Zaczynamy!
- Zróbcie mi miejsce. Gotowy. - Gotowy.
Gotowy.
Przerywamy program, by przekazać najnowsze wiadomości.
Mówi Paul Michaels.
Dzień dobry.
W Panamie ma miejsce dramatyczna sytuacja,
gdzie w niewolę wzięto czterech amerykańskich żołnierzy
podczas antyamerykańskich zamieszek w stolicy.
Przenosimy się do Ogrodu Różanego w Białym Domu,
gdzie prezydent Reagan ma za chwilę zacząć przemówienie.
Panie i panowie,
wczorajszy akt terroryzmu,
gdy w Panamie wzięto w niewolę czterech amerykańskich żołnierzy
przez pośredników Związku Radzieckiego,
przypomniał nam, z jakimi wrogami mamy do czynienia.
Nie pozwolimy na to, by ZSRR podważał pokój i wolność
na Ziemi lub w kosmosie.
Żeby była jasność, Stany Zjednoczone nie dadzą się zastraszyć.
Oby Houston znalazło miejsce na Sea Dragonie
na nowe sprężyny do łazika.
Mam poobijany tyłek.
Obawiam się, że sprzęt do wydobycia litu ma pierwszeństwo.
Nie mogliśmy znaleźć złoży bliżej Jamestown?
Skończ jęczeć. Jeśli amerykańscy podatnicy chcieliby...
Co, do diabła? Czy to nie nasz sprzęt?
Co on tu robi?
Nie wiem. Lepiej to sprawdźmy.
Nie ruszajcie się i miejsce oczy szeroko otwarte.
- Don, idziesz ze mną. - Przyjąłem.
Jamestown, ekipa geo dwa, zgłoś się.
Geo dwa, tu Jamestown. Mów.
Jesteśmy na południowym krańcu 357 Bravo
i mamy tu mały problem.
Jaki problem?
Pieprzeni Ruscy zajęli naszą kopalnię.
Możesz powtórzyć?
Nasze rozmowy są zaszyfrowane.
Sowieci mogli się dowiedzieć o pokładach litu,
tylko jeśli złamali szyfr.
Nie zmieniamy kluczy szyfrowania?
Co miesiąc, zgodnie z protokołem.
Najwidoczniej Sowieci to też obeszli.
Rozmawiałem z prezydentem.
Postanowił nie mówić o tym Radzie Bezpieczeństwa ONZ.
Pozwoli Sowietom zająć naszą kopalnię?
Nie, tego też nie zrobi. Chce, byśmy ją odzyskali.
Czyli...
Czyli mamy tam pójść, podmienić sprzęt i flagę,
ale tym razem ją utrzymać.
Utrzymać?
Rada Bezpieczeństwa Narodowego rozpatrzyła wszystkie opcje.
Doszli do wniosku, że jeśli Sowieci będą kontrolować 357 Bravo,
to ustanowi to niebezpieczny precedens.
Jeśli to zignorujemy, nic nie powstrzyma Andropowa
przed przejęciem innych naszych terenów na Księżycu.
Zgadzam się.
Ludzie poświęcili setki godzin na znalezienie tej żyły
i jeśli jest choć w połowie tak bogata jak wskazują odczyty,
może to całkowicie zmienić sposób magazynowania energii w Jamestown.
Tom, pozwól, że upewnię się, że dobrze rozumiem.
Prezydent chce, byśmy skonfrontowali się z Sowietami na Księżycu.
Nie. Nie skonfrontowali.
Prezydenta nie interesuje konfrontacja.
Ale z tego, co wiemy,
Rosjanie nie mają możliwości, by okupować kopalnię w sposób ciągły.
Wkroczymy, gdy skończą pracę.
Ale tym razem zostaniemy.
Możemy wysłać dwójkę astronautów, by monitorowali teren.
Jak długo dwójka astronautów może tam zostać?
Zapasowe zbiorniki na łazikach
mogą naładować plecaki PLSS na dziesięć godzin.
Trzy zespoły mogą monitorować teren przez całą dobę.
Chcecie zorganizować całodobową ochronę?
W rzeczy samej.
A ta ochrona będzie potrzebować broni, prawda?
Broni? Chwila.
Nikt nic nie mówił o wysyłaniu broni na Księżyc.
Pan wybaczy, ale co ci ludzie mają niby zrobić?
Gdy sytuacja się skomplikuje.
Mają grzecznie poprosić Sowietów, żeby sobie poszli?
Uderzyć ich kijem baseballowym?
Albo golfowym? Trochę ich tam jest.
Chwileczkę.
Naprawdę sugerujecie, że mamy wysłać broń na Księżyc?
Mówisz, że prezydent chce, byśmy utrzymali ten teren.
A ja mówię, że potrzebna będzie ochrona.
A ochrona oznacza broń.
Nie. To wykluczone.
- Wiem, że to drastyczne... - To absurdalne!
- Musi być inne rozwiązane. - Zupełnie inne.
A co z nałożeniem dodatkowych sankcji gospodarczych na Moskwę?
Embargo?
To była nasza odpowiedź po Berlinie w zeszłym roku.
A Rosjanie zwiększyli handel z Ameryką Łacińską,
co zwiększyło i wzmocniło ich wpływy na tej półkuli.
A patrząc na to, co się dzieje w Panamie,
to ostatnie, czego nam trzeba.
Chyba nie sądzisz, że to dobry pomysł?
Generał Bradford ma rację.
Jakkolwiek będziemy naciskać na Sowietów tutaj, to wymaga czasu.
Im dłużej będziemy czekać...
tym trudniej będzie odzyskać teren.
Gdybyśmy zmodyfikowali broń, by działała na Księżycu,
astronauci nie mają kwalifikacji, by jej używać.
- Marines? - Myślałem o tym samym.
Czyli o czym?
Każdy pilot marines musi być oficerem piechoty,
nim pójdzie do szkoły lotniczej.
To jedyni astronauci wyszkoleni w walce lądowej i taktyce.
Chwila.
To teraz wysyłamy żołnierzy na Księżyc?
Możemy tak zrobić?
Musimy opracować procedury
dotyczące bezpieczeństwa i działania na Księżycu.
Powinniśmy być w stanie szybko ich przeszkolić.
Musi być inny sposób.
Uwierzcie mi, mnie ten pomysł też się nie podoba.
Ale taka jest prawda.
Nie utrzymamy 357 Bravo bez uzbrojonej ochrony.
Jestem otwarty na nowe pomysły,
ale odnoszę wrażenie, że nie mamy wyboru.
Jedynym sposobem na utrzymanie terenu,
na tej planecie czy innej,
jest człowiek z karabinem.
Nelson ma rację.
Wszyscy musimy się na to zgodzić.
Bo jeśli to zrobimy...
to nie ma powrotu.
Zasady podejmowania działań
Dzień dobry, pani Cleveland.
Marto, która jest godzina?
Siódma.
O cholera.
Szlag!
Mówiłam Samowi, by mnie obudził, nim wyjdzie.
Muszę być na SIM za godzinę. Chryste.
Marto, kochana, zrobisz coś dla mnie?
Zadzwonisz do JSC i powiesz, że złapałam gumę i się spóźnię?
W którym aucie?
No wiesz, aucie.
Moim. We wszystkich.
Powiedz, że wszystkie złapały.
Wiesz co, mam gdzieś, co im powiesz,
po prostu powiedz im, że się spóźnię.
Dobrze.
Ma pani wiadomość od pana Stevensa.
Wydawała się ważna.
Nie... Na pewno jest ważna.
Dla Gorda zawsze są ważne. Dzięki.
Cholera.
Na wypadek...
Przepraszam.
W porządku, kapitanie Stevens. Proszę usiąść.
Jak mówiłam, łatka do programu może zostać wysłana
i wgrana w razie potrzeby.
Normalnie po MECO...
Nie masz munduru, kapitanie.
Ma małą usterkę.
Usterkę?
Zamek się zepsuł.
Jestem pewna, że po prostu się skurczył w suszarce.
Bardzo zabawne.
...przedłużyć żywotność silnika, minimalizując częstotliwość odpalania.
W przypadku dużych zmian prędkości wykorzystywane są obie kapsuły OMS.
Jeśli jest problem z działaniem głównego silnika...
Nigdy nie używałeś laptopa, co?
Używałem.
Podczas misji krytycznych dla wydajności w trakcie fazy wznoszenia
OMS może dodać 113 kg do udźwigu.
W przypadku misji na Księżyc orbiter przewozi...
Nie planowałam żadnych wycieczek przed południem w poniedziałek.
Ale myślałam, że mogłybyśmy zjeść śniadanie
i pojechać do Colonial Williamsburg,
nim wyruszymy do Georgetown i American University.
Myślałam, że we wtorek mogłybyśmy pojechać do Monticello...
Mamo?
Okej, może trochę za dużo historii. Przepraszam.
Nie, to wszystko brzmi fajnie. Mam tylko jedną sugestię.
Tak, oczywiście. To twoja wycieczka, kochanie.
Zastanawiałam się, czy mogłybyśmy pojechać...
do...
Baltimore?
Annapolis. Akademii Marynarki Wojennej.
Cóż, to...
to miłe, że chcesz odwiedzić uczelnię taty, ale...
to strasznie nie po drodze i ja...
nie sądzę, że będziemy miały czas, by tam pojechać.
Nie chcę jej po prostu odwiedzić.
Chcę tam aplikować.
Ty...
Chcesz aplikować do Akademia Marynarki Wojennej?
Wiem, że różni się od wszystkich uczelni, o których mówiłyśmy,
ale myślę, że jest dla mnie odpowiednia.
Kelly, dlaczego ze wszystkich uczelni chcesz aplikować do Annapolis?
Nie wymyśliłam tego teraz, mamo.
Od dawna już o tym myślałam.
A ja pierwszy raz o tym słyszę.
Kelly, to marynarka wojenna. Chcesz wstąpić do marynarki wojennej.
Tak.
Dlaczego?
Chcę służyć krajowi.
Nie wciskaj mi kitu.
Jasne? Służyć krajowi można na różne sposoby. Powiedz mi dlaczego.
Okej.
Chcę latać.
Tomcatami, F-14.
To samolot myśliwsko-bombowy.
Wiem, czym jest Tomcat, Kelly. Okej?
PARKING DLA PRZYCZEP MIESZKALNYCH
Jest otwarte, Davey.
To nie Davey.
To i tak proszę wejść. Potrzebuję pomocy.
I to już. Proszę.
Okej.
Możesz wziąć rolkę papieru toaletowego z kuchni?
Górna półka po lewej, nad zlewem.
Mam.
Dziękuję.
- Przepraszam. - Żaden problem.
Kim jesteś? Czego chcesz?
Szukam Aleidy Rosales.
Tak, to ja.
Jeśli po zapłatę rachunku, to znam moje prawa
i weszłaś do tego pojazdu pod fałszywym pretekstem.
Nie przedstawiłaś się ani swoich zamiarów.
Aleido, tu Margo.
Cześć.
Co tu robisz? Jak...
Dzwonił do mnie twój chłopak. Davey.
O mój Boże.
Powiedział mi o twoim... problemie.
O mój Boże.
To było niestosowne. Jestem...
Nic mi nie jest, okej? To tylko...
Mówił, że cię deportują.
Próbowałam dzwonić.
Odłączyli mi telefon, wiem.
Potem odłączą prąd, a na koniec wodę.
- Wciąż grasz? - Co?
Nie.
Słuchaj, Aleido...
Myślałam, że wiem, co powiem, ale teraz...
chcę powiedzieć, że mi przykro...
Nie. Nie rób tego. Okej?
- Okej. - Nie tego...
Nie potrzebuję tego.
Nie wiem, czego potrzebuję, ale nie tego.
- Okej. - Co ci powiedział?
Niewiele.
Mówił, że twój status rezydenta zostanie wycofany.
Tak.
Muszę mieć pracę, by móc zostać.
Ale ludzie nie lubią mnie zatrudniać. Powiedział ci to?
- Wspominał. - Tak, bo jestem złą pracownicą.
Złą współpracowniczką. Źle pracuję w zespole.
Ale genialną inżynierką.
Wykonałam kilka telefonów.
Wszyscy twoi pracodawcy mówili,
jak bardzo jesteś uzdolniona,
choć przyznali, że masz problem z zachowaniem.
Problemy z zachowaniem, jasne. To bzdura.
Nie podpaliłam McDonnell Douglas, okej?
To był kosz na śmieci w biurze tego dupka
i ugasili go w pięć sekund.
Wiem. I ten...
dupek powiedział, że byłaś najlepszym inżynierem, jakiego widział od 30 lat.
Czego chcesz, Margo?
Nie chcę...
Nie będę tłumaczyć, czemu zrobiłam to, co zrobiłam dziesięć lat temu.
Dziękuję. Bo to było dość upokarzające za pierwszym razem.
Ale mogę zaoferować ci pracę.
W NASA.
Jako woźna?
Przykro mi to mówić, ale nie pracuję w rodzinnym biznesie.
Jako inżynierka systemów.
Będziesz pracować przy misji o niskim priorytecie.
To nic nadzwyczajnego, ale...
da ci to podstawy.
I pomoże zostać w kraju.
Biedna Aleida.
To nie jałmużna.
Biedna, mała Meksykanka.
Dostała pracę w NASA, bo Margo Madison zrobiło się jej szkoda.
- Nie przyszłam tu z litości. - Poczucie winy też może być.
Jesteś inżynierką, a my potrzebujemy inżynierów.
Racjonalizacja.
Lepiej trafiłaś z poczuciem winy.
Czuję się winna i to od dawna.
Ale to mój problem, nie twój.
Twoim problemem jest status rezydenta. Oferuję sposób, by sobie z nim poradzić.
Nie wynagrodzi ci to tego, co się stało...
ale jest rozwiązaniem. Na dziś.
Jeśli chcesz tę pracę, zgłoś się do kadr w JSC.
Wiesz, który to budynek.
Chcesz odmrozić sobie uszy, by zrobić mi na złość?
W porządku, twój wybór.
Mogę tylko zaoferować ci pracę.
Nic więcej nie mogę zrobić.
Mogę dać ci możliwość, a jeśli jej nie chcesz, to twoja sprawa.
Zachowuj się jak gówniara. Bądź uparta.
Ja...
Mówię tylko,
że Jamestown dowiedziało się o złożach litu na obszarze 357 Bravo
i w ciągu dwóch dni Rosjanie zajmują teren.
W swoim raporcie napisałeś, że gdy wyruszyłeś ratować Wilsona,
kosmonauta Wasiljew został w Jamestown. Sam.
Albo nasza kryptografia jest słabsza, niż sądziliśmy, albo...
może mają podsłuch w bazie.
- Myślisz, że podłożył pluskwę? - Nie.
Nie, nie było dość czasu. Wszystko działo się szybko.
Byłeś emocjonalnie wyczerpany.
I Bóg wie, że miałeś do tego prawo. Straciłeś syna.
Od wielu dni nie jadłeś i nie spałeś.
Miałeś sterty wiadomości, na które nie odpowiedziałeś.
Na pewno to wszystko widział.
Pytam tylko,
czy jest jakakolwiek, nawet najmniejsza szansa,
że może...
nasi wrogowie to wykorzystali?
Alex, dasz nam znać, jak idzie diagnostyka?
Jakieś nieprawidłowości?
Nie, Houston.
- Jak na razie wszystko w porządku. - Przyjęłam.
W przyszłym miesiącu wyślemy wam nową dostawę filmów.
- Jakieś życzenia? - Już myślałem, że nie spytasz.
Tak po prawdzie, to jesteśmy zawiedzeni.
Nie będziemy na Ziemi, gdy wyjdzie film o Mercury 7.
Pierwszy krok w kosmos.
Nakręcili o nich film?
Tak. Wygląda przyzwoicie.
Możesz nam załatwić kopię przed premierą?
Zobaczę, co da się zrobić.
Hej, Alex, jeszcze jedno.
Mieliście jakieś problemy z pomniejszymi systemami od wyłączenia reaktora?
Dostaliśmy informację od HAB SYS,
że możecie mieć problemy z wydajnością reflektorów.
Potwierdzam, Houston. Światła ostatnio są grymaśne.
Przyjęłam. Sprawdzimy to. Bez odbioru.
Tak, panie prezydencie, trzymamy się budżetu,
plan startów z Vandenbergu został opracowany.
I jeszcze jedno.
Sowieci mieli podsłuch w naszej bazie przez ostatnie dziewięć lat.
Przepraszam, muszę wykonać bardzo nieprzyjemny telefon.
Hej.
Cześć. Jak leci?
No wiesz. Po staremu.
Co podać?
Bourbon z lodem.
I tyle? Więcej nic nie powiesz? Tylko „co podać?”
- Co? - Mój...
- O rety! Tracy! - No właśnie, wróciła.
- Przepraszam! Zapomniałam! - Okej, dzięki Bogu. Już się martwiłam.
- Gratuluję! - Dziękuję.
Okej, pokaż pierścionek. Jasna...
- O rety! - Tak.
- Co? - Wiem! Dobrze mu poszło.
I wy dwoje razem to...
to niesamowite.
- Jest super. - Wypiję za to.
Jestem przeszczęśliwa.
Zasługujesz na to. Na zdrowie.
Dziękuję.
Wiesz,
jesteś jedną z niewielu, która się cieszy.
- Daj spokój, niemożliwe. - O mój Boże.
Patrzą na mnie spode łba w całym JSC.
Jakby potrzebowała zgody Gorda.
Rozmawiałaś z nim ostatnio?
Co się dzieje?
Nie, Tracy. To nie moja rola...
Dobra. Dość o nim.
Co się z tobą dzieje?
Gdy weszłam, myślami byłaś gdzieś daleko.
Kelly powiedziała, że chce iść do Annapolis.
Sama nie wiem. Czuję się, jakbym wciąż była w szoku.
A do tego jestem w szoku, że jestem w szoku.
Mogłam to przewidzieć.
- Przecież dorastała przy Edzie. - Tak.
I jego pracy. I jasne, że to chce robić.
Dorastała tutaj i miała... ciebie.
Mówię poważnie.
Zainspirowałaś wiele młodych kobiet, Tracy.
To niesamowite i powinnaś być z siebie dumna.
Tylko...
Nie chcę takiego życia dla mojej córki.
Tak, rozumiem.
Co jej powiedziałaś?
Uciszyłam ją i powiedziałam, że nie będziemy o tym rozmawiać.
Bo tak robią świetne mamy.
Daj sobie trochę luzu.
Twoja córka ci powiedziała, że chce wstąpić do marynarki.
To nie byle co.
Gdy powiedziałam mamie, że chcę się nauczyć latać,
nie odzywała się do mnie miesiącami.
I nienawidziłaś jej za to, prawda?
Przeszło mi. I brat mnie nauczył za 25 dolców.
Ale taka właśnie byłam. Taka jestem.
Nikt nie będzie mi mówił inaczej.
O to mi chodzi, Karen.
Jeśli Kelly chce to zrobić, to to zrobi.
Znajdzie sposób, by to zrobić z tobą lub bez ciebie.
Więc wiesz...
może lepiej pogódź się z tym od razu.
Nie wiem, jak to zrobić, Tracy.
Gdy o tym myślę,
jeśli coś jej się stanie, chyba tego nie przeżyję.
- Nie dam rady. - Wiem.
Ja to widzę tak...
to my je ściągnęliśmy na ten popierdolony świat.
Jedyne, co możemy zrobić, to pozwolić im w nim żyć.
Jesteśmy im to winni.
Tak, to prawda.
Tak?
Gordo?
Trace?
Zostawiłeś wiadomość.
Tak, zgadza się.
Chciałem o czymś z tobą porozmawiać.
Gapi się na mnie.
Co? Kto?
Ja.
Okej.
Wyjechałam zza zakrętu i...
pojawiłam się.
To, co mówisz, nie bardzo ma sens, Trace.
Wszystko w porządku?
Tak. Miałam tylko mały wypadek samochodowy.
Jezu.
Nic mi nie jest.
Za to auto się rozjebało.
- Tylko nie porsche. - Tak, właśnie to.
Przyjedź po mnie.
Jest druga w nocy.
Chwila. Dlaczego nie dzwonisz do męża, by po ciebie przyjechał?
Wyjechał z miasta w interesach.
Możesz...
Możesz to dla mnie zrobić...
i po mnie przyjechać, Gordo?
Co mam zrobić z autem?
Na pewno Sam kupi ci nowe.
Sam. To dobry facet.
Tak.
Ma charakterek, ale ciężko go wkurzyć.
Wiesz, o czym mówię?
Nie jest taki jak ty.
Ciebie łatwo wkurzyć.
- Tak, łatwo. - Tak.
O nie.
Nie...
- Nie zabieraj mnie do mojego domu. - Co?
- Zabierz mnie do naszego domu. - Po co?
Mam dość, że personel traktuje mnie jak nastolatkę wracającą po czasie.
Gordo. Zatrzymaj się.
- Co? - Gordo!
Tak.
Już dobrze.
Chodźmy.
Obaj chłopcy są dziś w domu,
więc musisz się przespać na kanapie, dobrze?
Trace?
Szlag.
To ja się prześpię na kanapie.
Musiałem coś zrobić.
Nie mogłem pozwolić, by odesłali cię do Meksyku.
I zadzwoniłeś do osoby, do której nie chciałam dzwonić.
Którą nigdy nie chciałam o nic prosić.
Przepraszam. Nie chciałem cię stracić.
Spanikowałem. To jedyne, co wymyśliłem.
Nie mogłeś zadzwonić do pośredniaka? Albo do Bruce’a?
Bruce’a? Mojego szefa?
Tak, mówiłeś, że potrzebuje pomocy.
Wolisz pracować na platformie wiertniczej, niż być inżynierką w NASA?
A co, jeśli to spierdolę?
- Niby dlaczego? - Bo jestem nieudacznikiem.
Zwolniono mnie z każdej pracy, którą miałam.
Boeing, Abbott, McDonnell Douglas.
Ale to jest NASA.
Marzyłaś o tej pracy, odkąd byłaś dzieckiem.
Po co mają mi powiedzieć, że jestem do niczego,
jak wszyscy inni?
Daj spokój.
Myślisz, że Margo Madison przyjechałaby aż tutaj
i zaoferowała ci pracę,
gdyby nie myślała, że dasz sobie radę?
Wie, jaka jesteś utalentowana.
Ja też wiem.
Urodziłaś się, by to robić, skarbie.
Wiesz, że tak...
Okej. Zamknij się już.
Zrobię to.
Naprawdę?
- Bardzo się cieszę, skarbie! - Nie.
Jak to „nie”?
To koniec, Davey.
Przepraszam, ty...
- Czy ty ze mną zrywasz? - Tak.
Ale przyjmujesz pracę.
Wymarzoną pracę, którą ci załatwiłem.
- Za moimi plecami. - Ja tylko...
Okej, posłuchaj. Wiem, że jesteś zła.
Znowu zostałam upokorzona przed tą kobietą.
Przysięgałam sobie, że to się nie powtórzy.
A się powtórzyło... przez ciebie.
Nie wybaczę ci tego.
Nigdy.
Twoje rzeczy są w pudełku.
Weź je i nie wracaj.
Amerykanin.
- To jest Ameryka! - Zamknij się!
Byłeś emocjonalnie wyczerpany.
Na pewno to wszystko widział.
I Bóg wie, że miałeś do tego prawo.
Straciłeś syna.
...wyczerpany.
Gordo, taksówka już jedzie, więc...
Hej, Gordo.
Dzień dobry.
Dobry. Szukam kluczy do domu i...
nie mogę ich znaleźć.
O cholera. Mam nadzieję, że nie zgubiłam ich na polu albo w aucie.
Nie, nie zostawiłaś ich.
Ja je wziąłem.
Co?
Zabrałem ci klucze do tego domu.
Słuchaj, nie mam czasu się o to kłócić.
Możesz mi oddać moje klucze?
Oddałbym,
ale pasują do zamków w tym domu.
Zamki są częścią domu.
A dom jest na moje nazwisko.
- Więc to moje klucze. - Nie, na nasze nazwisko.
To kolejna sprawa.
Nie powinno się to zmienić po twoim ponownym ślubie?
Dlaczego jesteś wciąż Tracy Stevens?
Bo jestem osobą publiczną. Ludzie mnie znają pod takim nazwiskiem.
Jasne.
Astronautka Tracy Cleveland.
Tak, to nie brzmi tak samo.
Wiesz co? Nie wiem, co w ciebie wstąpiło.
Po prostu oddaj mi te cholerne klucze. Proszę.
Nie mieszkasz tu, Trace.
Moje dzieci tu mieszkają, Gordo.
I możesz je odwiedzać, kiedy chcesz.
Wystarczy, że zadzwonisz.
O to ci chodzi? Że nie oddzwaniam?
Nie, nie o to.
Ale miło, że o tym wspomniałaś,
bo muszę ci o czymś powiedzieć.
Dobra, mów.
Wracam na Księżyc.
Ty? Na Księżyc?
Zgadza się.
Uznałem, że czas się wziąć w garść i spróbować jeszcze raz.
Tak po prostu.
Ed wpisał mnie do zespołu Jamestown 91.
Brawo.
Columbia zabierze mnie we wrześniu.
We wrześniu?
Tak.
Mnie za kilka tygodni zabiera Discovery.
Wciąż tam będę we wrześniu.
Dlatego zadzwoniłem.
Chciałem, byś usłyszała to ode mnie.
Nie z resztą świata w programie telewizyjnym.
- W telewizji? - Tak.
Czy specjaliści ds. publicznych NASA o tym wiedzą?
Nie wiem. Pewnie tak.
O cholera.
Nie będę się znowu bawić w bzdury typu „kosmiczna para”.
Jasne? Nie po tym, co osiągnęłam.
To twoja reakcja? Martwisz się o opinię publiczną?
Nie będę zgrywać „żony astronauty”, okej?
A Ed... Oczywiście. Uśmiecha się i mówi: „Spoko”.
Wiesz co? To będzie dla niego brutalna pobudka.
Wracam w kosmos po dziesięciu latach.
A ciebie obchodzi tylko prasa?
- To totalna bzdura! - Dobra, uspokój się.
Nie chcę, by wszystko, na co pracowałam, obrócono w żart.
Co to ma być?
„Tracy i Gordo znowu razem na Księżycu po tylu latach”?
Nie zgadzam się na to, Ed.
Nikt o czymś takim nie mówi.
Nie traktuj mnie jak dziecko.
Wiem, jak załatwia się tu sprawy.
Gordo przyszedł do ciebie z płaczem, żebyś go gdzieś przydzielił,
a ty stwierdziłeś, że zlitujesz się nad kolegą i wyślesz go na Księżyc,
a przy okazji spełnisz fantazję Shorty’ego Powersa?
Podejmuję decyzje z myślą o tym, co jest najlepsze dla programu.
Gówno prawda. Podejmujesz decyzje w oparciu o wyniki w golfie
i to, jakiego klocka tego dnia postawiłeś.
Przeginasz.
Nie dam zrobić z siebie pośmiewiska,
znowu będąc „żonką astronauty”.
To nie ma nic wspólnego...
Wycofaj go z tego lotu, Ed.
Wycofaj go z tego lotu!
Dobra?
Przez ostatnie dziesięć lat nikt o nim nie pamiętał.
Nie zabije go, jeśli poczeka jeszcze dwa miesiące.
Lot Gorda jest ustalony.
Koniec kropka.
Mam cię wycofać z twojego, to powiedz tylko słowo.
Tylko słowo.
Ale nie licz na miejsce przez długi czas.
Nie, gdy ja tu rządzę.
Chłopcy to chłopcy, co?
Trzymają się razem niezależnie od wszystkiego.
Lecisz czy nie, Trace?
Lecę, Ed.
Jak zawsze.
ŻYCIE W ANNAPOLIS
Kelly?
Cześć. Masz chwilę?
Pewnie.
Wszystko w porządku?
Tak.
Kelly, powiedz mi...
Powiedz mi, że naprawdę tego chcesz.
Tak, naprawdę tego chcę.
Nie jest to tylko kaprys?
Albo dlatego, że Danny Stevens wygląda fajnie w mundurze...
Mamo, nie.
Już od jakiegoś czasu tego chcę.
Odkąd o tym rozmawiamy...
zrozumiałam, że nie chcę utknąć na pisaniu prac przez cztery lata.
Okej? Chcę coś zrobić w życiu.
Chcę coś zmienić w świecie.
Jak tata.
On...
Tak.
Zaufaj mi, wiem.
Żyję z Edem Baldwinem od wielu lat.
Ale wiele go kosztowało bycie Edem Baldwinem.
To nie jest normalne życie.
To dużo stresu.
I zmęczenia. I niebezpieczeństwa.
Wielu rzeczy nie doświadczył. Naprawdę.
Nie spędził czasu ze mną i z...
Wiele go ominęło.
Na przykład Shane?
Tak.
Ominęło go spędzanie czasu z Shane'em.
Gdzie to znalazłaś?
Tam. Tuż przed tym, jak weszłaś.
To był jego ulubiony.
Popeye.
Zawsze wiedziałam, że to był jego pokój.
Czasem miałam wrażenie, że mnie słucha.
Nie w złym sensie, ale czułam jego obecność.
To brzmi głupio.
Wcale nie.
Kiedyś miałam takie samo wrażenie.
Na początku trudno mi było tu wejść.
Myśleliśmy, żeby sprzedać dom i się przeprowadzić...
a wtedy pojawiłaś się ty.
I wszystko się zmieniło.
Jakby wszystko było dobrze, bo znów pojawiło się tu życie.
Okej.
Okej. Annapolis.
- Zróbmy to. - Naprawdę? Jesteś pewna?
Zabierzesz mi dziesięć lat życia.
Ale ojca będą cieszyły mecze futbolowe, więc...
Dziękuję!
Kocham cię.
Ale je uwielbiałam.
- Nie mogę się doczekać. - Cześć.
- Cześć! - Cześć, tato.
Ciężki dzień?
Źle się zaczął.
Ale co to jest? Prawdziwa kolacja w domu?
- Tak. - To jakaś okazja?
Można tak powiedzieć.
Twoja córka wybrała uczelnię.
Po twoim nastroju wnioskuję, że to William & Mary.
Nie, ale wciąż jest na liście, prawda?
Tak, ale nie jest numerem jeden.
Będziecie mnie tak trzymać w niepewności?
Powiedz mu.
Akademia Marynarki Wojennej.
Bardzo zabawne. No mów.
Naprawdę.
Annapolis.
Nie.
Co? Dlaczego?
Bo powiedziałem, że nie.
To nie jest powód. Możemy o tym porozmawiać?
- Idź do pokoju. - Mam iść do pokoju?
Nie, Ed. Nie jest już dzieckiem.
To nie podlega dyskusji. Odpowiedź brzmi nie!
Chyba mam tu coś do powiedzenia.
Powiedziałem nie! Koniec dyskusji!
- Edwardzie, zatrzymaj się. - Co to było?
Od kiedy nie rozmawiamy?
Musimy o tym porozmawiać jako rodzina.
To się nie wydarzy!
- Myślałyśmy, że się ucieszysz. - To się myliłyście!
Tato, mówimy o moim życiu.
Wciąż mieszkasz pod moim dachem, młoda panno.
- Co to ma znaczyć? - Uważaj, co mówisz!
Ed, nie tym tonem.
Nie wiem, co w ciebie wstąpiło.
Jestem głową tej rodziny i nie muszę się wam tłumaczyć.
To moja decyzja, nie twoja! Nie potrzebuję twojej zgody!
Tak się składa, że jestem administratorem akademii
i wystarczy, że zadzwonię,
a twoje podanie nie ujrzy światła dziennego!
To skandaliczne! Nie możesz tego zrobić!
Mogę i zrobię!
Świetnie! To wiesz co?
Zgłoszę się do biura rekrutacyjnego i wstąpię do marynarki!
I po kilku latach będę aplikować jako marynarz.
Dobrze. W takim razie pakuj się i nie wracaj!
Hej! Nie mów tak! Cofnij te słowa!
Nie wiem, co w ciebie wstąpiło! Cholera jasna! Odszczekaj to!
Przestańcie! Dość tego!
Cokolwiek to było, nie robimy tego ponownie.
Okej.
Okej?
Okej.
O nie. Przepraszam...
Nie wiem, czemu to powiedziałem. Nie chcę, żebyś odchodziła.
Nie chcemy. Proszę, nie odchodź.
Nigdzie się stąd nie ruszam, mamo.
Wszystko będzie dobrze.
Nikt nigdzie się nie rusza.
Musimy się uspokoić i porozmawiać o tym, co się dzieje.
Tato.
O co ci chodziło?
Nie wiem. Ja...
Nagle tak zareagowałem.
Myślałam, że będziesz dumny.
Powinienem. Byłbym, oczywiście.
Tylko... To nie było...
To nie jest to, co...
Po prostu powiedz, o co ci chodzi.
Po prostu...
nagle poczułem się przytłoczony...
jakbym...
miał cię stracić.
Tato, nie tracisz mnie. To tylko uczelnia. Zawsze mogę...
Nie, ja...
nie o to mi chodzi. Tylko...
że mógłbym cię stracić jak...
Jak Shane’a.
Tak.
Jak Shane’a.
Hej.
Wiem. Poczułam się tak samo.
Naprawdę, Ed.
Ale Shane umarł, bo jeździł na rowerze po ulicy.
Na Ziemi nie ma bezpiecznego miejsca.
Wiem, ale w tym rzecz. Bo ja nie byłem na Ziemi.
Nie było mnie tu, gdy to się stało.
Nie było mnie przy nim. Nie było mnie przy tobie.
Nie mogłem cię chronić. Nie mogłem nic zrobić.
Tylko skulić się na pryczy i krzyczeć w noc.
I ja...
Obiecałem sobie, że to się nie powtórzy.
Ja...
Zawsze chcę być przy tobie i Kelly.
Niezależnie od konsekwencji, od tego, co muszę poświęcić,
tym razem miałem zostać...
i was chronić.
Ed...
Ed, uważasz, że to twoja wina?
Spójrz na mnie?
Tak uważasz?
Był na mnie zły. A mnie tu nie było.
Nie. Hej, nie.
To był wypadek.
Okej? Wypadek.
Nie jestem w stanie ci powiedzieć, ile razy leżałam w łóżku i myślałam,
czy jeśli zrobiłabym wtedy coś inaczej...
to może...
Ale nie można tak robić.
Nie można, bo to tortury.
Tak jest.
To sposób na odpychanie innych w nadziei...
że jeśli przeżyjesz dość tych tortur, to wyjdzie z tego coś dobrego.
Jak pokuta.
Jeśli odmówisz dość zdrowasiek, to Bóg zmyje twoje grzechy i...
i w końcu zapłacisz odpowiednią cenę
za ożywienie Shane’a.
Ale to nieprawda.
On nie wróci.
A jego śmierć... nie była moją winą.
Ani twoją.
Okej?
To nie była twoja wina.
Chodź tu.
Popeye?
Znalazłam go.
Dziś.
Żartujesz?
Pamiętam, gdy mi powiedziałeś, że chcesz wstąpić do Akademii.
Pomyślałam: „Co chłopak z Gary w Indianie,
który nie widział oceanu, będzie robił w marynarce? Wariactwo”.
Nim się obejrzałam, byłeś w marynarce.
I ja byłam.
I nasz syn chciał być w marynarce.
A teraz się okazuje, że nasza córka też chce.
Wszyscy jesteśmy Baldwinami.
Jeśli nas ktoś skaleczy, będziemy krwawić na złoto-niebiesko.
Niech Bóg ma nas w opiece.
Kotwice w górę
O rety, nie.
- Kotwice w górę - Nie. Ed.
Żegnamy szkolne radości
Wypływamy o brzasku
To nasza ostatnia noc na brzegu
Wypijmy na szczęście
Aż spotkamy się znowu
Życzymy wam Szczęśliwego powrotu do domu
Jezu.
Napisy: Agnieszka Otawska