Glenoxi.
W końcu się spotykamy.
Lordzie Zortac, oczekiwałam cię.
Przemierzyłem cztery wszechświaty, by cię rżnąć.
Zróbmy to, kosmiczny ogierze.
Teraz seks.
Co jest?
Spróbuj jeszcze raz.
Wycofaj się!
Czemu nie wchodzi?
Nie wiem.
CZEŚĆ.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STUDIUM NASTOLATKA Z FOBIAMI SEKSUALNYMI
ROZMOWY INTYMNE
MAMA 5 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Nie masz treningu?
Nie chce mi się iść.
Hej.
To, co mówiłem...
o tym, że cię kocham...
Byłem strasznie napruty.
Nie oczekuję, że ty...
też to powiesz.
W porządku.
Tato?
Wróciłem.
Przygotuj się do szkoły.
Rób to po cichu.
Matka umierała z nerwów i dopiero się położyła.
Chryste.
Dzień dobry, skarbie.
Herbaty?
Zostawisz mi krzyżówkę?
Jesteś ostatnio bardzo milczący.
Czy coś się stało?
STUDIUM MOJEGO SYNA Z FOBIAMI
Mam parę uwag w kwestii książki.
Tej o mnie.
Polecam słownik synonimów.
Masz ograniczony zasób słownictwa.
Porozmawiajmy o tym w spokojny, racjonalny sposób.
Ani spokojny, ani racjonalny!
Omówimy to później, skarbie.
Dalej!
Durny rower!
- Chodzi o książkę twojej mamy? - Skądże.
To tylko poparty bogatą bibliografią szczegółowy opis
wychowywania 16-latka z zahamowaniami seksualnymi.
Czyli mnie.
Rozdział pierwszy: „Polucje Otisa”.
Wybacz. Nieśmieszne. Niedobra Jean.
Przynajmniej byłeś na randce z dziewczyną.
- To postęp. - Nazwałem ją kozą i sobie poszła.
To i tak krok naprzód.
A nie nazwałeś ją domową kotką?
Tak, ale kozą też.
Lubisz Olę?
Tak. Bardzo.
To czemu ją nazwałeś kozą?
Tylko się nie śmiej.
Najwyraźniej uważa, że między Maeve a mną coś jest.
To nie było śmieszne.
Chciałem ją przekonać, że to absurd.
Ktoś taki jak Maeve nie zainteresowałby się mną,
bo ja jestem frajerem, a ona lwicą.
W takim razie Ola jest kotką.
Jak na terapeutę seksualnego jesteś zaskakująco niewrażliwy.
Dobre jest to,
że dzięki książce zyskasz sławę.
Jak ten gość z gałęziami zamiast rąk.
Maeve Wiley i Otis Milburn proszeni do pana Groffa.
Lwica czeka.
Nie odzywa się do mnie.
Kobiety cię nienawidzą.
Fajne wdzianko.
- Dzięki. - Naprawdę nie musisz odpowiadać.
Dobrze cię widzieć.
Dziękuję.
Chciałbym przeprosić...
Wszyscy miewamy złe dni.
Ale każda chmura kryje burzę.
Nie, to szło inaczej.
Każda chmura kryje tęczę?
W każdym razie to przeszłość.
- A te dwa tygodnie kozy? - To z kolei przyszłość.
Dobrze.
- Widzimy się po szkole. - Dobrze.
NAGRODA ZA ESEJ
Jeśli chodzi o to, co się stało...
Nie ma tematu.
Maeve.
Ty pierwsza.
Obserwuję ciebie i twojego koleżkę.
Przychodzicie przed lekcjami,
zostajecie po szkole, szepczecie,
wymieniacie pieniądze.
Tylko się spotykamy.
Myślę, że robicie znacznie więcej, niż tylko się spotykacie.
Wiem o waszym narkotykowym kręgu.
To nie moje.
Mam uwierzyć,
że to ten bojaźliwy dudek Milburn...
handluje twardymi narkotykami?
Otis nic nie zrobił.
To prochy na koncentrację.
Sporo o nich wiesz, jak na kogoś, kto się nimi nie zajmuje.
Dostaliście je od twojego brata?
Tak.
Znam historię twojej rodzinki.
A ty...
pozwoliłaś, aby Milburn, niewinne dziecko, stał się narkotykowym kurierem.
Proszę nie mieszać do tego Otisa.
Co pan robi?
Zawiadamiam policję o twoim bracie.
Zaraz.
Są moje.
Co teraz?
Opowiesz mi, co się stało na szkolnej zabawie,
a potem staniesz przed komisją, która orzeknie, czy zostaniesz w szkole.
DYREKTOR
- Milburn. - Tak, panie dyrektorze.
Dam ci radę.
Strzeż się dzikich kobiet.
Przeżują cię i wyplują jak stęchłe chipsy.
Do klasy.
Nie będziesz miał kłopotów.
Co się stało?
Nie będziemy rozmawiać? Tak po prostu?
Ufałam ci.
Ale...
- Nie chcę się z tobą przespać. - Ja z tobą też nie.
Byłeś fatalny.
Puszczałeś wycie wielorybów i non stop gadałeś.
Miałeś atak paniki i przyszła twoja matka. To było koszmarne doświadczenie.
Potrzebuję rady.
W kwestii mojej...
Klinika zamknięta. Przykro mi.
Nikomu o tobie nie powiedziałam.
Jesteś mi coś winien.
NIEŚMIESZNE!
Jak cię wypychałam z waginy, też nie było śmiesznie.
Halo?
Jean Milburn?
Mówi Simone McAllister
z Bright and Sanders. Przysłała nam pani rozdział książki.
Obecnie przeżywamy kryzys męskości
i tekst wydaje się bardzo na czasie.
- Ma pani tego więcej? - Tak.
- Tak, mam. - Fantastycznie!
Szczególnie ciekawi nas, co panią łączy z opisywaną postacią.
BŁĘDNE I NIEETYCZNE!
To takie osobiste. Mogłoby przemówić do innych matek.
Kiedy pani przyśle tekst?
Mogę to przemyśleć?
Naturalnie.
Proszę nie zwlekać za długo.
Dobrze.
Dziękuję.
Cholera!
Boże!
- Tak? - Jakob? Tu Jean.
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale pękła mi rura pod zlewem.
- Woda się leje... - Jean.
Przestań psuć rzeczy, gdy chcesz seksu.
Nie...
To nieporozumienie. Naprawdę się zepsuła.
Powiedziałem jasno.
Chcę związku.
Nie będę na każde twoje skinienie.
Do widzenia.
- O co chodzi? - Wagina mnie zdradziła.
Rozumiem. A dokładnie?
Wreszcie znalazłam chętnego do bzykania,
ale nie mógł wepchnąć fiuta do mojej durnej waginy.
Czemu to mi się przytrafia?
Cóż...
To bez sensu.
Tak się starałam!
Dekoracje, kostiumy, makijaż.
Wszystko było idealne.
Nawet palca nie mogłam tam wcisnąć.
Jakbym dostała cipościsku.
Co mam robić?
Użyłaś słowa „idealny”.
Może to sposób, by mieć kontrolę.
W swoich fantazjach ty masz władzę.
A rzeczywistość może być inna.
Po prostu lubię kosmitów.
Lubisz nie mieć kontroli?
Raczej nie.
Nienawidzę kolejek górskich.
Ja też. Nie lubię symulowanego zagrożenia.
Chyba mam osobowość typu A.
Być może...
podświadomie się hamujesz,
żeby utrzymać kontrolę.
Chcę uprawiać seks. Po co miałabym to robić?
Nie wiem.
Dobra.
To miejsce ma lśnić.
Mam to wszystko zrobić sam?
Nie.
To byłoby niemożliwe. Masz towarzysza.
Okej.
Widzimy się za dwie godziny.
Dajesz, Puzonanisto.
Do roboty.
Nie potrzebuję hydraulika jutro, tylko dziś, kretynie!
Otis, mógłbyś...
Nie wierzę, że się rozłączyłeś!
Otis!
To sytuacja awaryjna, ważniejsza od naszego sporu.
Otis, otwórz drzwi!
Daj mi spokój!
POCHWICA
Chryste, mamo! Wyjdź!
Póki mieszkasz pod moim dachem, nie będziesz się zamykał.
Czemu się tak wściekasz?
- Jesteś hipokrytką! - Co?
Jak?
Możesz to rozwinąć?
Propagujesz szczerość i komunikację, a sama nie jesteś szczera.
Wtrącasz się do wszystkiego i udajesz, że to przypadek.
Co dzień przekraczasz multum rodzicielskich granic.
Jesteś podstępną kobietą!
Mocno przesadzasz.
Jak ci idzie książka?
Robisz się agresywny.
Policz do dziesięciu.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Proszę, wyjdź.
Jeśli...
Jeśli książka się ukaże,
zmienię twoje imię.
Nie o to chodzi.
Sądziłem, że w końcu mnie słuchasz,
że dajesz mi swobodę, ale ty nie potrafisz się powstrzymać.
Jakbyś chciała mnie pożreć,
jak pająki, które zjadają swoje młode.
Jakbym był częścią ciebie.
Ale ty jesteś częścią mnie.
Nie, nie jestem.
Otworzę.
Ola...
Przyszłaś do mnie.
Dostałaś SMS-a?
Napisałem: „Cześć”.
A powinienem: „Przepraszam”.
Tata kazał mi naprawić zlew.
Nie musisz. Mama wezwała hydraulika.
Trochę niezręcznie.
Byliśmy na randce.
Teraz jesteś na mnie zła i naprawiasz mój zlew.
Zlew twojej matki. Ojciec mnie prosił. Nie chodzi o ciebie.
Jakob ją przysłał.
Musimy porozmawiać o naszej kłótni.
Wychodzę.
Jest samolubna.
Udaje, że dieta i ćwiczenia są dla mojego dobra, a chodzi o nią.
Nie znam niczego poza pływaniem.
Przymknij się.
Co?
Jesteś szczęściarzem.
Wstaje co rano, żeby zabrać cię na basen.
Chodzi na zawody, płacze, gdy przegrywasz.
Co dzień okazuje ci miłość. W czym problem?
Przynajmniej o ciebie dba.
Okej.
Może powiedz jej, co czujesz.
Nie chciałam wybuchnąć.
Muszę pogadać z bratem idiotą.
Cześć, chcesz przysmażyć?
Nie.
Miałeś iść do pracy, nie sprzedawać dragi.
Pójdę.
Kumpel załatwia mi robotę portiera.
Nie nadajesz się z tymi wątłymi rączkami.
Chcą, żebym robiła program dla uzdolnionych.
Mówisz poważnie?
Będziesz się bujać z bandą cholernych dziewic
i nawijać o astrofizyce.
Jeśli się dostanę.
Pewnie coś schrzanię jak zawsze.
Nie.
Jesteś bystrzejsza od mnie.
Zawsze byłaś, od dziecka.
Też jesteś bystry.
Tak, ale...
ty jesteś naprawdę bystra.
Tak bystra, że mogłabyś mieć niezłe życie.
Nie chcę tu mieszkać za dziesięć lat.
Nie będziesz.
Wezmę tę robotę portiera.
Zarobię, coś wynajmiemy i staniemy na nogi.
Byłoby fajnie.
Jestem z ciebie dumny.
Dzięki.
MAMA
OTIS MILBURN
Gdybyś mi pomógł, moglibyśmy szybciej wyjść.
Przestań.
Dupek.
Co powiedziałeś?
Urodziłeś się brutalem czy naśladujesz ojca?
Widziałem na zabawie.
Bałeś się go.
Jak można się bać własnego ojca?
Co ty, kurwa, o tym wiesz?
Źle to robisz. Daj mi.
- Dawaj. - Nie trzeba.
Sam to zrobię.
Dawaj.
Zostaw.
Co się z tobą dzieje?
Złaź!
Złaź ze mnie!
Przepraszam.
Nie chciałem…
Podobało ci się?
Nie.
Właśnie.
Tak sądziłem.
Co to strome i niebezpieczne wzgórze ma wspólnego z moją waginą?
Sądzę, że cierpisz na pochwicę.
To automatyczna reakcja ciała związana ze strachem przed penetracją.
Ale ja chcę uprawiać seks.
Nie boisz się uprawiania seksu.
Boisz się odpuścić.
I dlatego zjedziesz z tego wzgórza.
- Oswoisz strach. - Nie chcę się dymać ze wzgórzem.
Zaufaj mi.
A ty?
Co ja?
Spanikowałeś, gdy dotknęłam twojego penisa.
Może zrobimy to razem?
Zapomnij o tym.
To głupie. I niebezpieczne.
Kiedyś twoja wagina się otworzy.
Nie mogę czekać!
Jebać to!
To niesamowite!
Mogę wszystko!
To chyba moja błona!
Kurwa!
Otis!
Otis?
Umarłem?
Nie, żyjesz.
Dzięki Bogu.
Boli.
Krwawisz.
Czy już mogę uprawiać seks?
Mam nadzieję.
Czemu tak bardzo tego chcesz?
Jak to?
Rozpaczliwie...
chcesz iść z kimś do łóżka. Dlaczego?
Nie wiem.
Wydaje mi się, że jeśli tego nie zrobię
i skończę liceum jako dziewica,
pójdę na studia i będę daleko w tyle za innymi.
Nikt mnie nie będzie chciał, bo będę dziwaczną dziewicą.
I nigdy tego nie zrobię, bo będę się wstydzić i będę dziwna.
Zestarzeję się, umrę w samotności i zje mnie mój pyton.
Pominęłaś mnóstwo etapów.
Nie chcę zostać w tyle.
Chcę to mieć z głowy.
Wydaje ci się, że wszyscy to robią.
Niektórzy – owszem, ale większość jeszcze nie.
To nie wyścig.
Masz rację.
To dobrze.
Niepotrzebnie zjeżdżaliśmy ze wzgórza.
Tak.
To...
Co to było?
Powinniśmy porozmawiać...
Jeśli komuś o tym piśniesz, wykończę cię, rozumiesz?
Jak było w kozie?
Czemu pytasz? Bardzo nudno.
Nie wydarzyło się nic dziwnego. Zwykła koza.
Maeve Wiley proszona do gabinetu dyrektora.
Powiedz, czemu powinnaś zostać w szkole.
Nic?
Dobrze...
Jestem inteligentna.
Jako 12-latka znałam całą Jane Austen.
W tym Lady Susan, niedoceniany tytuł feministycznej prozy.
Potrafię wskazać różnice
między egzystencjalizmem a transcendentalizmem
i wyjaśnić rolę Sartre’a w tym pierwszym
i przyczyny braku popularności tego drugiego.
Umiem ocenić rozpacz pana Hendricksa na podstawie jego hawajskich koszul.
Jestem bardzo bystra.
Tylko do rodziny miałam pecha.
Nie mam wsparcia.
Czasami popełniam błędy.
Ale wiem, że mogę być lepsza.
Nie zmarnuję drugiej szansy.
Dziękuję.
Proszę.
Wezwał mnie pan?
Tak.
Zaczekaj na zewnątrz. To nie potrwa długo.
Dobrze.
Musimy przemyśleć twoją sytuację.
Tymczasem
masz zakaz wstępu do szkoły.
Kształt zastawek
uniemożliwia otwarcie w złym kierunku.
Gdy przyjdziesz punktualnie, zjem swój kapelusz.
Usiądź obok kumpla z kozy.
- To nie mój kumpel. - Nie przyjaźnimy się.
Po prostu usiądź.
Dalej, hombre. Andale!
O czym to ja mówiłem?
Ach tak, zastawki.
A zatem odgłos zamykających się zastawek
to coś, co znamy jako...
uderzenia naszego serca.
Bicie serca.
Tutaj mamy tętnice...
Tętnice płucne.
Jeśli zostaną zablokowane...
Co się dzieje?
Nic.
Wyglądało inaczej.
- Powiedz coś. - Nic się nie stało.
Nie kłam!
Wyrzucą mnie przez mojego brata.
To chciałeś usłyszeć?
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Powiedz coś.
- Chodź. - Nie dotykaj mnie.
Co?
To za dużo.
- Co? - Przytłaczasz mnie.
Zawsze dowiaduję się ostatni.
- To znaczy? - Nie ufasz mi.
Nigdy nie ufałaś.
Kochasz mnie?
- Po prostu powiedz. - Nie kocham.
Zaczekaj.
Oboje wiemy, że wolisz kogoś innego.
...że mnie odwiedzasz.
Wiem, że jako przewodniczący masz napięty grafik
związany ze sprawami uczniowskimi i nauką,
ale uznałem za ważne, by powiedzieć ci,
że jesteś jednym z najwybitniejszych uczniów Moordale.
Tragedią byłoby, gdybyś zmarnował swój talent
i opuścił te zawody.
Wszyscy przechodzimy trudne chwile, ale przed tobą świetlana przyszłość.
Nie chodzi o moją przyszłość, tylko pański fundusz sportowy.
Skądże!
Zgoda, może trochę, ale...
Naprawdę nam na tobie zależy.
Dobrze, wystartuję.
- Świetnie! - Jeśli...
pozwoli pan Maeve zostać w szkole.
Nie wyrzuci jej pan.
Jeśli mam płynąć, ona zostaje.
Podobno cię wywalają, obciągaro.
Wracasz do przyczepy.
Może nie musisz odchodzić. Szukają sprzątaczki.
Co ty wyrabiasz?
Zostawiam was. Dla niej.
Odbiło ci?
Ona jest zdzirą.
Tak, masz rację.
Ja też jestem.
- Nie jestem zdzirą. - Ja też nie, ale fajnie brzmiało.Chodź.
- Pogramy w Smash Bros? - Nie mogę, mam kozę.
Wszystko się zmieniło, odkąd zacząłeś bić ludzi.
Co tu robi twoja mama?
Nie wiem.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Nie śledzę cię.
Tylko przejeżdżałam i...
Otis?
Porozmawiaj ze mną.
Możesz nie krzyczeć?
Przejmujesz się opinią rówieśników? To rozwija osobowość zależną.
Czego chcesz?
Masz rację.
Jestem hipokrytką.
Zwłaszcza w stosunku do ciebie.
Odkąd odszedł tata, zostaliśmy we dwójkę.
Teraz dorastasz.
I mam wrażenie, że cię tracę.
Więc piszesz pracę o mojej dysfunkcji seksualnej?
Sądziłam, że dzięki temu lepiej cię zrozumiem.
To chore!
Nie masz zahamowań
ani dysfunkcji, ani nie jesteś opóźniony.
Nie jest tak, jak napisałam.
Przepraszam.
Jest tak, jak napisałaś.
Po części z twojej winy.
Także z winy taty, ale przede wszystkimto przeze mnie.
Nie jestem normalny.
Jesteś normalny.
Masz 16 lat.
Nie musisz znać żadnych odpowiedzi.
Wszystko będzie dobrze.
Dzięki, że przeprosiłaś.
Przeprosiny to nie tylko etykieta,
lecz istotny ludzki rytuał,
który scala związki i pomaga ludziom iść dalej...
Ale ty to wszystko wiesz.
Jedziesz do domu?
Muszę coś załatwić.
- Ale później wrócę. - Dobrze.
Hej, ty! To twój szczęśliwy dzień!
Adama nie ma, a dziś są szybkie randki
dla miłośników jazzu, na które bardzo chcę pójść, więc...
możesz zmykać!
Spadaj!
- Dziękuję. - W porządku.
Madam? Do nogi!
Ty głupi psie.
Sean?
Mamo, znalazłem Madam!
Cześć!
Wróciłaś.
Nie każ mi tam iść.
Tego chce twój ojciec.
Jedno z was wróci do domu.
Nie tylko serwujecie swoje dania...
Tak?
Co?
To nie tylko feromony.
Lubię cię.
Czuję się jak nastolatka.
Minęło dużo czasu, odkąd...
tak się czułam.
Ale?
Ale...
mój syn jest dla mnie najważniejszy.
I bardzo lubi twoją córkę.
Boję się, że gdyby się dowiedział
o naszym związku, nigdy...
by mi nie wybaczył.
Rozumiem.
Tak będzie lepiej.
Co tu robisz?
Kupuję kocią karmę.
- Masz kota? - Nie.
Kupuję kocią karmę, ponieważ...
naprawdę lubię koty.
Zwłaszcza domowe.
Lubię je znacznie bardziej niż lwy.
To ma być romantyczne?
Tak.
Wstrzymujesz kolejkę.
Przepraszam. Jeszcze chwilkę.
Próbuję naprawić krzywdy.
Widzę.
Nic w tym uroczego.
To irytujące.
Zaraz skończy.
Nie tym tonem, młoda damo!
To niegrzeczne.
Nie jest niegrzeczna, tylko bezpośrednia.
Jest niegrzeczna, a ty żałosny.
I kto tu jest niegrzeczny?
Głupie chłopaczysko.
Walnęła mnie.
To było bardzo odważne. I nieco zniewieściałe.
Kończę zmianę za 15 minut. Odprowadzę cię do domu.
Skup się!
MISTRZOSTWA HRABSTWA
Gotowi...
Paczka!
Przyniósł to młody, chudy, zabiedzony chłopak.
Miał ciekawe przemyślenia w kwestii moich kłopotów małżeńskich.
Dzięki.
- Widziałaś mojego brata? - Tak.
Prosił, abym ci coś przekazała.
„Niech przestanie zadawać się z kujonami
gadającymi o astrofizyce i innym gównie”.
Coś w tym stylu.
Mówił, dokąd idzie?
Powiedział, że na zakupy.
Ale niósł dużą torbę.
Dzięki, Cynthio.
Jonathanie.
Dawaj, Jackson!
Tak!
Wiedzieliśmy, że dasz radę! Brawo.
Zostaje?
Nie biorę łapówek.
Lepiej zapomnij o Maeve Wiley.
Oto i on!
Dobra robota, Jack!
Brawo, skarbie!
Dobra robota.
Maeve, przepraszam, że cię zraniłem
i zawiodłem twoje zaufanie.
Tylko ty coś we mnie dostrzegłaś.
Byłem niewidzialnym gościem w rogu i to mi się podobało.
Ale poznałem ciebie i zobaczyłem, że coś potrafię.
Liczę, że mi przebaczysz i dalej poprowadzimy klinikę.
Jesteś bardzo inteligentna i ta nagroda jest twoja.
ZWYCIĘZCA MAEVE WILEY
Muszę ci coś powiedzieć.
Właściwie niejedno.
A zatem... tu mieszkam. Ale to już wiesz.
Jestem dziwny.
To znaczy nietypowy. I jeśli chcesz być ze mną...
Nie jako moja dziewczyna...
To zbyt szybko. Wiem. Zero presji.
Gdybyś...
chciała być moją drugą połówką...
Jakbym się żenił... Nie chcę się żenić.
Może kiedyś, z właściwą osobą.
Na przykład z tobą. Ale na spokojnie.
Duszę się.
Chcę powiedzieć, że...
nie mam w tymwszystkim wprawy i muszę działać powoli.
Dobrze.
Chcesz mnie pocałować?
Tak.
Chcę.
Więc przestań gadać i to zrób.
- Myślę, że... - Nie mów.
Wszystko popsujesz.
Tak.
Napiszesz?
- Spoko. - Okej.
Boże!
Nauczę się grać w Piotrusia,
choćbym miała paść.
Nauczysz mnie?
Tak.
Pani.
Dasz radę.
No dalej.
Dobra...
Ja pierdolę!
Napisy: Przemysław Rak