacz.
Pager. Zapomniałem go zwrócić.
- Max. - Zaraz wracam.
- Ciśnienie spada, 60 na 20.
Wstrząs septyczny, niedociśnienie. Tracimy go tutaj.
- Pacjent przyszedł po rutynowy stent kardiologiczny.
Co się do cholery stało?
- Tak, to ma sens.
Dlatego staramy się przeformułować te uczucia złości,
wiesz? Nowy kontekst: Kaelen.
Hej, o co chodzi?
- Kaelen?
Kaelen, Kaelen... w porządku, wszystko w porządku.
Jesteś w porządku, jesteś w porządku. Ka--pomóż, pomóż!
Potrzebuję pomocy.
Brak pulsu. Brak pulsu, zadzwoń teraz do zespołu sercowego.
- Co to jest? - Czysto.
- Nadal nie ma pulsu.
- Znowu. - Ładowanie.
- Czysto.
Nic. - Co się do cholery właśnie stało?
- Mieliśmy dziewięć kodów niebieskich w tym samym czasie.
- Jak to możliwe?
.
- Musimy zamknąć szpital.
- Bam. Martwy na korytarzu.
- W porządku. Wszyscy słuchajcie.
Zaalarmowałem Veronicę, ale nadal jest w
Chicago, więc to nasza sprawa, a oto fakty.
Dziewięciu pacjentów zmarło dziś rano.
Wszyscy zostali skolonizowani przez infekcję bakteryjną,
Karbapenemaza Klebsiella Pneumoniae.
- Przepraszam, ale co to jest?
- Superbakterie odporne na większość naszych antybiotyków.
- Ach. - Teraz dobrą wiadomością jest
KPC nie unosi się w powietrzu jak wirus lub COVID.
Przenosi się przez bezpośredni kontakt przez otwartą
ranę lub po spożyciu, ale to jedyna dobra wiadomość.
Stamtąd bakterie szybko rozprzestrzeniają się do płuc,
i nasz pacjent umiera na bakteryjne zapalenie płuc
lub zator płucny.
- Skąd oni wszyscy to biorą?
- Cóż, wszystkie infekcje przyszły
z różnych oddziałów.
To może być gdziekolwiek w szpitalu.
- Dziesięciu kolejnych pacjentów właśnie uzyskało wynik pozytywny.
- Więc co teraz zrobimy?
- Cóż, musimy zadzwonić do NIH.
To może być w innych szpitalach.
- Hej!
Zadzwonię do najlepszych ludzi w CDC.
Sprowadzimy tu ich zespół kontroli infekcji,
znajdziemy leczenie dla zarażonych,
Dr Sharpe może przeprowadzić przeszukanie całego szpitala
źródła.
- Max, musisz złapać samolot.
- Wiem, ale nie ma mowy
że opuścić ten szpital w kryzysie.
- Absolutnie to jest ważniejsze.
- Nie ma łatwego sposobu na powiedzenie tego, co mam do powiedzenia.
Twój syn...
- Czy był kolejny epizod maniakalny?
- Nie, nie o to chodzi. - Gdzie jest nasz syn, doktorze?
- Twój syn zaraził się infekcją bakteryjną
tu w szpitalu i...
On odszedł.
Tak mi przykro.
- Dobra, czy są tu kamery?
- Przepraszam?
- Nie wiem ile wiesz o naszym synu, doktorze.
Może jesteś tego częścią?
- Cały czas robi nam kawały za tę sprawę z TikTokiem.
Ma obsesję.
Ma 17 lat. Do pomocy dostaje przyjaciół.
- Nie.
Nie, zapewniam was, nie jestem... - W porządku.
Może jesteś tego częścią, może on cię bawi.
Naprawdę nie obchodzi mnie to. Ale chcę go teraz zobaczyć.
- Państwo Mancini,
Bardzo mi przykro, ale wasz syn nie żyje.
- W porządku. Dość wygłupiania się.
Chcę teraz zobaczyć Kaelena.
- Doktor Goodwin? Simon Holgate z CDC.
- Tak, gdzie jest Julie Framm czy dr Wu?
Przepraszamy, właśnie mieliśmy poważną epidemię bakterii.
Straciliśmy już pacjentów, a nasz OIOM jest całkowicie
przytłoczony. Potrzebujemy tutaj drużyny A,
a ty wyglądasz na trochę z pokolenia Z.
- Doktorze Goodwin, zacząłem w CDC
prosto z Johns Hopkins.
Rozwiązałem kryzysy w Ghanie w
Indiach, ostatnio w NIH w Bethesda,
gdzie zidentyfikowałem mutację
przesunięcia ramki w ich wybuchu KPC.
- Oh. - Jestem drużyną A.
- W porządku. Słuchajcie wszyscy.
Wszyscy pacjenci bez urazów zostali przekierowani,
ale nadal działamy.
Wszystko wymaga czyszczenia i dezynfekcji.
W razie wątpliwości wyrzuć.
- Lata studiów medycznych, ale nie mogą zrobić
przyzwoitego garnka javy, aby uratować im życie.
- Co? - Kawa.
To jak błoto.
Musisz go zamrozić, żeby nadawał się do picia.
Właściwie sam jestem facetem od latte...
- Szaleje infekcja superbakterii
w szpitalu, a ty mówisz o kawie.
- Dlaczego w ogóle próbuję?
- Addison Stadler, 24-letni mężczyzna.
wypadek motocyklowy bez kasku,
uraz głowy, niereagujący w terenie.
- Jedynka, Shinwari, jesteś ze mną.
Chodźmy. Dobra.
Addison, słyszysz mnie? Addison?
- źrenice są nieruchome i rozszerzone.
- Trzy punkty GCS.
- Staje się hipertermiczny.
- Całkowita dysfunkcja pnia mózgu.
- Musimy kontrolować jego temperaturę.
- Owiń jego ciało w lód, a ja wezmę chłodzący koc.
Sprawdź jego licencję. Zobacz, czy jest dawcą narządów.
On z tego nie wróci.
- Lauren? - Jak ci idzie?
Jakieś powiązania między pacjentami?
- Brak, których mogę znaleźć,
ale musisz przejąć oddział KPC.
- Jak źle?
- Z minuty na minutę jest coraz gorzej.
- Ok, idź. Pojadę tam teraz.
- Słyszałem płuca twojego pacjenta
są sztywne i trudne do przewietrzenia.
- Tak, poprosiłem o ogólną konsultację.
Szef chirurgii nie musi wchodzić do środka.
- Jeśli jest możliwa infekcja KPC,
Muszę o tym wiedzieć. - Dobra.
- I, Lyn, powinienaś wiedzieć
że czeka mnie skomplikowanie.
A przebywanie z tobą pokazało mi,
że może nawet lubię skomplikowane.
Przez cały czas ze zmniejszonymi odgłosami oddechu.
Lewy dolny płat.
Tak zaczął się mój ostatni pacjent z KPC.
- Rentgen opowiada tę samą historię. - W porządku.
Cóż, nie ma na to leczenia, ale jeśli
uda nam się usunąć zainfekowany płat
zanim rozprzestrzeni się na resztę płuc,
być może uda nam się powstrzymać infekcję.
- To jest strzał z daleka. - To wszystko, co mamy.
- Simon, powiedz mi, że masz dobre wieści.
- Do każdej dodaję najsilniejsze antybiotyki CDC--
Cipro, kolistyna, wankomycyna.
Bakterie nie powinny być w stanie przetrwać w tym środowisku.
- I?
- Szczep KPC z Nowego Amsterdamu
nie tylko przetrwał, ale rozkwitł.
- Nic nie działało?
- Tak wygląda oporność na antybiotyki.
Nowy Amsterdam jest trzecim szpitalem w tym
roku, który ma na taką infekcję.
- A co się stało z pacjentami w innych szpitalach?
- Umarli.
.
- Musi być wspólny link,
ale wszyscy zarażeni pochodzili z różnych pięter.
Byli przyjmowani na różne oddziały
i poddawani różnym zabiegom.
- Od przybycia do pierwszych objawów,
wygląda na mniej więcej 48-godzinny okres inkubacji
dla bakterii. - Dobra.
Więc...
wróćmy do godziny pierwszej dla każdego pacjenta.
Gdzie weszli?
- Wszyscy oprócz trzech przeszli przez oddział ratunkowy.
- Dobra, to co?
- Sześć przeszło radiologię w celu obrazowania.
- A pięć poszło na kardio.
- Dobra, to są nasze wspólne linki.
Musimy przestawić ED na pełną dywersję
i blokadę kardiologii i radiologii.
Musimy przetestować każdy centymetr kwadratowy.
- Czy nie potrzebujemy, żeby dyrektor medyczny to zatwierdził?
- Cóż, jak wróci, możesz jej powiedzieć, żeby dała mi pierścionek.
- Dobra chłopaki, chodźmy.
- Więc mówisz mi najsilniejszy antybakteryjny
CDC nie będzie działać?
- Nawet nie robi wgniecenia.
- No to musimy pomyśleć o czymś innym i to szybko.
Nasze zapasy są doprowadzone do granic możliwości.
To znaczy, oddział, który właśnie mnie powierzyłeś, jest prawie pełny.
- Dobra, a co z czymś innym niż antybiotyki,
jak terapia fagowa.
- Już próbowałem.
Nic w próbach fagowych nie działa.
- Immunoterapeutyki, jak pegfilgrastym?
- A może duże dawki probiotyków do modulacji mikroflory?
- są dobre jako środki zapobiegawcze,
ale jest już za późno, aby pomóc już zarażonym.
- A co z CRISPR?
Moglibyśmy zmienić enzym Cas9 i obrócić
funkcję genu KPC przeciwko niemu samemu.
- Prawdopodobnie.
Jest to eksperymentalne i czasochłonne, ale może zadziałać.
- Zróbmy to.
- Możesz w to uwierzyć, Thora?
Wierzysz, przez co ten dzieciak nas przepuszcza?
- Nie krzycz na niego. - Nie będę na niego krzyczeć.
Będzie wiedział, że już z tym skończyłem. - Dobrze, dobrze.
Zaprzeczanie śmierci, naszej własnej śmiertelności,
śmiertelności ludzi, których kochamy, jest sprawą zasadniczą.
Gdybyśmy ciągle byli świadomi własnej
kruchości, pustki, że jesteśmy tak blisko
przez cały czas bylibyśmy przerażeni.
W tej chwili twój mózg próbuje cię chronić.
próbuję cię chronić przed tym terrorem,
ale jeśli otworzę te drzwi i pokażę ci twojego syna...
- Otwórz drzwi, doktorze.
- Dobra.
Kaelen? Kaelen?
Kaelen?
- Panie Mancini, wiem, jaki ból musi pan odczuwać...
- Ten oddział to tylko pacjenci KPC.
- Dlatego tu jesteśmy. - Walsh?
- Nie waż się teraz być dla mnie miła.
Walsh przez cały tydzień nie był w pobliżu radiologii.
- I sprawdziliśmy jego miejsca pobytu
ze wszystkimi innymi działami.
- Co zostawia nas z tym. Oto nasze epicentrum.
- Pełna resekcja lewego płata zakażonego KPC zakończona.
- Widzę ropę na prawym płucu.
- O, cholera. To jest KPC.
- Prawdopodobnie możemy też wyciąć prawy płat.
- Uh...
Nie będzie miało znaczenia. Jest rozprzestrzeniony.
To jest wszędzie.
- Więc naszą jedyną opcją będzie przeszczep?
- Tak, chyba możemy dać ją na ECMO.
To da jej 36 godzin na znalezienie dawcy.
- A jeśli go nie znajdziemy?
- Godzina śmierci, 14:14
- Sprawdziłem wyniki wszystkich na CRISPR.
- To nie działa. Właśnie straciliśmy kolejnego.
- Został natychmiast zdegradowany w ciele.
- Dobra, to po prostu musimy pomyśleć o czymś innym.
.
- Przetestuj każdy zakamarek,
kosz na śmieci, stół,
krzesło, worek na cewnik,
stetoskop, tackę na szwy i nienawidzę
poniedziałkowych kubków na tym oddziale.
Coś zaraża ludzi i musimy
dowiedzieć się, co to jest.
- Jest zbyt wiele możliwości.
Mam nadzieję, że przesunąłeś swój lot na przyszły miesiąc.
- Cóż, zajmie to tyle czasu.
- Dobra, spróbujmy sygnalizacji i regulacji celu.
- Chyba że masz wehikuł czasu,
to jest teoretyczne.
- Dobrze, wtedy możemy zmienić mikrobiom pacjenta,
i możemy zrobić przeszczep kału...
- I ryzykować więcej infekcji?
- Więc co powiesz na pomysł
zamiast po prostu ich zestrzeliwywać.
- przetestowałem każdy lek, wymodelowałem każdy wynik,
i wszystkie te drogi prowadzą do tego samego miejsca.
Przepraszam Max, ale na rynku nie ma
antybiotyków, które mogłyby zwalczyć tę infekcję.
- To może zadziałać.
- Czekaj, co?
- Mówisz przetestuj stare antybiotyki
których nie ma na rynku.
- Zdecydowanie nie to, co mówię.
- Jest genialne. - Ale nie to mówię.
- Ale to jest genialne.
- Max, antybiotyki wycofują się z rynku
z konkretnych powodów - mianowicie zabijanie ludzi.
- A na górze mam ponad 14 pacjentów z superbakterią
dziesiątkuje ich ciała, więc myślę, że
jesteśmy na terytorium Zdrowaś Maryjo.
Więc proszę, czy możemy zacząć testować?
- Dobra.
- To nie nasza wina.
- Nie ja wiem. Nikt tak nie mówi.
- Tak, ale jak mógł tu być przez minutę,
i po prostu... w następnej minucie on...
- Nasz syn nie żyje.
- Wiesz co, Doro, chodźmy.
Nie musimy tu zostać.
- Nasze dziecko nie żyje, Dominic.
Nie wrócę do tego domu.
Ta pustka.
- Znajdziemy wam tu spokojne miejsce do żałoby.
- Co w tym szpitalu?
To miejsce, które zabiło mojego chłopca?
- To nie jest wina szpitala, Dominic.
Jest Twoja.
Kaelen nigdy nie był dla niego wystarczająco dobry.
Nigdy nie dał temu chłopcu ani cala, więc
oczywiście zachowywał się i wylądował tutaj.
- Tak, tak, posłuchaj tego.
Idealny synek mamy, nigdy nie mógł zrobić nic złego.
Wiesz, widziałem to przez lata,
ale ona nigdy by mnie nie słuchała.
Mogła tylko go chronić.
- Krzyczałeś na niego codziennie.
- Nie krzyczałem... - Nie, przestań!
Nie możecie... nie możecie się wzajemnie obwiniać.
- Wszystko co kiedykolwiek robiła to obwinianie mnie, zawsze.
Och, Kaelen.
Boże...
Kaelen.
Co mamy bez naszego
małego chłopca?
- Są chorzy przez nas.
- Nie. To jest szpital.
Niektórzy ludzie zdrowieją. Niektórzy się pogarszają.
- Tak, ale najlepiej, żeby to nie było gorzej.
Tutaj zmarła moja siostra.
Z takiej infekcji.
- Pamiętam, że powiedziałeś nam to pierwszego dnia.
- Wszystko, co powiedział mi lekarz, to:
"Przepraszam, nic nie możemy zrobić."
Czułem się bezradny.
Jak mogę opuścić ten szpital,
kiedy znowu się to dzieje?
- Więc nie rób tego.
- Chłopaki, wiem, że wszyscy jesteście wyczerpani i sfrustrowani,
ale ludzie na nas liczą.
Walsh na nas liczy.
Dobra, spójrzcie wszyscy, zróbcie przerwę na kawę.
To może dać nam drugi oddech.
- Nadchodzi lodziarz.
- Co to znaczy?
- Och, to tylko wewnętrzny żart
wszyscy rezydenci mają z Walshem.
- Przezwaliśmy Walsh lodziarz
bo zawsze narzeka, że ​​nasza kawa jest za mocna.
Zawsze musi wrzucić do kubka
tonę lodu, żeby ją rozwodnić.
Doprowadza go do szału.
- Ile lat ma ta maszyna do lodu?
- Jest starsza od was wszystkich.
Wymaz? Dziękuję Ci.
Znaleźliśmy nasz punkt infekcji.
Do czego jeszcze służyła ta maszyna?
- Nienawidzę szczęścia. - Cóż, nasz pacjent ma szczęście
że pan Stadler był dawcą narządów.
Ty i ja możemy być wdzięczni.
- Zespół transplantacyjny gotowy? - Tak, teraz wchodzą.
Pobiorą oba płuca, żeby dać Maru najlepszy strzał.
- Zatrzymaj się!
Czy to Addison Stadler, motocykl MDA?
- Tak, pomagasz przy przeszczepie?
- Musisz to odwołać. - Czemu?
- Płuca tego pacjenta zostały wystawione na działanie bakterii KPC.
- Nie. - ED owinął go lodem
by kontrolować temperaturę ciała.
Ten lód zawiera bakterie.
- Mój pacjent potrzebuje tych płuc. Zostały jej tylko godziny.
- Rozumiem, ale nie możesz ich używać.
Będą wyrokiem śmierci.
- Mamy coś,
rozwiązanie antybakteryjne, które działało przeciwko KPC.
- Widzisx? Co ci powiedziałam?
Szpital wydał zbyt dużo pieniędzy na szkolenie cię.
Nie ma mowy, żebyśmy pozwolili ci umrzeć.
- Twoja postawa przy łóżku jest czymś wartym uwagi.
- Więc co to za lek?
- Tolomycyna. - Z lat pięćdziesiątych?
Czy to nie zostało zdjęte z półek,
ponieważ zdziesiątkowało ludzkie nerki?
- Technicznie tak, ale jak dajemy ludziom lek,
będziemy jednocześnie podawać dializy.
- Więc trzymamy je przy życiu
ale ryzykujemy zniszczenie ich systemów nerkowych?
Czy to naprawdę nasze najlepsze rozwiązanie?
- W tej chwili to nasze jedyne rozwiązanie.
- Nie jesteśmy jeszcze gotowi, by wcisnąć go.
Nie próbowaliśmy tego jeszcze na pacjencie.
- Mam nadzieję, że nie.
- Spróbuj na mnie.
.
- Jak on się miewa?
- Przetrwa to.
- Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy.
- Musi to zrobić.
- Wiem.
Mark?
- Mark?
Mark?
- Naczynia krwionośne ulegają degradacji.
- Ile jeszcze dajesz pacjentowi?
- Piętnaście minut, góra.
- Doktorze Reynolds, jesteś na przeszczepie płuc.
- Nowy dawca? - Nowy antybiotyk.
Możemy leczyć zainfekowane płuca motocyklisty.
- Teraz możesz czuć się szczęśliwy.
W porządku, wszyscy, słyszeliście doktor Sharpe.
Chodźmy do pracy.
- Dominik...
czy mógłbyś tu przyjść i usiąść z żoną?
Dobra. Dziękuję Ci.
Dobrze.
Czy możecie na siebie spojrzeć?
W tej chwili oboje jesteście w szoku.
Oboje odczuwacie niewyobrażalny ból.
Jesteście źli.
Zgubieni.
Ale to nie znaczy, że to koniec.
Nie musi to oznaczać.
Wydarzenie tak traumatyczne
może naprawdę zbliżyć was do siebie.
Ponieważ teraz...
jesteście jedynym, który naprawdę
wie, czego doświadcza ten drugi.
Jesteś jedynym, który wie,
przez co przechodzi ten drugi,
a to, co nadejdzie dalej, będzie
bezwzględnie wyzwaniem.
Sprawy nie wrócą do poprzedniego stanu.
Nigdy nie będą takie same, ale
nie ważcie się zwracać przeciwko sobie.
Zamiast tego zwróćcie się do siebie.
Oprzyjcie się na sobie.
Razem obejmujecie swój smutek.
A przede wszystkim mówcie.
Naprawdę ze sobą
rozmawiacie, bo tak to przetrwacie.
Dziękuję za pozostanie.
- Oczywiście.
- Jak zamierzasz to przekazać Helen?
- Co?
- Że z nią nie jedziesz.
- Cześć, tu Trevor. Wiesz co robić.
- Cześć, Trevor, tu doktor Frome...
Iggy z Nowego Amsterdamu.
I...
słuchaj, o pracy, możesz
zacząć w poniedziałek?
Dobra, wracaj do mnie. Dziękuję Ci.
PA pa.
- Myślałem o tym, co powiedziałeś wcześniej.
I cieszę się, że jesteś gotowy na skomplikowane, ponieważ...
Jestem w ciąży.
- To była dobra robota, doktorze Shinwari.
Hej. Hej, czekaj.
- Okłamałaś mnie.
Zapytałam cię, czy ta rezydencja była na poziomie, a ty
odpowiedziałaś, że tak. Powiedziałaś, że to wszystko ja.
- To wszystko ty. Dobra, zasłużyłaś na to.
Po prostu upewniałam się, że
wszyscy o tym wiedzą, a jeśli nie,
To znaczy, byłabyś w połowie drogi przez kraj.
Odszedłabyś.
Bylibyśmy skończeni.
- Leyla, pisałabym
czek na milion dolarów, żeby nas trzymać razem.
- Więc masz umowę?
- Nie to miałam na myśli.
- To jedyna szczera rzecz, jaką powiedziałaś.
- Co?
- Kupiłeś mi ubrania, jedzenie,
i zgodziłem się na to, i to jest na mnie.
Ale jedna rzecz, o której myślałem, że zarobiłam,
została po prostu opłacona, jak wszystko inne.
- Leyla. - Nie zrobiłaś tego dla nas.
Zrobiłaś to dla siebie.
- Leyla, kocham cię.
- Nie.
Nie...
Próbowałaś mnie posiąść.
Kupiłaś mnie.
To nie jest miłość.
- JFK, terminal czwarty.