Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
MIŁOŚĆ, NIE NIENAWIŚĆ
Wróciłem tu, do swoich korzeni,
bo nagrywam dziś ostatni występ dla Netflixa.
Dokładnie.
A potem...
niech Ameryka znów czeka.
Poszło mi za dobrze.
Gdy jako czarny osiągasz sukces w show-biznesie, zaczynasz się bać.
Trzeba spierdalać z kasyna, póki ma się szczęście,
póki się wygrywa.
Jeśli nie opuścisz stolika, skończysz jak Kevin Hart.
Sami wiecie.
To mój ziom, ale jeśli jego sekstaśma wyciekła...
to moja będzie następna.
Wiecie, dlaczego czasami
mam ochotę rzucić pracę komika?
Nie chcę się przechwalać,
ale chcę z tym skończyć,
bo jestem w tym za dobry.
Zajebisty.
Nawet nie przesadzam.
To trochę nudne.
Przed wyjściem na scenę
jestem pewien, że dobrze mi pójdzie.
I właśnie tak idzie.
Jestem tak świetny w pisaniu żartów...
To nie przesada.
...że piszę je od tyłu.
Zaczynam od puenty bez żadnego kontekstu.
Zapisuję ją na kawałku papieru
i wrzucam do kuli dla rybek.
Mam w domu taką kulę, pełną różnych puent.
Od czasu do czasu nią wstrząsam,
wybieram jedną z karteczek
i sprawdzam, czy zrobię z tego żart.
Wybrałem jedną na dzisiaj.
To trudna puenta.
Gotowi?
Oto i puenta:
„Więc kopnąłem ją w cipę”.
Jeszcze nie mam żartu.
Wiem tylko, że jakkolwiek nie zacznę,
to na końcu z jakiegoś powodu
kopnę kogoś w cipę
i będzie bardzo zabawnie.
I wiecie co?
Zawsze miałem wielki talent.
Od zawsze to pamiętam.
Kiedy dorastałem... kiedy miałem jakieś osiem lat,
mieszkaliśmy w Silver Spring.
Tak.
Częsty błąd związany z moją osobą.
Ludzie myślą, że jestem z getta.
Nieprawda.
Ale nigdy nikogo nie poprawiałem...
żeby getto mnie zaakceptowało.
To był mój podstęp.
Spotykałem się z raperami, Nasem i innymi,
a oni zaczynali gadać o blokowiskach.
„To było życie jak w dżungli”.
A ja na to: „No, kurwa, raczej”.
Ale nie wiem tego.
Nie mam pojęcia.
Moi rodzicie mieli na tyle dobre życie,
że mogłem dorastać w biedzie wśród białych.
Kiedy Nas i inni opowiadali o getcie,
nawet im zazdrościłem.
Brzmiało ciekawie.
W getcie wszyscy byli biedni.
Sprawiedliwie.
A bieda w Silver Spring?
Czułeś, że tylko ciebie to dotyczy.
Nas nie wie, co to za ból...
kiedy pierwszy raz nocujesz u białego kolegi.
W niedzielę wracasz do domu i patrzysz na rodziców:
„Musicie się bardziej starać.
U Timmy'ego nic nie jest zepsute”.
Pamiętacie to?
Na dworze mróz,
a u waszego białego kolegi w domu
siedzą w salonie bez kurtek?
Timmy był jednym z moich pierwszych białych kolegów w życiu.
Fajny gość. Do Silver Spring jego rodzina przeprowadziła się z Utah.
Mieli jakieś związki
z tym całym kościołem mormonów.
Kumplowaliśmy się.
Kiedyś byliśmy u Timmy'ego, a on zapytał:
„Dave, zostaniesz na obiad?”.
Odparłem: „Chętnie, ale nie mogę.
Jak nie wrócę przed zmrokiem, mama mnie zabije”.
Kłamałem.
Mama miała kilka prac. Nie widziałem jej od paru dni.
Okłamałem Timmy'ego,
bo byłem na tyle doświadczony, że wiedziałem,
że białe obiady są średnio smaczne.
Wolałem wrócić do domu i usmażyć sobie mortadelę.
Ale wtedy Timmy mnie zaskoczył.
Powiedział: „Szkoda, że nie zostaniesz,
bo mama kupiła farsz Stove Top”.
Zapytałem: „Co, kurwa? Stove Top?
Chwila, muszę wykonać parę telefonów”.
Widziałem reklamę tyle razy,
że farsz Stove Top stał się moim marzeniem.
Wreszcie spotkałem kogoś, kto miał go w domu.
To była moja szansa, więc udałem, że dzwonię do mamy.
Potem powiedziałem Timmy'emu:
„Nie uwierzysz. Mama się zgodziła”.
Powiedział: „Świetnie.
Pomóż mi nakryć do stołu,
a potem zmówimy pacierz”.
Nie miałem ochoty nakrywać do jebanego stołu
ani zmawiać zrytych mormońskich pacierzy.
Chciałem tylko spróbować farszu.
Więc odparłem: „Chętnie pomogę,
ale muszę najpierw umyć ręce”.
Miałem prosty plan.
Myć ręce tak wolno,
że kiedy już skończę,
stół będzie nakryty, pacierz zmówiony
i zostanie tylko jedzenie.
Byłem w łazience.
Powoli myłem ręce.
Zajęło mi to jakieś 10 minut.
A nagle...
przyszła jedna z jego mam.
Zapytała: „David, tak?”.
Przytaknąłem.
Powiedziała: „Podobno zostajesz u nas na obiad”.
Odparłem: „To nie problem?”.
„Nie, żaden problem. Będzie nam miło,
ale nie spodziewaliśmy się gości.
I obawiam się...
że nie dla wszystkich wystarczy...
farszu Stove Top”.
Więc kopnąłem ją w cipę.
Panie i panowie...
Mówiłem, że jestem zajebisty.
Ostrzegałem, że to powiem, a i tak was zaskoczyłem.
Dlatego zbijam kokosy.
Boże.
Ale jest ważniejszy powód, dla którego chcę rzucić zawód.
Ten powód naprawdę mi ciąży,
a jest nim publiczność. Nie wy.
Publiczność na wielkiej scenie.
Ciężko zabawiać kraj z tak delikatnymi uszami.
Ludzie są tacy wrażliwi,
że całe państwo jest pełne jebanych cip.
Wszystko kogoś obraża.
Pamiętam, kiedy się zaczęło.
Nagrywałem wtedy Chapelle's Show.
W tamtych czasach...
oprócz programu
w weekendy dawałem występy i takie tam.
Na jednym z występów
w pierwszym rzędzie siedziała piękna para.
Kobieta była zdecydowanie Azjatką.
Widać było po twarzy.
A mąż...
Skurwiel był co najmniej podejrzany.
Nie wiedziałem, skąd jest.
Skóra koloru karmelu, ładne włosy,
ale mógł być z Bangladeszu, Meksyku.
Nie umiem takich odgadnąć.
Jedyne, co o nim wiedziałem...
to że jego żona jest suką.
Też było widać po twarzy. On się śmiał i dobrze bawił,
a ona ciągle się krzywiła. Na jebanym występie komediowym.
Nie ogarniałem.
W końcu zauważyłem, że jest w ciąży,
a ja paliłem na scenie.
Pomyślałem, że pewnie dlatego jest zła.
Chciałem zgasić papierosa,
ale ona sztucznie zakasłała, jak typowy niepalący.
Paliłem dalej.
Pomyślałem: „Dziecku nic nie będzie, zluzuj”.
Chciałem przełamać napięcie i spytałem:
„Skąd jesteście?”.
Poczuła swoją szansę.
Z wyższością powiedziała:
„Jestem z Kalifornii.
A jeśli pyta pan o narodowość...
to jestem Chinką”.
Mąż miał wyjebane.
Odparł: „Jestem z Meksyku, stary”.
Powiedziałem: „Nie chciałem was obrazić.
Jesteście piękną parą.
Jestem pewien, że urodzi pani
najbardziej pracowite dziecko pod słońcem”.
To niezły żart.
Wkurzyła się.
Zerwała się do wyjścia.
Ale po drodze musiała jeszcze mi dokopać.
„Już nigdy nie kupię żadnego z pana zjebanych DVD”.
Odparłem: „Z całym szacunkiem...
Chińczycy nie kupują DVD”.
Tłum oszalał.
Śmialiśmy się, było fajnie.
Zupełnie o tym zapomniałem.
Ale jakieś trzy dni później
ta kobieta wysłała list do mojego impresario
z prośbą, by nie zapraszał mnie na występy,
bo jestem, cytuję, „rasistą”.
Oraz jestem, nadal cytuję,
„nietaktowny w stosunku do małżeństw mieszanych”.
Pomyślałem: „Serio, suko?”.
Gdyby trochę zbadała temat...
wiedziałaby, że sam jestem w małżeństwie mieszanym.
To prawda.
Do tego moja żona też jest Azjatką.
Niespodzianka. Widzimy się na Święcie Dziękczynienia.
Moja żona nie jest Chinką.
Jest z Filipin.
Tak jest.
A nasze dzieci jakimś cudem są z Portoryko.
Mam w dupie mieszane pary.
Moja mama jest w połowie biała.
Mało kto o tym wie.
To nie aż tak ekscytujące, ale w porządku.
Wiele osób mi nie wierzy, ale to prawda.
Teraz tego po mnie nie widać.
Ale gdybym zapuścił włosy...
pomyślelibyście, że to koncert Katta Williamsa.
Mam piękne włosy.
Ludzie przeginają.
Nie wiem, jak i dlaczego wszyscy zrobili się tak wrażliwi.
Wiecie, kto mnie nie znosi?
Osoby transpłciowe.
Ci ludzie...
Nie wiedziałem, że jest tak źle. Oni naprawdę...
wkurwili się po moim stand-upie dla Netflixa.
Jest ciężko. Nie wiem, co zrobić.
Bo ich lubię.
Od zawsze. Nie mam z nimi problemu.
No wiecie.
Tylko sobie żartuję.
Żartuję sobie chyba ze wszystkich.
Jako grupa muszą przyznać...
że to w chuj zabawne.
Przepraszam, ale...
Nigdy nie widziałem, by ktoś w tak zabawnej sytuacji
nie umiał się z niej śmiać.
Czują, że są kimś innym, niż osoba, którą się urodzili,
a to...
To nawet zabawne.
Jeśli to nie twój problem.
To jak ta biała czarna suka, ciągle jest w TV.
Rachel Dolezal.
Zawsze to powtarza.
Jest biała, ale zaczęła przebierać się za czarnucha...
i stała się najczarniejszą z czarnych.
Chciałbym ją poznać, żeby to zrozumieć.
Umówić się z nią na obiad, spojrzeć jej w oczy...
i wyzwać ją od czarnuchów.
Co ona pierdoli? „Identyfikuję się jako czarna”.
Mówisz, jakbyś była trans. Skończ.
Skończ.
Nie jest trans.
Różnica jest taka, że transseksualistom wierzę.
Też ich nie rozumiem, ale wiem, że mówią serio.
Odcinają sobie fiuty.
To wystarczający dowód.
Mało kto pozbywa się fiuta.
Do śmieci!
Nie rozumiem was, ale wam wierzę
i wspieram w waszej decyzji.
A do czego posunie się Rachel?
Co zrobi Rachel, by czarni uwierzyli,
że naprawdę czuje się jak jedna z nas?
Zastawisz swój dom pod hipotekę, suko?
I zainwestujesz w mixtape, który będzie porażką?
Nie zmieniła imienia.
Nawet nie zmieniła imienia.
Nazywa się Rachel.
Nie wierzę w to imię.
Chcesz wsparcia,
to zmień je, kurwa, na najczarniejsze, jakie znasz.
Zmień je na Draymond Green.
Czarniej się nie da.
Czarne nawet na papierze.
Jeśli wpiszesz „Draymond Green” na Airbnb...
automatycznie cię wyloguje.
Ludzie się wkurzają.
Wkurza ich każde moje słowo.
Występowałem w Portland w Oregonie.
Zabukowałem pokój w hotelu
na nazwisko Charles Edward Cheese.
Wróciłem do pokoju późno w nocy...
a na biurku zobaczyłem list.
Do pana Cheese.
Założyłem od razu,
że to od bliskiego znajomego.
Nie da się tego tak po prostu zgadnąć.
Ale okazało się,
że nie znałem autora listu.
List od fana.
Nie do końca do mnie dociera, że mam fanów,
ale jestem wdzięczny.
Chociaż jestem wdzięczny za fanów...
nie czytam listów od nich.
Byłoby miło, ale realistycznie myślę:
„Co ja, kurwa, Mikołaj? Nie mam czasu.
Chcę coś porobić i odpocząć.
Mam czytać listy od obcych?”.
Ale przeczytałem.
Już go otworzyłem, więc przeczytałem.
I wiecie co?
Ten ktoś naprawdę mnie kocha.
List był w chuj miły.
Ten ktoś opisał, jak czuł się na moim występie.
Jaki był podekscytowany i jak mu się podobało.
A potem napisał...
że przez moje żarty o transseksualistach
był, cytuję,
„załamany”.
Okazuje się, że autor listu był transpłciowy.
Powiem coś serio.
Musicie zrozumieć moją zasadę.
Nigdy nie żałuję niczego, co mówię na scenie.
Nie powiedziałbym wam tego, gdybym nie zabrał wam komórek.
Ale kiedy przeczytałem ten list...
zrobiło mi się przykro.
Nie żałowałem tych żartów,
ale żałowałem, że przeze mnie komuś jest przykro.
Nawet nie wiem, co tak zabolało tę osobę.
Tak dużo mam tych żartów.
Ale wydaje mi się...
że chodziło...
o żart, który opowiem wam teraz.
Wybaczcie.
Wcale nie jest kiepski.
To sama prawda. No, może nie do końca,
ale czytałem w gazecie,
że Caitlyn Jenner rozważa nagą sesję
w najbliższym numerze Sports Illustrated.
Wiem, że poprawność polityczna zabrania tak mówić,
więc jebać, powiem to w imieniu reszty.
Fuj.
Lubię sobie poczytać statystyki.
Po co wciskać męską cipę
do działu sportowego?
To nieodpowiednie miejsce.
Nie mówiłem, że to wina Caitlyn Jenner.
Nie jestem na nią zły.
Ani na gazetę.
Jeśli jestem na kogoś zły...
to pewnie na siebie.
Rozumiecie?
Bo w głębi serca czuję, że nie jestem dość silny,
by nie obejrzeć tych zdjęć.
Chyba nie jestem gotowy na to, co zobaczę.
Więc, Caitlyn...
jeśli się na to zdecydujesz...
to lepiej idź na całość.
Nie ograniczaj się.
Jak w Hustlerze. Wie pani, co to znaczy?
Trzeba rozsunąć wargi...
Oby między jej wargami był mały fiutek.
Najlepsze kryje się za kurtyną.
Nie wiem, co wkurzyło tę osobę.
Ale powiem wam coś.
Przeczytałem list...
i chwilę później...
zrobiłem coś, na co wielu czarnych facetów w Stanach
nie ma czasu ani pieniędzy.
Przemyślałem swoje uczucia.
Zadałem sobie pytanie,
o którym nigdy nie myślałem.
„Dave, skoro piszesz te żarty,
to może masz problem z osobami transpłciowymi?”.
Odpowiedź jest prosta. Absolutnie nie.
Co wy sobie, kurwa, myślicie?
Nie rozumiem wyborów innych ludzi.
Ale rozumiem, że życie jest ciężkie,
a tego typu wybory nie powinny zabierać wam szansy
na godne, szczęśliwe i bezpieczne życie.
Ale tak szczerze...
nigdy nie miałem problemu z osobami transpłciowymi.
Mam za to problem
ze stylem dyskusji o osobach transpłciowych.
Uważam, że takich kwestii nie powinno się omawiać
w obecności czarnych.
To obraźliwe.
Te wszystkie rozmowy o uczuciach.
Czy Amerykę kiedykolwiek interesowały nasze uczucia?
Mam okropne przeczucie,
że rozmawia się o osobach trans tylko dlatego,
że mają na to ochotę biali faceci.
Dokładnie.
Powiedziałem to.
Gdyby tylko kobiety poruszały temat,
gdyby czarni i Latynosi mówili:
„Czujemy się kobietami”,
usłyszeliby: „Morda, czarnuchu, nikt nie pytał.
Dalej, zbierać te truskawki”.
To uprzywilejowanie białych.
Nie pytacie, czemu Caitlyn Jenner łatwiej było zmienić płeć,
niż Cassiusowi Clayowi zmienić jebane nazwisko?
A tak całkiem szczerze...
Dawaj, Dave.
...byłem zły na osoby transpłciowe tylko jeden raz,
kiedy byłem w klubie w Los Angeles
i tańczyłem z jedną taką do sześciu piosenek pod rząd.
Nie miałem pojęcia.
Potem światło padło na te dłonie
i się załamałem.
Wszyscy się ze mnie śmiali.
Byli paparazzi.
Zapytałem, czemu nic nie powiedziała.
Usłyszałem głęboki głos:
„Nic nie mówiłam, Davie Chapelle,
bo świetnie się bawiłam.
Nie wiedziałam, jak zareagujesz”.
Odparłem: „Wiedziałaś”.
Ona na to: „Wracam do domu. Nie chcę kłopotów”.
Spytałem: „Co? Zostały tylko dwie piosenki.
Równie dobrze możemy...
dotrwać do końca”.
Zjedliśmy razem śniadanie.
Dorośnijcie. To nie robi ze mnie geja.
Ruchnąłem ją w cycki.
Wszyscy w L.A. mają równie prawdziwe.
Była druga w nocy.
Pożyczyłem od niej trochę tarcia.
Szaleństwa młodości.
Młodzi faceci popełniają takie błędy.
Chociaż nie wiem, czy to był błąd.
Tylko szalona noc.
Ale już tak nie baluję. Jestem stary. Mam 44 lata.
Tak.
Po raz pierwszy w życiu
fizycznie odczuwam swój wiek.
Jest ciężko.
Jak go odczuwam?
To trochę wstyd, ale...
byłem w hotelu.
Powiem szczerze. Trzepałem sobie.
Wymęczyłem się.
Poczułem, że jestem stary.
Poddałem się w połowie, jak gdyby nigdy nic.
Nie lubię już patrzeć na swojego fiuta.
Wygląda sędziwie.
Zdziadziały fiut.
Dookoła siwiejące włosy.
Wygląda jak Morgan Freeman w latach 90.
Bez piegów.
Fiut opowiada:
„Dave wyjął mnie i zaczął walić konia.
Walił i walił.
Ale nie miał tej samej krzepy co kiedyś.
Obaj wiedzieliśmy, że nic z tego”.
Widzę swój wiek po dzieciach.
Niedawno wróciłem z trasy.
Wyobraźcie sobie, wróciłem po tygodniach nieobecności,
a w domu nikogo nie zastałem.
Nikt z mojej rodziny nie pomyślał,
że chciałbym się z nimi zobaczyć.
Wiedzieli, że wracam, ale po prostu...
Gdzieś wyszli.
To był kubeł zimnej wody.
Kiedy dzieciaki były małe i podjeżdżałem pod dom,
one wybiegały na powitanie.
„Tata wrócił. Ale super!”.
Ściskały mnie i całowały.
Ale z upływem lat coraz mniej się emocjonowały.
„Patrzcie, wraca pan Obiecanki-Cacanki”.
Ale pusty dom?
Okrutne.
Poszedłem do pokoju najstarszego syna.
Nie było go.
Nigdy tego nie robiłem, ale naszło mnie.
Zacząłem grzebać mu w rzeczach.
Chciałem wiedzieć, na kogo wyrasta.
Znalazłem notatniki i zacząłem je przeglądać.
Były w nich piękne wiersze.
To było jego pismo.
Nie wiedziałem, że gość pisze wiersze.
Zajrzałem do szuflad, a w środkowej...
znalazłem bletki.
Popatrzyłem na nie i już wiedziałem...
skąd wzięły się te wiersze.
Złamało mi to serce.
Ja też popalam, ale było mi żal, że stracił niewinność.
Uroniłem parę łez.
Zabrałem bletki do siebie.
Ukręciłem blanta z ukrytych zapasów.
Ostro się zjarałem.
Dostałem paranoi...
więc odłożyłem bletki na miejsce...
żeby niczego się nie domyślił.
Dowie się o wszystkim, jak obejrzy ten występ.
Tak, znalazłem twoje bletki.
Umie być okrutny.
Ma tylko 16 lat. Słuchajcie, co mi zrobił.
Zadzwonił do mnie...
w środku nocy, było koło pierwszej. Powiedział: „Tato, nie złość się”.
Wiedziałem, że jest bardzo źle.
Zapytałem, o co chodzi. Odparł: „Jest okej.
Pamiętaj, że kazałeś mi tak robić.
Jestem na imprezie,
a gość, który miał mnie odwieźć, jest pijany.
Musisz po nas przyjechać”.
Powiedziałem: „Kurwa, jest pierwsza w nocy.
Jestem zalany w trupa”.
Ale uznałem, że lepiej ja niż jakiś dzieciak.
Zaryzykuję i go odbiorę.
Powiedziałem: „Dobra, jadę.
Podaj mi adres, zaraz tam będę”.
Kiedy podał adres, byłem w szoku.
Powiedziałem: „Nie uwierzysz, ale...
jestem na tej samej imprezie”.
Szybko dorastają, prawda?
Mogę o coś zapytać? Nie chcę was peszyć.
Nie ma problemu,
jeśli nie odpowiecie. Możemy to wyciąć.
Czy dziwnie jest być jedynymi białymi w rzędzie?
Mówcie szczerze.
Czujecie się źle? Niepokoicie się?
Wyskakuj z kasy, chuju. Tylko żartuję.
Kurwa, zimna krew. Nawet nie drgnął.
Jak wielu innych czarnych w moim wieku,
po raz pierwszy głosowałem osiem lat temu.
Tak było.
Obama był na TBS. Uznałem: „Zagłosuję na czarnucha”.
Pamiętam dzień głosowania.
Głosowałem w Ohio.
Tam mój głos się liczy.
Ohio to pole walki.
Przed lokalem wyborczym stała kolejka pełna moich braci.
Stało w niej mnóstwo czarnych.
Jak nie wybory.
Myślałem, że realizują tam czeki.
Wszyscy się ściskali,
a starzy ludzie śpiewali pieśni religijne.
Jak w dniu, kiedy O.J. usłyszał werdykt, tylko bardziej.
Nigdy nie byliśmy szczęśliwsi.
Osiem lat później znów jadę głosować.
Tym razem swoim nowiutkim porsche.
Podczas kadencji Obamy byłem na fali.
Głosowałem wcześniej.
Kiedy zaparkowałem auto,
zrozumiałem coś,
co reszta kraju zrozumiała tydzień później.
Zrozumiałem, że Donald Trump zostanie prezydentem.
Bo w Ohio, w przeciwieństwie do Waszyngtonu,
wynik widać na parkingu.
Te wszystkie pick-upy i inne jebane traktory.
Pod lokalem zobaczyłem długą kolejkę...
brudnych, białych ludzi.
Tak, panie i panowie, to była biała biedota.
Nigdy nie miałem problemu z białymi,
ale tak szczerze?
Biednych białych lubię najmniej.
Sprawiają nam dużo kłopotów.
Nigdy nie widziałem tylu z bliska.
Spojrzałem prosto w te umorusane węglem twarze.
Ku mojemu zaskoczeniu...
wiecie, kogo tam nie było?
Nikogo, kto by wyglądał na drania.
Niektórzy byli źli, inni zawzięci,
ale wyglądali na porządnych ludzi.
Naprawdę. Może to pojebane,
ale było mi ich żal.
Wiem, jak to jest.
Wiem, że bogaci biali
nazywają tych biednych śmieciami.
Wiem to tylko dlatego,
że w zeszłym roku zarobiłem tyle kasy,
że bogaci biali przyznali mi się do tego na bankiecie.
Nie podoba mi się to.
Stałem w kolejce,
zgodnie z wymogami amerykańskiej demokracji.
Nie można głosować bez kolejki.
Więc słuchałem.
Słuchałem naiwnych marzeń białej biedoty.
„Donald Trump pojedzie do Waszyngtonu
i o nas zawalczy”.
Myślałem sobie: „Pierdolone jełopy.
Jesteście biedni.
On walczy o mnie”.
Gapili się. Widać było, na kogo głosuję,
zresztą po nich też.
Wiecie, co nas łączyło?
Żadne z nas nie wyglądało,
jakby miało ochotę wrzucić głos do urny.
Spełnialiśmy tylko nasz obowiązek.
Oczywiście głosowałem na Hillary Clinton.
Głosowałem na nią, bo to, co mówiła, podobało mi się
dużo bardziej, niż to, co mówił on.
Ale jednak to było trochę
jak Darth Vader wygłaszający przemowę „Miałem sen”.
Suka jest okrutna.
Ścięła z nóg Berniego Sandersa jak w Karate Kid.
Ciężko było na nią głosować.
Ale to było mniejsze zło.
Wiem, wspierała pani Clinton.
Przepraszam za to.
Nie czułem się źle, oddając głos,
ale powinienem był czuć się lepiej.
Byłaby pierwszą kobietą-prezydentem.
Wybiliby sukę na monetach.
To był pewny strzał, a nie trafiła.
Powinna była wygrać.
Jak się na nią głosowało?
Słodko-gorzko.
Jak gdybym miał szansę wylizać cipkę Halle Berry.
A podczas wylizywania...
ona pierdnęłaby mi w twarz.
Zrozumcie, i tak bym to zrobił.
Ale wolałbym, żeby nie pierdziała w twarz narodu.
Zagłosowałem i poleciałem do Nowego Jorku.
Miałem pracę.
Byłem w klubie komediowym
i powiedziałem publiczności prawie to samo, co wam.
Nie wiedziałem, że przyszedł dziennikarz.
Napisał później artykuł.
Nagłówek brzmiał:
„Dave Chapelle jest wielkim orędownikiem Donalda Trumpa”.
Nie miałem o tym pojęcia.
Dowiedziałem się,
kiedy żona następnego dnia zadzwoniła z Ohio,
cała spanikowana.
„David, co się, kurwa...
dzieje w Nowym Jorku?”.
Powiedziałem: „Jestem grzeczny, a co słyszałaś?”.
„Piszą w gazecie, że popierasz Trumpa”.
Pomyślałem...
Powiedziałem: „Nie martw się.
Nikt normalny w to nie uwierzy”.
Odparła, że ludzie wierzą.
Zaczęła mi czytać komentarze.
Były straszne.
Czarni wyzywający mnie od wuja Toma.
Wyjaśnię wam. Między czarnymi to poważne oskarżenie.
Byłem wściekły. Wuj Tom?
Ja jestem wujem Tomem?
To ty czytasz jebanego Observera.
Działo się.
Przyszedł sobotni wieczór,
Trump został prezydentem,
ja prowadziłem Saturday Night Live.
Nie przygotowałem monologu.
Improwizowałem.
Nawet nie pamiętałem, co mówiłem.
Coś w stylu: „Jebać.
Od zawsze pozbawiano nas praw. Damy mu szansę,
jeśli on nam też”.
Nie wiem, ale cokolwiek to było,
bardzo tego żałuję.
Nie było warto.
Teraz u fryzjera czarni pytają mnie:
„Dave, co z twoim ziomkiem?”.
Kurwa, stary!
To nie mój ziomek.
Nie obchodzi mnie, jaką partię popierasz i czy go lubisz,
każdy obiektywny człowiek przyzna,
że facetowi chujowo idzie.
Naprawdę.
Mieliśmy kiepskich prezydentów,
ale to jest gorsze niż bycie kiepskim.
To przerażające.
Cholera.
Jakbyś wsiadł do ubera i zobaczył na siedzeniu lufę do cracku.
Co jest, kurwa, z tym gościem?
Jest jebnięty. Widziałem...
Oglądałem jego konferencję prasową.
Zebrał dziennikarzy
i dosłownie,
dosłownie poprosił ich,
żeby przestali węszyć.
Pomyślałem: „Jezu.
Skurwielowi odjechał peron”.
A potem... W ogóle nie zmyślam.
Potem spociły mu się usta.
Usta. Widzieliście kiedyś spocone usta?
Co on ma, kurwa, z tymi ustami?
To jak w samolocie. Każdy to zna.
Boję się latać, a ciągle to robię. Naprawdę się boję.
Czasami są turbulencje.
Stresuje mnie to, ale patrzę na stewardessę,
a ona jest spokojna, więc ja też się uspokajam.
A jeśli pociłyby się jej usta?
Przerażające. „Czemu pocą ci się usta?
Jaki masz sekret?”.
A potem...
To sama prawda. Gość wszedł na podium i mówi:
„Nie macie pojęcia, jakie straszne informacje dostaję”.
Pomyślałem sobie: „Ja pierdolę, nie powinieneś tego mówić”.
To zły styl przywództwa.
Nawet rodzic nie powie dziecku:
„Mały, chodź na chwilę. Coś ci powiem.
Zalegam z czynszem
i jestem przerażony.
Nawet bardzo.
Idź do szkoły i ucz się pilnie.
Głośno myślałem. Musiałem się wygadać”.
Myślałem: „Co ty odpierdalasz?”.
Niedobrze.
Jezu Chryste.
Gość ma pomysły, jakby był na haju.
Najpierw mówi, później myśli.
Wypluwa, co tylko mu wpadnie do głowy.
To jakieś bzdury.
„Pojadę do Chin,
zabiorę stamtąd miejsca pracy i przywiozę je do Ameryki”.
Po chuja? Żeby iPhone kosztował 9 tys. dolarów?
Zostaw tę pracę w Chinach, gdzie jej miejsce.
Nikt tu nie chce tak pracować.
Co on, kurwa, myśli?
Chcę nosić buty od Nike, a nie je robić.
Co ty odpierdalasz?
Nie chcemy chińskiej pracy.
„Przywrócę znaczenie węgla”.
Węgla?!
Nawet nie przesadzam.
Nigdy w życiu nie widziałem kawałka węgla.
Nawet nie wiem, do czego służy.
Jeśli chcesz kazać ludziom wykopywać coś z ziemi,
to niech to będą trufle. To jest to.
Ceny trufli ostatnio szybują.
Jeśli jeszcze wzrosną,
wrócę do zwyczajnego masła.
Okropnie sobie radzi.
Rzuca w Koreę Północną zniewagami rodem z bitwy raperów.
„Ogień i furia”.
Stary, co ty robisz?
To jebana Korea.
Kim Dzong Un jest, kurwa, straszny.
Być może równie szalony co Trump.
Jebany horror.
Jeśli jakiś naiwniak uważa,
że łatwo wygramy wojnę z Koreą,
to znaczy, że nie gra o trzeciej w nocy w Call of Duty, jak ja.
Wtedy grają Koreańczycy.
Ośmiolatek z Korei
rozjebał mi wczoraj cały pluton.
Nigdy nie widziałem kogoś tak ważnego
z równie prostackimi pomysłami.
Wiecie...
„Nie wpuścimy do kraju żadnych muzułmanów,
aż nie dowiemy się, co się dzieje”.
Powiedział: „dowiemy się, co się dzieje”?
Kto nie zna podstaw matematyki?
Policzmy.
W Stanach doszło do 17 strzelanin.
Muzułmanie byli sprawcami czterech.
Żaden nie pochodził z jednego z siedmiu państw
z twojego zjebanego zakazu wjazdu.
Od kiedy o tym wspomniał, doszło do 13 strzelanin
z rąk białasów z pochodniami tiki.
Takie są fakty.
Ja nie bronię białym przychodzić na mój występ
dla bezpieczeństwa innych.
To chujowy pomysł. Okrutny i rasistowski.
Oraz, co najważniejsze...
fatalnie bym na tym wyszedł.
Gdyby nie było tu białych,
zarobiłbym marne 1800 dolarów.
Ten człowiek musi zrozumieć,
że potrzebujemy się nawzajem.
Dlatego nigdy nie pokonamy Chin.
Bo w Stanach wszyscy są rasistami,
a w Chinach wszyscy są Chińczykami.
Gościowi się pojebało.
Nie wierzcie też mediom, bo w trakcie tego wszystkiego
media próbują nas przekonać,
że ekstrema są normą.
Możemy się nie zgadzać.
Większość z nas ma jakiś dystans.
Rozumiecie?
Zazwyczaj Amerykanie szanują wierzenia innych,
nawet jeśli mają odmienne.
Ja tak robię. Szanuję wszystkich,
oprócz amiszów.
Tylko w ich przypadku jestem pewien,
że ich Bóg się myli.
Ograniczenie prędkości w Ohio to 120 km/h,
a jeden pas jest zablokowany przez cholerny wóz konny.
Wasz Bóg jest żałosny.
Wszyscy amisze z moich okolic mnie znają.
Oczywiście nie z telewizji.
Znają mnie z ulicy.
Kiedy widzę te ich wozy, zatrzymuję porsche i mówię do nich:
„Ezechielu.
Jesteś pewien,
że Bogu nie podoba się taka technologia i moc?
Nie słyszę. Wyłączę klimatyzację.
Co mówiłeś?”.
A oni na to: „Precz, grzeszniku.
Wodzisz mnie na pokuszenie niczym diabeł”.
„Diabeł?
Nie, chcę ci otworzyć oczy, stary.
Świat jest ogromny.
Przejechałem 40 km w 30 minut.
Tobie zajęłoby to dzień.
Nie wiesz, jaka jutro będzie pogoda.
A ja owszem.
Nie wiesz nawet, że masz na ramieniu rzadkiego pokémona”.
I jadę dalej.
Papieros.
Chcę e-papierosa.
- Mojego e-papierosa? - Chcę bucha.
Chcesz bucha?
Wybacz, ale nie chcę dostać opryszczki.
Bawię się z nią w kotka i myszkę od jakichś 30 lat, ale...
Zawsze w klubie myślę: „Nie dziś, opryszczko”.
Bez obrazy. Nic nie sugeruję.
Ale opryszczkę ma jedna na pięć osób.
Lepiej więc nie ryzykować i upewnić się...
że nasze usta zostaną nienaruszone.
Czasem myślę, że media uwzięły się na Trumpa.
Czepiają się nawet rzeczy, które w ogóle nie są złe.
Ostatnio go krytykowali,
bo zbyt rzadko bywa w Białym Domu.
Kogo to obchodzi? Gość był dziany.
Srał do złotego kibla.
Byliście kiedyś w Białym Domu?
Wygląda jak fajne miejsce pracy.
Ale mieszkać w willi ze Scooby Doo?
Wygląda... przerażająco.
Masz ochotę zwalić konia,
a Abraham Lincoln patrzy...
Bush też tam nie mieszkał. Był bogaty.
Wolał spierdolić na ranczo w Teksasie.
Obama jako pierwszy się tam wprowadził.
Pomyśłał: „Ładnie tu.
Świetny dywan”.
Dostało mu się też za zatrudnienie Jareda Kushnera.
To nie jego najgorsza decyzja.
Było wcześnie...
To nie nowość.
Kennedy mianował brata prokuratorem generalnym.
Był w Waszyngtonie outsiderem.
Też bym pewnie tak zrobił.
A nawet tak robię.
Myślicie, że sam chodzę na hollywoodzkie spotkania z białasami?
Zabieram swojego ziomka, Maca Mittensa.
To jego pseudo.
Wszyscy mu mówią Mac Mittens.
Nie ma kwalifikacji, żeby być na tych spotkaniach,
ale dzięki niemu lepiej się czuję.
A biali pytają:
„Dave, czy twój kolega Mac Mittens
mógłby zostawić nas na chwilę samych?”.
Odpowiadam: „Żartujecie?
Cokolwiek to jest, może to usłyszeć Mac Mittens”.
Przesiedział ze mną całe spotkanie.
Po dyskusji patrzę na niego.
Jeśli da mi sygnał...
Podpisuję papiery.
Kwestia przeczucia.
Albo to.
Pamiętacie, jak dzień po wyborach
prezydent Tajwanu zadzwonił pogratulować Trumpowi?
Donald Trump odebrał telefon
i rozmawiał z prezydentem Tajwanu.
Problem w tym...
że Tajwan nie ma prezydenta.
Stany Zjednoczone popierają politykę „zjednoczonych Chin”,
a Tajwan jest zbuntowaną chińską prowincją.
Donald Trump tego nie wiedział,
więc odebrał telefon i zaczął gadać.
Media go usmażyły. Muszę powiedzieć,
że mnie to bawiło.
„Kurwa, debil ma kłopoty”.
Tej samej nocy, kiedy zasypiałem,
coś nagle do mnie dotarło.
Ja też tego nie wiedziałem.
Wtedy zrozumiałem, że media się mylą.
Problemem nie było, że Trump odebrał,
ale to, że nikt mu nie powiedział, że ma nie odbierać.
Przerażające.
Stary, nie masz w ekipie Maca Mittensa?
Nie dzwonili do Białego Domu, a do centrali w Trump Tower.
Każdy by się dodzwonił.
„Panie prezydencie, dzwoni Rikki-Tikki-Tavi”.
„Połączcie mnie.
Dzień dobry, Rikki-Tikki.
Dobrze cię słyszeć”.
„Dzwoni John Jacob Jingleheimer Schmidt”.
„Jego imię to moje imię. Dajcie go.
John Jacob, miło mi. Przejdźmy do interesów”.
Ilu z was
nie pochodzi ze Stanów?
Proszę aplauz.
Skąd jesteś? Tak, ty.
Z Iraku.
Jesteś z Iraku?
Robię sobie jaja.
Od jak dawna tu mieszkasz?
Od 23 lat.
Naprawdę? Masz obywatelstwo?
Tak? Gratulacje, stary.
Witamy w naszym wspaniałym kraju.
Dam ci lekcję historii,
bo na egzaminie pewnie jej nie było.
Ale każdy naturalizowany Amerykanin coś o tym słyszał.
Są wczesne lata 50.
Czternastolatek podróżuje...
z Chicago do Missisipi,
by odwiedzić dalszą rodzinę.
Po raz pierwszy.
Nim wyjechał, mama powiedziała mu,
bardzo zdecydowanie:
„Jeśli w Missisipi ktoś biały spojrzy ci w oczy, odwróć wzrok”.
Nie wiem, jakie masz pojęcie o czarnych z Chicago,
ale nie są strachliwi.
Podobno stał przed sklepem spożywczym,
rozmawiał z kuzynami i dobrze się bawił.
Ze sklepu wyszła biała kobieta.
Spodobała mu się, więc powiedział:
„Pa, maleńka”.
Nie rozumiał, że popełnił straszny błąd.
Cztery dni później...
Cztery dni później grupa dorosłych białych mężczyzn
włamała się im do domu
i wyciągnęła czternastolatka z łóżka
na oczach rodziny, która nic nie mogła zrobić.
To były ostatnie chwile jego życia.
Nazywał się Emmett Till.
Znaleźli jego ciało kilka dni później.
Leżało w wodzie,
przywiązane do koła, żeby zatonęło.
Było poobijane i napuchnięte.
Obrzydliwe.
Na szczęście dla Ameryki...
jego matka była zajebista.
To prawda.
Wyobraźcie sobie,
że przeżywała najgorszy koszmar każdej matki,
ale potrafiła pomyśleć o innych.
Kazała zostawić trumnę otwartą.
Powiedziała: „Niech świat zobaczy, co zrobili mojemu dziecku”.
Każda gazeta w Stanach Zjednoczonych,
od Jet aż po New York Times,
miała na okładce napuchnięte ciało tego chłopca.
Gdyby nasz ruch praw obywatelskich był samochodem,
jego ciało byłoby benzyną premium.
To był przełomowy moment w historii USA.
Myślący i czujący ludzie zrozumieli,
że trzeba coś zmienić.
Pięknie walczyli i oto tu jesteśmy.
Mówię o tym nie bez powodu.
To nadal ważne, bo niecały rok temu
kobieta, na którą niby gwizdnął...
przyznała na łożu śmierci...
że złożyła przed sądem fałszywe zeznania.
Łatwo zrozumieć, że kiedy o tym czytaliśmy,
myśleliśmy: „Ty kłamliwa suko”.
Byłem wściekły.
Taka była moja pierwsza reakcja.
Dorośli ludzie wiedzą, że pierwsze reakcje
są często nieprawidłowe lub zbyt pochopne.
Mówi się na to „stanie zbyt blisko słonia”.
Chodzi o to, że jeśli stoisz zbyt blisko słonia,
to go nie widzisz.
Widzisz tylko skórę jak na fiucie.
Musisz się odsunąć i spojrzeć raz jeszcze.
Więc kiedy zacząłem o tym myśleć,
zrozumiałem, że w żadnym momencie życia
wyznanie czegoś takiego nie mogło być łatwe.
Nawet przed śmiercią.
Byłem wdzięczny,
że miała odwagę to powiedzieć, nim umarła.
Bo prawda jest ważna.
Zasługiwaliśmy na nią.
Pomyślałem sobie: „Dziękuję, że powiedziałaś prawdę...
ty kłamliwa suko”.
Mija czas,
a po jakimś czasie widzisz całego słonia.
To dodaje pokory.
Orientujesz się, że kłamała,
a jej kłamstwo poskutkowało morderstwem.
Ale to morderstwo wywołało serię wydarzeń,
dzięki którym mam tak dobre życie.
Dzięki którym tu dziś jesteśmy.
Jakim cudem takie kłamstwo mogło uczynić świat lepszym?
Szaleństwo.
Taką mam opinię o prezydencie.
Czuję, że ten skurwiel jest kłamstwem, które nas uratuje.
Nigdy nie czułem się bardziej Amerykaninem,
niż kiedy wspólnie go znienawidziliśmy.
Jezu. Świetne uczucie.
Kiedy będzie po wszystkim, każdemu zrobi się lepiej.
Więc jeśli ze sceny
powiem żart, po którym pobijesz osobę trans,
to pewnie jesteś chujem. Nie przychodź na moje występy.
Jeśli nie rozumiesz, że futbolista,
który klęka podczas hymnu,
tak naprawdę staje w mojej obronie, to lepiej się ode mnie odpierdol.
Bo bez względu na to, jak będzie źle,
będziecie moimi rodakami
i będę starał się rozwiązać nasze spory.
A gdyby ta kłamliwa kobieta nadal żyła,
podziękowałbym jej za kłamstwo.
A potem kopnął ją w cipę.
Dzięki, Waszyngtonie.
Z Bogiem i dobranoc.
STO LAT DAVE
GRATULUJEMY 16 WYSTĘPÓW I 30 LAT PRACY!
Jestem bogaty, suko!