NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
W Austin mają wspaniałe ścieżki rowerowe.
Uwielbiam tu jeździć na rowerze.
Muszę też przyznać, że zwykle po opuszczeniu lotniska jadę do Torchy’s.
Nie wiem dlaczego. Chyba przez to, że jest tam pysznie.
- Witamy w Torchy’s. - Zawsze tu wpadam.
- Jak leci? - Świetnie.
Dobra.
- Migas. Bo jest rano. - Jasne.
- Mr. Orange, łosoś. - Pewnie.
Ludzie powinni zobaczyć Green Chile Queso.
- To podstawa. - Dzięki.
- Pora na queso. - To moja ulubiona pora.
- To sos. - Dzięki.
W Teksasie każdemu przyda się queso.
- Moje tacos! - Tak jest.
To teksańskie tacos.
Naprawdę czuć tu Teksas.
Nigdy tego nie robiłem.
Obrzydliwość czy jedyne wyjście?
Przechodzimy do lunchu.
To nie jest kuchnia meksykańska.
To Tex-Mex.
Kto chce tacos?
Chcesz gryza?
Naprawdę dobre.
Boże!
Nie!
Hej!
Czekaj.
Brakuje mi trzech palców.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian…
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
Kiedy chciałem sprzedać ten program,
spotkałem się z szefem Travel Channel,
który stwierdził, że ich widzowie nie lubią podróży.
Gdy wychodziłem, powiedział,
że jedyne jedzenie, które interesuje Amerykanów, to grill.
Poszliśmy więc do Food Network, a tam prezes powiedział mi,
przysięgam, że to prawda, że rezygnują z programów kulinarnych.
Na odchodne powiedział mi,
że Amerykanów interesuje tylko grillowanie.
Morał z tego jest taki,
że jeśli naprawdę interesuje was grillowanie,
to ten program jest dla was.
Witamy w Austin.
To najfajniejsze miasto.
Jest tu więcej miejscówek z muzyką niż w Nashville.
Zaskoczyło mnie to, a jedzenie jest tu pyszne.
Nie tylko z grilla.
A co najlepsze, ludzie są tu wspaniali.
Jeden z miejscowych pomoże mi ruszyć z kopyta.
Daniel Vaughn jest redaktorem grillującym, to święta prawda,
w magazynie Texas Monthly.
To on. Zna się na rzeczy.
Czeka nas maraton grillowy.
Zaczynamy od LeRoy and Lewis.
To food truck należący do Sawyera Lewisa i Evana LeRoya.
- To nowoczesny grill, prawda? - Najnowocześniejszy.
W tym przypadku jest większy od samej restauracji.
Zgadza się.
Co zjem?
Na pewno policzki wołowe. To ich specjalność.
- Kiełbasa chmielowa. - Polecam.
Raz w tygodniu robią żeberka z bekonem.
To żeberka z nieoddzielonym boczkiem.
- I zawsze biorę jeszcze burgera. - Jasne.
Zamów jeszcze trochę kalafiora.
Mój lekarz się ucieszy, że jem warzywa.
Na pewno.
W Austin jest wiele słynnych grillów.
Takie legendy jak Franklin Barbecue i La Barbecue.
To fenomenalne miejsca.
Dzisiaj jednak je odpuszczę i pokażę wam zupełnie nowe rzeczy.
- Czas na grilla! - Nadchodzi.
Nasze mięso jest z Teksasu.
Lokalne rancza, humanitarnie hodowane mięso.
Tu są policzki wołowe, a żeberko jest pod spodem.
Boczek wieprzowy na żeberkach,
który wędzimy na miejscu w całym płacie.
- Mam pokazać? - Podwójnie wędzony, w klonowej glazurze.
Oto potężne żeberka z boczkiem.
Trzymaj jeszcze.
Żegnaj, świecie.
Gdybym miał ugryźć, to z której strony?
- Z tej. - W ten sposób?
Co?
Delicje!
- Co? - Chyba nie dostanę ani kęsa.
Nie.
Mamy jeszcze kilka.
Dostaniesz swoje.
- Dobra. - Rany!
Spójrz za siebie.
- Jeszcze nie skończyliśmy. - Co?
- To teksańska zapiekanka z chili. - Tak?
Z wędzonymi i marynowanymi papryczkami jalapeño.
Sałatka Cezar z jarmużem.
- Nieźle. - Nasze domowe smażone fasolki.
Zaraz rozsadzi mi łepetynę.
Spójrz na tę zapiekankę.
Popraw mnie, jeśli się mylę, ale nowoczesność waszej kuchni
opiera się na tradycyjnym grillowaniu.
Tak. Chodzi o klasyczne metody gotowania.
Grill to metoda, a nie menu.
Wprowadzamy nieco inne akcenty do tradycyjnego teksańskiego menu.
Mamy własne sosy.
- Spróbuj tego z buraków. - Co w nim zanurzyć?
Ja zawsze biorę chleb ziemniaczany, trochę policzka wołowego,
odrobinę kimchi i sos z buraków.
Co za cudo.
- I? - Niezły kęs.
Mam policzek w policzkach. Super.
Bardzo skupiamy się na tym, żeby nie marnować żywności.
- Dzisiaj nic się nie zmarnuje. - To nasz cel.
Pora na burgera.
- Półfuntowy wędzony kotlet. - Przetniesz go?
- Najpierw się pochwalę. - Ogórki, cebula.
Piękny.
O rety. Richard.
Biedny Richard.
Nie chcę przesadzać,
ale to może zmienić wasz pogląd na temat burgerów.
Idealnie wypieczony.
Biedny Richard.
- I co powiesz? - Boże.
Chrupki z brzegu.
- To efekt grilla. - Tak, ma taki…
Pamiętam, jak Daniel powiedział kiedyś, że to nostalgiczny burger z podwórka.
- Prawda? - Tak.
Jakbyś jadł coś z przyjaciółmi w ogródku.
Gdybym miał zdolnych przyjaciół!
Znasz się na rzeczy.
- Wiem, gdzie szukać. - Jak to zjeść?
- Weźmiesz na wynos. - Tak się to robi.
Żegnaj, burgerze.
Gdzie jesteśmy?
Przy food trucku Distant Relatives i Meanwhile Brewing.
To kolejny food truck, który znajduje się przy browarze.
- Mamy to. - Piwo.
Przyjemne.
Wjeżdżając, wyglądało tu jak w parku przemysłowym, ale to raj.
- To dość ukryte miejsce. - Dla rodzin.
- W Teksasie jest sporo miejsca. - Racja.
- Och! - Cześć.
- Jesteś Damien? - Zgadza się.
Jestem Phil.
Damien Brockway to afroamerykański szef kuchni,
który do sztuki grillowania wprowadził afrykańskie wpływy.
Miło cię widzieć.
Opowiedz, co nam przyniosłeś.
Tutaj są dodatki.
Czarny groch i przypalone końce mostka wołowego.
Tutaj mamy wędzone orzeszki.
Przydałyby się przed TV.
Jasne. To marynowane złote buraki.
Mamy tu pieczone rzodkiewki z pikantnym sosem z maślanki.
Spróbuję tego grochu.
Nigdy nie jadłem rzodkiewek w knajpie z grillem.
Do dzieła.
Ja też nie.
- O rany. - Chcę poznać twoją historię.
Pracuję w tamtej przyczepie.
Skąd ta nazwa?
Dalecy krewni to częsty trop w kulturze afroamerykańskiej.
Odnosi się do związku z kontynentem afrykańskim.
Tam pojawił się gatunek ludzki
i niektóre nasze przyprawy i składniki,
takie jak kapusta galicyjska, czarny groch czy aframon rajski.
To składniki, których używamy.
Staramy się kreatywnie wykorzystywać tradycję ziemi, z której się wywodzimy.
Wykorzystujesz przyprawy i składniki z własnej ojczyzny.
Oczywiście, ale nie odcinam się od tradycji USA z różnych regionów.
Ten sos barbecue różni się od tych, które zwykle podają w takich miejscach.
Racja. Co w nim jest?
Wpadliśmy na pomysł łączenia białek z konkretnymi sosami.
Nawet sosy są tam niesamowite i oryginalne.
Wędzone masło musztardowe.
To sos barbecue do kurczaka.
Zgadza się, nasi goście często o niego pytają.
Ten kurczak i sos to istny majstersztyk.
Nic nie zostawię.
Świetny grill tak działa na człowieka.
- Myślisz, że nie jesteś głodny… - Wypełnia pustkę w twoim życiu.
Tak.
Będzie więcej grilla, obiecuję. Ale zanim do tego dojdziemy,
musimy pomówić o innej ważnej kuchni w Austin.
Suerte to moja ulubiona restauracja w Austin.
Jedna z najlepszych meksykańskich knajp, włączając te w Meksyku.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Spotykam się z moimi przyjaciółkami z Austin.
To Emily i Caitlin.
Stworzyły Festiwal Telewizji w Austin i prowadzą go do dziś.
To szef kuchni Fermín Nuñez.
- Wyglądacie świetnie. - Wystroiłyśmy się.
Ja też dla byle kogo się tak nie ubieram.
- Ja też nie. - Pięknie wyglądasz.
- Zdrowie. - Salud.
Salud.
Dobre. Mamy dobry gust.
- Co w tym jest? - Mezcal.
Dalej nie czytałam.
- To nasza wersja margarity. - Jasne.
Jesteśmy meksykańską restauracją, ale jesteśmy we wschodnim Austin.
Technicznie rzecz biorąc, to nie jest Tex-Mex.
Nie.
- Moim zdaniem. - Jesteś Meksykaninem.
I to meksykańska restauracja.
Jedzenie jest meksykańskie, ale jest tu też coś z Teksasu.
Trochę tak.
Fermín podaje meksykańskie jedzenie z autorskimi modyfikacjami.
Jesteśmy w Teksasie. Czy to w takim razie Tex-Mex?
Potrzebuję lepszego eksperta.
To nasze ceviche.
Pod tostadą znajdziecie świeżego pstrąga, podanego w bulionie z pomarańczy z chili.
- Smacznego. - Dziękuję.
Cieszę się, że tego spróbujesz, bo to dla mnie bardzo teksańskie danie.
Wyglądacie profesjonalnie z tymi łyżkami.
- Spróbuj wszystkiego naraz. - Wiem. Idealny kęs.
Meksykańskie, Tex-Mex, Austin-Mex…
To po prostu pyszne jedzenie.
Wiesz, skąd je znam?
Brałeś udział w poprzednich edycjach ich festiwalu?
Znowu się odbędzie.
Wracamy w czerwcu.
W festiwalu chodzi o bycie razem.
Świetnie sobie poradziliśmy w Internecie,
ale chodzi o niezaplanowane chwile i o poznawanie nowych przyjaciół.
Gdy ludzie się zbierają, dzieje się magia. To coś wyjątkowego.
Cieszą się, że zobaczą osoby znane z ekranów.
- Właśnie. - Osobiście.
To festiwal skupiony na jedzeniu i piciu.
Często na panelu Phila są tacos albo śniadania.
- Ludziom się to podoba. - Kto nie chciałby zjeść z Philem?
Przed TV trzeba coś przekąsić i wypić.
- Wpadnij. - To świetna zabawa.
To tamale mole blanco.
Pod spodem jest gremolata z orzeszkami, a posypka to mole blanco
i odwodniona hoja santa.
- Odwodnione co? - Hoja santa.
Hoja santa tłumaczy się jako „święty liść”.
To liść, którym rzekomo owinięto dzieciątko Jezus.
Naprawdę?
- Tak. - Doceniam „rzekomo”.
Nie znam całej prawdy.
Czyli to pielucha.
Można tak to ująć.
Lubię mówić takie rzeczy, by dostać pierwszy kęs.
Nieźle.
O Boże.
Wspaniałe.
To koza pieczona w stylu barbacoa. W liściu bananowca.
Dodajemy limonkę?
To jak rozpakowywanie prezentu.
Kto tego nie lubi?
- Wszyscy to lubią. - O rety.
Jadłam już kozę, ale niewiele razy.
Co o tym myślisz? Dla mnie bomba.
Smakuje mi i zastanawiam się, co sprawia…
Mówi się, że kaczka ma charakterystyczny smak.
- To mięso też. - To najpopularniejsze mięso na świecie.
- Naprawdę? - Tak.
- Nie kurczak? - Nie. Koza.
Nie wiedziałem.
Żadnego mięsa nie je się tyle, co koziny.
- Też myślałam, że kurczak. - Co mówisz?
To piąte najczęściej konsumowane zwierzę?
Czytałem, że jest na pierwszym miejscu.
Pokaż.
„Dane nie potwierdzają, że kozie mięso jest najczęściej spożywane na świecie”.
Okłamałeś mnie.
- Tak. - O czym jeszcze skłamałeś?
- Uwierzyłabym. - Ja też.
- Bzdury powiedziane z przekonaniem w TV… - Są w stanie przekonać każdego.
Ludzie ci wierzą.
- Cześć! - Cześć, Phil!
- Hej! - Kochamy cię!
Uwielbiamy cię!
Powiem wam coś o kozie.
Austin tak mocno stoi grillem, że trudno znaleźć dla niego alternatywę.
Szczerze mówiąc, to spory problem.
Na szczęście Daniel wie, gdzie grillują najlepiej.
Zabrał mnie do nowoczesnej restauracji z daniami z grilla o nazwie InterStellar.
Zasłużył na tę czapeczkę.
- Jak wkręciłeś się w grilla? - Teksas tak działa.
Tu to wymagane.
Zaprenumerowałem Texas Monthly.
Był tam ranking pięciu najlepszych miejsc z grillem, odwiedziłem wszystkie.
Razem z kumplami?
Tak, smakowało nam grillowane jedzenie w Dallas.
Zastanawialiśmy się, czy może być lepsze.
Doznaliśmy olśnienia.
Spojrzeliśmy na siebie i pojęliśmy, czemu ludzie tyle o tym mówią.
Uwielbiam takie chwile.
Dlatego to robię.
Dzień dobry!
- Cześć. Gotowi? - Cześć, John.
Miałem nadzieję na lekkie śniadanie.
To typowe teksańskie śniadanie.
To szef John Bates. Pochodzi ze świata wykwintnej kuchni.
Skupił się jednak na uszczęśliwianiu wszystkich.
Zobacz, jakie to piękne!
- Powiedziałem to przed przywitaniem się. - Miło cię widzieć.
Cześć, John. To nasze pierwsze spotkanie.
- Chyba się zaprzyjaźnimy. - Też tak myślę. Od czego mam zacząć?
Zawsze zaczynam od mostka. Zacznij od spalonego końca.
Potem może jagnięcina i boczek.
- Boże. - Na koniec może indyk.
- To prawie jak warzywo. - Indyk to warzywo.
- Dobra. - Na zdrowie.
Ale intensywne.
To najlepsza część mostka.
Racja. Cudowny smak.
- Lubię dzielić tłuste kawałki na pół. - Widzę.
To tylko kawałek chudego mięsa, ale to…
- Podzielimy się? - Tak.
Potem wyciąga chudy mostek, a potem tłusty mostek, a ty jesz…
Dotykam mięsa językiem, a ono się rozpada.
Wtedy wiesz, że tłuszcz jest idealnie wysmażony.
Mimo że konkurencja jest spora, stwierdziłeś, że dasz radę się wyróżnić.
Tak, rzuciłem nowe światło na tradycyjne jedzenie
i dodałem nasze akcenty,
ale z szacunkiem do podstaw teksańskiego grillowania.
Robimy własne dodatki, takie jak zapiekane ziemniaki.
To dopiero wykwintna kuchnia.
Można to położyć na talerzu w każdej restauracji.
Tak chce skończyć każdy ziemniak. Śmietana, masło, parmezan, czosnek.
A potem trochę dymu.
Tak się składa, że ja też nie potrzebuję więcej do szczęścia.
Wielki finał.
- Gotów? - Tak.
- To twoje. - No dobrze.
O rety.
Opowiedz mi o tym, zanim to wsunę.
To wędzony boczek, glazurowany wiele razy w brzoskwiniowej herbacie.
Słony, słodki, dymny i tłusty.
Cała istota grillowania.
Dobra.
Doktorze!
Dobrze, że zostawiliśmy to na koniec. Przepyszne. To po prostu deser.
Czy jest na sali lekarz?
To slogan Austin.
Austin jest stolicą i czwartym co do wielkości miastem w stanie Teksas.
Majestatyczna siedziba stanu powstała w latach 1882 – 1888
i jest wyższa od Kapitolu w Waszyngtonie.
W Teksasie naprawdę wszystko jest większe.
Głównym krytykiem kulinarnym w gazecie The Austin American-Statesman
jest Matthew Odom, mój przyjaciel od co najmniej dekady,
który zabierze mnie do swojego nowego ulubionego miejsca.
To Birdie’s.
Tracy Malechek i Arjav Ezekiel.
To właściciele. Ona gotuje, a on podaje wino.
Są z Nowego Jorku. Oboje pracowali w Gramercy Tavern.
Podają wyborne makarony i pyszne warzywa.
Grill to nie wszystko.
Na początek bąbelki.
- Nieźle. - To wyjątkowa okazja.
- Dołączysz? - Mam nadzieję.
- Cudnie. - Naleję sobie.
- Zrób to. - To pinot noir. Lekkie i musujące.
I kąpią w tym krowy.
- Czemu nie? - Muu.
- Dzień dobry! - Cześć. Tracy!
- Co u ciebie? - Wybornie.
Co tu mamy?
Panisse z ciecierzycy.
Z pecorino i czarnym pieprzem.
Piękne.
- Widać, że masz wprawę. - Widzę cytrynę z boku.
Czuję, że mam cel.
- Frytki dla smakoszy. - Tak!
Jadłem to chyba pięć razy.
Nigdy się nie nudzi.
Może dodałeś za dużo cytryny.
Moja rodzina mieszka w Portland w stanie Oregon.
Tracy dorastała w Houston.
Chciałem wrócić do domu, ale Tracy chciała do Teksasu.
Rzuciliśmy monetą, ona wygrała.
- Dlatego tu jesteś. - Tak!
Ja bym na to nie poszedł.
Przegrałem i tyle.
Sfałszowałbym monetę.
Cześć ponownie.
Wygląda jak tatar.
Tatar wołowy z zielonym sosem czosnkowym i krakersem carta di musica.
A oto pieczony batat z guanciale,
sosem z selera i rzodkiewki i miodem z czarnym pieprzem i sherry.
Uwielbiają tu oliwę.
- Jesteśmy nerdami. - Takich nerdów uwielbiam.
Jedzeniowe nerdy.
Świetny tatar.
Jest bogaty, a jednocześnie lekki.
Wszyscy do tego dążymy.
- To niesamowite. - Super.
Dużo gotujesz?
Nie!
Dużo jem.
„Mam program, więc nie muszę dużo gotować”.
Dzień dobry!
Brawo, Tracy!
Spójrzcie.
Orecchiette z kiełbasą wieprzową, fenkułem i czarnym pieprzem.
A wcale, że nie.
A to cavatelli z anchois i pomidorami.
- Lubisz anchois? - Kocham.
- Jesteś świętym mikołajem. - Drobiazg.
Autentyczny smak. Jakbym był w Rzymie.
Dawaj.
Czekaj.
Tak. Wiem.
To była moja recenzja.
- To znowu ja. - Cześć.
To czekoladowe ciastko inspirowane Sycylią.
Ślinka cieknie!
A to ciasto na oliwie.
Dziękuję, Arjav.
Oddychaj.
Jak ci smakują sycylijskie ciasteczka?
Mają w sobie ekstrakt
z cytrusów i fenkułu.
Na koniec waniliowe lody z agrumato z mandarynki.
Co ty na to?
- Jadłeś je? - Tak.
Więc zjem wszystko.
Lubicie Formułę 1?
Wiem, że jest wielu entuzjastów.
Dziś widzę to po raz pierwszy z bliska.
- Eric? - Phil.
- Cześć. - Dobrze cię widzieć.
- Czeka nas niezła przejażdżka. - O mój Boże.
Trochę się denerwuję.
Wyglądam jak Paul Newman, ale nim nie jestem.
Prawdziwy kierowca wyścigowy.
Eric Paradis. Zabiera mnie na pierwszą przejażdżkę po torze F1 w ferrari.
Podobno pojedziemy z prędkością ponad 270 km/h,
czyli dość wolno jak dla nich.
Ale chyba jestem gotowy. Spróbujmy. Co może się stać?
To tak, jakbyśmy mieli całą kolejkę górską dla siebie.
Potrzebuję twojej pomocy.
Pasek przekładamy tu.
Tata robił mi tak, zanim wsiadłem na trójkołowiec.
Proszę. Jesteś gotowy.
Byłeś już kiedyś na torze?
- Nie! - Nie?
Nie.
- Woziłeś już kogoś? - To mój pierwszy dzień.
Żartowałem.
Czy ktoś już zwymiotował w samochodzie?
- Nie ze mną. - Może dziś ci się poszczęści.
Mam się czegoś trzymać?
Nie, ale zobaczysz, że hamowanie będzie dość mocne.
Zaprzyj się kolanami, żeby nie spaść z fotela.
- Naprawdę? - Będą spore przeciążenia.
O rany. Dobra. Położę rękę tutaj, a drugą na swojej nodze.
To ci doda odwagi.
Mogę ją położyć na twojej.
- Gotowy? - Nawet nie szaleję na autostradzie.
W drogę.
Boże.
- Rety. - Tu widać prędkość.
Nie chcę tego widzieć.
Później przez 24 godziny było mi niedobrze.
To było takie gwałtowne. Przeciążenia większe niż w rakiecie.
Nagłe hamowanie,
pisk opon, gwałtowne zakręty
i znowu przeciążenia,
hamulce do dechy, skręt w tę stronę,
znowu hamowanie, skręt w drugą, pod górę, z górki.
Jakbym brał udział w wielu wypadkach.
Co w tym fajnego?
Spójrzcie na Erica.
Prawie tak dobre jak kanapka z mostkiem.
Nie mów mi teraz o jedzeniu.
Już jestem!
- Co słychać? - Jestem Phil.
- Witamy w Taco Dojo. Edgar. - To Taco Mafia!
Tak jest!
W Austin jest tak wspaniała scena taco,
że kilka osób, które są geniuszami taco,
utworzyło tak zwaną Taco Mafię.
Prowadzą ją Edgar i Sara w swoim lokalu, Nixta Taqueria.
Reszta rady starszych to Beto Robledo z Cuantos Tacos,
Jerry Guerrero z La Tunity
i Xose Velasco z Discady.
Dwoje z was bierze ślub.
Żartuję .
To my. Zaręczyliśmy się.
- Moje gratulacje. - Dzięki.
A to wasze miejsce. To Nixta!
To Nixta Taqueria.
Według wielu najlepsza restauracja w Austin.
Tak mówią. Sam zdecydujesz.
Ale oni też robią świetne taco, prawda?
- Tak. - Taco Mafia.
Kto jest ojcem chrzestnym?
Ten człowiek.
- Bo ty to zapoczątkowałeś? - Nie.
- Bo jesteś najwyższy? - Spójrz na niego. Każdego by wystraszył.
- To chyba delikatny gigant. - Tak.
Ten wygląda na twardziela.
- To mięśniak. - Cichy zabójca.
- Naprawdę? - Tak.
- Mamy Joe Pesciego. - To on.
Ma wygląd i gadane.
A ty trzymasz ich w ryzach?
Tak. Jest mózgiem całej operacji.
I pięknem.
- Salucita! - Salucita!
Co pijemy?
To agua fresca z ananasem i truskawkami.
- Pyszne. - Tak.
Może zacznijmy od tego.
To akurat nasze dzieło.
- To nasze taco z kaczką carnitas. - Co?
Kaczka carnitas.
- Tak jest. - Zobaczmy.
Tak!
Nie do wiary.
Jedno z najlepszych dań z kaczki okazuje się cudownym taco.
Ile w tym Mex jest Tex?
Mamy problem z koncepcją Tex-Mex.
Trzymamy się od niej jak najdalej.
Chodzi o amerykanizację?
- Tak. - Wy chcecie być autentyczni.
Autentycznie nieautentyczni.
Wszyscy jesteśmy Amerykanami, ale jesteśmy też Meksykanami.
Chcemy oddać hołd naszym korzeniom.
Do roboty. Opowiedz mi o tym.
To tacos discada.
Różne kawałki wołowiny, wieprzowiny i warzyw.
Konfitujemy je od czterech do sześciu godzin.
Naprawdę?
To przepis mojego taty sprzed 20 lat.
To fenomenalne.
Dziękuję.
Ale ludzie, którzy tu przyjdą, nie spróbują tacos od wszystkich.
Mogą. Działamy dwa kilometry od siebie.
Serio? Można urządzić maraton.
A to czyje?
- Jerry’ego. - Nareszcie!
To moja specjalność.
To birria quesotaco.
Taco birria! Dajcie spokój.
Zwykle to kozina lub jagnięcina.
- Używamy mostka, jak to w Teksasie. - Serio?
Patrzcie na to taco z chrupiącym queso,
a potem maczacie je w…
O rany. Kolejna niesamowita sprawa.
W końcu Beto, ojciec chrzestny, dał mi ofertę, której nie można odrzucić.
- Wielki finał. - Robię meksykańskie tacos.
To campechana.
Mieszanka suadero i longanizy.
Suadero powstało z mostka, a longaniza z meksykańskiego chorizo.
Kolejne cudo!
Gdyby taco miało odzwierciedlić ciebie, co by się w nim znalazło?
Nikt mnie o to nie pytał.
Powiem, że kurczak.
- Dobra. - Ale lepsza od kurczaka jest kaczka.
A lepsza od kaczki jest gęś.
- Taco z gęsiną! - Myślisz, że dałbyś radę?
Wyzwanie! Wrócę, gdy będziecie mieli taco z gęsiną.
To moje taco.
Dobra, taco z gęsiną.
Jestem w mafii! Upuścimy krew i uściśniemy dłonie?
Tak. Do roboty.
TU DOBRZE ZJECIE
TEQUILA JEST WARTA SHOTA
CAŁUŚNA BUDKA
Mój nowy przyjaciel Evan LeRoy z LeRoy and Lewis przedstawił mnie
Jazz Mills.
Kocham darmowe lunche.
Jazz wraz ze swoją przyjaciółką, Carrie Fussell Bickley,
założyła coś wspaniałego o nazwie Free Lunch,
by pomóc bezdomnym z Austin.
- Cześć! - Co to za wróżka?
- Jestem Carrie. - I kolejna.
- Co tam? - Jestem Phil.
- Jestem Carrie. - Cześć.
Jestem Nnedi. Miło cię poznać.
Jazz, Carrie i Nnedi Agbaroji występowały na scenie indie w Austin.
Ale gdy covid pokrzyżował występy na żywo, Jazz i Carrie zaczęły gotować dla innych.
Najpierw osobno, a potem połączyły siły,
by pomóc ludziom mieszkającym w obozie dla bezdomnych
o nazwie Camp Esperanza.
Nnedi dołączyła w 2021 roku.
Co jest w torbie na lunch?
Dziś serwujemy grillowane kanapki.
Zawsze są też świeże owoce.
To na nich zawsze najbardziej zależy naszym podopiecznym.
Najważniejszą rzeczą w takiej działalności jest konsekwencja.
Gdy dowiedzieliśmy się o obozie Esperanza,
skupiliśmy się tylko na tej inicjatywie.
Ludzie nam zaufali i wiedzieli, że wrócimy.
Cześć.
Miło cię widzieć.
Chciałam być pewna, że nie obiecujemy za wiele.
Skupiłyśmy się na konkretnej grupie ludzi,
których dotknął kryzys bezdomności w Austin.
Plany poszerzenia działalności oceniamy realistycznie.
Jesteście aniołami.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Chcę, żeby ludzie zrozumieli, że każdy może pomóc.
Ważne, żeby opinia publiczna zrozumiała,
że nie jesteśmy nikim wyjątkowym.
Nie jesteśmy z MOPS-u.
Jesteśmy kreatywnymi ludźmi, którzy zadają pytania
i polegają na przyjaciołach.
Chcę, żeby ludzie was poznali. Macie swoją stronę?
Tak. Freelunchatx.com.
Oto idealny przykład kreatywności w tym mieście.
Mówimy o międzykulturowości.
Ta restauracja nazywa się Kemuri Tatsu-Ya.
To moje ulubione miejsce.
Jest ze mną Jane Ko, wspaniała blogerka kulinarna z Austin.
Ogarnia tutejszą scenę kulinarną.
Tu kuchnia japońska miesza się z teksańską.
Uwielbiam mieszanki.
To chleb powszedni dla urodzonego w Tokio szefa kuchni Tatsu Aikawy.
Proszę.
To tsukune z kurczaka. Zanurzcie szaszłyki w jajku i w sosie.
To skwarki ze skóry z kurczaka.
- Gotowy? - Jasne.
Trzeba rozbełtać żółtko. Świetnie. Ubijasz je.
Robisz francuskie tosty.
I zanurz.
Wytarzaj to.
Ale zabawa. Musi lubić dzieci.
Masz dzieci?
Właśnie urodził mi się syn.
- Mazeł tow! Gratulacje. - Dziękuję.
Posmakowałoby mu to danie.
Noszę go ze sobą w chuście, kiedy gotuję w domu.
- Ile ma? - Cztery miesiące.
- Robisz to tutaj? - Nie, w domu.
Tylko ostrożnie.
Uwielbiam twój Instagram.
„A Taste of Koko”.
- Ko to twoje nazwisko? - Tak.
Jesteś influencerką,
ale podoba mi się to, że dobrze wykorzystujesz swoje wpływy.
Czytałem o Hundred for Hospitality.
Wytłumacz, o co chodzi.
Jak wiecie, zaatakował nas covid.
Jako członkom kulinarnej sceny Austin zamknięcie knajp złamało nam serce.
Ponad setka właścicieli restauracji zadzwoniła do mnie z pytaniem, co robić.
Zaczęłam zbierać pieniądze i kupować posiłki,
by pozwolić restauracjom przetrwać.
Przekazywałam je pracownikom restauracji, którzy zostali zwolnieni.
To uwielbiam w gastronomii.
Ta branża jest najbardziej hojna, kochająca i empatyczna.
Restauracje i gościnność to podstawy gospodarki każdego miasta.
Nie chciałbym żyć w świecie bez nich.
Nie chcę też żyć w świecie bez serowych mostków z tofu szefa Tatsu.
To jak Hot Pocket dla dorosłych.
Prawdziwy rarytas.
Wpadłem na to, nie mogąc spać.
Nie mogłeś spać czy przestać chlać?
Jedno i drugie.
Cześć wam.
Boże!
Powiem wam, że to dopiero magiczna mieszanka.
To mostek z czosnkiem wędzony z tłuszczem wołowym.
Mamy warzywa, pikle i nori.
Reszta należy do was. Smacznego.
- Dziękuję. - Ale to ciężkie.
Prawie upuściłam.
- Jadłeś to kiedyś? - Nigdy w życiu.
- Sushi z teksańskim mostkiem? - Fantastyczna rzecz.
Przetniesz na pół? I tak będzie za duże.
- Idziemy na całość. - Serio?
Zrobię to.
- Ale potwór. - Jestem z ciebie dumny.
Nie dałaś mi wyjścia.
Nie da się zrolować.
- Jest za duże. - Jak taco.
Masakra. Zdrowie.
Czy to Paul Ruebens?
- Phil, to rozmowa wideo. - Cześć!
Czyżby za dużo światła?
Mogę być poważny?
Nie wiem. Możesz?
Śmiało, bądź poważny.
Nadal uważam, że twoje osiągnięcia,
twoja postać,
Pee Wee,
to jedno z największych osiągnięć w historii komedii.
Tylko tyle chciałem powiedzieć.
Czemu nie powiedziałeś tego w trakcie programu w CNN?
Rozumiem, że dzwonisz do mnie, bym opowiedział kilka dowcipów
w hołdzie dla twojego ojca, którego uwielbiałem.
Jestem zaszczycony, że mogę zrobić coś, co ma jakikolwiek z nim związek.
Muszę wyjaśnić, że Pee Wee Herman powstał dlatego,
że nie pamiętam dowcipów.
Początki mojego stand-upu jako Pee Wee Herman opierały się na tym,
że dosłownie zapominałem puent swoich dowcipów.
Uprzedziłem cię o tym,
a ty powiedziałeś, że mogę czytać z kartki.
- Zgadza się. - Mam tu kartkę.
Będę czytał dowcipy.
Dobra. Czas na żart dla Maxa.
Moim zdaniem te żarty spodobałyby się Maxowi.
- Dobra. - Lubił cię.
Zacznę od tego, bo to klasyka.
Ma w sobie trochę żydowskiego posmaku.
Co za nowość.
Jak powstrzymać bajgla przed ucieczką?
Jak?
Trzeba go szamknąć.
Przyznaj, że niezły.
To urocze.
Klasyk. Dobra.
Co mówi terrorysta do dziecka?
„Słuchaj młody, wysadzę cię pod szkołą”.
No dalej, Phil.
Szkoda, że Pee Wee został zdjęty z anteny, bo te żarty doskonale by się wpasowały.
Ten jest naprawdę świetny.
Sam to ocenisz.
Niedźwiedź wchodzi do baru i mówi „Poproszę whiskey i…
colę”.
„Skąd ta pauza”, pyta barman. „Musiałem się namiślić”.
- Kolejny będzie żydowski. - Świetnie!
Bloomberg w podróży służbowej trafił do publicznej toalety.
To też żart kloaczny.
Usadowił się wygodnie i zauważył, że zabrakło papieru toaletowego.
Zawołał faceta z kabiny obok: „Przepraszam, masz papier?”.
„Przykro mi, ale tu też nie ma”.
Bloomberg pomyślał chwilę i zapytał, czy tamten ma może jakąś gazetę.
Okazało się, że nie.
Pomyślał jeszcze chwilę: „A może rozmienisz mi dychę na dwie piątki?”.
To wszystko?
Tak, żart fekalny.
Zawsze kończ takim. To aksjomat show-biznesu.
Absolutnie.
Dzięki, że nas dziś zabawiłeś.
Dostaniesz egzemplarz mojej książki.
Somebody Feed Phil.
Czemu nie ma cię na okładce?
A kto to jest?
Nie wiem. Jakiś taki za ładny. Chyba za dużo Photoshopa.
Nie wiem.
- Nie wygląda jak ty. - Naprawdę?
Nie. Ale w dobrym sensie.
Jesteś jednym z moich ulubionych ludzi.
Widzę, że próbujesz mnie spławić.
Spławiali mnie już…
Nie tacy jak ja.
Ty to powiedziałeś.
Phil, bardzo kochałem twojego tatę.
Cieszę się,
że mogłem wziąć w tym udział.
Fakturę wysłać tobie czy do Netflixa?
Napisz do Teda Sarandosa. Proś, o co chcesz. Jest bardzo miły.
- Dobrze znam Teda. - Wiem.
- Świetnie się… - Ted, chodź tu!
Nakręciłeś film dla Netflixa.
Mimiką jak zawsze wygrywasz.
Jak szedł ten stary dowcip?
„Marilyn, zabierz tego kurczaka z kanapy. Już nieważne, zjemy tuńczyka”.
Paul Reubens.
Kochamy cię.
Wyglądasz na bardzo zajętego.
Dziękuję.
- Kocham cię. - Pa, pa.
Udamy się w jeszcze jedno miejsce.
Niedaleko Austin jest prawdziwa instytucja.
To Salt Lick Barbecue.
- Witajcie! - Hej!
Spójrzcie, kto tu jest. Sawyer i Evan.
Emily i Caitlin.
Za szybki Eric.
Odwiozę cię do domu na rowerze.
Jane Ko.
Ekipa taco.
Jestem w mafii! Miło was widzieć.
Daniel, mój przewodnik. Fermín.
Tracy i Arjav.
- Co u ciebie? - Cześć.
Miło z ich strony, że przyszli tu dla mnie.
A może nie dla mnie?
Piękny widok.
Mój Boże!
Spójrzcie na to. Czego chcieć więcej od grilla?
Jakbyśmy znów byli jaskiniowcami.
A na grillu leżą nasze zdobycze.
To właśnie Teksas.
To Scott Roberts. Wnuk pierwszego właściciela.
Ludzie.
- Rany. - Ale skarmelizowane.
Spróbuj. Ale to sporo waży.
Nie umiem czyścić podłóg, ale z takim mopem sobie poradzę.
Ale tu gorąco.
Byliście dla mnie cudowni. Przynajmniej tak mogę się odwdzięczyć.
Jestem jak szef kuchni latający z mopem.
Fajnie. Lubię to robić.
Richard, chodź tu. Chciałbym przywalić Richardowi.
Może zjemy?
Jak przywódca stada.
Niech się zacznie.
O rety.
Śmiało. Częstujcie się.
Mamy tu żeberka i wołowinę.
Wziąłem mały kawałek.
Uroczo.
Wszystko, co tu mamy,
opiera się na przepisach przekazywanych z pokolenia na pokolenie.
Bizonie żeberka. Żeberka wieprzowe.
Lepszych nie jadłem.
Niesamowity kurczak.
Indyk.
Wszystko świetne. A najlepsze,
że jestem tu z przyjaciółmi.
Opowiedz mi o Austin. Kiedy ostatnio tu byłeś?
Widzę spory postęp.
Być może za duży, co o tym myślicie?
- Sam nie wiem, być może. - Jesteśmy w idealnym miejscu.
- Tak. - Ale jest coraz trudniej.
Tu się urodziłem. Większość życia spędziłem w Austin.
Na drugi koniec miasta jechało się dziesięć minut.
Dzisiaj to co najmniej godzina.
Gdy byłem młody, były tu dwa kina, chińska restauracja
i bardzo się nam to podobało!
Teraz mamy całą tę różnorodność i nowe rzeczy. To niesamowite.
Czyli jesteś zadowolony?
Jestem zadowolony z rozwoju miasta. Miło mieć tyle nowych możliwości.
- Tak. - Ci wszyscy ludzie.
Jest cudownie.
Austin to rozwijające się miasto, próbujące zachować małomiasteczkowy urok.
Dzięki takim ludziom świetnie im to wychodzi.
To ich charaktery sprawiają, że to miejsce jest urokliwe
i tak ważne nie tylko dla Teksasu.
„Austin musi być dziwne”, tak tu mówią.
Jeśli tak wygląda dziwactwo, to chcę być dziwny.
Przyjaciele, dziękuję.
Tak właśnie wygląda teksańska gościnność.
Zawdzięczam wam swoje szczęście w tym tygodniu.
Uwielbiam was wszystkich.
Za was, za Austin, za Teksas, za USA i za cały świat.
Zdrowie.
GRILLOWY ŚWIR
- Do widzenia! - Pa!
DAWAJ, PHIL!
Napisy: Tomasz Suchoń