Nasz następny gość to fenomen wspinaczki.
Powitajmy Alexa Honnolda.
Nie rozumiem jednego.
Wystarczy mały błąd, a spadasz i giniesz.
Tak. Dobrze pani rozumie.
Tak.
W każdej chwili możemy umrzeć.
Wspinaczka potęguje to poczucie.
Czujesz się inaczej, będąc tam bez liny?
Konsekwencje są dużo poważniejsze,
skupienie jest dużo większe. To zupełnie inne doświadczenie.
Nie jest tak, że napieram bez przerwy,
czekając, aż stanie się coś strasznego. Nie przyjmuję takiej perspektywy.
Może w tym tkwi niebezpieczeństwo.
Jestem zbyt blisko i nie widzę, że pędzę w stronę urwiska.
Gotowe.
KSIĘGARNIA BARNES & NOBLES
SPOTKANIE AUTORSKIE
Oddzielam ryzyko od konsekwencji.
Podczas wspinaczki solo lubię myśleć, że ryzyko upadku jest dość niskie,
choć konsekwencje bardzo poważne.
To jest pociągające w tym sporcie.
Sprawiasz, że czujesz się bezpiecznie, robiąc coś, co wygląda na trudne.
Czy uprawianie wspinaczki
ma pozytywny czy negatywny wpływ na twoje życie uczuciowe?
- Uczuciowe? - Tak.
W sumie negatywny.
Za dużo podróżuję i mieszkam w samochodzie.
Pomówmy o twoich przygodach wspinaczkowych.
Pierwszy raz solo bez asekuracji, Moonlight Buttress.
Gdy to zrobiłem, mówiono o przełomie, ekstremalnym wyczynie.
PARK ZION, UTAH, 2008 290 METRÓW
Dla mnie to było dość łatwe i bezpieczne.
Na tym nie poprzestałeś.
Kolejnym wyzwaniem było Half Dome.
To był dla mnie duży krok,
bo ściana była dwa razy wyższa niż zwykle.
PARK YOSEMITE, KALIFORNIA, 2008 586 METRÓW
Wspinanie bez liny jest tak niebezpieczne,
że podejmuje się go mniej niż jeden procent wspinaczy.
Alex ma na koncie ponad 1000 takich wspinaczek,
ale żadna nie była trudniejsza od tej.
W kilku miejscach się wystraszyłem, a wtedy wkrada się panika.
Pozostaje zdusić ją w sobie.
NAD YOSEMITE JAK NIGDY WCZEŚNIEJ
Twój kolejny cel wspinaczkowy?
Nie wiem. Od lat myślałem o El Cap
i co roku, gdy na niego patrzę, nieźle mnie przeraża.
Aż tak mnie nie kusi.
To znaczy zawsze chciałem, ale bałem się.
Jadę do najpiękniejszej doliny na Ziemi.
Pamiętam wyjazdy do Yosemite jako dziecko.
Tata miał lodówkę w samochodzie,
były ciastka i zimne mleko.
Siadaliśmy wtedy nad Tunnel View,
najbardziej imponującym widoku w parku.
Jak tylko zobaczysz El Cap, czujesz podekscytowanie.
To najbardziej imponująca ściana na Ziemi.
PARK NARODOWY YOSEMITE, KALIFORNIA
WIOSNA 2016 R.
Uwielbiam przebywać w vanie.
Czuję się w nim bardzo komfortowo,
bo mieszkam w nim od dziewięciu lat.
Mój pierwszy minivan ukradłem rodzinie.
Tata zmarł, gdy miałem 19 lat. Rzuciłem szkołę.
Żyłem z ubezpieczenia.
Wystarczało, żeby przetrwać.
Sześć lat temu mieszkałem na parkingu Walmartu
i wydawałem 88 centów na obiad.
Mieszkanie w vanie jest świetne,
ale dobrze byłoby mieć łazienkę
albo przynajmniej prysznic.
Ponoć masz dziewczynę.
Zmierzam ku temu.
Bardzo mnie wspiera w byciu sobą.
Zobaczymy.
Ale pewnie będę miał wiele dziewczyn.
Przy takim wspinaniu
trudno o zaangażowanie na całe życie.
Wybrałbym wspinaczkę niż kobietę.
Przynajmniej na razie.
Ile razy wspiąłeś się na El Cap?
Jakieś czterdzieści kilka.
- A bez asekuracji? - Nie. Nikt tego nie zrobił.
Dlaczego ty jeszcze nie?
Spójrz tylko. Na samą myśl słabo mi ze strachu.
Myślę o tym od 2009 roku.
Z każdym wejściem mówię sobie, że w tym roku to zrobię,
ale na górze myślę: „To jest chore. Nie teraz”.
Tak się kończy.
Ale nie zaznam spokoju, jak nie spróbuję.
Jeśli zrobię, co mogę, i nadal stwierdzę, że to chore,
to może jeszcze nie dla mnie, tylko przyszłych pokoleń.
Albo kogoś, komu życie niemiłe.
Gdy myślałem o El Cap lata temu, na ścianie było wiele białych plam.
Nic nie wiem o tym odcinku ani o tym.
Ta płyta to zagadka.
Przede mną tyle niewiadomych.
Jeśli mam wspiąć się na El Cap,
to potrzebuję dobrej mapy.
Obrazu mentalnego trudnych fragmentów,
gdzie są i co się z nimi wiąże.
Najlepszą drogą wydaje się Freerider.
PARK YOSEMITE, KALIFORNIA 975 METRÓW
- Cześć. - Jak leci?
Hej.
Przypnę bezpośrednio do uprzęży.
Poprowadzisz na Freeblast czy ja?
Zróbmy jak wcześniej, czyli ty prowadź.
PROFESJONALNY WSPINACZ
Spróbuję najdalej, jak się da.
Dobra.
Tommy przyjechał i będą się wspinać na El Cap.
- Dobra. - Nakręcę ten wyciąg
i trawers, a potem z daleka, gdzie popadnie.
Dobra.
Wystarczy nam lin?
- Tak. - Dobrze.
Idę na El Cap z Tommym Caldwellem,
by poczuć drogę i sobie ją zwizualizować.
Zobaczyć, co jest trudne, a co nie.
Boże.
Na razie skorzystamy z gotowych lin.
Tommy jest moim bohaterem od dziecka.
Może nie miałem w pokoju jego plakatów,
ale czułem, że to jest ktoś.
W KRAINIE BEZ ASEKURACJI
Tommy pokazał, że wspinaczka klasyczna na El Cap jest możliwa.
To on zbadał dokładnie ścianę.
Większości jego dróg nikt więcej już nie przeszedł,
bo są za trudne.
Kulminacją była wspinaczka na Dawn Wall.
To był jego wieloletni projekt. Najtrudniejsza ściana na świecie.
GRATULUJĘ ZDOBYCIA EL CAPITAN
WSPÓŁCZEŚNI ODKRYWCY
Od lat miałem obsesję na punkcie El Cap.
El Capitan jest niewyobrażalnie wysoki.
To 975 metrów pionowej granitowej ściany.
Patrząc na nią, wspinaczka wydaje się niemożliwa.
Rozumiem obsesję Alexa.
El Cap prześladował pokolenia wspinaczy.
Pierwszy wspiął się na niego Warren Harding w 1958 r.
Zajęło im to 46 dni w ciągu 16 miesięcy, bo musieli robić przerwy.
Musieli osadzać nity w granicie i się podciągać.
Od tamtej pory
to mekka wspinaczy.
NA SZCZYCIE WIELKIEJ SKAŁY
Wspinam się na El Cap od 20 lat, ale zawsze z liną.
Nie ma miejsca na najmniejszy błąd.
Wyobraźcie sobie osiągnięcie na poziomie złotego medalu olimpijskiego.
Albo zdobędziesz medal, albo umrzesz.
Tak wygląda solowanie bez liny na El Cap.
Musisz to zrobić idealnie.
Dziś wypróbowuję różne scenariusze.
Myślę o ruchach i pozycji ciała,
a przede wszystkim o tym, jak bym się czuł
w danej pozycji bez liny.
Na linie można zrobić wiele.
Boże.
Ale gdyby ją zabrać, ten stopień nie jest już taki pewny.
Tak strasznie bolą mnie stopy i ręce, jestem wypompowany.
Wykończyłem się.
Gdy myślisz o czymś przez lata,
masz dużo czasu na rozważenie pomysłu,
z nikim o tym nie rozmawiając.
Zwłaszcza z kimś takim jak Tommy.
Będąc na wyciągu Endurance Corner i Traverse,
spojrzałem w dół i pomyślałem: „To przerażające”.
Nad przepaścią i tak pięknie.
Przynajmniej są chwyty.
Tak.
Na Freeblast jest kilka ruchów,
gdzie życie zależy od jednego stopnia.
Solowanie to dziwna aktywność.
Nie rozmawiasz o projektach.
Ja nigdy nikomu nie mówię,
bo nie chcę czuć dodatkowej presji.
Co do wspinaczki na El Cap,
ciągle pytają mnie o to w wywiadach.
„Chcesz to zrobić?”
A ja: „Nie, może, zobaczymy.
Kto wie?”.
Ale z tyłu głowy mówię sobie: „Oczywiście”.
Kiedyś grymasiłem przy jedzeniu.
Ale gdy miałem 20 lat, tak do 24,
zdecydowałem, że będę jadł warzywa.
Wprowadzałem je po kolei do diety,
co się powiodło i teraz jem prawie wszystko.
Mięso przestałem jeść cztery lata temu, głównie ze względu na środowisko.
Wtedy też przemyślałem aspekty etyczne.
Zobaczymy, co wyjdzie.
Wiele osób pomyśli, że to straszne.
Jem chili z puszki i jajka.
Jako dziecko nie lubiłem dziwnego jedzenia,
bałem się owadów, w ogóle byłem zestrachany.
Byłem raczej nieśmiały.
Taka mroczna dusza.
Melancholik to lepsze słowo.
Lubiłem bawić się klockami i grać w gry komputerowe,
a gdy zacząłem się wspinać, chodziłem na ściankę cały czas.
Nie miałem zbyt wielu zainteresowań.
Na pewno nie byłem fajny.
Dorastałem w Sacramento i chodziłem do liceum
z międzynarodową maturą,
więc wszyscy byliśmy łebskimi dzieciakami.
Mogłem sobie być zbzikowanym odludkiem, bo cały program skupiał się wokół tego.
W końcu zacząłem więcej wspinać się na zewnątrz,
jeździć na wyjazdy i obozy.
Ale bałem się rozmawiać z obcymi.
Wspinałem się dużo sam tylko dlatego,
że nikogo nie znałem i bałem się zagadać.
Ale dobre. Przeszedłem samego siebie.
Pikantne chili dużo dało.
Jako dziecko chodziłem po drzewach,
wspinałem się na budynki.
Wchodziłem też na dach szkoły.
WYRÓŻNIONA SZKOŁA KALIFORNII
Tak.
Czuję się onieśmielony w rozmowie z wami.
W szkole średniej wstydziłem się stać przed klasą.
Ale w końcu zacząłem czuć się bardziej komfortowo.
- Jest pytanie. - Tak.
Co sądzisz o byciu sławnym dzięki zamianie hobby w karierę?
To najlepsza rzecz w życiu, gdy robisz to, co kochasz,
i możesz się z tego utrzymać.
Miło na tym zarobić.
- Ile masz pieniędzy? - Przy sobie?
Około 40 dolarów w portfelu.
Ale to dobre pieniądze.
Powiedzmy...
Tyle zarobi przeciętny dentysta.
Tak?
Opowiesz o swojej fundacji?
Cztery lata temu założyłem organizację non-profit.
Obejrzyjmy wideo, żebyście zobaczyli, o co chodzi.
Wspinaczka daje mi możliwość podróży,
które otwierają mi oczy na to, jak żyje reszta świata.
Miliard osób na świecie nie ma prądu.
Moja fundacja jest próbą przywrócenia równowagi w kosmosie.
Przeznaczam co roku jedną trzecią moich dochodów
na rzecz ochrony środowiska.
Na przykład projekty solarne,
które wyciągają ludzi z biedy, ale też pomagają Ziemi.
LOTNISKO SAN FRANCISCO
PRZYLOTY, ODBIÓR BAGAŻU
Ty wysiądź.
- Cześć. - Witaj.
Poznałem Sanni na promocji książki w Seattle.
Od tamtego czasu jesteśmy razem.
To nasza pierwsza randka w Las Vegas.
Wspinaliśmy się na dość łatwą wielowyciągową ścianę.
Wybrałem wysoką,
bo wiedziałem, że się zachwyci.
Ona się wspina?
Odrobinę.
Dopiero zaczyna, ale nie nazwałbym jej wspinaczem.
Przed nami widać depresję w kształcie serca.
- Tak. - Na lewo jest Freerider.
To jest cała dolina, my jechaliśmy tędy.
A to pętla wokół doliny.
Tu mieszczą się główne skały.
Rozumiem.
- Może to przeczytam. - Nie.
Alex miał pogadankę w Seattle, w grudniu zeszłego roku.
Poszłam, nic o nim nie wiedząc.
Masz jedną koszulę na połowie zdjęć.
- Wiem. - Och, Alex.
Nie ma kto mi doradzić, co włożyć.
Podpisał mi książkę i dałam mu mój numer.
Zażartowałam z koleżanką i tak wyszło.
Był uroczy, ale też brutalnie szczery,
co mnie do niego przyciągnęło.
Zobacz, jak niepewnie się trzyma.
Poza tym jest zabawny i dziwny,
co uważam za interesujące.
- Pozycja drzewa na drzewie? - Nie rusza się.
Rusza, i to jak.
Ale tylko dla ciebie.
Czekam.
Dobra.
Jak obsiądą cię komary,
wchodź na górę. Ale miej przy sobie Gri-Gri.
- Poczekam. - Jak ci pasuje.
Cudownie jest mieć dziewczynę w vanie.
Jest urocza, ożywia tę przestrzeń,
nie zajmuje dużo miejsca.
Życie jest lepsze w każdym calu.
Alex, trzymasz mnie?
Ale to stresujące.
Gdy go spuszczałam,
a schodził już na ostatnim odcinku,
lina wysunęła się przez moje ręce,
ze sprzętu asekuracyjnego, i spadł na ziemię.
To była moja wina, nie przypilnowałam liny.
Myślałam: „Boże, co ja zrobiłam?”.
Na rentgenie nie było widać,
ale tomografia wykazała dwa złamania kompresyjne.
Nie skupili się na dolnym...
Zaraz po wypadku chciałem z nią zerwać.
Głęboki wdech.
Myślałem: „Moja wspinaczka ucierpi”.
Ale gdy spytała, czy dzięki temu będzie mi lepiej,
odpowiedziałem, że pewnie nie.
To będzie trochę nieprzyjemne.
Powiedziałam, że możemy to przetrwać,
a on nic nie straci.
Może mieć stałą dziewczynę i się wspinać.
Wydech.
Okazało się, że złamania nie są aż tak poważne.
Mogę się wspinać,
ale mam zwracać uwagę na ból.
To dobre wieści.
Znam osoby, które przetrwały groźne upadki
albo uderzyły w coś i mają się dobrze.
A ja się martwię takim urazem.
Gdybym się wspinał bez asekuracji i spadł z 50 metrów,
moje ciało by się roztrzaskało.
LATO 2016 R.
TAGHIA, MAROKO
Byłem tu po raz pierwszy w 2012 r.
Zaraz potem pojechałem do Yosemite i miałem najlepszy sezon.
Co tam, Alex?
Jesteś w pół drogi i lina wygląda nieźle.
Niezła skała.
Wspinaczka w Maroko to dobry trening przed El Cap.
Nabierze siły, wprawy w poruszaniu się po górach
i pewności siebie.
Pływanie po górach na sposób Alexa jest uzależniające.
Jego podejście do ryzyka sprawia, że czujesz się niezwyciężony,
co jest emocjonalnie pociągające,
choć według mnie niekoniecznie rozsądne.
Wspinaczka z Alexem jest jak nałóg,
jak palenie papierosów przy piwie.
Nie chcę tego robić,
ale czasami sobie pozwalam, bo jest przyjemnie.
- Brawo. - Tak!
Co dziś wpisałeś do dziennika?
„Ściana 7C+, jedno krytyczne miejsce, zbułowany, słaba kondycja”.
Piszesz czasem: „Widziałem największy jałowiec w życiu”?
Nie w dzienniku od wspinaczki.
- „Tęsknię za psem”. - Nie.
„I mamą”. Cokolwiek?
- Nie. - Rozumiem.
Jim pokona za wami część drogi,
a Clair odbierze was na dnie parowu.
Dobrze.
Potem będziemy kręcić na ścianie.
Czyli jak was miniemy,
- to wejdziecie na szczyt? - Tak.
Pracuję z Jimmym od dziesięciu lat.
Wspinaliśmy się na całym świecie.
My też wchodzimy na trzy liny?
Zanim dotrzemy do Yosemite, zniknie nam szyja, jak mówi Cheyne.
W zespole są sami profesjonalni wspinacze.
Najlepsza możliwa załoga.
Myślę sobie: „Ale bomba”.
Idę się wspinać ze wszystkimi kumplami.
Ktoś powinien być tutaj,
bo jak się wychylić, widać całą drogę.
Dobra, to zostawię tu sprzęt.
Znam Alexa, odkąd zaczął wspinać się w Yosemite,
w 2008 lub 2009 roku.
Filmowałem go kilka razy, gdy wspinał się bez asekuracji.
Spędziliśmy też razem kilka zim w Ameryce Południowej.
PROFESJONALNY WSPINACZ/ KAMERZYSTA
Spędziłem z nim sporo czasu.
Mam obawy, bo nie chcę, by coś mu się stało.
Prawie się przez to nie zgodziłem.
Jimmy chyba przechodził przez to samo.
„Czy naprawdę chcemy brać w tym udział?”
Zawsze miałem opory przed kręceniem tego sportu,
bo jest bardzo niebezpieczny.
Trudno nie wyobrażać sobie przyjaciela,
podejmującego ekstremalną wspinaczkę,
co ty nagrywasz kamerą, a który ze stresu robi coś nie tak
i spada przez obiektyw na pewną śmierć.
Musimy zastanowić się,
czy jesteśmy w stanie żyć z tym, co robimy,
nawet przy najgorszym scenariuszu.
Początkujący wspinacze reagują:
„Mówi, że wie, co robi. Jest bezpieczny”.
Ale ci, którzy wiedzą dokładnie, co robi, są przerażeni.
Mój tata zawsze powtarzał: „Nie chcę, żebyś się wspinał po lodzie.
Ani solował”.
- Czy twój tata... - Gdy był w moim wieku,
jego 20 czy 30 znajomych zginęło w górach.
Teraz ja jestem w sytuacji, gdy moich 30 czy 40 znajomych
- zginęło w górach. - Tak wielu?
Tak, niedawno policzyłem.
- Mówię o naszej społeczności. - Kyle Dempster i Scott.
Ludzie, których poznałem. Jak Kyle.
Nie straciłem nikogo, kto byłby mi bardzo bliski.
Nie wiem.
Każdy, kto uczynił z solowania
znaczną część życia, już nie żyje.
John Bachar był pionierem wspinaczki free solo.
W ubiegłym tygodniu spadł ze skały i zginął w wieku 52 lat...
Z przykrością informujemy,
że zginął amerykański wspinacz Sean Leary.
Znaleziono go w Utah kilka dni temu...
Derek Hersey wspinał się w dolinie Yosemite.
Jego ciało znaleziono w sobotę rano.
Wspinał się jak zwykle sam i bez lin.
Większość osób przekraczających granice
ma mentalność typu:
„Pieprzyć to. Co będzie, to będzie”.
Wytrenował już umysł podczas tylu wspinaczek.
Nie działa to na niego tak emocjonalnie, jak na większość osób.
Jest to raczej kwestia
czyjejś przeszłości niż genów.
Wiele się spekuluje, jak sobie radzę ze strachem
i jak mogę wspinać się free solo.
„To jakiś poszukiwacz wrażeń.
Chyba nie jest do końca normalny”.
Zatem gdy poproszono mnie o rezonans,
pomyślałem, że będzie ciekawie.
Dowiem się, co i jak.
Czy mam wszystko, co trzeba.
WSTĘP OGRANICZONY
Zaczynamy. Pamiętaj, by nacisnąć przycisk
za każdym razem, gdy pojawi się obraz.
Dobrze.
Może się okaże,
że jestem jakimś dziwolągiem.
Kilka byłych dziewczyn mówiło,
że mam zaburzenia osobowości.
I że coś jest ze mną nie tak.
Stabilny emocjonalnie? Tak.
Pomysłowy, myśliciel?
Nie.
Szuka winy u innych? Częściowo tak.
Czy nie bałbym się wspiąć na stromą górę?
Problemy z kontrolowaniem impulsów?
Depresja?
Mój mózg jest cały?
Tak, ale mam coś ciekawego.
Te dwie kropki bliżej góry ekranu to ciało migdałowate.
CIAŁO MIGDAŁOWATE OŚRODEK STRACHU
Interesujące jest to,
że nie ma aktywności w twoim ciele migdałowatym.
W moim mózgu nie za wiele się dzieje.
Moje ciało migdałowate nie pracuje?
Pracuje,
ale potrzebuje większej stymulacji.
Coś, co pobudza większość z nas,
nie działa na ciebie.
Może moje ciało migdałowate się zmęczyło po tylu latach użytkowania.
JESIEŃ 2016 R.
EL CAPITAN PARK NARODOWY YOSEMITE, KALIFORNIA
WYCIĄG 6 PŁYTA FREEBLAST
Jestem w dobrej formie fizycznej, ale jest jeszcze istotny aspekt mentalny.
Wyzwaniem jest kontrolowanie umysłu.
Nie masz kontroli nad strachem, ale próbujesz wyjść poza niego.
Och, nie. Przepraszam.
Mówi się o tłumieniu strachu, ale ja widzę to inaczej.
Poszerzam strefę komfortu,
powtarzając w kółko pewne ruchy.
Przepracowuję strach, aż go już nie czuję.
Och, nie.
Ale ślisko.
Ale przez wiele lat Freeblast napędzał mi stracha.
Stoisz na małych krawędziach,
niewielkich różnicach w fakturze skały.
Przy poślizgu ręce cię nie utrzymają.
Tylko dwa maleńkie punkty kontaktu chronią cię przed upadkiem,
a jak robisz krok, to tylko jeden.
Dziś wygląda dużo lepiej niż wczoraj, ale zobaczymy.
Spadłem z dziewięciu metrów.
Jesteśmy na górze, na linach,
Sanni mnie asekuruje i nagle odpadłem.
Nawet nie wiem, jak to się stało.
Rusz w górę i dół, ile możesz.
Cóż...
Wygląda na skręcenie kostki.
Rozumiem.
Mówi się o skręceniu,
ale chodzi o naderwane wiązadła.
- Aha. - To właśnie to.
Jak to wpływa na chodzenie?
Wystarczy unieruchomić i mogę chodzić?
Musisz wytrzymać kilka pierwszych dni.
Potem wzmacnianie i rehabilitacja.
Mogę to pogorszyć przez aktywność?
Możesz za wcześnie przeciążyć.
Nie musisz tego trzymać.
Mogę się zamartwiać, ile chcę,
ale jak tego nie zrobi, będzie żałował.
Gdybyśmy się pobrali i mieli dzieci,
o wiele chętniej mówiłabym,
co by było akceptowalnym ryzykiem.
Mógł założyć buta.
- Uparciuch. - Uparciuch.
Myślałam, że już chodzisz,
- że jest dobrze. - Bo jest.
Lekarze kazali się ruszać.
Nie zjadłabyś arbuza?
Dobrze, że masz osobistego niewolnika.
Bardzo mnie to cieszy.
Bez względu na to, jak ukroję, i tak powiesz:
- „Dlaczego tak?” - Chcę tylko arbuza.
Chciałem trochę winić Sanni,
bo było mi wszystko jedno.
Siedem lat nie miałem urazów, a teraz jestem z dziewczyną,
która się nie wspina, i nagle mam je cały czas.
Jakbyś ścięła drzewo.
„Aktywna rekonwalescencja”
nie oznacza ciągłego biegania.
Wolałabym, gdyby nie wspinał się free solo.
Byłam mu wdzięczna, że nie uprzedził mnie,
że będzie się tak wspinał.
Gdybym go od tego odwodziła,
zraziłabym go...
MATKA ALEXA
Odizolowałby się, bo to całe jego życie.
Kiedy wspina się free solo, wtedy czuje, że żyje,
czuje się najlepiej.
Najwięcej czuje.
Jak można coś takiego komuś odebrać?
Nie odważyłabym się.
TRZY TYGODNIE PO URAZIE
Mogę ustać na jednej nodze, gdy zakładam uprząż i buty.
To już małe zwycięstwo.
Pierwszy raz mam buty do wspinaczki.
Stopa jest opuchnięta i obolała.
Niestety wspinając się po rysach, trzeba mieć mobilne stopy.
Freerider to ponad 900 metrów rys.
Znajomi, którzy poważnie skręcili kostki,
mówili, że za pół roku będę sprawny.
Ale jak nie zdążę w ciągu miesiąca,
pogoda się zmieni i będę musiał czekać do następnego roku.
Kilka lat temu mówił mi,
że nigdy nie odpadł niespodziewanie ze skały.
A teraz już dwa razy w ciągu miesiąca.
Gdy słyszysz coś takiego, zaczynasz się zastanawiać.
Dzień przed jego telefonem miałem sen,
że wszedł do naszego domu i się rozpłakał.
A przecież Alex nie płacze.
Opowiadał, jak odpadł ze ściany,
i zaczął odsłaniać swoje urazy.
Podciągnął rękaw
i kość odpadła od ręki,
wyglądało strasznie.
To był bardzo realistyczny, ale okropny sen.
A następnego dnia dzwoni i mówi, że się poturbował.
- Cześć, Ingrid. - Czasami, po jednym.
Jak leci?
Cześć.
Jest Fitz.
Cześć, Tommy i Fitz! Wytniemy dynię?
- Dobrze. - To jest popsute.
Alex powiedział, że nie wytnie dyni
i że nienawidzi świąt.
Lubię się bawić.
Ale nie wtedy, kiedy mi każą.
Tak, chyba jeszcze trochę.
Wierci się. Dobrze ją trzymasz?
Włóż mi znów do oka i cię puszczę.
- Dlaczego nie chce nas zobaczyć? - Żartowałem.
Trzymaj nieco wyżej.
Pa, Tom.
Pewnie się teraz bardzo boisz.
Czuję duży niepokój.
Nikt w mojej rodzinie nie przytulał się, gdy się rozwijałem.
Musiałem nauczyć się przytulać w wieku około 23 lat.
Wszyscy to robili, więc uznałem, że trzeba.
I zacząłem ćwiczyć.
Dziś dobrze przytulam.
Poznajesz, że to van?
- Tak. Bardzo cenny. - To jest kot?
- Ja go zrobiłam. - Nieźle.
- Spójrzcie. - Sama zrobiłam.
Teraz jest dobrze. Wyglądał strasznie.
Tak.
Jeśli chodzi o słowo na „m”,
czyli na przykład wyznawanie uczuć,
to przez całe moje życie nikt w rodzinie tego nie robił.
Mama mówiła do mnie i siostry tylko po francusku.
Uczy francuskiego, więc było tylko „Je t'aime”,
a tata o niczym nie rozmawiał.
Nikt nie miał emocjonalnej więzi z Charliem.
Miał to, co dziś nazywamy zespołem Aspergera.
I obsesją zwaną monomanią.
Kochał podróże.
Żył dla podróży, jak Alex dla wspinaczki.
Gdy nie podróżował, było źle.
Gdy Alex coś przeskrobał, przezywaliśmy go.
„Głupku, nie rób tak”. Mógł czuć się poniżony.
Gdy w tym wieku nabierasz niskiego poczucia własnej wartości,
to później nie znika.
Nie pamiętam tego.
Nie sądzę, by tata kogoś poniżał.
Był jak miś zabawka,
ale był dość ponury.
Gdy się rozwiedli,
byli oboje bardziej szczęśliwi,
ale tata zmarł kolejnego lata.
Szkoda, że nie doczekał, by zobaczyć, jak sobie radzę,
bo bardzo wspierał mnie we wspinaczce.
Ale kto wie?
Może mama myślała, że nas hamuje
przed wykorzystaniem naszego potencjału.
Rozumiecie?
Ulubione powiedzenie mamy to: „Presque ne compte pas”,
czyli „Prawie się nie liczy” albo „Dobrze to za mało”.
Nieważne, jak dobrze sobie radzę, to wciąż niewystarczająco.
SZCZĘŚLIWY STARY ROK
IDŹ NA CAŁOŚĆ
Bezdenna otchłań nienawiści do siebie.
To na pewno motywacja do wspinania się.
Jesteśmy.
Wciąż nie rozumiem, jak to się stało, że spadłeś.
Ty wiesz?
- Raczej... - Nie wiem dlaczego.
Ale miałem twardą i suchą skórę.
Mżyło i mocno wiało.
Dziwne, że nie wie, co się stało.
„Nagle spadłem”.
To dla mnie zaskoczenie, bo zawsze wydaje się świadomy.
Może jednak nie zawsze.
Alex mówi, że wdziewa zbroję, gdy się wspina.
Jako jego przyjaciel lub członek rodziny też musisz taką mieć.
Po tym, co się stało,
bardziej otworzyły mi się oczy.
Normalnie mówię sobie: „To bestia. Nic mu nie będzie”.
Ale to mnie trochę zestresowało.
Ja też nie chcę odpaść i zginąć,
ale podejmowanie wyzwań i realizowanie ich daje satysfakcję.
To poczucie wzmaga się w obliczu śmierci.
Nie możesz popełnić błędu.
Wspinaczka free solo jest możliwie najbliżej perfekcji.
Dobrze poczuć się perfekcyjnym, choćby przez chwilę.
Przyjaciele mówią: „To byłoby okropne”,
ale jakbym zginął w wypadku, to byłoby: „Jaka szkoda”.
Życie toczy się dalej, poradzą sobie.
Często mam ten problem z dziewczynami.
Mówią: „Zależy mi na tobie”. A ja: „Wcale nie”.
Gdy zniknę, to nic,
znajdziesz kogoś innego.
Nie wiem.
Może to brzmi bezdusznie.
PIĘĆ TYGODNI PO URAZIE
Ze stopą już lepiej, ale wciąż jest trochę spuchnięta.
Lina!
Ale epicki zjazd.
Schodzimy sobie ze ściany.
Jak za starych, dobrych czasów.
Patrząc obiektywnie na El Cap,
jest sześć wyciągów, które martwią mnie najbardziej.
Niepewny odcinek blisko ziemi.
Potem Freeblast, wyciąg 6, z którego spadłem, sknociłem to.
Potem zejście do Hollow Flake.
I Monster Offwidth,
bardzo fizyczny, trudny styl wspinaczki.
Gdy jesteś na Monster Offwidth,
część ciebie zawsze zostaje zdruzgotana.
Najgorsze zajęcia pilatesu na świecie.
Jakby cię ktoś chłostał,
a czasem przejeżdżał po skórze papierem ściernym.
Mówił, że masz trzymać pozycję, aż zwymiotujesz,
a jeśli stracisz pozycję, to umrzesz.
Z kolei Enduro Corner byłby najtrudniejszym odcinkiem,
jaki kiedykolwiek pokonałem.
Stopom brak podparcia.
Utrzymujesz je przy ścianie siłą nacisku rąk.
Im mocniej ciągniesz, tym stopy lepiej przylegają.
To część najbardziej wymagająca dla rąk.
A ty już pokonałeś 750 metrów,
więc jesteś zmęczony.
Najbardziej martwi mnie crux,
najtrudniejsze miejsce.
Żeby je przejść,
muszę wybrać drogę Boulder Problem albo Teflon Corner.
Sześćset metrów nad ziemią,
z obu spadłem wiele razy na linie.
Teflon Corner to zacięcie jak ze szkła,
jest ultraśliskie, przyprawia mnie o dreszcze.
Zapierasz się o dwie ściany, stopy na szkle, dłonie na szkle,
i wykonujesz mikroruchy, starając się utrzymać równowagę,
by wywierać równomierny nacisk.
I ta przepaść pod tobą na wysokości 760 metrów...
Czyste szaleństwo już na samą myśl.
Alternatywą jest Boulder Problem.
Ale ma trzymetrowy odcinek, który jest niezwykle trudny.
Ma bardzo skomplikowaną sekwencję.
Prawa ręka na mały chwyt, lewą się zapierasz,
a potem prawa stopa we wgłębienie.
Prawa ręka znowu na mały chwyt
i lewa noga na płytki stopień.
Potem wybijasz się z lewej nogi do chwytu kciukiem.
To najgorszy chwyt na całej drodze.
Trzymasz się może połową kciuka.
Potem przechodzisz na dwa palce,
zmieniasz nogę,
lewa stopa idzie na słaby stopień.
Zmieniasz kciuki.
I sięgasz lewą ręką do chwytu w kształcie bochenka,
który jest nierówny.
Stąd wykonujesz albo kopnięcie karate,
albo strzał na sąsiednią ścianę.
Większy sens ma dynamiczny skok,
bo jak jest dobra krawędź, to przynajmniej jest się czego złapać.
Tyle że skakanie bez liny wydaje się niepojęte.
Nie trafisz, to koniec.
Z kolei przy kopnięciu karate czujesz się, jakbyś spadał,
co też wydaje się horrendalne.
Tak szczerze...
Chwyciłem mocno palcami, zrobiłem wykop.
Gdy postawiłeś nogę, to nie wyglądało najgorzej.
Nie aż tak tragicznie, ale zobaczymy.
Wziąłeś dziś rano ibuprofen?
Teraz też wezmę.
Na kostkę?
Nie emocjonuję się aż tak, gdy się wspina,
bo już jest dużą częścią mojego życia.
Mówię mu ciągle, że go kocham,
a on cały czas pokazuje, że mnie kocha.
- I dać nura. - Tak.
Ale też mu mówię, że potrzebuję ciepłych słów.
Pracujemy nad tym.
Jeśli chodzi o komunikowanie emocji,
przed Alexem długa droga.
Powiedziałam mu kiedyś: „Czasami powiem ci, co czuję,
i chcę, żebyś potwierdził,
że to ma dla ciebie sens”.
A on: „Rozumiem, dlaczego tak czujesz”.
Odpowiedziałam, że chyba niekonieczne,
ale jestem wdzięczna, że się stara.
- Świetnie radzimy sobie w zespole. - Szału nie ma,
- ale jest dobrze. - Tak? Ja myślę, że super.
Cieszę się, że Alexowi i Sanni tak dobrze się układa.
Imponuje mi ich relacja,
ale wspinanie się na tym poziomie wymaga mentalnej zbroi.
Romantyczny związek jej szkodzi.
Musisz być skupiony, a związek usuwa tę zbroję.
Nie można mieć obu jednocześnie.
FREESTONE, WODOSPAD YOSEMITE
Zawsze jest coś, co daje ci pewność siebie,
by podjąć się solowania.
Czasem może to być świetna kondycja.
Czasem dobre przygotowanie.
Ale zawsze coś sprawia, że jesteś gotowy.
Przejście serii wyciągów to trafienie w odpowiednie miejsca.
Trochę stresujące.
- To nierealne. - Tak.
Mam do Alexa zaufanie i wiem, że działa metodycznie,
ale jak przesuwasz granice, w końcu na nie trafisz.
Czasem trzeba sięgnąć po więcej,
bo warto.
El Cap jest tego wart.
Każda dziedzina stopniowo się rozwija,
ale czasem zdarzy się milowy krok.
Będzie nim przejście El Cap, jeśli go dokona.
Trudno wyobrazić sobie tam kogoś bez liny...
WSPINACZ
...gdy wokół tyle innych skał.
Ale poniekąd rozumiem.
Ile razy przeszedłeś te dwie drogi?
Astromana, trzy lub cztery razy, ale Rostrum...
dosłownie 50, 60.
Sam przeszedłeś Rostrum tyle razy?
Robiłem sobie rundy, co najmniej po dwa wejścia naraz.
Przyssało mnie.
- Nie bałem się... - Byłeś taki zacięty.
- To lubię w tym sporcie. - Stopy mi same chodziły.
- Na pewno. - Ale nikomu nie polecam.
- Ja tak mam. - Tak.
- Bo czujesz... - Po Astromanie
chcieli mnie tam sfilmować,
ale stanowczo odmówiłem.
Było dla mnie ważne, żebym robił to ze słusznych pobudek.
Mną też wciąż kierują słuszne pobudki i jestem zafascynowany,
ale ktoś z zewnątrz może pomyśleć: „O, ma ekipę filmową”.
To już dobrze nie świadczy.
Najgorzej, jeśli filmowanie
zmienia twój sposób myślenia.
Alex jest na to prawie gotowy.
Chce przećwiczyć jeszcze kilka wejść.
A my sprawdzamy pozycje kamery.
Przestrzeń do kręcenia jest niepewna.
Szukamy dobrych ujęć, ale chodzi o to, by nie wejść mu w drogę
i zapewnić mu doświadczenie, jakiego szuka.
Najgorszy scenariusz zakłada, że jeden z nas zrobi coś, co go zabije.
WSPINACZ/KAMERZYSTA
Może dron albo lina? Albo któryś z nas obluzuje kamień?
Oczywiście nie będę chciał odpaść,
ale w porządku, jeśli to przeze mnie.
Choć nie chciałbym spaść na oczach przyjaciół,
paskudna sprawa.
Gdzie mamy być, byś czuł się komfortowo?
Cóż...
Trawers?
Tak. I stanowisko nad Boulder Pitch.
To rozprasza.
Owszem, ale też...
Nikt nie chce na to patrzeć.
Nie wiem.
Lepiej nie.
Pewnych rzeczy...
Tak.
Dobrze.
Mam skoczyć do doliny i podać wam wstępny plan?
Tak.
Księżyc chowa się za grań o 4.50.
Słońce pada na Spire o 7.30,
a do 8.05 dochodzi do najtrudniejszego miejsca.
Do 8.05? Dobrze.
Lepiej, żeby tam wtedy nie świeciło,
a potrzeba trzech do czterech godzin, by dotrzeć do Boulder Problem.
Jest jesień, więc by zdążyć przed słońcem, trzeba zacząć w nocy.
Muszę zacząć się wspinać około 4.00.
Zaczynam się stresować.
Najspokojniej będzie, gdy już wejdę,
bo wtedy robisz swoje.
Nie ma już stresu, niepokoju, strachu.
Po prostu się wspinasz.
Włożyłem dziś ciasne buty i jestem podekscytowany.
Jak samuraj dobywający ulubionego miecza.
Mówię sobie: „Nareszcie.
Pora użyć misternie wykutego ostrza”.
Taki jestem przejęty.
Lubię się w tym zatapiać. Jak Jedi, samuraj z...
Wziąłem ibuprofen.
Przykładałem lód i myślę, że stopa wytrzyma.
Co mówi Sanni, gdy z nią o tym rozmawiasz?
Aż tyle nie rozmawiałem. Zadaje dużo pytań. „Jak noga?”
A ja tylko mówiłem: „Zobaczymy”.
Im mniej osób wie, tym lepiej.
Śniło mi się, że utykałeś.
Zaliczyłeś ten sam upadek
i tak samo skręciłeś kostkę.
Dzięki, San San.
- Tragedia. - Uwielbiam takie historie.
Obudziłam się, myśląc: „Oby tak się nie stało”.
Naprawdę super.
Co pakujesz? Biorą plecak dla ciebie i Petera?
Nie.
Pewnie dla mnie na jutro.
- Na górę? - Tak, na szczyt.
Przejdziesz z Peterem całą drogę?
Nie, Petera nie będzie kilka dni.
To z kim się jutro wspinasz?
- Zobaczymy. - Dobrze.
Chcesz jutro podjąć próbę,
dlatego nie mówisz mi, z kim się wspinasz?
Nie to, że nie mówię, ale tak.
Alex.
Jak się czujesz?
- Podekscytowany. - Ale numer.
Czujesz...
Tak bardzo, że siadam do książki.
A za chwilę: „Jednak nie czytam”.
Kiedy zdecydowałeś?
Że zrobisz to jutro?
Wczoraj albo przedwczoraj.
Przetwarzam.
Chciałabym mieć holistyczne podejście jak ty.
„Wszyscy kiedyś umrą, to dlaczego nie robić, czego się chce?
Normalne, że się umiera”.
Ale wolałabym spotkać się z tobą w pół drogi.
Żebyś brał mnie pod uwagę, gdy się wspinasz.
Czy to jest pytanie?
- Będzie. - Dobrze.
Czy to by cokolwiek zmieniło?
Podejmowałbyś decyzje inaczej?
Gdybym miał obowiązek przedłużania sobie życia,
to zrezygnowałbym z solowania.
Czy teraz czujesz się w obowiązku?
Nie.
Ale doceniam i szanuję to, że się martwisz,
ale w żaden sposób nie czuję się zobligowany.
- By wydłużyć sobie życie? - Właśnie.
Gdy mówisz „bądź bezpieczniejszy”, nie mogę tego zrobić.
I tak się staram.
Mógłbym tego nie robić, ale wtedy miałbym żal,
bo to, co kocham najbardziej, zostałoby stłumione.
Rozumiesz?
- Która godzina? - Jest 3.30.
Obudziłem się minutę przed budzikiem.
- Przed czy po? - Minutę przed budzikiem.
Zawsze chodzi o perfekcję.
Tak byłem wychowany - trzeba się wykazać.
Ale to też super, bo robię coś po raz pierwszy w historii.
Oby grawitacja była dziś mniejsza.
Pa, Huck. Do zobaczenia na ziemi.
- Na razie. - Do zobaczenia.
WYCIĄG 6 PŁYTA FREEBLAST
Do bani.
Nie chcę tu być.
Przeszło mi.
Co się stało?
Oszukałem na płycie.
Podaj przez radio.
Chcesz z nim pogadać?
Nie wiem, co powiedzieć, wstyd mi.
Ktokolwiek jest przy radio, mówi Alex.
Wycofuję się.
Możesz powtórzyć?
Wycofuje się z serca.
Potwierdzam.
To niepokojące.
Ciekawe dlaczego.
Nie wiem, czy dam radę, gdy każdy patrzy.
To zbyt przerażające.
Nie mogę spróbować na poważnie.
- Rany. - Dzień dobry.
- Co robisz? - Wycofałem się.
- Co? - Zimno na zewnątrz.
- Zimno, dobrze. - Tak.
- Co słychać? - Niewiele.
Co jest?
Doszedłem na Freeblast i stwierdziłem, że tego nie zrobię.
Dobrze.
Ale trochę dziwnie.
- Tak. - Właśnie.
Za wiele osób się tam kręciło i w ogóle.
Zrobiłem połowę pierwszej płyty.
Potem zwątpiłem. I moje stopy.
Podjąłeś idealną decyzję.
- Sam nie wiem. - Tak.
Znowu się będzie ciągnąć.
Nie musisz tego wcale robić. Możesz...
Muszę to uciąć.
Tak, cały...
- Wiesz, o czym mówię. - Cały ten cyrk wokół ciebie.
Nie wyobrażam sobie. Ciekawe, czy się zdenerwował.
To możliwe?
Sam nie do końca go rozumiem.
Wiem.
W pewnym sensie mnie to uspokaja, że Spock potrafi się wkurzyć.
Pierwszy raz nie ukończyłem wspinaczki, której podjąłem się na poważnie.
Ale też pierwszy raz wspinałem się na poważnie z obserwatorami.
Sam może bym wytrwał.
Nie wiem, może jestem do bani.
Ale przynajmniej spróbowałem.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Dziękujemy za spotkanie.
Zawsze specyficznie pachnie.
- Ciekawe, czy to farba... - Tak, świeża farba.
Jadalnia, pewnie z biblioteczką.
Co mam podpisać?
„Nabywcy zgadzają się na inspekcję”.
Alex mówi, że mogę zadać jedno pytanie o meble dziennie.
Wiedziałem, że powinienem kupić dom, ale sam miałem do tego za mało energii.
Sanni będzie zachwycona domem,
a wokół Vegas jest tyle miejsc do wspinaczki.
Kanapa narożna tutaj
i fotel lub sofa i dwa fotele.
Tu może być barek.
Mogę spać bezpośrednio na dywanie.
Alex był dupkiem,
bo ja męczyłam się z miarką,
a on stał i komentował, jak głupio wyglądam.
Zamiast mi pomóc albo zrobić coś pożytecznego.
I teraz wszystko jest do dupy.
Pytaliście o domową sielankę, ale jej nie ma.
Jesteś zła, ale pękasz.
- Wcale nie. - Tak.
- Wciąż się gniewam. - Widzę, że pękasz.
Nie.
Już ci przeszło gniewanie się.
Nie.
- Od dzisiaj cię nienawidzę. - Tak.
O rany.
Ta jest duża i szeroka.
Ale głęboka.
Zapytajmy kogoś.
Poszukajmy mniejszych.
Ta jest za 400 dolarów.
Akurat dla nas.
Idealna.
W sam raz.
- Mamy lodówkę! - Sukces.
To możliwe?
Mieliśmy gorszy moment po Yosemite.
Alex nie jest zbyt dobry w nazywaniu emocji.
„Jestem marudny, ale nie wiem dlaczego.
Nie będę się nad tym głowił”.
Jestem cierpliwa, ale też szanuję siebie.
A gdy ja się zdenerwuję,
on już się całkiem wścieka.
Jak zrobić kawę?
Potrzebuję filtra.
Mój związek z Sanni jest najbardziej zdrowy
i stabilny, jaki miałem.
Proszę, jedyna rzecz w szafce.
Więcej się komunikujemy.
Nawet Sanni po półtora roku znajomości mówi, że rozkwitłem.
Nie bardzo to widzę.
Tu się wsypuje kawę, a potem przelewa wodą?
- Nie wiem... - Cześć. O rany!
- Jak tam? - Wow!
Tak mają właściciele domu?
Codziennie dostają śniadanie i kawę?
Nie rozumiem...
- Tu się wsypuje kawę i wlewa wodę? - To skomplikowane.
Ale Sanni inaczej widzi pewne sprawy.
Dla niej celem życia jest szczęście.
Dobra zabawa i bycie z ludźmi, z którymi czujesz się spełniony.
Moim celem jest wykazanie się.
Każdy może żyć wygodnie i szczęśliwie.
Ale to nie przynosi korzyści światu.
Nie osiąga się wtedy niczego wielkiego.
Nie chcesz stawać na drodze czyjegoś celu.
Trudno mi pojąć, dlaczego tego chce.
Ale to jego marzenie i wciąż go pragnie.
Chodzi o bycie wojownikiem.
Niekoniecznie o samą sprawę.
To twoja ścieżka, którą sumiennie podążasz.
Mierzysz się ze strachem, bo cel tego wymaga.
To jest prawdziwy wojowniczy duch.
Mentalność wspinaczy jest bliska kulturze wojowników.
Skupiasz się na czymś na 100%, bo od tego zależy twoje życie.
WIOSNA 2017 R.
WYCIĄG 6 PŁYTA FREEBLAST
Ruch, przy którym poległem jesienią,
prawa stopa na tym stopniu.
Muszę oprzeć się solidnie na prawej nodze.
Wtedy nie chciałem, by całe życie
zależało od utrzymania się na tej nodze.
Może znajdę inny sposób.
To jest biznes typu wszystko albo nic,
co jest ciekawe, bo z liną...
DZIENNIKARZ WSPINACZKOWY
...już taki nie jest.
To moja wersja.
Okaże się.
Będzie się czuł komfortowo o,
wspinając się przed kamerą albo przed innymi,
tylko wtedy, gdy poczuje się pewnie i bezpiecznie.
To był problem z ekipą filmową od samego początku.
Nasza obecność wiele zmienia.
Ale przekonało mnie to, że w ubiegłym roku zawrócił.
Nie czuł presji, że musi to zrobić, bo my tam byliśmy.
To wiele mi powiedziało.
Wiele znaczyło.
Nie chcesz, żebyśmy filmowali?
Nie.
Trudno powiedzieć,
ale bardziej mi zależy na wejściu niż na filmowaniu.
Możesz odmówić w każdej chwili...
Wiem o tym.
Jak będę chciał, to nikomu nie powiem i zrobię to po swojemu.
To otwarta sprawa.
Ale wtedy was wykiwam.
Może być tak, że jutro pomyślisz: „Chrzanić to wszystko.
Mam to gdzieś. Nie czuję się na siłach”.
Wiem, że mogę zrezygnować.
Ale nie chcę.
Ich obecność wymaga większego przygotowania
i większej pewności siebie.
Muszę tak to dopracować,
że nieważne, czy będzie stadion ludzi.
Ja mam się czuć swobodnie.
I zrobić swoje.
Wyciąg pierwszy, trzymać się lewej, bezpieczniejsze duże kroki.
Wyciąg drugi, pewnie na prawej nodze, prawa ręka na ostatni podchwyt.
Ósmy, łatwizna. Szybko.
Dziewiąty, uwaga na zejścia i bloki.
Wyciąg 26, w górę zacięcia,
kluczowy zacisk lewą ręką, prawa noga do tyłu na stopień niżej,
lewa stopa w stronę ściany, góra.
Lewa ręka na ucho, zmiana nogi, druga ręka na ucho,
zaklinować lewą stopę.
Podciągnięcie prawą ręką,
lewa ręka w otwór.
Zaklinowanie dłonią lub pięścią, wszystko jedno.
Zawis na ręce, prawą chwyt od dołu.
Prawa noga w dół, lewa na krawędź,
prawa stopa z powrotem wysoko,
redukujesz ciężar i unikasz huśtania.
Lewa noga z dużego zęba, prawa ręka do małej dziurki.
Lewa noga na stopień,
wspięcie bliżej środka,
prawa ręka na mały chwyt.
Lewa ręka w podchwycie, zmiana nóg
potem przez klamy i gotowe.
Kluczowe miejsce: mocno na stopach,
ufać podłożu, podwójny wykrzyknik.
Autopilot. Kropka.
UELI GINIE W POBLIŻU EVERESTU
Nie zaskakuje mnie jego śmierć.
Zawsze robił coś szalonego i niebezpiecznego,
ale myślałem, że przetrwa.
Ueli mówił o szybkich wspinaczkach, przez które przebrniesz raz.
Ja tego unikałem.
Ale gdy rozmawiałem z nim o Freeriderze, pomyślałem, że to może droga,
którą trzeba kropnąć raz, byle upewnić się, że to mój dzień.
UELI STECK ZGINĄŁ 30 KWIETNIA
Widocznie to nie był jego dzień.
Co ciekawe, Alex bardzo szybko wytłumaczył sobie śmierć Ueliego.
Wzruszył ramionami: „To się mogło stać”.
Długo już rozmawiam o tym z Alexem.
„A co, jeśli umrzesz? Tak jak Ueli?”
Ueli i jego żona Nicole
tworzyli piękny związek, razem się wspinali.
Alex w którymś momencie powiedział: „A czego się spodziewała?”.
A ja na to: „Jak to? Co masz na myśli?”.
„Ja jestem Nicole, Alex! I wcale się tego nie spodziewam”.
Mnóstwo osób zginęło
i możliwe, że Alex też zginie,
ale wiem, że uda mu się przetrwać.
Dlatego chcę mu pomóc jak najlepiej się przygotować.
Cholera.
Gdyby się wspinał, odpadł i zginął, a ja bym mu nie pomógł się przygotować,
to byłoby dla mnie trudniejsze.
Wiem, że jestem jedną z osób,
która zrobi to z nim najlepiej, więc powinienem.
Ma poczucie, że jest to gra na czas.
Jest szansa, że jutro pójdzie.
To zdalnie sterowane kamery,
bo chcemy zejść mu z oczu, gdy będzie się wspinał.
Każdy wie, co robić, gdy coś pójdzie nie tak.
Josh, potwierdź, do kogo ma zadzwonić Mikey.
Najprościej po pogotowie.
Szybko damy im znać, co wiemy.
- Wspinacz. - Tak.
Jutro żadnych błędów.
Boję się, że jutro będzie koniec...
Wiecie...
Życie Alexa się skończy.
Dotarło do mnie, że muszę być na to gotowy,
bo jest taka realna możliwość.
Boże.
Pamiętasz, jak miałeś wstać na pożegnanie?
- Już czas? - Tak.
Nie musisz wstawać, ale usiądź.
- Mogłaś mnie zostawić. - Nigdy nie odejdę.
Bezpiecznej drogi.
Ciao, do zobaczenia!
Nie prosiłem, by wyjeżdżała.
Nigdy bym nie poprosił.
Ale ona rozumie,
że będzie mi łatwiej bez niej.
Te całe pożegnania...
„I tak zobaczymy się za pięć dni”.
To nie jest pożegnanie, tylko chwilowe rozstanie.
Miałam takie dziwne myśli jak:
„Obyśmy się nie przytulali po raz ostatni”.
Nie powinnam tak myśleć...
„A jeśli coś się stanie?
Jeśli więcej go nie zobaczę?”
„Dlaczego chcesz to robić?
To jakiś wariacki cel”.
Jimmy, słyszysz mnie?
Mówi Jimmy.
Właśnie zaczął wspinaczkę.
WYCIĄG 6 PŁYTA FREEBLAST, 146 M
Jest tam bardzo ślisko.
Tam się wycofał.
Mike, słyszysz? Mówi Jimmy.
Tu Mikey.
Dasz znać, jak przejdzie płytę?
Już to zrobił.
Przeszedł?
Tak, jest prawie przy Half Dollar.
Szybko idzie.
Tak, jest do przodu z czasem.
GODZ. 6.04 3 CZERWCA 2017 R.
Daleko ma do Mammoth?
Teraz jest na Half Dollar.
Godzina 6.21, schodzi do Heart Ledge. Jest impreza...
na Porter Ledge.
Nie śpią.
Mówią sobie: „Oto i Honnold”. Mój Boże.
Koleś w stroju króliczka.
Teraz wstaje.
Widzę ogon.
Na pewno ma ogon i albo głowę kurczaka,
- albo królika. - To jednorożec.
Rany. Kto tak robi?
Nigdy nie widziałem tego na El Cap.
Alexa już nie ma.
Wchodzi na Hollow Flake o 6.49.
Zrobił zejście i teraz jest na Hollow Flake.
WYCIĄG 14 HOLLOW FLAKE, 300 M
Co do Freeridera,
od podstawy Hollow Flake
prowadzi jeden system rys, który ma ile, 600 metrów?
To najbardziej niezwykła rysa na Ziemi.
WYCIĄG 14 HOLLOW FLAKE
Doug, mówi Jimmy.
Nie wiesz, czy dotarł już do Monstera?
WYCIĄG 19 MONSTER OFFWIDTH
Jest tam.
Już prawie przeszedł.
Końcówka.
Jest na tej wysokości co Spire.
Jesteście gotowi?
Tak, Sam i ja jesteśmy pod główną ścianą.
Ma około 15 minut do Boulder Problem.
WYCIĄG 23 BOULDER PROBLEM, 625 M
Właśnie zrobił wykop karate.
Poszło.
Tak.
To zbyt hardkorowe.
- Boże. - Zrobił to. Jezu.
Wkosił Boulder Problem.
Musi być taki nakręcony.
Ma za sobą płyty i Boulder Problem.
Kolosalny wyczyn.
- To Enduro? - Tak.
Nie wierzę, że patrzycie.
Nie chcę... Nie.
WYCIĄG 27 TRAVERSE, 760 M
Boże.
Tutaj jest wystawiony.
Ta tej wypukłości będzie...
Jest najbardziej wystawiony na całym El Cap.
Zły ruch i lecisz.
Siema.
Alex ma najlepszy dzień w życiu.
Ja nie.
- To koniec. - Jak to?
Nie musimy więcej tego robić.
Tak.
Już koniec.
Boże, zrobił to!
Jezu.
Wow.
Nie wierzę w to, co widziałem.
Boże.
Miło cię znów widzieć.
Ale się cieszę.
Ale było super, szaleństwo.
Kamień spadł mi z serca.
Przyznaję.
Ale się cieszę.
Ale przeprawa.
Tak.
Nie wierzę, po ośmiu latach marzeń.
San San dzwoni.
Halo?
Tak się cieszę.
Cieszysz? Delikatnie powiedziane.
Nigdy się tyle nie uśmiechałem.
- Nie mów nic... - Chcę cię zobaczyć.
Chciałabym zobaczyć ten uśmiech.
Wiem.
Nigdy tak bardzo nie płakałam, nawet się nie spodziewałam.
Gdy tylko cię usłyszałam...
Też jestem na granicy łez...
Poruszyło mnie to.
Nie płacz, bo ja zacznę.
Ale Claire mówi, żebym płakał.
Byłoby lepiej dla filmu,
ale nie chcę.
Choć trochę chcę.
- Jestem taka szczęśliwa. - Boże.
Taka szczęśliwa.
- Tak. - Żebyś wiedział.
- Dobra. - Dobrze.
Widzimy się za sześć godzin.
Do zobaczenia.
Kocham cię. Dziękuję i doceniam.
- Kocham cię. - Jesteś najlepsza.
Jestem z ciebie dumna.
Góra nie wyglądała dziś tak przerażająco.
Choć jest taka sama i wspinaczka też była.
Wszystko wyglądało tak samo, tylko miałem mniej na plecach.
Zapomniałem liny i raka.
Czułem się świetnie.
Doświadczenie było takie, jak liczyłem, że będzie.
Nie odpuściłem niczego, co było dla mnie bardzo ważne.
Było super.
Dobra, co teraz będziesz robił?
- Poćwiczę na chwytotablicy. - Co takiego?
Normalna osoba zrobiłaby sobie wolne.
3 CZERWCA 2017 R. ALEX HONNOLD JAKO PIERWSZY
WSZEDŁ FREE SOLO NA EL CAPITAN.
CZAS TO 3 GODZINY I 56 MINUT.
Dzięki, że wspinałeś się ze mną.
Jestem z ciebie dumny.
Gratuluję, że nie runąłeś w dół.
Cieszę się, że już koniec.
Boże, jesteś tutaj.
Tak się cieszę. Zrobiłeś to i już koniec.
Niektórzy, co byli przed tobą,
nie wycofali się u szczytu kariery.
Może to dobrze i nie muszę przeć naprzód.
Jakiś dzieciak przeczytał o wejściu na El Cap.
„Czy jest coś większego?”
Na pewno ktoś coś wymyśli.
Ale czy to będę ja? Nie wiem, może.
PAMIĘCI FRANKA TAIPINGA CHINA, ANN KRCIK, UELI STECKA