NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Gdy dowiedziałem się, że będę kręcił ten program,
zadzwoniłem do brata i powiedziałem mu,
że będę podróżował po świecie i pokażę mu najlepsze miejsca do jedzenia.
Zapytał mnie, jaki będzie tytuł.
Proponował Farciarza.
Powiedziałem, żeby rzucił pracę, a był producentem.
Zaproponowałem mu współpracę i żebyśmy naszą firmę nazwali Farciarze.
Wyobraźcie sobie, jaki byłem szczęśliwy, gdy znalazłem bar o takiej nazwie.
Zła wiadomość jest taka,
że mają tam lekcje tańca grupowego.
Gotowi na muzykę?
- Tak! - Powtarzajcie.
Dajcie czadu.
Pięć, sześć, siedem, osiem, do tyłu. Dwa, trzy, cztery, podwójny.
Podwójny. Pojedynczy. Krok, klaśnięcie, w tył.
Krok, klaśnięcie, w tył. Nieźle.
Czy wszyscy świetni tancerze robią takie miny?
I para. I podwójny.
Pojedynczy krok.
Nie podobało mi się, dopóki nie zrobiłem tego po swojemu.
Świetnie.
I raz, i dwa, i trzy, i cztery.
Podwójny krok.
A teraz pojedynczy.
Super! Świetny taniec.
Jak było?
Wszyscy są za dobrzy, ale nikt nie umie tańczyć jak ja.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi.
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
Film Roberta Altmana Nashville zobaczyłem po raz pierwszy w 1975 roku.
Tak poznałem to miejsce.
Wyglądało jak świat muzyki. Wyglądało jak Ameryka.
Wyglądało jak reszta kraju, którego nie znałem jako nowojorczyk.
Dotarłem tu dopiero w 2021 roku.
Teraz Nashville jest zupełnie inne.
Czytałem, że codziennie sto osób przeprowadza się do Nashville na stałe.
Tak się cieszyłem, że wziąłem tu ze sobą rodzinę.
Trochę przytłoczyło mnie to, jak bardzo to miasto się rozwija.
To jeden wielki plac budowy.
Śródmieście jakoś do mnie nie przemawia.
Bałem się, że nie odkryję duszy tego miasta.
Zacząłem od klasycznego południowego śniadania.
To Loveless Cafe.
Spotkamy się z moją ulubioną aktorką.
Nazywa się Patty Heaton.
Znacie ją z serialu Wszyscy kochają Raymonda.
Miło cię widzieć. Jesteś dziewczyną z Nashville.
- Kiedy tu zamieszkałaś? - Ponad rok temu.
- Dlaczego? - Mamy tu rodzinę.
Mój syn chodził tu do szkoły.
A moja siostra, jak wiesz, jest zakonnicą.
Nagraliśmy odcinek Raymonda o mojej siostrze, która jest zakonnicą.
- Było super. - Jest tu jej klasztor.
Pomyśleliśmy, że niekoniecznie musimy żyć w LA.
- Bądź, gdzie chcesz. - Racja.
A ja chcę tego.
Też tak tańczę z radości.
Ser pimento i smażone zielone pomidory.
Pycha.
Bekon, kiełbasa, szarpana wieprzowina i smażony kurczak.
W razie czego krzyczcie. Smacznego.
„Krzyczcie”. Super.
Czuję się jak w domu. Ale krzyczymy tam z innych powodów.
Bardzo dobre.
Witamy w Zabiliśmy Patty Heaton.
To bardzo kuszące. Wszędzie są te kanapeczki.
To miejsce na śniadanie, lunch i kolację? I motel do tego?
Nie wiedziałam, że to też motel.
Po takim śniadaniu nie da się ruszyć.
Właśnie dlatego oferują noclegi.
- Nadchodzę. - Moja ulubiona osoba.
Przyniosłam naszą słynną wiejską szynkę i zapiekankę ziemniaczaną.
- Jedliście kiedyś red-eye gravy? - Ja nie.
To sos na bazie resztek ze smażenia, brązowego cukru i kawy.
- Kawy? - Tak.
To szok dla mieszkańców miasta.
Tak.
Do dzieła. Biorę kawałek szynki i maczam w sosie.
Jest w nim kawa, fajnie.
Ten sos jest jak płukanka do włosów.
- Dobry na odrosty, jeśli siwiejesz. - Tak.
Od czego zaczęła się ta tradycja? Zgaduję, że przez przypadek.
Tak myślę.
Ktoś niechcący rozlał kawę na szynkę.
- Ja wiem. - Chyba żartujesz.
Mam dla was niespodziankę.
Oto omlet z szarpaną wieprzowiną.
To moja ulubiona pozycja w całym menu.
Szarpana wieprzowina, cheddar, smażona cebula,
wszystko w domowym sosie barbecue.
Czy mogłabyś wybrać na komórce 11 i trzymać palec nad 2?
Na wszelki wypadek?
Nie spytałem, jak bardzo jesteś głodna.
Bardzo głodna. Pyszne.
- Czy ta twarz coś ci mówi? - Przepraszam…
Ucieszyła się jak za pierwszym razem, kiedy zobaczyła mnie na planie.
- Kochanie! - Piękna damo!
Ale miło.
Cześć.
Dziękuję, Richie. Znasz Richiego?
Nie znamy się.
Monica, jadłaś kiedyś red-eye gravy?
- Nie. - Nie mów jej, co to jest.
Zanurz w nim trochę szynki.
- Można go użyć do wielu rzeczy. - Jak pieczeń wołowa.
Co czujesz?
To zabrzmi trochę dziwnie.
- Kawę. - Tak.
Zgadza się.
Tak, to kawa.
Ale masz wrażliwe kubki smakowe.
Odziedziczyłem miłość do śniadań.
Max uwielbiał jajka i zawsze musiały być puszyste.
Jadł je niemal surowe.
Na jego nagrobku
jest napis: „Czy moje jajka są puszyste?”.
- Żartujesz? - Nie, mówi poważnie.
- Nie. - To prawda.
Serio? A na nagrobku Helen?
„Słucham opery”.
Tak mu odpowiadała. Taki to był związek.
- Chcieli to mieć na nagrobku? - Nie.
Jeśli istnieje życie pozagrobowe, to on tak mówi.
Niebo jest dla niego puszystym jajkiem.
Tego dla niego chcemy. Nic go bardziej nie cieszyło.
Za Maxa.
- Za naszych rodziców. - Tak.
Nie byłoby nas bez nich.
Śniadanie było godne podziwu.
Dusza Nashville tkwi w jego kuchni.
Przechadzając się, słyszałem ją też z każdej strony.
Muzyka dobiegała z każdych drzwi.
I była to muzyka fenomenalna.
To bar Mellow Mushroom,
a zespół nazywa się Wild Bill and the Bruisers.
Szczerze mówiąc, nigdy nie lubiłem muzyki country.
Dopiero po obejrzeniu filmu braci Coen Bracie, gdzie jesteś?
zainteresowałem się bluegrassem i country
i zacząłem rozumieć tę muzykę.
Zacząłem zakochiwać się w opowieściach i w talencie ludzi.
A jednym z największych talentów jest Brad Paisley.
To najmilszy człowiek na świecie, a w dodatku światowej sławy gwiazda.
Idziemy do Joyland.
Wykorzystują tu produkty z lokalnych farm do przygotowania ekskluzywnego fast foodu.
- Nie byłeś tu? - Nie, ale słyszałem o tym miejscu.
Jesteś moim przewodnikiem.
Mogłeś wybrać kogoś, kto tu był.
Spotkamy inną supergwiazdę, tym razem kuchni.
Oto i on.
To zdobywca nagrody Fundacji im. Jamesa Bearda, Sean Brock.
Stworzył wpływowe restauracje na całym południu USA,
ale teraz żyje w Nashville.
To jego trzecia restauracja w mieście i oda do fast foodu jego młodości.
Spróbuję wszystkiego, co mi dasz.
- Spróbuj wszystkiego. - Świetnie.
Podoba mi się to.
Czekając na wszystko, dostajemy szejki. Ten facet musi mnie znać.
- O tak. - No proszę.
- Spójrz. - Jak świnia.
Wygląda jak cygaro.
- Boże. - Zabrakło mi siły.
To niewiarygodne.
Kiedyś nazywali je konkretami. Nie bez powodu.
Jasna cholera.
- To cała parada. - Przepraszam.
To napaść.
I jeszcze nas przeprasza.
To danie inspirowane stacjami benzynowymi w Missisipi.
Smażony kurczak na patyku.
O rety. Niesamowity!
- To świetna przyprawa. - Racja.
Pracowałem z naukowcami,
żeby z przepisu na mój sos barbecue powstał proszek.
Super, prawda?
- Ile w tym smaku. - Racja.
Lubicie chrupiące mięsne kawałki na krawędzi burgera?
CrustBurger Seana składa się tylko z nich.
Spójrzcie na Brada.
O rety.
Mam niestosowne myśli, kiedy to jem.
Fenomenalne.
Nie słyszę, co mówisz.
Spójrz na jego twarz.
Nie szukasz wspólników?
Może znalazłeś jednego. To naiwniak.
- Nie trzeba być naiwniakiem. - Wiem.
To dobre pod każdym względem.
- Zapomnij o fast foodzie. - Racja.
Stajesz się, albo już jesteś, kulinarną twarzą naszego miasta.
Jedną z rzeczy, które przyciągnęły mnie do Nashville, była jego dusza.
- Jasne. - To już nie tylko muzyka.
Teraz każdy, kto chce założyć mały, kreatywny biznes,
może liczyć tu na wsparcie ze strony miasta.
Dla kogoś takiego jak ja oznacza to więcej odwagi
w otwieraniu szalonych restauracji.
Wiem, że otrzymam wsparcie w moich projektach.
Dla mnie jesteś rycerzem Jedi.
Mógłbyś nawet być seryjnym mordercą.
Nad dobrym brzmieniem miasta czuwa ten człowiek, George Gruhn.
Prawdziwy bohater Nashville.
Od 1970 roku naprawia i sprzedaje wszystko, co ma struny.
I lubi węże, gdybyście nie zauważyli.
To wyjątkowy dzień dla mojej córki Lily i dla mnie.
Zjemy w azjatyckiej pierogarni Locust.
To miejsce znane z małego menu i potężnych smaków.
- Ale miło. - Usiądziemy tutaj?
Szef Trevor Moran przeniósł się do Nashville z Kopenhagi.
Pracował w mojej ulubionej restauracji, znanej na całym świecie Nomie.
- Hej. - Zdrowie.
Tak jest.
Mam dla was ostrygi.
- Boże. - Uwielbiam ostrygi.
To przyprawy do ostryg.
To mrożony sos mignonette z wodorostów.
Limonka, cytryna i pikantny sos z buraków.
- Boję się, że za pikantny. - Śmiało.
- Serio? Jestem jak dziecko. - Poradzisz sobie.
- Spójrz na dziecko. - Tato.
To jak miejsce zbrodni.
Zabrałem cię tu, bo twoja matka czasem robi sceny.
- A ja nie chciałem scen. - Nie! Boże.
- Na pewno to wykorzystamy. - Nie, proszę.
Wujku? Skasujcie to.
Miły, ostatni występ w telewizji.
Nie spodziewałam się, że ostryga będzie taka wielka.
Może ten brzuszek tuńczyka trafi do naszych ust.
- Jedząc to… - Jak mam to zjeść?
Postaraj się nie popluć tym razem.
Wcale się nie poplułam!
- Za mamusię, Lily. - Zabiję cię.
Dajcie mi się poprawić.
Dobre?
- Dobra. Chwila. - Pycha.
Udowodnię, że umiem jeść.
Popisałeś się, chłopie.
- Prawda? - Niewiarygodne.
Cieszę się. Kontynuujemy?
No to do dzieła.
Rany.
Uwielbiamy pierożki.
Jak miło można spędzić czas z córką.
To lepsze niż kupowanie tych gównianych lalek.
- To o wiele lepsze. - Lepiej, co? Rozwijamy się.
Lily jest fanatyczką jedzenia i znalazła sposób, by to wykorzystać.
Opowiesz, czym jest Liv a Lil?
Łączymy ze sobą różne restauracje.
Bierzemy knajpę, która grilluje mięso, i ramenownię
i powstaje ramen z bekonem.
Pieniądze idą na cele charytatywne.
Robisz to z przyjaciółką, Olivią, która jest „Liv” w Liv a Lil.
Ja jestem „Lil”.
Teraz to ma sens.
To nam się spodoba.
- Co jest grane? Jak leci? - Teraz lepiej.
To udziec wołowy z Bear Creek doprawiony olejem chrzanowym i solą.
Tu są liofilizowane kapary. Ciepły ryż i prażone nori.
Dziękujemy.
Zabawmy się w szefów kuchni.
Liofilizowane kapary.
Tu to schrzanię.
Za bardzo wypchałem i nie mogę zawinąć.
Ja robię to tak.
- Gotowy? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
- Nic lepszego nie jadłam. - Jak na to wpadłeś?
Wydało mi się to fajne.
Mięso takiej jakości najlepiej jeść surowe,
doprawić je jak stek i smakuje wtedy jak zdjęte z grilla.
Wspaniałe danie.
Jako że jesteśmy wścibscy, obserwujemy, jak powstaje kakigōri.
To japońska kreacja z lodu.
W naszym będą crème brûlée, borówki, kandyzowane pekany,
czarna herbata i maliny.
- Dla nas? - O tak.
O Boże! Zaskakujące zakończenie.
To piękne! Dziękuję.
Wspaniały, oryginalny deser.
Jadłem coś podobnego na Hawajach.
Ale tu przez te warstwy kremu i smaki ukryte w środku
poczułem się jak poszukiwacz skarbów.
To absolutnie oryginalny, niesamowity deser.
Zadowolony?
Dzięki, tato.
W Nashville imprezy są przy każdej ulicy. Czasami też na ulicy.
- To wy mnie podwieziecie? - Tak.
Mam dla was złe wieści.
Jestem striptizerem.
Niezdrowo jest pić na pusty żołądek.
Dlatego mam dla was pączki z Five Daughters, nie ma lepszych.
Musimy pedałować?
- Kto dziś trenował? - Ja.
Brawo. Ja też.
Reszta niech zabiera się za pedałowanie!
Jestem waszym najgorszym trenerem.
Pedałujemy. Mamy wolny pas. Możemy się rozpędzić.
Pedałować!
Chwila przerwy.
- Niech ktoś sprawdzi mu puls. - Nic mi nie jest!
- Obok ciebie siedzi pielęgniarka. - Naprawdę? Już cię uwielbiam.
Za pielęgniarki!
Szybkie zdjęcie.
Roześmiejcie się.
POZDROWIENIA Z NASHVILLE!
Nate Bargatze to świetny komik. Jest na Netfliksie.
Wychował się w tym pięknym mieście.
Idziemy do miejsca, którego nie zna.
To Maiz de la Vida.
- Cześć. - Hej.
- Julio, prawda? - Tak.
Julio Hernandez zrezygnował ze stanowiska szefa kuchni,
by doskonalić sztukę tortilli.
Przywieźliśmy kukurydzę z Meksyku i zmieliliśmy ją kamieniami wulkanicznymi.
- Tak jak kiedyś? - Jak sześć tysięcy lat temu.
To przepis sprzed 6000 lat?
Julio słynie z nowatorskiego menu, które mi się spodoba.
Nate to inna historia.
Jest bardzo wybredny. Spróbuję dziś poszerzyć jego horyzonty.
- Ufasz mi, Nate? - Tak.
Zaufaj mi tylko w tej dziedzinie.
Weźmiemy wszystko.
- Dla mnie tylko cola. - Jasne, rozumiem.
Julio działa na zasadzie symbiozy z sąsiednim barem.
To Chopper, gdzie można popijać koktajle do tacos.
Robią tu nawet show.
Moje oczy!
Wszystkiego najlepszego, Nate.
- Rany. - Cześć, chłopaki.
- Dobra. - Mamy tu połowę menu.
Chciałem pełne menu!
Zawsze chciałem założyć knajpę o nazwie „Bez pomidorów i bez cebuli”.
Dawałbym ludziom gwarancję, że nie znajdą ich w żadnej potrawie.
I szczypiorku też nie.
Ludzie dodają ją do wszystkiego. To przecież cebula.
- Zachowują się, jakby było inaczej. - Zrujnowali ci życie.
To je odmieni. Quesadilla.
Quesadilla.
Świetnie. W tym są grzyby. Nigdy bym tego nie zjadł.
A jednak jesz.
Bo mi smakuje.
Patrzcie na kukurydzę!
Nate! Rety.
Gość ma talent.
Julio, dałeś czadu.
Na razie jest pysznie.
Widzieliście już quesabirrię?
Nasza quesabirria jest nadziewana amerykańską wołowiną wagyu.
Podstawa to tortilla nixtamal.
Zanurz w bulionie, a twoje życie się nie zmieni.
- Bo jest kompletne. - To bez cebuli.
Dobra.
Niewiarygodne.
- Smakuje ci? - Tak.
Wchodzę. Richard! Trzymaj.
- Dobra. - Czas na birrię.
Cześć.
Niesamowite.
Zjadłem jeden kęs i już wiem, że to najlepsza birria, jaką jadłem.
Jadłbym to codziennie.
- Wiesz, jak tu trafić. - Racja.
To chyba ryba.
- Nie lubię rybnych tacos. - I?
- Smakuje mi. - Tak!
Myślę, że tu jest cebula. Mam to gdzieś.
Trochę jej zdjąłem, ale i tak jestem zachwycony.
Lubię z tobą jeść, bo trochę się boisz większości rzeczy,
podobnie jak ja, ale chętnie ryzykujesz.
Nate, wszyscy.
Zaryzykujcie. Dajcie sobie szansę na miłość.
My ją znaleźliśmy.
Dziś Jackie Gutierrez Jones, świetna dziennikarka kulinarna,
zabiera mnie do prawdziwej instytucji.
To Arnold's Country Kitchen.
Wygląda super.
Jak się macie?
- Cieszę się, że tu jestem. - Ja też.
- Jak masz na imię? - Coco.
Coco! To dobre imię.
Co podać, skarbie?
Nazywaj mnie tak dalej.
- Dobrze. - Ale słodko!
Jest tu coś, co nazywa się „mięso i trzy”.
Co to znaczy? Dostaniecie mięso i trzy dodatki.
Ale ja wybrałem sześć rodzajów mięs i 500 dodatków.
Kukurydza, fasolka szparagowa, liście rzepy i jeszcze więcej.
Trochę się denerwuję.
Niepotrzebnie. Jesteś w dobrych rękach.
Ta ryba jest pyszna.
Zaraz wgryzę się w to udko.
Pięknie doprawione.
To liście rzepy.
Zgaduję, że jest to doprawione odrobiną wieprzowiny.
- Spójrz tylko. - O Boże.
W Arnold’s wieprzowina to warzywo.
Jesteście wariatami,
ale w dobrym sensie.
Trochę o tobie wiem. Przeprowadziłaś się tu z Miami.
Chciałem zapytać dlaczego.
To dobry powód. Na pewno.
Łączy dwa światy.
Żyjesz w wielkim mieście, ale z południową gościnnością.
Można połączyć tradycję południa z wielkomiejskim sznytem.
Ludzie próbują nowych rzeczy.
Sprowadzają rzeczy z rodzinnych stron, ale Nashville zachowuje swoje korzenie.
- Co jecie, młodzi ludzie? - Żeberka.
Zjadłam kiełbasę z kiszoną kapustą. Coś wyjątkowego.
Jechaliśmy tu 500 kilometrów.
- Naprawdę? - Tak.
- Gdzie mieszkacie? - W St. Louis.
To jest aż tak dobre.
Podoba mi się ta swojskość.
Można tu pogadać dosłownie z każdym.
To urocze.
To zasługa wspólnych stolików.
Można poczuć się jak w stołówce. To jak powrót do szkoły.
Ale w stołówkach tak nie karmią.
To coś wyjątkowego.
Począwszy od miłych ludzi za ladą po jedzenie, które tu dostaniecie.
Co jecie?
Zamówiłam talerz wegetariański.
Świetny wybór.
Czyli masz „mięso i trzy” bez mięsa.
Robię sobie bezmięsne poniedziałki.
Przyszła tu na bezmięsny poniedziałek.
Mam jej powiedzieć, że w dodatkach też jest mięso?
W Nashville odbywa się konkurs na najostrzejszego kurczaka.
Jeśli jesteś ich fanem jak ja, musisz znać Prince’s Hot Chicken.
Jesteśmy w świątyni kurczaków.
Opisują tu swoje dania poziomem tortur.
Dziś będziemy stopniować swoje wrażenia.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Poznałem królową.
- Pani André? - Oczywiście!
Jestem Phil.
- Nie wierzę! - To mój syn, Ben.
Dziękuję za przybycie.
André jest królową Prince’s.
Jest tutejszą wyrocznią smaku od ponad 40 lat.
Jak pikantne jedzenie lubisz?
Jem tylko łagodne.
Ben, chyba mamy kłopoty.
Więcej kobiet niż mężczyzn lubi pikantne jedzenie.
- Ciekawe. - Obserwuję to od lat.
- Czemu? - Chodzi o wewnętrzny ogień!
Tak.
Będziecie musieli dodać dla mnie smak o nazwie „tchórz”.
Kurczak mięczaka.
Już zupełnie odarto mnie z męskości.
Zamówienie dla Phila.
Nasz kurczak gotowy. Niech upokorzenie trwa.
No to zaczynamy.
Łagodna kanapka.
- Zrobimy to razem? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
Dość pikantne.
Prawie jak użądlenie pszczoły.
Powoli narasta.
Kontynuuj.
Mamy cheerleaderki.
Denerwuję się. Pora na średnio pikantnego.
- Och. - No tak.
Tak!
Żegnaj, języku!
Nie widziałeś zbyt wielu aktów odwagi swojego ojca.
Dlatego uważam, że to ważne, by syn widział,
że się nie boję.
Nie musisz nic udowadniać.
To dla ciebie, Ben!
Dotarliśmy do pikantnych.
Boże, zlituj się nad nimi.
Jakbym czekał na wybuch bomby.
Niepokój narasta, to pewne.
Tak. Jesz jeszcze więcej?
No to ja też.
Nie musisz się biczować.
Popatrz na mnie!
Przeżyliśmy.
Zaraz dostaniecie piekielne.
Nawet nie żartuj.
O nie.
Dlaczego Richard chce mnie zabić?
Od tego zapachu łzawią mi oczy.
PIEKIELNE
Nigdy nie jadłem czegoś, co trzeba jeść w rękawiczkach.
Nie jestem lekarzem, ale czy język nie jest wrażliwszy od palców?
Teraz myślę sobie,
że jestem skończonym idiotą.
Naprawdę.
Skończony kretyn.
- Gotów? - Tak.
Po przełknięciu…
Coś nadchodzi.
Potrzebujesz wyjścia?
Co masz na myśli?
Trochę zostało mi na ustach.
Muszę się tego pozbyć.
To mój ulubiony. Mogę jeść go bez przerwy.
- Nie. - Ale…
To mój ulubiony, bo dziś dowiodłem, że mogę zjeść coś piekielnie ostrego.
Udało nam się. Jak się teraz czuję? Nie za dobrze.
Nashville wie, jak odświeżyć klasykę.
To właśnie robi Nick Guidry w Pelican & Pig.
Tworzy tu magię za pomocą drewna i ognia.
O Boże. Z tobą nie ma żartów.
Staram się. Przynajmniej, jeśli chodzi o mięso.
Delia Jo Ramsey twierdzi,
że to jedno z najważniejszych miejsc w Nashville,
a ja to sprawdzę.
Mógłbym położyć się z tym do łóżka.
Obrażę się, jeśli później się nie zdrzemniesz.
Lepiej jednak nie przespać kolejnego cudu Nashville.
Witajcie w Rolf and Daughters, gdzie czekają na was makaronowe cuda.
To ulubione miejsce dwojga moich ulubieńców.
Zaliczacie się do kategorii ludzi, których nie widuję wystarczająco często.
I vice versa.
To T Bone Burnett,
jeden z najlepszych producentów muzycznych w historii,
i jego żona, Callie Khouri.
Callie napisała scenariusz do Thelmy i Louise i do Nashville.
To może głupie pytanie, ale czemu Nashville?
- Mam tu sporą rodzinę. - Nieźle.
Kręciliśmy tu serial przez sześć lat.
Pomyślałam, że to niezłe miejsce do życia i że on będzie mógł tu pracować.
Czy mi się wydaje, czy w każdym barze gra tu jakaś gwiazda?
Ogrom tutejszego talentu jest nie do ogarnięcia.
Mamy tu do czynienia z najwspanialszym spotkaniem muzyków
w całej historii świata.
Nashville to miasto alkoholowe z problemem muzycznym.
Fantastycznie.
Jak leci?
To Phil Krajeck. Szef kuchni i właściciel.
Na początek pieczony kabaczek z pesto z nasturcji.
A to groszek z kałamarnicą,
'ndują i chrupiącą przyprawą z czosnkiem i chili.
Phil.
Jesteś moim ulubionym Philem.
Czemu nie „Phil and Daughters”?
Na drugie imię mam Rolf.
I naprawdę mam dwie córki.
Spodziewałem się starca, który siedzi na zapleczu i nic nie robi.
- Ale to ty. - Smacznego.
Dziękujemy.
O tak.
Rety, to jest pyszne.
Niesamowite.
Widziałem film z koncertu z muzyką do Bracie, gdzie jesteś?
Był fenomenalny.
Zakochałem się w muzyce bluegrass.
A to zupełnie nie moja bajka.
- Zmieniłeś moje życie. - Cudownie.
I jeszcze folk z Co jest grane, Davis?
Film z tego koncertu też widziałem.
Ten zespół, Lake Street Dive.
Nie ma ich na ścieżce dźwiękowej, ale zagrali na koncercie, dlaczego?
Muszę przyznać, że miałem zaszczyt
otworzyć drzwi wielu osobom,
które całe życie całowały klamkę.
Zasługują na więcej uwagi.
- Zadzwoniłem do ciebie. - Tak, pamiętam.
Powiedziałem, żebyś dał mi znać, kiedy następnym razem będą w LA.
Chciałem zabrać ich na kolację.
Kiedy przyszedł czas na nagranie piosenki do Somebody Feed Phil,
zwróciłem się do nich i się zgodzili.
- Dziękuję. Przypomniało mi się to. - Nie ma za co.
Bucatini z małżami, masłem chili i bottargą.
Poza tym makaron z gąskami sosnowymi i kaczką,
obsypany serem.
Wygląda jak piękna, ośnieżona góra.
- Wygląda jak we Włoszech. - Wygląda cudownie.
Wygląda aksamitnie.
Ciekawe jest to, że oboje zanurzyliśmy się w ruch obywatelski i równouprawnienie.
Nie zdawałem sobie sprawy, że Nashville odgrywa w tym kluczową rolę.
To jedno z pierwszych miast, w których zniesiono segregację.
Wybrano Nashville, bo leży w samym środku Tennessee.
Ludzie zjeżdżali z całego świata, by wziąć ślub albo głosować.
Mimo tego wszędzie spotykano napisy, że coś jest tylko dla białych.
Zamiast od razu znieść segregację w całym kraju,
skupiono się na samym centrum Nashville.
Kiedy udało się zdesegregować centrum Nashville,
miasta w całym kraju przyjęły te same metody.
Świetnie.
- Ile lat mają córki? - Mają 23 i 21 lat.
Interesuje ich rodzinny interes?
Absolutnie nie. Chyba je zraziliśmy.
W Russ & Daughters córki zrobiły wielką karierę.
Teraz robią je już wnuczki i prawnuczki.
- Niesamowite. - Może zmienią zdanie.
- Zobaczymy. - Pogadać z nimi?
Tak.
Uwielbiam hot dogi, a podobno w Nashville robią świetne.
A królem jest Daddy’s Dogs.
- Co tam? - Big Daddy?
To ja.
Poznajcie Seana Portera.
To jego hot dogi, a on to Big Daddy.
Oto nasz Music City Dog.
Co w nim jest?
Cheddar, bekon, cebula i sos barbecue.
Wcinaj.
Rozmiar ma jednak znaczenie.
- A to co? - To Big Daddy.
Serek śmietankowy, ogórek kiszony, bekon, jalapeño i nasz sekretny saus.
„Saus”?
Tak, saus. Wgryź się i powiedz, co myślisz.
- Dobra, ale serek śmietankowy? - Tak!
Czy było smaczne? Tak.
- Serek na hot dogu! - Zgadza się.
- To coś dla smakoszy. - Tak.
- To nie jest… - Zwykły fast food.
To ten z tego programu kulinarnego!
Dalej Brownies!
- Pierwszy raz w Nashville? - Tak.
- Ja też. - Nie!
- Naprawdę? - Tak.
- Piątka! - Tak! Nashville.
Nashville.
A co to za wariaci?
To najlepsza chwila mojego życia.
- Serio? - Tak!
Powinnaś częściej wychodzić z domu.
Też bym chciała.
Proszę, Amando. Spróbujemy tego razem?
Naprawdę to zrobimy?
No dobrze.
Amanda!
Phil, pyszne!
Miło było cię poznać.
Właśnie poznałam Phila!
Normalka.
Wszyscy się u mnie spotykają.
Pyszne! Kupcie sobie!
Brad i jego żona, świetna aktorka Kimberly Williams Paisley,
zaprosili nas do wyjątkowego miejsca, które zasłużyło się dla Nashville.
Witamy w The Store.
Somebody Feed Nashville.
To sprawka Kim.
Byliśmy w Santa Barbara na Święcie Dziękczynienia.
Nasze dzieci były rozpieszczone.
Chciała im wytłumaczyć, że ludzie na świecie głodują.
Było im za dobrze.
Byliśmy w Unity Shoppe w Santa Barbara, to socjalny sklep spożywczy.
Podobało nam się, że ludzie mogą zrobić tam zakupy z godnością.
Jałmużna to coś innego.
Brad chciał przenieść to do Nashville.
Wiedziałem, że to będzie doświadczenie pełne godności,
gdy w trakcie zakupów dzieci będą na tym jeździły.
Otwarliśmy to miejsce od razu po przejściu tornada przez miasto.
Potem wybuchła pandemia.
Obsłużyliśmy pięć razy więcej ludzi, niż się spodziewaliśmy.
Musieliśmy przestawić się na dostawy.
Do lipca dostarczyliśmy półtora miliona posiłków.
W końcu udało się ponownie otworzyć to miejsce.
Mamy mnóstwo świeżych owoców i warzyw.
To było dla nas ważne.
Wielu ludzi nie ma do nich dostępu.
Nie mają dostępu do świeżych owoców i warzyw,
a taniej jest kupić fast food niż brokuły czy kiwi.
Idealnie, gdyby ludzie byli naszymi klientami krócej niż rok.
Chcemy pomóc im stanąć na nogi. To nie jest rozwiązanie na dłuższą metę.
Ludziom podoba się ten pomysł i chcemy, by zastosowały go inne miasta.
Nie tylko Santa Barbara i LA.
Z rozwojem sklepu pojawiają się nowe miejsca pracy.
Takich ludzi warto zatrudnić. Zależy im na godności swoich rodzin.
Wasi wolontariusze pewnie również czerpią z tego sporą satysfakcję.
Poznają z pierwszej ręki doświadczenia sąsiadów.
Inaczej by się nie spotkali.
Wymazujemy granice. Jesteśmy społecznością.
- To pierwszy sklep. - Tak.
Oby pierwszy z wielu.
Tak, zróbmy to.
Pomyślimy o tym.
Jeśli chcecie wesprzeć The Store,
wejdźcie na stronę internetową i przekażcie darowiznę.
Pomóżcie. Ja na pewno to zrobię.
Używajcie swoich mocy dla dobra.
Hej, Google. Rozmowa z Kevinem.
Mazeł tow!
- Jak się masz? - Podoba mi się w Nashville.
Nie pobijesz jedzenia i muzyki w Nashville.
Prawda? Ludzie są tu tacy uprzejmi.
Spotkałem samych wspaniałych ludzi.
W Nashville ludzie są naprawdę bardzo przystępni.
Jem dużo jedzenia. I to nie dietetycznego.
Tam mówią na to „mięso i trzy”. Wiesz, co to jest?
Jadłem to w Arnold’s. Znasz?
Nie znam Arnold’s. Susan, znasz Arnold’s?
- Jasne! - Ona jest z Nashville.
Zaraz z nią porozmawiamy.
Zanim porozmawiamy z Susan, którą uwielbiam, jak wiesz,
masz jakiś żart dla Maxa?
Tak się składa, że mam.
- To może być prawdziwa historia. - Dobra.
Facet szedł ulicą w Las Vegas.
Podszedł do niego inny mężczyzna, który wyglądał na zdesperowanego.
„Przepraszam pana. Pożyczy mi pan pieniądze?
Moja żona musi dostać się do szpitala na operację, a mnie na to nie stać.
Pomoże mi pan?”.
Drugi facet na to:
„Skąd mam wiedzieć, że nie przepuścisz ich w kasynie?”.
A tamten rzucił: „Pieniądze na hazard mam”.
Cudownie. Wspaniały żart.
- Co ty na to? - Niezły, co?
To Brad Paisley z Nashville.
Przykro mi, Kevin Ale fakt jest faktem
Nigdy nie byłeś I nie będziesz Maxem
- Brad Paisley! - Wybacz, Kev.
Powodzenia następnym razem.
- Dobra. - Szkoda, że nie jesteś tu z nami.
Jest jak wtedy, kiedy tu przyjechałeś.
O wiele za długo.
- Wciąż mam tam swoje rzeczy. - Nie wątpię.
Zaprosisz do nas Susan?
Jasne. Susan!
- Nie! Co? - Chodź no tu!
- Oto i ona. - Poziom programu od razu wzrósł.
Bogu dzięki.
Susan i ja znamy się od dawna.
Czy to możliwe, że poznałem Susan, zanim Susan poznała Kevina?
Poznaliśmy się 20 minut po tym, jak poznałam Kevina.
- Tak? - Tak.
Zatrudnił mnie do Raymonda.
Byłaś fenomenalna.
Byłaś przywódcą sekty.
Czy jest szansa, że pojawi się znowu w tej roli?
- Serial już zdjęto. - Przykro mi.
Nie oglądałem go, ale wielka szkoda.
Susan pojawi się w każdym moim programie, dlatego w tym też musiała.
- Jasne! - Wkręcę cię wszędzie, zobaczysz.
Bylebyś mnie wyciągnął z tego domu.
Powiem wam jeszcze jedno, zanim zniknę.
Znowu daliśmy się nabrać.
Kevin Nealon!
Odwiedzę jeszcze jedno miejsce i spotkam się z przyjaciółmi z Nashville.
- Cześć. - Przytulas?
Jasna sprawa.
To Pinewood Social.
Wszystkie!
Dobra zabawa w Nashville to nie tylko kręgle.
To również jedzenie.
Co powiecie o śniadaniowych tacos?
Oraz muzyka i alkohol.
Wypiję tylko jednego drinka, ale dużego.
Czuję ducha Nashville.
Czego więcej chcieć w życiu?
Okropnie.
Ostatnio grałem, mając 12 lat na urodzinach jakiegoś dzieciaka.
Bardzo źle.
- Moi kumple. - Jak leci?
Fajnie, że jesteście.
Opowiem wam historię
o pierwszej wycieczce żydowskiego chłopca do Nashville.
Zawsze powtarzam, że stworzyłem ten program,
bo chciałem wykorzystać swoją wiedzę o opowiadaniu historii w TV
i wykorzystać ją w służbie tego, co kocham.
Chodzi mi o rodzinę, przyjaciół, jedzenie, podróże i śmiech.
Ale po wycieczce do Nashville muszę dodać do tej listy muzykę.
No nie wierzę.
Zobaczcie, zbiłem wszystkie kręgle!
Nikt nie patrzył.
Dziękuję, Nashville. Farciarz tu powróci.
Głodomór się raduje
Podróżuje, lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona Samolotem przyleci
Łzę uroni z wami I da się za was zabić
- Nie znam słów. - Podoba mi się.
Niech ktoś nakarmi Phila
Proszę
Pięknie.
To będzie 50 tysięcy dolarów.
Mam u ciebie dług.
Napisy: Tomasz Suchoń