NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
Bu diziyi yapacağımı ilk öğrendiğimde
kardeşimi aradım ve ona
"Dünyayı dolaşıp sana yemek yenecek
en iyi yerleri göstereceğim." dedim.
"Öyle mi? Programın adı ne olacak?" dedi.
"Şanslı Piç" mi?
Ben de "İşini bırakıyorsun hemen." dedim. Yapımcıydı.
"Gelip dizinin yapımcılığını yap.
Prodüksiyon şirketimizin adı Şanslı Piçler olsun." dedim.
O yüzden bu isimde bir bar bulunca nasıl sevindiğimi tahmin edersiniz.
Kötü haber ise
sıra dersi vermeleri.
Müziğe hazır mıyız?
-Evet! -"Yiha!" duyayım.
İşte bu!
Hadi bakalım, başlıyoruz!
5, 6, 7, 8, geri. 2, 3, 4, çift adım.
Çift adım. Tek adım, 2, 3, 4. Adım atın, alkış, geri adım atın.
Adım, alkış, geri. Tamam çocuklar.
Tüm iyi dansçıların yüzünde bu ifade olmaz mı zaten?
Çift adım, 2, 3, 4, çift adım. Çift.
Tek adım, 2, 3, 4, adım…
Kendime göre bir tarz tutturana kadar eğlenmediğim ortada.
Geri ve bekleyin.
Baştan. Geri, 2, 3, 4.
Çift adım, çift adım.
Tek adım, 2, 3, 4. Yiha!
Harika dans ettiniz çocuklar!
Eğlendiniz mi?
Herkes çok iyi ama kimse benim gibi dans edemez.
Mutlu, aç bir adam
Dolaşıyor dere tepe demeden dünyayı
Anlamaya çalışıyor
Makarna, domuz, tavuk ve kuzu eti sanatını
Size arabayla gelecek
Size uçarak gelecek
Sizin için şarkı söyleyip
Sizin için dans edecek
Sizinle gülecek
Ve sizinle ağlayacak
Karşılığında istediği bir şey var Birileri doyursun, birileri doyursun
Birileri birileri
Birileri doyurur mu Phil'i?
Birileri doyursun onu hemen
NASHVILLE
Robert Altman'ın Nashville filmini ilk kez 1975'te izlemiştim.
Bu yerle tanışmam o filmle oldu.
Müzik dolu bir dünya gibiydi. Amerika'ya benzetmiştim.
New York'tan geldiğim için ülkenin görmediğim geri kalanı gibiydi.
Buraya ancak 2021'de gelebildim.
Şimdi buradayken, buranın çok farklı bir Nashville olduğunu gördüm.
Her gün 100 kişinin kalıcı olarak Nashville'e taşındığını okumuştum.
Geleceğim için heyecanlıydım. Ailemi bile getirdim.
Buradaki gelişim ve kalkınma beni biraz şaşırttı.
Her tarafta inşaat var.
Şehir merkezini pek anlamadım.
Şehrin ruhunu bulamamaktan korkuyordum.
Ben de aramaya klasik bir güney kahvaltısıyla başladım.
Burası Loveless Cafe.
Burada en sevdiğim oyunculardan biriyle buluşacağız.
Adı Patty Heaton.
Onu Everybody Loves Raymond dizisinden hatırlarsınız.
-Phil! -İyi ki buradasın!
-Aman. -Tam Nashville kızı olmuşsun.
Buraya ne zaman geldin?
Bir yıl önce.
-Neden taşındın? -Ailem burada.
Büyük oğlum burada okudu.
Bildiğin gibi kız kardeşim de bir rahibe.
Dizinin bir bölümünde de kız kardeşim rahibeydi, hatırlarsın.
-Çok iyi bölümdü. -Onun manastırı da burada.
Nashville'de yani. Los Angeles'ta olmamıza gerek yok dedik.
-Nerede yaşamak istersen. -Aynen.
Benim istediğim bu işte.
-Aman tanrım. -Ben de mutluluktan dans ediyorum.
Pimento peyniri ve kızarmış yeşil domatesli bisküvi.
Çok lezzetli.
Tabii ki pastırma, sosis, domuz eti ve kızarmış tavuk da var.
Bir şeye ihtiyacınız olursa seslenin. Afiyet olsun.
"Seslenin." Çok iyi.
-Evde de sesleniriz hep. -Evet.
Gerçi farklı nedenlerle yaparız.
-Bu gerçekten çok iyi. -Patty Heaton'ı Öldürdük dizisi gibi oldu.
Burada her yerde bisküvi var. İnsan kendini tutamıyor.
Burası kahvaltıcı, restoran, akşam yemeği mekanı ve motel mi?
Motel olduğunu bilmiyordum.
Başka bir yere gitmeyelim diye yapıyorlar.
Hemen yatıp uyu diye.
-Geliyorum. -İşte en sevdiğim insan.
Meşhur köy jambonumuz
ve güveç var.
-Kırmızı göz sosu yediniz mi? -Hayır.
Kırmızı göz sosu, köy jambonu, esmer şeker ve kahve.
-Kahve mi? -Evet.
Bu, şehirliler için tam bir sistem şoku.
Evet.
Bir parça jambon alıp içine banacağım, dayanamıyorum.
Kahveli olmasına bayıldım.
Kırmızı göz sosu saç boyası gibi.
Saçın ağardıysa köklere de iyi gelir.
Evet.
Bu gelenek nasıl ortaya çıkmış olabilir? Kazara herhalde.
Evet, bence öyle.
Biri yanlışlıkla jambonun üzerine kahve dökmüş.
-Evet. -Şaka yapıyor olmalısın.
Size bir sürprizim daha var.
Bu, domuz omleti.
Tüm menüde en sevdiğim şey bu.
İçinde domuz eti, çedar peyniri, sotelenmiş soğan var.
Ev yapımı barbekü sosuyla süslenmiş.
Sen 9'a ve 1'e bas ama parmağını yine de 1'in üzerinde tut.
Ne olur ne olmaz diye mi?
Sormayı unuttum, bugün ne kadar açsın?
Çok açım. Çok iyi bunlar.
-Bunu tanıdın mı bakalım? -Pardon, acaba…
Aynı dizideki ilk günüm gibi mutluluk çığlığı attı!
-Tatlım! -Güzel kadın seni!
-Ne güzel bi an. -Evet!
Merhaba.
Sağ ol Richie. Richie'yi tanıyor musun?
-Ben… -Tanışmadık.
Monica, hiç kırmızı göz sosu yedin mi?
-Hayır. -İçinde ne olduğunu söyleme.
Evet. İçine jambon bansana.
-Birçok şeyde kullanılabilir. -Rozbif gibi bir şey sanki.
Evet. Ne tadı alıyorsun?
-Tuhaf gelecek ama… -Peki.
-Kahve gibi. -Evet!
-Öyle. -Hadi canım.
-Evet, kahve. -Evet.
Tat alma duygun ne kadar iyi.
Kahvaltı sevgim ailemden geçti.
Max yumurtaya bayılırdı ve hep yumuşak isterdi.
Hatta neredeyse çiğ severdi.
-Mezar taşında… -Evet.
"Yumurtalarım kayısı kıvamında mı?" yazar.
-Şaka mı yapıyorsun bilmiyorum. -Hayır, ciddi.
-Hayır. -Gerçekten.
-Hadi canım. -Evet.
-Kayısı mı? -Ya Helen?
Helen'ın mezar taşı yani.
"Opera dinliyorum." yazıyor.
Ona cevabı buydu işte. İlişkileri böyleydi.
Mezar taşlarında bunlar yazsın mı istediler?
-Yoksa sen… -Hayır.
Öbür dünya varsa söylediği bu işte.
Onun için cennet, kayısı kıvamında yumurta demek.
Onun için istediğimiz de bu. Çok mutlu oluyordu.
Max'e.
-Tüm büyüklerimize. -Evet, ebeveynlere.
Onlar olmasa burada olmazdım.
O kahvaltının tadına bakılırsa
Nashville'in ruhu yemeklerde yerince canlı
ama sokaklarda yürürken bu ruhu etrafımda da hissettim.
Her kapıdan müzik sesi geliyordu
ve müzik olağanüstüydü.
Barın adı Mellow Mushroom
ve grubun adı Wild Bill and the Bruisers.
Dürüst olayım, country müzikten çok anlamam.
Sanırım Coen kardeşlerin Neredesin Be Birader? filmiyle
önce bluegrass, sonra da country müzikle
tanışıp anlamaya başladım.
Hem şarkıların hikâyelerine
hem de müzisyenlerin yeteneğine âşık oldum.
Brad Paisley, en iyilerinden biri
ve süperstar olduğu düşünülürse
bu kadar kibar, tatlı biri olması daha da muhteşem.
Lüks fast food için
yerel çiftliklerden gelen malzemelerin kullanıldığı
Joyland'de bir restorana gidiyoruz.
Daha önce buraya gelmemiş miydin?
Hayır ama duymuştum.
-Tamam. Sen benim rehberimsin. -Tamam.
Buraya önceden gelen birini seçmeliydin.
Bu müzik yıldızı, beni bir şefle tanıştırıyor.
-İşte burada. -Selam.
Bu, James Beard ödüllü şef Sean Brock.
Güneyin her yerinde nüfuzlu restoranları va
ama artık Nashville'de.
Bu, onun buradaki üçüncü restoranı
ve gençliğinin fast food yemeklerine övgü gibi.
Denememi istediğin her şeyi tadacağım.
Her şeyi denemelisin.
Harika.
-En sevdiğim şey. -Bunu sevdim.
Her şeye gelene kadar milkshake geliyor! Bu adam beni tanıyor olmalı.
-İşte bu. -İşte başlıyoruz.
-Şuna bakın. -Madenci gibi.
Altı kalibrelik bir puro gibi.
-Tanrım. -Tüm gücümü harcadım.
Gerçi bu inanılmaz.
Eskiden bunlara beton derlerdi.
-İyi bir sebebi var. -Evet.
-Aman! -Yer açın.
-Şunlara bak. -Ben
-Geçit töreni gibi. -Üzgünüm.
Bu bir saldırı.
-Tam olarak… -Özür diliyor.
Mississippi'de bir benzincide yapılan
şişte kızarmış tavuktan esinlendik.
Tanrım. Harika!
-Bu çok güzel bir baharat. -Öyle!
-Lezzet bilimcilerle çalışarak -Peki.
barbekü sosu tarifimi toza dönüştürdüm.
Nasıl?
-Bunda çok fazla tat var. -Biliyorum.
Hamburgerin kenarındaki leziz, çıtır, etli parçaları sever misiniz?
Sean'ın CrustBurger'inde tamamen onlar var.
Brad'e bakın.
Tanrım.
Bunu yerken uygunsuz şeyler düşünüyorum.
Bu olağanüstü.
O kadar mutluyum ki duyamıyorum.
Yüzüne bak!
Ortak mı arıyorsun?
Bulmuş olabilirsin. Bu adam her şeyi yapar.
-Gerek yok ki. Farkındasın. -Evet.
Bu, her standarda göre lezzetli.
Bırak fast food'u.
Kesinlikle.
Bence şehrimizde yemeğin temsilcisi olmak üzeresin ya da çoktan oldun.
Nashville'e gelme nedenlerimden biri şehrin ruhuydu.
-Evet. -Artık sadece müzik değil belli ki.
Artık yaratıcı, küçük iş kurmak isteyen herkes için
bu şehir iyi iş yapan, dürüst ve sıkı çalışan insanlara destek oluyor.
Bu da benim gibi insanlara
çılgın bir restoran projesi için
cesaret veriyor çünkü destekleneceğinizi biliyorsunuz.
Sen bir Jedi'sın. Emin ol.
Gerçi bu yemekle seri katil de olsan umurumda olmaz.
GRUHN GİTARLARI
Müzik Şehri'nin ahengine yardımcı olan biri de George Gruhn.
George tam bir Nashville karakteri.
1970'den beri telli çalgıları tamir edip satıyor.
Fark etmediyseniz söyleyeyim, yılanları da seviyor.
Bu, Lily ve benim için çok özel bir gün.
Küçük menüsü ve dev lezzetleriyle tanınan,
Asya esintili yeni bir mantı evi olan Locust'a gidiyoruz.
Vay canına! Bu çok güzel.
Şef Trevor Moran, Nashville'e Kopenhag'dan taşınmış.
En sevdiğim restoranlardan birinde,
dünyaca ünlü Noma'da çalışmış.
-Selam Lily. -Şerefe!
İşte geldik.
Birkaç istiridyeyle başlayalım.
-Tanrım. -İstiridyeye bayılırım.
Bu, istiridye çeşnisi.
Deniz yosunundan yapılmış, donmuş bir mignonette var.
Misket limonu ve limon. Bu da sıcak pancar sosu.
Çok sıcak diye korkuyorum.
İstediğin kadar dök.
-Acıya çok alışım değilimdir ama. -Merak etme, bir şey olmaz.
-Şu bebeğe bak. -Baba.
Cinayet mahalli gibi oldu burası.
Seni buraya getirmemin sebebi annenin bazen olay çıkarması.
-Ben de olay olmasın dedim. -Olamaz! Tanrım!
-Bu… -Lütfen yapma.
-Bu çekim kalacak. -Hayır, lütfen!
Kesin kullanacağız.
Amca? Kullanmayalım bu çekimi.
Televizyondaki son sahnen hayırlı olsun.
Çok büyüktü baba. Beklemiyordum.
Belki bu ton balığı göbeği ağzına sığar.
-Bunu yediğinde… -Nasıl yiyeceğim?
Bu kez tükürmemeye çalış.
Tükürmedim! Sadece…
-Aç ağzını bakalım Lily. -Öldün sen!
Derdimi anlatayım.
Ne? Güzel demek.
-Bekle. -Bu müthiş.
Yemeyi bildiğimi kanıtlamalıyım.
İşte bu yetenek göstergesi.
-Değil mi? -İnanılmaz.
Bu inanılmaz.
Beğendiğine sevindim. Sıradakine hazır mısın?
Hadi bakalım.
Vay canına.
Mantıya bayılırız.
Ne güzel bir baba-kız etkinliği oldu.
Sana aldığım boktan oyuncak bebeklerden çok daha iyi.
-Şimdi daha iyi. -Değil mi? Büyüdük.
Lily de babası gibi yemek delisi
ve bunu iyilik için kullanıyor.
Liv a Lil'i anlatmak ister misin?
İş birliği için restoranları bir araya getiriyorum.
Barbekü ve ramen restoranı gibi yerleri
bir araya getiriyoruz.
Para da hayır işlerine gidiyor.
"Liv a Lil"deki "Liv" olan
arkadaşın Olivia ile birlikte.
Ben "Lil"im.
Ah! Şimdi anladım!
Bunu seveceğiz galiba.
-Bugün nasılsınız? -Vay canına! Şimdi daha iyiyiz.
Bear Creek çiftliğinden yaban turp yağı ve tuzla tatlandırılmış et.
Dondurulup kurutulmuş kapari, sıcak pilav ve kızarmış nori.
Teşekkürler.
Bu programdaki en şef işi yemekti.
Dondurulmuş kapari.
-Burada ben de batıracağım. -Aferin.
Güzel dürüm olsun diye fazla doldurdum sanırım.
Ben böyle yapıyorum.
-Hazır mısın? -Evet.
Bir, iki, üç.
-Bu yediğim en güzel şeylerden biri. -Bunu nasıl buldun?
Eğlenceli olacağını düşündüm.
Bu kalitede bir et bulduğunda çiğ yiyeceksin.
Biftek gibi pişmiş görünüyor ve ızgaradan çıkmış gibi tadı var.
Ne kadar harika bir yemek. Tanrım.
Kendi yemeğimiz yokmuş gibi milletin yediğini kakigōri'ye bakıyoruz.
Bu, Japon tarzı, buzlu bir yiyecek.
Burada dasiyah yaban mersinli ve pekan cevizli crème brûlée var.
Üzerinde siyah çay ve ahududu.
-Bizim için mi? -Bizim için.
Tanrım! Sürpriz son.
Çok güzel! Teşekkürler.
Ne kadar harika, orijinal bir tatlı.
Hawaii'de yediğim buza bayılmıştım
ama bunun içindeki krema, tatlar
ve hazine avı gibi bulacağınız saklı, küçük malzemeler…
Bu kesinlikle orijinal, muhteşem bir tatlı.
Mutlu musun baba?
Sağ ol baba.
Nashville'de her sokakta bir parti var.
Bazen sokağın üzerinde de.
Beni siz mi götüreceksiniz?
Evet!
Size kötü bir haberim var hanımlar.
Striptizci benim.
Boş mideyle içmeyin.
Size Nashville'in en iyisi olan Five Daughters donut'ları getirdim.
Pedal mı çeviriyoruz?
-Bugün kim spor yaptı? -Ben.
Aferin. Ben de yaptım.
Pedal çevirmeyenlere gelince. Sana diyorum!
En kötü Peloton hocanız gibiyim.
Pedal çeviriyoruz. Boş şerit de var, şimdi gerçekten yapabiliriz.
Pedal çevirin!
Mola.
Biri nabzını kontrol etsin…
-İki hemşiremiz var… -İyiyim ben!
Yanında bir hemşire oturuyor.
-Yanındaki bir hemşire. -Hemşire misin? En sevdiğim kişisin.
Hemşirelere!
Fotoğraf çekelim.
Birbirinize bakıp gülün!
NASHVILLE'DEN SELAMLAR 2021 TRENTON EYALET BULUŞMASI!
Nate Bargatze favori komedyenlerimden biri.
Netflix şovlarını görmüşsünüzdür.
Bu güzel şehirde büyüdü ve burası hâlâ onun evi.
Stratton Bulvarı'na, Nate'in hiç gitmediği bir yere gidiyoruz.
Maiz de la Vida'ya.
-Selam. -Selam Phil.
-Sen Julio'sun, değil mi? Selam Julio. -Evet.
Şef Julio Hernandez , tortilla sanatını mükemmel hale getirmek için
şefliği bırakmış.
Meksika'dan antik mısır getirdik
ve volkanik taşlarla öğüttük.
Eski yöntemler gibi yani.
Evet, 6.000 yıl öncesi gibi.
6.000 yıl önce, bu tarif mi varmış?
Julio yenilikçi menüsüyle tanınıyor.
Nate ise tam tersi.
Yemek konusunda seçicidir. Bugün onun ufkunu
biraz genişletmeye çalışacağım.
-Bana güveniyor musun Nate? -Evet.
Başka bir alanda bana güvenmek zorunda değilsin ama bu…
-Yani… -Sanırım her şeyden tadacağız.
-Bir diyet kola alayım. -Diyet kola, tamam.
Julio'nun yandaki tiki barla dostane ve karşılıklı bir ilişkisi var.
Burası Chopper. Burada taco yanında kokteyl içebilirsiniz.
Şovları bile var.
Gözlerim!
-Mutlu yıllar Nate. -Nice yıllara.
-Vay canına. -Selam çocuklar.
-İşte bu. -Menünün yarısı burada.
Menünün hepsi demiştim Julio!
Hep "Domatezsiz ve Soğansız" adında bir restoran açmak istemişimdir.
Yani emin olun…
Sizi temin ederim buradaki
hiçbir şeyde domates ya da soğan yok.
Frenk soğanı da yok.
İnsanlar her şeye koyuyor. O da bir soğan yahu!
Sanki soğan değilmiş gibi davranıyorlar.
Hayatını mahvediyorlar.
Bu, hayatını zenginleştirecek. Quesadilla.
Quesadilla!
Harika. İçinde mantar var. Bunu hayatta yemem.
Hâlâ yiyorsun ama.
Beğendim.
Mısıra bak!
Nate! Vay canına!
Yetenekli adammış.
Julio, harikasın.
Şimdilik her şey çok iyi.
Daha önce quesabirria görmüş müydünüz?
Quesabirria'mızı Amerikan Wagyu bifteğiyle
ve nixtamal tortilla'larıyla doldururuz.
-Et suyuna bandığınızda… -Öyle mi?
-Hayatınız değişr. -Hayatınız anlam kazanır.
Bu, soğansız olan.
İşte bu.
Bu harika.
-Beğendin mi? -Evet.
Ben yiyoruz. Richard, şundan yesene.
-Tamam. -Birria zamanı.
Bak sen!
Bu muhteşem.
Bundan sadece bir ısırık aldım ve şimdiden hayatımda yediğim en iyi birria.
Bunu her gün yiyebilirim.
-Buraya tekrar gelirsin artık. -Kesinlikle.
Sanırım bu, balıklı.
-Ben balıklı taco sevmem. -Ne diyorsun?
-Bu hoşuma gitti. -Evet!
Sanırım içinde soğan var ama umurumda bile değil.
Bazılarını çıkardım gerçi ama çok hoşuma gitti.
Birlikte yemek yemeyi en sevdiğim türde insansın
çünkü sen de benim gibi korkuyorsun ama yine de yiyorsun.
Karşınızda Nate millet!
-Risk aldı. -Risk aldı.
Aşk için risk aldı.
Ve aşkı bulduk.
Bugün, Nashville'de yaşayan
muhteşem yemek yazarı Jackie Gutierrez Jones
beni bir yere götürüyor.
Burası Arnold's Country Kitchen.
Harika görünüyor.
Nasılsınız?
-Çok heyecanlıyım. -İyi ki geldiniz!
-Adın ne? -Ben Coco.
Coco! Ne güzel bir isim.
Sana ne vereyim tatlım?
Öncekilke "canım" demeye devam.
-Tamam. -Bu çok tatlı.
Burada "et ve üç" diye bir şey var.
Bu ne demek peki? Et yiyeceksiniz
ve üç yan yemek olacak demek
ama ben kurallara uyamıyorum. Altı et ve 500 yan yemek istiyorum.
Kremalı mısır, taze fasulye, turp…
Biraz gerginim.
Olma. Arnold's'ta emin ellerdesin.
Balık çok lezzetliymiş.
Şu buttan bir ısırık alacağım.
Çok güzel baharatlanmış.
O da turp salatası.
Sanırım domuz etiyle çeşnilendirilmiş.
Aslında…
Şu işe bak.
Tanrım.
Arnold's'ta domuz eti sebzeymiş.
Siz delisiniz millet! İyi anlamda tabii.
Seni biraz tanıyorum. Miami'den buraya taşındın.
Sana nedenini soracaktım.
Mesela bu iyi bir neden.
İki dünya bir arada.
Büyük şehir yaşamı
Güneyli konukseverliği ile birleşiyor.
Bu çok geleneksel ve güneye özgü
ama bir yandan da büyük şehre uygun.
-Yeni şeyler deneyen insanlar. -Evet.
Memleketlerinden bir şeyler getiriyorlar
ama Nashville köklerini koruyor.
-Siz gençler ne yiyorsunuz? -Kaburga.
Lahana turşusu ve sosis yedim. Başka yerde böyle güzel olmıuyor.
Sırf buraya gelmek için 500 km yol yaptık.
-500 kilometre mi? -Evet.
-Hangi şehirde yaşıyorsunuz? -St. Louis.
Gerçekten o kadar iyi.
Konukseverliğe bayıldım.
Etrafınızdaki herkesle konuşabiliyorsunuz.
Çok tatlı.
Ortak oturma alanı olan yerler böyledir.
Kafeterya hissi. Okula döndük millet.
Gerçi böyle kafeterya yemeği yememişsinizdir.
Başka bir seviye.
Tezgâhın arkasındakilerin
size karşı çok nazik olmasından
yemeğin kendisine kadar.
Ne yiyorsunuz?
Bugün sebze tabağı yiyorum.
Sebze tabağı, tebrikler.
Etsiz Et ve üç yani.
Pazartesileri et yemiyorum.
Çok tatlı. Etsiz pazartesi için gelmiş.
Her yan yemekte et olduğunu söylesem mi?
ARNOLD'S
PRINCE'S HOT CHICKEN
Nashville'de en baharatlı, en sıcak
kızarmış tavuk için adı konmamış bir rekabet var.
Yani tavuğu oğlumla benim kadar seviyorsanız
Prince's Hot Chicken'a gitmelisiniz.
Geldik. Tavuk tapınağındayız.
Burası tavukları işkence derecesine göre etiketliyor.
Bugün hafif acıdan çok acıya doğru gideceğiz.
-Teşekkürler canım. -Rica ederim.
Asillerle de tanıştım.
-Bayan André siz misiniz? -Tabii ki!
Ben Phil.
-Şu işe bak! -Bu da oğlum Ben.
Geldiğiniz için sağ olun.
André, Prince's'ın kraliçesi diyebiliriz.
Ailesinin tarifinin başarısıyla
40 yıldır hem acı hem tatlı tavuk yapıyor.
Ne kadar acı seviyorsun?
Orta acıdan öteye geçmem.
Ben, başımız belada olabilir.
Gerçi genelde kadınlar erkeklerden daha acı yiyor.
-İlginç. -Hem de tutarlı bir şekilde.
-Neden? -İçimizdeki ateşten!
Aynen öyle.
Benim için yeni bir şey koyun menüye. Adı da "ödlek" olsun.
Pısırık tavuk diyeceğiz.
Şimdiden erkekliğim zarar gördü bile.
Phil'in siparişi hazır!
Tavuğumuz hazır. Aşağılanmaya devam.
-Başlıyoruz millet. -Tamam.
Hafif acı bir sandviç.
-Birlikte mi yiyoruz? -Evet.
Bir, iki, üç.
Epey acı.
Arı sokması gibi, değil mi? Dış kısmı acı.
Yavaş yavaş geliyor.
Devam edin.
Seyircilerimiz var.
Şimdi gerginim işte. Orta acıya geçiyoruz.
-Şey… -Evet.
Evet…
Hoşça kal dilim!
Babanın pek fazla cesur hareketine tanık olmadın.
Bu yüzden bir oğul için babasının korkak olmadığını
görmesi önemli bence.
Hiçbir şey kanıtlamak zorunda değilsin.
Bu senin için Ben!
Acıya geldik.
Aman aman!
Saatli bombayı beklemek gibi.
Öyle. Biraz kaygılandırıyor insanı.
Evet. Hâlâ mı yiyorsun?
Ben de yiyeceğim.
Kendini cezalandırma!
Bana bak!
Hepsini atlattık.
Sana ekstra acılı getirmeye hazırlanıyor.
Hayır! Gerçekten mi?
Olamaz.
Richard neden beni öldürmeye çalışıyor?
Kokusu bile gözlerimi yaşartıyor.
EKSTRA ACI
Daha önce bunu yapmamı gerektirecek bir yemek yememiştim.
Doktor değilim ama insanın ağzının içi
parmaklarından daha hassas değil midir?
-Belki. -Bunu yaparken bir yandan
"Sanırım sen aptalın tekisin." diyorum
kendi kendime.
"Aptal olmalısın."
-Hazır mısın? -Evet.
Yutarken biraz şey oluyor…
İşte acı yayılıyor.
Çıkman mı gerekiyor?
Çıkmak derken neyi kastediyorsun?
Birazı dudaklarıma değdi.
Dudaklarımı aldırmam gerekecek.
Sanırım favorim bu. Her zaman yapamam.
-Olmaz. -Ama…
Benim de favorim bu çünkü ekstra acı yiyebildiğimi kanıtladım.
Başardık. Peki şimdi nasılım? Pek iyi değil.
Nashville, klasikleri nasıl yenileceğini biliyor.
Şef Nick Guidry, bir sürü odun ve ateşle
Pelican & Pig'de böyle bir büyü yapmış.
Tanrım. Ciddi bir adamsın.
Olmaya çalışıyorum. En azından et konusunda.
Yemek yazarı Delia Jo Ramsey,
buranın Nashville'deki en önemli restoranlardan olduğunu yazmış.
Yani burada yemeliyim.
Bunu yedikten sonra uzanabilirim. Hatta bununla da yatabilirim.
Uykunu getirmiyorsak işimizi yapmamışız demektir.
Sonraki Nashville gösterisinde uyanık olmak isteyeceksiniz.
Rolph and Daughters'a hoş geldiniz.
Burada makarnaya bir sürü ilginç şey yapıyorlar.
Çok sevdiğim iki insan buraya bayılıyor.
Sevdiğim ama yeterince göremediğim
insanlardan sayıyorum sizi.
Biz de öyle.
Tarihin en iyi müzik yapımcılarından
T Bone Burnett
ve eşi Callie Khouri.
Callie, Thelma ve Louise filmini yazdı ve Nashville dizisini yarattı.
Bu aptalca bir soru olabilir ama neden Nashville?
-Ailemiz hâlâ burada. -Güzel.
-Sonra dizi de altı yıl sürdü. -Doğru.
Ben de madem burada kalacağız,
evimiz de burada olsun diye düşündüm.
Bana mı öyle geliyor yoksa her barda yetekenli insanlar mı var?
Burada o kadar yetenekli insan var ki inanılmaz.
Bu, muhtemelen dünya tarihindeki
en muhteşem müzisyen buluşması
Nashville, müzik sorunu olan ve çok içen bir şehir.
Harika.
-Nasıl gidiyor? -Bu, Phil Krajeck.
Rolf's'un sahibi.
İlk olarak nasturtium pesto soslu,
kavrulmuş kabocha kabağı.
Bunlar da uzun yüzgeçli kalamarlı bezelye,
'nduja, biraz sarımsak ve biraz acı biber.
-Phil. -Yaşasın!
Kendim de dahil en sevdiğim Phil sensin!
Neden buranın adı "Phil ve Kızları" değil?
Göbek adım Rolf.
İki kızım var. Çok klişe olurdu.
Arkada oturup iş yapmayan
ve buranın sahibi olan yaşlı bir adam bekliyordum.
-Oysa senmişsin. -Afiyet olsun.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
İşte bu.
Tanrım, bu çok iyi.
Bu inanılmaz.
Neredesin Be Birader?
filminin konserinde seni izlemiştim. Muhteşemdi.
Sonra bluegrass tarzını sevmeye başladım.
O zamana kadar bilmiyordum.
-Hayatımı böyle değiştirdin işte. -Bu harika.
Sonra da Llewyn Davis'in halk müziği.
O filmin konseri.
Lake Street Dive grubu.
Filmin müziklerinde yok
ama konser filmine koymuşsun. Neden?
Fırsata sahip olamayan birçok insana
fırsat sunma
ayrıcalığım oldu.
Tanınmayı hak ediyorlar.
Seni aramıştım.
Evet, hatırlıyorum.
"Bunu hayatımda hiç yapmamıştım ama tekrar Los Angeles'a
geldiklerinde bana haber verir misin?" demiştim.
"Grubu yemeğe götüreceğim."
Somebody Feed Phil için tema şarkısı yapmamız gerektiğinde de
onlardan istemiştim. Kabul ettiler.
-Yani sağ ol. Şimdi hatırladım. -Rica ederim. Benim için zevkti.
İstiridyeli bucatini, biberli tereyağı ve bottarga ekmeği var sırada.
Makarnanın yanında da matsutake mantarlı ve ördekli,
peynirli bir yan yemek.
Karla kaplı güzel bir dağa benziyor.
-Biraz İtalya'ya benziyor. -Harika görünüyor.
Şeftali gibi.
Buraya gelmenin ilginç yanlarından biri
ikimizin de toplumsal, eşit haklar hareketine dâhil olması.
Önceden Nashville'in önemli rolünün farkında değildim.
Nashville, Amerika'da ırk ayrımını kaldıran ilk şehirlerden biriydi
ve Tennessee'nin tam ortasında olduğu için insanlar Nashville'i seçti.
İnsanlar evlenmek, oy vermek için her yerden buraya gelirmiş.
Yine de her yerde
"Sadece beyazlar için" yazan çeşemeler falan varmış.
Ayrımcılığı ulusal olarak çözemeyeceğimizi söylediler.
Nashville şehrinden başlayıp çözelim dediler
ve Nashville şehir merkezinden ırk ayrımcılığı bittikten sonra
ülke çapındaki şehirler de aynı yöntemleri benimsedi.
Bu müthiş.
-Kızların kaç yaşında? -23 ve 21.
Aile işi ile ilgileniyorlar mı?
Kesinlikle hayır. Bizden uzaklaştılar.
Russ & Daughters'taki kızlar başardı ama.
Şimdi de torunlar ve onların torunları devam ediyor.
-İnanılmaz. -Belki akıllanırlar.
-Göreceğiz. Hâlâ gençler. -Onlarla konuşayım mı?
Evet.
PRINTERS SOKAĞI
Sosisliyi severim ve Nashville'de harika sosisl yaptıklarını duydum.
En iyisi de Daddy's Dogs imiş.
-Nasılsın Phil? -Baba sen misin?
Benim.
Sean Porter'la tanışın.
Bunlar onun sosislileri ve o da Büyük Baba.
Bu, Music City Dog sosislimiz.
Music City Dog. İçinde ne var?
Çedar peyniri, pastırma, soğan ve barbekü sosu.
Ye bakalım dostum.
Evet, boyut önemlidir, anlıyor musun?
-Bu ne? -O, Büyük Baba.
İçinde krem peynir, turşu, pastırma, jalapeno var.
-Bir de gizli sosumuz. -Sos mu?
Sos. Isır da ne düşündüğünü söyle.
-Tamam ama krem peynir mi dedin? -Evet!
Tadı güzel miydi? Evet!
-Sosislide krem peynir! -Evet.
-Bu bir gurme ürünü. -Öyle.
Bu…
-Yani… -Klasik sokak yemeği değil.
Yemek programına çıkmış!
Bastırın! Hu hu!
-İlk gelişin mi? -Evet.
-Benim de! -Olamaz!
-Ciddi misin? -Ciddiyim!
-Çak! -Evet! Nashville.
Nashville.
Bu manyaklar da seninle mi?
Bu hayatımın en güzel günü.
-Öyle mi? -Evet. Gerçekten öyle!
Biraz daha gezmelisin.
Ben de isterim.
Al bakalım Amanda. Birlikte ısıralım mı?
Tamam. Yapacak mıyız?
-Peki. -Pekala. Hadi bakalım.
Amanda!
Phil, bu çok iyi!
Seninle tanışmak çok güzeldi.
Phil'le tanıştım!
Klasik.
Daddy's Dogs'ta hep birileriyle tanışırsın.
NE LEZZETLİ SOSİSLİYMİŞ
Güzel! Siz de alın!
MAĞAZA
Brad Paisley
ve oyuncu eşi Kimberly Williams Paisley,
bizi Nashville için harika şeyler yapan
eşsiz bir yere davet etti.
Mağaza'ya hoş geldiniz.
Biri Nashville'i beslesin.
Bu aslında Kim'in işiydi. Santa Barbara'da
Şükran Günü'ndeydik.
Çocuklarımız şımarık davranıyordu.
Biz de "Aç insanlar olduğunu görmeliler." dedik.
Bir iş yapsınlar istedik.
Santa Barbara'da Unity Shoppe adında bir yere gittik.
Topluluk için mağaza gibi bir yer.
Sadaka almak yerine
ihtiyaçları için alışveriş yapan
insanları çok sevdik.
Brad, "Bu konsepti Nashville'e götürmeliyiz." dedi.
Ebeveynler alışveriş yaparken bir çocuğun alışveriş arabasına binmesi kadar
normal bir deneyim yaşayacağımızı biliyordum.
Burayı kasabadaki kasırgalardan hemen sonra açtık.
Sonra pandemi oldu.
Beklediğimizden beş kat
fazla kişiye hizmet verdik.
Teslimatlara gitmemiz gerekti. Temmuza kadar 1,5 milyon yemek dağıttık.
Sonunda dükkânı tekrar açıp orijinal konsepte döndük.
Bir sürü taze meyve ve sebzemiz var.
Bu bizim için çok önemliydi
çünkü bu insanların çoğu yemek bulamıyor.
Taze meyve ve sebzeye erişimleri yok
ve fast food almak brokoli ya da kivi almaktan daha ucuz
ama ideal olarak insanlar bir yıldan fazla müşterimiz olmuyor.
İşleri düzeltmelerine yardımcı oluyoruz.
Bu uzun vadeli bir çözüm değil.
İnsanlar konsepti seviyor ve bunun diğer şehirlerde de olmasını
istiyoruz. Sadece Santa Barbara ve LA değil.
Burası büyüdükçe insanlara da iş fırsatları çıkıyor
Onları işe alıyoruz.
Bu deneyimi aileleri için yeterince önemseyenleri.
Gönüllü olan insanlar da
buradan çok şey kazanıyor.
Komşularının deneyimlerini ilk elden öğreniyorlar.
-Başka türlü öğrenemezler. -Evet.
Farklı ortadan kaldırıyor ve topluluk oluyoruz.
-Bu ilk mağaza yani. -Evet.
Bir sürü daha olsun.
Evet, hadi yapalım.
Bunu çözelim.
Mağazaya biraz katkıda bulunmak isterseniz
bu siteye gidin
ve bağış yapın.
Yardım edin. Ben edeceğim.
Güçlerinizi iyilik için kullanıyorsunuz.
Hey, Google. Kevin'i görüntülü ara.
KEVIN'İ GÖRÜNTÜLÜ ARA
Selam!
-Nasılsın Phil? -Harika. Nashville'in tadını çıkarıyorum.
Nashville'deki yemeklerin ve müziğin üzerine yok.
Değil mi? İnsanlar da çok güzel, cana yakın ve tatlı.
Şimdiye kadar tanıştığım herkesi sevdim.
Nashville'de halk harikadır. Halk diyorum.
Çok yiyorum. Bir sürü ağır yemek.
Güneyde buna "et ve üç" deniyor.
Biliyor musun?
Evet. Arnold's'a gittim. Biliyor musun?
Arnold's'ı bilmiyorum. Susan, sen biliyor musun?
-Tabii ki! -Susan, Nashvilleli.
Onunla da konuşacağım.
Benim de çok sevdiğim Susan'la konuşmadan önce,
Max için fıkran var mı?
Gerçekten de var.
-Gerçek bir hikâye olabilir. Emin değilim. -Tamam.
Bir adam Las Vegas'ta, Strip'te yürüyormuş
ve oldukça çaresiz, telaşlı görünen başka bir adam ona yaklaşmış.
"Affedersiniz. Bana biraz borç verir misiniz?" demiş.
"Eşim acil ameliyat için hastaneye yatmak zorunda
ve onu oraya götürecek param yok."
"Bana yardım eder misiniz? Çaresizim."
Adam da "Veririm ama o parayı kumara harcamayacağını
nereden bileceğim?" demiş.
Adam da "Kumar için param var zaten" demiş.
Bu çok iyi bir fıkraymış.
-Ne diyorsun? -İyi şaka.
Nashville'den Brad Paisley!
Üzgünüm Kevin ama işte gerçekler
Korkarım ki sen Max değilsin
-Brad Paisley millet! -Üzgünüm Kev.
Bir dahakine iyi şanslar.
-Tamam. -Keşke burada olsaydın Kevin.
Gelip uzun süre kaldığın zamanlar gibi.
Beklediğimden çok daha uzun.
Hâlâ orada eşyalarım var.
Evet, gerçekten var.
Susan'ı görebilir miyiz?
Tabii. Susan!
-Ne var? -Gelsene!
-İşte geldi. -Şimdi iyi bir program oldu işte.
Çok şükür.
Susan'la çok eskiden tanışıyoruz.
Susan'la Kevin'den önce tanışmış olabilir miyim?
Kevin'le tanışmamdan 20 dakika sonra tanıştık Phil.
-Öyle mi? -Evet.
Dizi için tutmuştu beni.
Harikaydın.
-Tarikat lideriydin. -Sağ ol.
Dizideki o karakterle tekrar oynama ihtimali var mı?
-Artık yayınlanmıyor. -Öyle mi? Çok üzgünüm Phil.
Diziyi izlemiyordum. Yayınlanmıyormuş.
Ama oynadığım her programa katılacak. Şu anki gibi.
-Doğru! -Yani…
Bir dizim olduğu anda Susan'ı oynatacağım.
Beni evden çıkar yeter!
Gitmeden önce size söylemek istediğim bir şey var.
Tanrım. Tuzağa düştük.
Karşınızda Kevin Nealon!
Nashville'deki dostlarımla buluşmak için
gitmek istediğim son bir yer daha var.
-Merhaba! -Sarılalım mı?
Sarılacağım, evet.
Buranın adı Pinewood Social.
Çok iyi! Tebrikler!
Nashville'de keyifli takılmak için bowling var, evet
ama yemek de var.
-Harika görünüyor. -Kahvaltıda tacoya ne dersiniz?
Müzik var. İçki var.
Bir içki alacaksanız büyük alın.
Nashville ruhunu hissediyorum.
Başka neye ihtiyacınız olur ki?
Korkunç.
12 yaşımdan beri bir doğum günü partisinde
bowling oynamamıştım.
Çok kötü.
-Dostlarım. -Nasılsın?
Geldiğinize çok sevindim.
Size küçük bir Yahudi çocuğunun
Nashville'e ilk seyahatini anlatayım.
Her zaman bu diziyi yapma nedenimin
televizyonda hikâye anlatmaya dair bildiğim her şeyi alıp
hayatta sevdiğim şeylere uyarlamak olduğunu söylerim.
Aile, arkadaşlar, yemek, seyahat ve kahkaha yani.
Ama Nashville'e yaptığım geziden sonra
buna müziği de eklemeliyim.
Çünkü saat gece 2.15
Ve gözyaşlarım akıyor
İşte hepsini devirdim! Başardım!
Kimse bakmıyor.
Teşekkürler Nashville. Bu şanslı piç geri dönecek.
Mutlu, aç bir adam
Geziyor dere tepe tüm dünyayı
Anlamaya çalışıyor
Makarna, domuz, tavuk ve kuzu eti sanatını
Size arabayla gelecek, dize uçarak gelecek
Sizin için ağlayacak, sizin için ölecek.
-Ne? Sözleri unuttum. -Ne yaptığını biliyorum.
Birileri, birileri doyurur mu Phil'i?
Lütfen.
Bu çok güzeldi.
Yaşasın!
Borcunuz 50.000 dolar.
Evet, sana borçlandım.
Alt yazı çevirmeni: Engin İlkiz