NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
Mutlu, aç bir adam
Dolaşıyor dere tepe demeden dünyayı
Anlamaya çalışıyor
Makarna, domuz, tavuk ve kuzu eti sanatını
Size arabayla gelecek
Size uçarak gelecek
Sizin için şarkı söyleyip
Sizin için dans edecek
Sizinle gülecek
Ve sizinle ağlayacak
Karşılığında istediği bir şey var
Birileri lütfen doyursun…
Lütfen birileri
Birileri doyursun Phil'i
Birileri doyursun onu hemen
PHILADELPHIA
WC Fields'a mezar taşında ne yazmasını istediğini sorduklarında
"Düşündüm de, Philadelphia'da olmayı tercih ederim." demiş.
Philadelphia'yı iyi bilirim çünkü ben New York'ta büyüdüm.
Sanırım ilk kez 5. sınıfta Franklin Enstitüsü'ne gitmiştim.
Sonra Philadelphia'nın dışında büyümüş bir kızla tanıştım.
Hiç fena birine benzemiyordu, ben de onunla evlendim.
Bu 32 yıl önceydi.
O zamandan beri Monica'nın ailesini görmek ve yurttaşlık bilinciyle
yoğrulmuş bu şehri ziyaret etmek için sık sık gidiyorum.
Buraya Kardeş Sevgisi Şehri diyorlar.
"Bütün insanlar eşit yaratılmıştır." ifadesi de burada yazılmış.
Elbette bundan daha kapsayıcı.
Bugün bu yaklaşım burada hâlâ varlığını sürdürüyor,
özellikle de tanışacağımız şefler arasında.
Burada genelde ilk durağım Reading Terminal Market olur.
Burası dünyanın en büyük pazarlarından biri
ve burada bulabileceğiniz en iyi yiyeceklerden bazıları var.
-Ne alırsınız? -Küçük bir deneme paketi yapabilir misin?
Önce sadece pretzel alın.
-Kesinlikle. Bunlar en sevdiklerim. -Bu en ünlüsü.
Her zaman sade pretzel alırım
ama bugün içini dolduracağım.
-Birkaç dakikaya gelip alırım. -Tamam.
Çünkü sanırım buradan bir sürü şey alacağım.
-Kim bakıyor? -Önce G ile konuşun.
Buradakilerle mi? Reuben sandviç istiyorum, değil mi?
Evet. Ne tür bir Reuben?
Güzel. New York'ta bir şarküteride çalışıyordum.
-Ben şarkütericiyim. -Şarküteri mi?
-O yüzden sert eleştiririm. -Öyle mi?
Doğru yapıyorsun.
-Şu etin tadına bakabilir miyim? -Tabii.
-Sağ ol. -Rica ederim.
-Bu işten anlıyorsun. -Evet.
Nereye gideyim? Bu tarafa!
-Dinic'in Yeri! -Selam.
Sizi seviyorum. Yıllardır buraya gelirim.
İstediğim şey belli.
-Muhtemelen domuz rostosu. -Her şey olsun.
Tamamdır.
Tia nerede?
Buradayım Selam, nasılsın?
-Hakkında çok şey duydum. -Teşekkürler.
-Tatlı patates turtası kraliçesiymişsin. -Öyle.
Yemem gerektiğini düşündüğün bir şey hazırlar mısın?
-Tamam. -Memnun oldum.
-Ben de. -Kızım Lamirah'la tanışın.
-Selam. -Tüm aile mi?
-Aile şirketiyiz. -Bayıldım. Harika.
-Hayatınız turta olmuş. -Evet!
İşte bu!
Burada hindi bacağı var. Buna bayılırım.
-Phil Rosenthal! -Merhaba!
-Selam Phil! -Selam!
-Nasılsın? Seni görmek harika. -Seni gördüğüme sevindim.
Monica'yı getirmek istedim. Çocukluk arkadaşları Mary-Kate,
Linda ve Celestine de gelirse iyi olur diye düşündüm.
Çok sık görüşemiyoruz onlarla ama işte buradalar.
Bunları beraber yiyeceğiz.
-Her şeyi almışsın. -Evet. Herkes nasıl?
-Herkes iyi. -Harika.
-Yardım edeyim. -Lütfen.
Istakoz severseniz ıstakozumuz da var.
Delirdiniz mi siz?
-Ben sevebilirim. -Burada tavuk var.
-Teşekkürler. -Monica'nın her zamanki kahvaltısı bu.
Bunları mı hazırlıyor?
Yemek yapmayı seviyorum. Beni rahatlatıyor.
Çocukluğumuzdaki gibi Mon.
Oyuncak fırın, oyuncak buzdolabı vardı onun.
Tüm Suzy Homemaker oyuncakları vardı.
Duyan da bir şey öğrendi sanacak.
Dünyanın en iyi pretzel'ından ister misiniz?
-Pretzel alır mısınız? -Sağ ol Phil.
Burada da hindi jambonu, yumurta ve peynirli kraker var.
-Aman tanrım! -Ne?
-Hiç duymadım! -Deneyeceğim.
Saint Joe's okulunda bunlardan yoktu.
İlk tanıştığınız zamanı kim hatırlıyor?
Lisedeki büyük sınıfta.
Siz onunla listede tanıştınız ama aslında
aynı mahalledeydiniz.
-Komşuydunuz. -Komşu mu?
Verandamız ortaktı.
-Aynı veranda. -Evet.
Bir fotoğrafımız var.
Ben iki yaşındaydım. Sen üç yaşındaydın sanırım.
Hepimiz aynı verandadaydık…
-Aslında doğuştan dostsunuz yani. -Evet.
Bunlar Tia'nın meşhur tatlı patates turtaları.
Kesin deneyin. Herkes tatlı patatesli turta övüyor.
-Tamam. -Her şeyi yemek zorunda değilsin.
-Neyse ki. -Zaten imkânsız.
Yemezsen seni yadırgarım, o ayrı…
Her şeyden tadacağım.
-Tatlı patates burada. -Çok lezzetli.
-Harika. -Teşekkürler Phillip.
Şimdiye kadar nasıldım?
İyi gidiyorsun.
-Çok iyi. -Yaşasın! Çok eğlenceliydi.
-Sizi seviyorum. İyi ki görüştük. -Aynen.
Çok teşekkürler. Bu harikaydı.
JOHN YI BALIK PAZARI BALIK YE, UZUN YAŞA
GIDA PAZARI 7 GÜN AÇIK
Shola Olunloyo, Philly'deki en iyi gurmelerden biridir.
O, Nijeryalı bir şef
ve yemek yazarı.
Yani beni bahçesinde barbeküye davet ettiğinde
hamburger ve sosisli beklemiyorum.
İşte bahçe burası.
-Tanrım. -Şehir içinde doğa.
Çok güzel. Şuna bak. Bayıldım.
Brunch yapıyoruz.
-Öyle mi? -Evet.
Hızlı aperitiflerle başlayalım. Bu, kalamar.
Hem de güzel, taze kalamar.
Kalamar pişirirken yapılan hatalardan biri fazla ısı kullanmamaktır.
Fırının sıcak olması lazım. Bak.
-Tanrım! -Çok sıcak.
Sıcaklığı 700 derece civarında.
Ellerimi kullanmama şaşırma.
Bazı şeyler bir aletin verebileceğinden daha fazla beceri gerektirir.
Çoğu insan ısıdan çekinir
ve bir şeyler pişirmek için ne kadar ısı gerektiğini bilmez.
Isıdan korkmak.
Korkmak, evet.
Yemeği ateşle yapacaksan
ateşten korkmamalısın.
Gördüğün gibi çok hızlı pişiyor.
Hızlı gerçekten.
Unutma, ızgaralara bir şey sıkmadım.
Yine de yapışmıyor.
Kalamarı pişirmek için doğru ısı kullanıyorsun.
-Şuna bak. -Dostum! Çok hızlı pişti.
İşte bu kadar! Hazır!
Şimdi biraz zeytinyağı
ekliyoruz.
-Zeytinyağını bol koyuyoruz. -Evet.
Cömert davranmazsan lüks olmaz.
Güzel yapmalısın.
-Harika bir söz. -Gerçekten öyle.
Bunlar İtalya'dan gelen kapari yaprakları.
Çoğu insan kapari yer
-ama yapraklarını bilmezler. -Çok lezzetlidir.
Ben yaprakları bilmiyordum.
Kalamar ister misiniz bayım?
İsterim!
İki dakikada kalamar.
Baksana, ne kadar sulu. Biraz pişirdim ama pişti.
Fazla pişirmediğim için sert de değil.
-Shola, seni şimdiden seviyorum. -İşte kapari yaprağı.
Kapari yaprağı çok zekice.
Bu kalamar oyununun iyi yanı da vurulmuyor olman.
-Gördün mü? -Neler oluyor?
Sana hızlı pişmiş fırında yumurta yapacağım.
-Hazırlanıyor. -Domates soslu fırında yumurta mı?
Baharatlı domates sosu. Neredeyse…
-Şakşuka gibi. -Şakşuka, evet.
Severim, bilirsin.
Bu fırında ne kadar hızlı oluyor baksana.
-Hızlı. -Hem de çok.
Böyle yapalım.
Vay canına. Sana yemek yapmayı kim öğretti?
Fritz Blank adında bir şef için çalışıyordum.
Neredeydi?
Philadelphia'da Deux Cheminées adlı bir restorandaydık.
Pensilvanyalı, Alman, Hollandalı bir şefti.
-Ne kadar hızlı oldu bak. -15 saniye sürdü!
Aynen öyle dostum.
Küçükken oyuncak fırının var mıydı?
Keşke olsaydı.
Bu yaptığım pizza değil. Hızlıca köy ekmeği yapacağım.
Domates sosuna batırabileceğim bir şey.
İşte böyle.
Belki 90 saniyeden daha kısa sürede
ekmeğimiz hazır olacak.
Pizzayı ve odun fırınıyla yemek hazırlamayı severim.
İşte oldu.
-Pane! -Banıyorum o zaman.
-Durma. -Dostum, harika.
Sarısından istiyorum.
-Ben de. -Al bakalım.
Teşekkürler. Bana katılmıyor musun?
Katılmaz mıyım Phil.
Kesinlikle. Bak. En iyi kısmı bu.
Biraz dağınık ama olsun…
Tanrım!
Taze fesleğen de var.
Domuz gibi yiyoruz ama bu muhteşem!
Borcun 14,95 dolar. İyi günler.
Nasıl?
Muhteşem!
Sen onu yerken ben de biftek pişireceğim.
Tamam.
Henüz bilmiyor ama bodrumuna taşındım.
-Beğendin mi? -Orta az pişmiş.
Tamam, güzel.
Burası en sevdiğim restoran.
-Ateşle yemek yapmak eğlenceli değil mi? -Bence harika.
-Bence harikasın. -Hadi yiyelim şunu.
Oldu bile.
Biftek olduğunda üzerinde bolca zeytinyağı gezdirmeyi severim.
Bu, etin tüm suyunu kaybetmesini engelliyor.
Dinlendikten sonra dilimleyince sulu ve lezzetli olacak.
Şuna baksana.
Bu yüzden hep kanallı bir kesme tahtası alırım.
Bunu yapabilmek için.
Şuna bakın millet!
-Shola… -Harika.
Shola'yı seviyorum.
İşte bitti. Birazcık daha tuz.
-Yiyorum. -Biftek hazır.
Hakkım bu parça sanki.
Bu ne güzel bir sabah!
İşte bu kadar. Tadını çıkar.
Sevgili dostlarımdan biri olan komik ve harika Patton Oswalt
-Philadelphia'daymış. -Tanrım. Buraya gel.
Onu Philly'deki en iyi restoranlardan birine götüreceğim.
Hatta New York Times'ın "Amerika'nın En İyi 50 Restoranı" listesindeydi.
Adı Laser Wolf.
James Beard ödüllü şef dostum Michael Solomonov'a ait.
Laser Wolf'un baş şefi Andrew Henshaw.
-Nasıl gidiyor? -Merhaba!
Dünyanın en iyi pidesini yiyeceksiniz.
Bu da… Buyurun.
Salatimlerimiz de var.
Bunun adı salatim.
"Salantin" mi?
-Salatim. -M var. Salatim.
Tamam. Salatim.
Biraz Napa lahanası, biraz zeytinli fasulye salatası.
Evet.
Kırmızı lahana, kurutulmuş rezene ve kırmızı sumak.
Patlıcanlı abugannuş.
Kurutulmuş mantar ve kavrulmuş kereviz kökü.
Karides alabilir miyim?
Karides kokteyli getir.
Kosher olmaya çalışıyoruz.
Karışık kuruyemiş ve karides kokteyli.
-Silahını seç. -Teşekkürler.
-Sağ ol dostum. -Şunlara bak! Teşekkürler!
Küçük yastıklar gibi.
Tanrım, bu kokuyla uyuyabilirim…
Bu kokuyu muma koyabiliriz.
Evet, taze pide. Benim parfümüm olmalı. Gel, böyle yap.
-Böyle sıyır. -Biraz.
Hepsini alayım.
-Bunu denemek istiyorum. -Evet.
Tamam. Bence İsrail mutfağı
çoğu Amerikalı için egzotik bir şey, o yüzden başarılı olmanız şart.
Evet ama aslında İsrail mutfağı diye
bir şey yok.
-O bölgedeki her şeyin karışımı aslında. -Doğru.
Bu tür yemeklerde bazı insanların fark edip tercih edeceği
bölgesel farklılıklar var mı?
Humus savaşları var.
Humus savaşları mı?
-"En iyi humus bu değil." -Gerçekten mi?
"Suriye humusu daha iyi. Hayır, Lübnan humusu en iyisi." falan.
-Bunlar ne? -Bunlara patates kızartması deniyor.
-Gerçekten mi? Fransız tarzı. -Demek…
İsrail'de Fransız etkisi var demek.
Bu da tahinli ketçap.
En sevdiğimiz şey olan amba , tahin
ve Heinz 57 ketçap karışımı.
Çok iyiymiş.
-Bunu özel kılan da bu. -O yüzden yöresel oluyor, evet.
Patton'la yemek yemeyi seviyorum çünkü o Ratatuy filmindeki Remy.
Ratatuy'dan önce
lüks restoranlarda yemeye alışık mıydın?
Hayır, pek değil. Yani…
Sevdiğim birkaç restoran biliyordum ama gezmeye ve diğer insanlarla
seyahat etmeye başladıktan sonra…
İyi restoranları kim biliyor söyleyeyim. Rock grupları.
Anthrax grubundakilerle iyi dost oldum.
Scott Ian tam bir şarap züppesi.
-Şarapla ilgili her şeyi biliyor. -Anthrax mı?
Anthrax. Yemek yerken şöyle dedi:
"Bu Nebbiolo dana eti için çok büyük. Geri göndereceğim."
Haklıydı da.
Sonra sahneye çıkıp böğürdü mü?
Evet. Adam biliyor işte.
Yani seyahat edeceksem keyif almalıyım.
Maceraya çevirmeliyim.
-Böyle olmalı. -Bana "Bir şey yiyeceksen
"anlamlı olsun" fikrini aşıladılar. Bunu yapmam uzun süre aldı tabii.
Bakın kim gelmiş.
Nasılsın?
Tel Aviv'den arkadaşım Michael Solomonov'u hatırlarsınız.
-Uzun zaman oldu. -Çok uzun.
Güzel şehrimizde olman çok güzel.
-Otursana. -Oturayım. Olur mu?
-Şef Andrew, neyin var? -Branzino var.
Domates, zencefil, kimyon… Bir sürü güzel tat.
-Vay canına. -Burada da
ızgaralarımız var. Kuzu ve dana koobideh.
Pancar, tuzda pişirilmiş, tütsülenmiş, sırlanmış ve ızgara yapılmış.
Ayrıca guava, soğan ve sarımsaklı tavuk şiş.
Karamelize soğan ve tahinle.
Phil'e bak. Şu an çok mutlu.
Çok teşekkürler.
Sevdiğim iki dostum dünyanın en iyi yemeklerini yiyor.
Egzotik bir yemek senfonisi var ama biz yine patates kızartması yiyoruz.
Sorun da bu. Patatesler çok güzel, değil mi?
Ben…
-Böyle yapmayı seviyorum. -Baksana!
-Ne? -Şef hilesi.
Evet, şefler anlar. Olayım bu.
O ne demek?
Herhangi bir konu olabilir yani.
-Her şey. -"Olay" demek.
"Bana şu zımbırtıyı ver" diyorum ama pide istiyorum.
Yani…
Bu kelime için kaç yaşında olmalısın?
Her yaş olur. Burada izniniz var.
Gerçi 50'nin üzerindeyseniz bazı kelimeleri söylememelisiniz.
Bence 50'nin üzerindeysen "yıkılıyor" demek
hoş olmuyor.
Twitter'da bunu yapan insanlar görüyorum.
"Yapma işte" diyorum.
50 yaş sonrası "yıkılıyor" diyorsan doktora gitmelisin.
Tuvalete koşuyorsun, yıkılıyor ve gastroenteroloğa gidiyorsun.
Evet.
Monica'yla sanata bayılıyoruz.
Buralı olmasına rağmen ona hiç görmediği bir yer göstermek istedim.
Philadelphia'nın sihirli bahçeleri.
Bunu hiç duymadığıma inanamıyorum.
-Sen nasıl Philadelphialısın? -Doğru.
-Selam! Allison, değil mi? -Selam! Hoş geldiniz!
-Ben Phil. -Burası Magic Gardens.
Teşekkürler. Bu Monica, sihirli karım.
Ne güzel bir yer.
-Bu taraftan mı? -Evet, buradan.
Programın temasına uygun. Tabaklar falan var.
-Doğru. Bir sürü servis malzemesi var. -Şişeler.
Vay canına, ne kadar ihtişamlı.
-Evet. -Çok güzel.
Bu, 27 metrekarelik bir mozaik eseri.
-Evet. -Isaiah Zagar adında biri yapmış.
1991'de çalışmaya başlamış
ve 30 yılda bitirmiş. Harika bir iş.
Başka bir şey yapmış mı yoksa takıntı hâline mi getirmiş?
Mozaik yemiş, uyumuş ve mozaik içmiş.
Çok güzel.
-Eminim çocuklar buna bayılır. -Evet.
Tanrım! Çocuklar evde nasıl olacak bir düşünsene.
-Evet! -"Bu tabağı unut anne!"
"Makyaj çantam nerede?" "Arka bahçeye yapıştırdım."
Magic Gardens'tan sanatçı Isaiah Zagar'la tanışmak istedik.
En sevdiği yerin neresi olduğunu sordum ve "South Philly Barbacoa" dedi.
Dün muhteşem eserine baktık.
-Philadelphia Magic Gardens mı? -Evet.
Evet, orayı biliyorum.
Biz ilk kez gittik.
Philly'nin dışında büyüdüm ama oraya hiç gitmemiştim.
Deli miyim neyim?
Eskiden Philadelphia'nın en iyi saklanan sırrıydı ama artık değil.
Bu şehre muhteşem bir miras bıraktın.
Henüz değil.
Biraz daha yaşayacağım.
South Philly Barbacoa'nın sahibi ve şefi ise Cristina Martinez.
Meksikalı Cristina, dairesinde yiyecek satıyormuş. Şimdi ise
Philly'nin en popüler restoranlarından birinin sahibi.
Cristina, seninle ilgili bir şeyler okuduk.
Dairende yemek pişirip satışı oradan yapıyormuşsun.
Isaiah'la o zaman mı tanıştın?
-Hayır! Ondan önce. -Ondan önce ne oldu?
Stüdyomdaki işçilere yemek dağıtıyordu. Ben de
"Bu harika bir kadın." dedim.
-Sonra? -Sonra on yıl boyunca izini kaybettim.
On yıldan fazla.
Sonra Magic Garden'ın önünde dururken
bir kadın bisikletten indi,
gelip bana sarıldı, beni öptü ve iyi olduğunu söyledi.
"O da kimdi?" diye düşündüm.
Kadınlar seni hep öpüyor sonuçta.
Hep değil. Daha çok isterim açıkçası.
Şanslıysan bugün fazladan öpücük alabilirsin.
-Monica, harika, değil mi? -Tanrım, bayıldım.
-Et suyunun tadı çok güzel. -Muhteşem!
Christina, kocası ve ortağı Ben Miller'la
başka bir Philly restoranında tanışmış. Sonra kaçak göçmen olduğu ortaya çıkmış.
Restoran sahibi onu hemen kovmuş ama Christina'nın azmi azalmamış.
Sadece kendisi için değil, tüm kaçak göçmenler için mücadele azmi.
Cesaretini de yeteneklerine ekleyelim yani.
Bu baharatlıymış. Deneyeyim mi?
Çok güzel.
Sonsuza dek bedava yemek yiyorum.
-Burada mı? -Sonsuza dek.
-Bu yüzden sanatçı olunur işte. -O, benden küçük.
Yani gerçekten sonsuza kadar.
-Nasıl gidiyor Isaiah? -Her şey nasıl, biliyor musun? Olağanüstü.
-İyi mi? -Bayıldık.
Çok seviyorum. Bu harika bir şey.
Gerçi senden ve yolculuğundan
daha çok etkilendim. Bence sen gerçekten Amerikalısın.
Amerika'nın harika olmasının sebebi sensin.
-Bravo. -Evet. Buna gerçekten inanıyorum.
İkiniz de. Sen de Isaiah.
İkiniz de ruhu besliyorsunuz.
Burada sizinle olmaktan gurur duyuyorum.
Bunu söylemek istedim.
-Teşekkürler. -Sağ olun.
Çok teşekkürler. İkimiz de güçlü sanatçılarız.
-Alt yazı lazım. -İyi eğlenceler. Gitmeliyim. Tekrar gelin.
-Teşekkürler. Ne tatlı kadın. -Tanrım.
Harika biri.
Tanıştığımıza çok memnun oldum.
-Düşündüğümden çok farklısın. -Ne düşünmüştün ki?
Hiçbir şey. Programını izlemedim ki.
-Öp onu. -Aman tanrım.
Teşekkür ederim.
Eşin harika biri.
Hoşça kal Isaiah.
Arkadaşım Michael Solomonov'la Wissahickon Valley Parkı'na gidiyoruz.
Bir şey yapacağız.
-Nasılsın? -Binicilik yapıyor musun?
Ben… Hayır.
-Hazır mısın? -Evet. İşte başlıyoruz.
-Ata Binen Yahudiler'in bir bölümü olsun. -Evet.
-Şuna bak. Adı ne? -Bridget.
Bridget. Bridget benim atım mı olacak?
Bridget senin atın.
Selam Bridget.
Ne kadar tatlısın.
Önce kafanıza uygun bir kask lazım.
Küçük geliyor.
İşte bu. Şimdi oldu.
Şimdi sizi bindireceğim.
Ata binme merdiveni. Hoşmuş.
Kovboylar gibi bazı insanların merdivene ihtiyaçları olmuyor.
-Biz kovboy değiliz gerçi. -Haklısın.
-Atlayıp bacağınızı atın. -Atlayıp atalım.
İyi bindin.
-İnişten korkuyorum asıl. -Doğru!
Günaydın. At üstündeyim.
Bu atı seviyorum. Bridget'ı.
Bu iki at o kadar tatlı, nazik ve…
Dur tatlım.
-Nereye? -Hayır!
-Bridget! -Mutlu değil.
Tamam. Hadi gidelim.
-İstediği yere gidiyor. -Nereye gitmek istersin tatlım?
Nereye gitmek istiyor acaba?
DALESSANDRO'S BİFTEK, BİRA, , SANDVİÇ
Aferin Bridget.
Bravo.
Bu benim en sevdiğim atım.
Beni Dalessandro'ya götürdü. Yani o bir at sonuçta,
değil mi?
Arabamın navigasyon sistemi Bridget kadar iyi değil.
İşte bu.
Peynirli, ince dilimlenmiş et ve dilediğiniz
diğer malzemeler.
Bu, dünyaca ünlü Philly peynirli bifteği.
-Klasikle başlayalım. -İyi görünüyor.
Evet.
-Bir şeyler mi koysan? -Biraz ister misin?
Kokusuna baksana.
Philly'ye geldiğinde peynirli biftek yemek zorunda mısın?
Tabii ki öyle!
Dürümler de çok iyi. Çok hafif.
Çok yumuşak ve çok lezzetli.
Bu şehirde bir sürü iyi peynirli biftek var ama bundan iyisi yok.
En iyisi bu.
Yani her yerin kendine has bir havası var
ve bu, şehirdekinden çok farklı.
-İyi mi? -Evet.
Denemek ister misin?
Tanrım.
-At üstüne kusarken. -Yargılıyor.
-Tadına bakmak istiyor. -İçerideydi.
Soğanlar atlarımızı kaçırabilir gerçi.
Parka otostopla döneriz artık.
Peynirli biftekte antrikot var.
Antrikot muhteşem.
Diğer malzemeler de öyle.
Cheez Whiz'in tadı bile güzel
ki bu kolay değil.
Yıkılıyor.
-Yıkılıyor. -Doğru söyledim kovboy.
Philly sadece sandviç şehri değil.
Ödüllü peynirli bifteklerinin yanında
en sevdiğim yerlerden biri ismiyle her şeyi anlatıyor zaten.
Philadelphia'da klasik bir yer var.
Adı John'un Domuz Kızartması ve buraya yıllardır gelirim.
Bugün bana yardım etmesi için
Raymond'da senaryoya yardım eden ve genç bir aktör olarak devrim döneminde
Philadelphia'da geçen 1776 adlı müzikalde oynayan
Stephen Nathan'la beraberim.
Geri döndü!
Aman tanrım!
-Sana bir iki sandviç aldım. -Tanrım.
-Pekâlâ. -Tamam. Yeter mi?
-Önce domuz rostosu yiyeceğim. -Ben de.
İstersen keselim.
Bence kesmemeliyiz. Burada tüm olay ete karşı insan sonuçta.
Yukarıdan aşağı yedin.
Mısır yer gibi yiyorum.
Benden çok daha hayvanisin.
Yemeyi kesemiyorum. Derdim ne benim?
Bu çok lezzetli.
Yemeye devam ettikçe daha da lezzetli oluyor.
Philadelphia sandviç yolunda bir durağımız daha var.
Burada sandviçlere hoagie deniyor.
Joe Baddia zaten şehirdeki bir numaralı pizzacı
ve bu gece özel Hoagie Omakase odasına gidiyoruz.
Bilmeyenler için Omakase, Japonca'da "şefin tercihi" anlamına geliyor
ve bu hoagie'ler için ilk kez uygulanıyor.
İlk yiyeceğimiz, Philly'nin ünlü
peynirli, provolonlu, sebzeli hoagie'si.
Bu muhteşem.
-Baştan öğreniyorum… -Evet!
Harika peynir ve harika sızma zeytinyağı kullandığımda
her şey yolunu buluyor
ama bana ait oluyor.
-Ton balığı mı? -Kesinlikle.
-Dostum! -Haklısın.
Bunda da İtalya'dan ton balığı
ve Maine'deki Bar Harbor'dan tütsülenmiş sardalya var.
Aman tanrım.
Ton balıklı hoagie. Hadi bakalım!
Bu inanılmaz bir hoagie.
Sonra olarak da tütsülenmiş jambon.
Sandviç. Seni seviyorum.
ÖZEL
Bugün, eskiden sosisçi olan
125 yıllık bir binada yer alan bir makarna barına
gidiyorum.
Philadelphialı ünlü şef dostum Marc Vetri,
şehirdeki en saygın
birçok restoranın ortağı.
-Nasılsın? -Harika. Ya sen?
-Çok yiyeceğim. -Afiyet olsun.
Çok mutluyum.
Asıl ben mutlu oldum. Seni görmek çok güzel.
İkimiz için de çok değerli olan biriyle, Liz Scott'la karşılaştık.
Birazdan Liz'den bahsedeceğiz.
-Şu hâlimize bak, hayatımızı yaşıyoruz. -Baksana.
-Fiorella'dasın. -Nasılsın?
Bu aslında fragman.
-Selam. -Kalamar, fasulye.
-Kalamar ve fasulye. -Harika.
-Beğendin mi? -Evet, çok severim.
Kabaklı carpaccio.
-Çok güzel! -Bunu sevdim.
En üstte chorizo ve tohumlar var.
-Çok lezzetli. -Teşekkür ederim.
Önden bir sürü sebze ve farklı şeylerle
açılış yapıyorum.
Küçük şeylerle. Küçük aperitifler çok işe yarar.
Madem konu birbirimizi nereden tanıdığımıza geldi…
-Evet. -İnsanlara da anlatalım.
Ailenle birlikte kurduğun
ve senin de ilk şef olduğun bu muhteşem kurumu anlatalım mı?
-Evet. -Adı Alex'in Limonatası idi.
Alex daha dört yaşındayken başladı.
Dört yaşındaydı ve kanserle savaşıyordu.
Diğer çocuklara ilaç bulmak için limonata standı kurmaya karar verdi.
Birkaç sene sonra,
sekiz yaşındayken öldüğünde durumunu öğrenen insanlardan
bir milyon dolar toplamıştı.
Sonra Marc ile 2005'te tanıştık.
O ve ortağı Jeff bir şey yapmak istiyordu.
-İlk etkinliğimiz yereldi. -Philly'deydi, değil mi?
Bu etkinliklerden kanserli çocuklar için ne kadar para topladınız?
15 milyon sayılır.
-Ne kadar harika! -İnanılmaz.
-Ve topluluk… -Topluluk muhteşem.
Marc ve arkadaşları gibi insanların
bir araya gelmesi sayesinde
ülkedeki en iyi yemek etkinliği.
Muhteşem işler yapıyorlar. İnsanlar bayılıyor.
-Alex'e. -Alex'e.
Katılıyorum.
-Ben de varım. -Alex'e.
Alex'e.
En iyi işleri demişken…
Sosis ragulu rigatoni.
Bu, buraya özgü orijinal bir sosis tarifi.
Şuna bir bakın.
Bunu batır. Gerçekten de…
Normalden fazla alıyorum.
-Bunu yemek istersin. -Evet.
Harika olacağını biliyordum.
-Istakozlu conchiglie. -Ne?
Istakozlu deniz kabukları.
Artık iyice havalı oldu.
O kadar da değil.
İçinde ıstakoz var.
Marc!
Hiç böyle bir şey yemedim.
Daha yemedim. Biraz yiyeyim.
Böyle görgüsüzlük olmaz.
Bana teklif etmediğine inanamıyorum.
Sen yerken şef gelip yemeğini yiyor.
Size hiç oldu mu?
Buraya bir daha gelmem!
-Bu Matt. Buranın şefi. -Bunun ne olduğunu biliyorum!
-Bu… -Ben bilmiyorum. Söylesene.
Keçi! Tüm zamanların en iyisi. Üstelik keçi.
Yine kazandık!
-Bu menüde yok. -Bize özel.
Keçi sevdiğini hatırladım.
-Ayakta alkışlıyorum. -O yüzden sana hazırladık.
Ona da bir parça keselim.
Hemen kopar zaten.
Odun fırınında yapılıyor. İnanılmaz bir yemek.
-Polenta deniyor değil mi? -Öyle.
-Şuna bak. O parçayı istiyorum. -Taze polenta.
Şuna bakın.
Marc, seni öpebilirim. Şuna bakın.
-Getirttin mi? -Vetri'de yapıp burada ısıttık.
-Öyle mi? -Odun fırınımız yok ki.
Tütsüleyicimiz var.
Vay canına.
Muhteşem değil mi?
Bunun tadına bakmalısın Joe. Baksana…
-Hayır, hayır! -Ben alırım.
Hayır, yemelisiniz.
-Öyle bırakmam. -Hayır, yemeyeyim.
-Niye ki? Tok musunuz? -Doydum.
-Emin misiniz? -Evet.
Keçiden korkuyor musun?
KÜÇÜK İTALYA'YA HOŞ GELDİNİZ ESKRESSO, SICAK ÇİKOLATA, GELATO
Marc Vetri, en sevdiği pizzacının yakında olduğunu söyledi.
Adı Angelo's imiş. Ben de uğrayayım dedim.
-Alacak mısınız? -Evet.
-Rezervayon adı? -Phil Rosenthal.
Henüz çıkmadı.
Henüz hazır değil.
Brian W!
YARDIMCI ARANIYOR
Seslenen sen misin?
Vincenzo.
-Vincenzo, ben Phil. -Selam Phil.
Brian S!
Brian S? Michael W? Başka bir isim daha duydum.
-Phil R! -Phil R. Bu benim!
Çıkıp alabilirsin
-Sarah P! -Sarah P!
-Sager I! -Sager I!
Hadi!
Brian W!
-Buraya oturabilir miyim? -Tabii ki.
Teşekkürler.
-Bekliyor musunuz? -Evet, bekliyoruz.
-Bir dilim al. -Ciddi misin?
Evet.
-Adın ne? -Ben Joe.
-Merhaba, ben Phil. -Memnun oldum.
Memnun oldum. Pepperoni mi sosis mi seversin?
-Pepperoni olur. -Yap.
-Tamam. Teşekkürler. -Arkadaşın kim?
Ben Owen.
Selam Owen. Bir dilim ister misin?
-Evet. -Al.
Teşekkürler.
Bakalım pizza nasılmış. Hazır mısınız?
Ben çoktan başladım.
Çok güzel.
-Senin adın ne? -Isaiah.
-Evet efendim.
Gel dostum.
Pizza sever misin?
-Evet. -Sonuçta buradasın.
Sen alamadın. Gel. Sosis sever misin?
-Adın ne? -Lauren.
-Ben Jack. -Jack. Al.
Teşekkürler.
Jocelyn, sosis sever misin?
Evet. Teşekkürler.
-Her pizzayı severim. -Gel o zaman.
-Beğendin mi? -Evet.
-Al o zaman. Adın ne? -Tom.
-Selam Tom. Ben Phil. -Memnun oldum.
-Benim için zevkti. Afiyet olsun. -Sağ ol.
Nasıl, Phil?
Vincenzo, bu muhteşem.
Güzel.
Bir şey iyiyse
Philly'de bunun için hangi kelimeyi kullanırsınız?
"Olayım bu."
"Delicioso!"
Tamam. Delicioso olur.
Philadelphia!
Bugün bir uzman bana eski şehri ve ülkemizin tarihindeki
önemli yerleri gezdirecek.
Adı Gavin Shurn.
-Selam Gavin. -Merhaba.
-Nasılsın? -İyiyim, ya sen?
-Gömleğini beğendim. -Teşekkürler.
-Phillies. -En sevdiğim takım.
-Öyle mi? -Evet.
-Beğendim çünkü içinde "Phil" var. -Evet.
Bu binayı daha önce görmüştüm.
-Evet, burası Bağımsızlık Binası. -Evet.
Burası Bağımsızlık Bildirgesi'nin tamamlanıp imzalandığı yer.
Bildirgenin en sevdiğin kısmı ne?
Başlangıcını seviyorum.
-Okdukça güçlü. -Öyle.
Canımıza tak etmiş ve bağımsız ülke olmak istemişiz.
Benimki ne, biliyor musun? Daha önce söylemiştim.
Haklarımızı seviyorum.
Yaşam, bağımsızlık, özgürlük hakları…
Ve en sevdiğim hak.
-Mutluluğun peşinde koşmak. -Evet.
-Değil mi? -Evet.
-Başka neresi var? -Özgürlük Çanı'na gidebiliriz.
-Görmek isterim. -Tamam.
Sadece bu çan için her yıl milyonlarca insan Philadelphia'ya geliyor.
Bunu görmek çok güzel.
O çatlakta bir ders var.
Gavin sonra beni en büyük kahramanlarından birinin
mezarını görmeye götürdü.
Bak, Ben Franklin'in mezarı.
"1790, Benjamin ve Deborah Franklin."
Vay canına!
Ben Franklin'in orada olduğunu hayal etmek bile zor.
-Değil mi? İnanılmaz. -Evet.
Sizi eski Philadelphia'da gezdiren bir öğrenci için
uygun ödeme yolu nedir?
Burası uygun görünüyor.
Franklin Çeşmesi.
Banana split for my baby
İşte senin Klasik 1904'ün.
-Mutluluğun peşinde olmak sayılır mı? -Evet.
DONDURMA AÇIK
Geçen yıl, Montreal bölümümüzden hatırlayacağınız Jeff Gordinier
Amerika'nın en iyi yeni restoranı olarak
Kalaya'yı seçti.
Bugün onunla ve Esquire dergisi editörlerinden
Kevin Sintumuang'la oraya
tekrar gidiyorum.
Philadelphia'daki, hatta dünyadaki en harika insanlardan biri olan
Şef Nok Suntaranon ile tanışın.
Amerika'nın bir numaralı restoranı olduğunu okumak nasıldı?
Beklenmedik bir şeydi.
Bir şey daha söyleyeyim. O haber yayınlandığında
restoranımız kurtuldu.
Haberin bir etkisi olduğunu duymak çok sevindirici.
-Hem de nasıl etki. -Bu çok anlamlı.
-Bu harika. -Şuna bakın.
Senin adına çok mutluyum çünkü aklın başından gidecek.
-Bu… -Bu ufak şeyler.
O ne?
Kuş mantısı.
Kuş mantısı… Doğru ya!
Tanrım, çok tatlı değil mi?
İnanılmaz.
Şuna bakın.
Şuradaki işçilğe bakın.
Bu, her mantıyı eliyle kapatıp
kuş tüyü gibi görünmesini sağlayan bir insanın eseri.
Sonra küçük boyunlar yapıyor
ve kırmızı biber parçasından gaga şekli veriyor.
Göz olarak da ufak tohumlar kullanıyor.
Bu çok emek isteyen bir iş.
Tanrım.
Tanrı değil Phil, ben.
Bunu ben yaptım. Tanrı değil.
Övgüyü hak ediyorum.
Belki sen tanrısındır.
Çok tatlı değil mi?
-Hiç böyle mantı yedin mi? -Hayır.
Sanki bir saraydaydım
ve bana kralın favori yemeklerini tattırıyorlar.
Müşterilerim bunu hak ediyor. Philly'de böyle bir yeri hak ediyorlar.
Philadelphia'ya gitmeye değer mi? Evet.
Kesinlikle.
Hazır mısın?
-Hazırım. Neyin ne olduğunu söyle. -Tamam.
Buna Massaman körisi deniyor.
İçinde mor patates var.
-Tamam… -Mor ve mavi seviyorsun demek.
-Renklere bayılırım. -Ben de.
Bu köri, annemin özel yemeklerinden biri.
-Yapması gerçekten çok zor. -Çok güzel.
Güzel, değil mi?
Sıra dışı bir restoranda olduğunu belli
çünkü çorba böyle geliyor!
Dramatik bir yemeğiniz var mı ya?
Pek sayılmaz.
Vay canına.
-Bu da tom yum. -Tom yum.
-Şaka yapıyorsun. Bu çorba mı? -Daha önce yediğin tom yum gibi değil.
Hayır. Genelde bu arkadaşlar olmuyor.
Evet. Yani…
Ben koyayım. Çorbada bir sürü ot,
mantar ve barramundi var.
Vay canına.
Tanrım.
Bu muhteşem.
Bu harika bir çorba.
-Şuraya koyabilir miyim? -İstediğini yapabilirsin.
Kızarmış dana köri.
-Mide katili bu, değil mi? -Evet, acıdır.
-Bunu geçen sefer yemiş miydin? -Evet, en sevdiklerimden.
-Bu… -Hiç çekinmedi.
Bu en iyilerden.
-Acılı yemeklerin en iyilerinden. -Karmaşıktır.
Öyle.
Acısı geldi mi?
Bunu yapmam lazım çünkü beynimin burnumdan çıktığını
görmenizi istemiyorum.
Hey Google.
Raymond'ı ara.
İşte burada.
Merhaba!
Nasıl hep daha iyi görünüyorsun?
Çünkü çok düşük bir yerden başladım.
Philadelphia'dayım!
Philadelphia'nın nesi meşhur? Yumuşak pretzel'i.
Peynirli biftek ne olacak?
Kilom kadar peynirli biftek yedim.
İnanılmazdı.
-Bakın ne buldum! -Ne kadar harika.
Bakın millet.
Babam ve Phil'in babası Everybody Loves Raymond setinde.
İnsanlara babanın birkaç harika sözünü anlatsana.
Aynen yapabilir miyim bilmiyorum.
Telesekreterler hâlâ varken
telesekreterimi nasıl dinleyeceğini öğrenmiş.
Arayıp tuşlara basar,
mesajlarımı oynatıp dinler,
sonra da benimkine mesaj bırakırdı.
"Hey Anna,
"Kız arkadaşın Linda bugün doktora gitti." falan derdi.
Komik olduğunu düşünürdü.
Biraz komik.
Ben de öyle düşündüm ama karım komik bulmadı.
"Mektuplarımızı okumak gibi." dedi.
Babama "Komik olduğunu biliyorum. Sadece eğleniyorsun." dedim.
O da "Neyse ne" dedi.
Sonra yaptığı şey şuydu:
Telefonda tuşlara bastı
ve telesekreter mesajlarımızı değiştirdi.
Karım ve ben dışarıdayken karım evi arayıp
mesajlarımızı dinlemek istediğinde
benim sesimi değil,
babamın sesini duyuyordu.
"Merhaba. Ray ve Anna'ya ulaştınız.
"Beni, yani Al Romano'yu istiyorsanız numaram 268 -20…"
Karım da resmen ağladı.
Çok kızdı.
Raymond, Max için bir fıkra vakti.
Aklında bir şey var mı?
Max için sadece tek bir fıkram var.
Gerçi yanlış hatırlamıyorsam
-zaten Max'ten duymuştum. -Harika.
Bay Greenberg acil serviste uyanır.
Doktor "Bay Greenberg, araba kazası geçirdiniz" der.
"İyi haber, durumunuz iyi."
"Kötü haber şu ki,
takımlarınızı kurtaramadık."
"Kurtaramadık ama yine de
birkaç iyi haberimiz var. Baştan yapabiliriz…
"Sigorta şirketinden 9.000 dolar aldığınızı görüyoruz."
Her bir inç 1.000 dolar ediyor."
Tamam.
"9.000'in tamamını harcamayı seçebilirsiniz."
"Bunu eşinizle konuşmanız gerekir tabii."
"Acelemiz yok."
"Öte yandan 4.000 ya da 5.000 de harcayabilirsiniz."
"Yine karınızla konuşun."
"Eve gidin, konuşun, hazır olduğunuzda gelin."
Gidip karısıyla konuşur ve bir hafta sonra gelir.
Doktor "Bay Greenberg, sizi gördüğüme sevindim." der.
"Karınızla konuştunuz mu?"
"Konuştum" der adam. "Neye karar verdiniz?" der doktor.
Adam da "Granit tezgâh yaptıracağız" der.
-İşte böyle. -Teşekkürler Raymond.
-Harikasın. -Görüşürüz dostum.
-Süpersin. -Hoşça kal.
Philadelphia gezim, Amerika'nın en iyi
restoranlarından biri olan, Michael Solomonov'un
inanılmaz Zahav'ında bitiyor.
Herkes burada. Christina ve kocası Ben,
Marc, Jeff, Kevin, Nok, Shola.
Joe Baddia, hatta Monica, ailesi,
kız kardeşi Jen ve kardeşi Steve.
Harika bir grubuz.
Merhaba. Hoş geldiniz.
Yolculuğumda tanıştığım güzel insanların şerefine.
-Çağırdığın için teşekkürler. -Favori şeflerime.
-Şerefe. -Buradaki herkesin şerefine.
Şerefe millet.
Tanımıyorsanız, bu, Michael Solomonov.
-Selam millet. Nasılsınız? -Merhaba.
Vay canına, ne kadar sakin bir masa.
-Güzel değil mi? -Biraz daha VIP getirsek mi?
Ekibim yeterince korkmadı hâlâ çünkü.
-Teşekkürler. Korkmasınlar. -İyi ki geldiniz.
Yemekleri diğer şefler kadar beğenen birileri olamaz.
En iyisi bu.
-Monica eleştirir gerçi. -Evet, çok sert.
Geldiğiniz için teşekkürler. Bete'avon ya da afiyet olsun.
Sıcak laffa ekmeğimiz var. Elinizle bölün.
Kollarınızı sıvayın.
-İlk albümümün adı buydu. -Ne de olsa sıcak laffa.
Jeff'in boynunda onun dövmesi var zaten. Sıcak laffa. Sana gösterdi mi?
Michael, humusu sıyırmaya ne deniyor?
Gerçekten sıyırıyorsun. Yani İbranice'de
"Benimle humus yer misin?" dediğinde
"Benimle humus sıyırır mısın?" diyorsun.
-Tam bir profesyonelsin. -Evet!
Humusu sıyırıyoruz demek.
Nok'un yediği iki kez pişirilmiş patlıcan var.
Tahinli bifteğimiz, tahinli humusumuz var.
Afiyet olsun.
Restoranı açtığımda halkın, Mike'ın, herkesin desteği
inanılmaz bir şeydi.
Evet, biz…
-Komşuyuz. -Doğru.
Saat yedide gelip "Şef, biraz yemek getirdim." diyor.
-Değil mi? -Sonra masaya
18 yane şey koyuyor. İnanılmaz!
Tanrım. Bu topluluk harika.
Gerçekten öyle.
Zhug'lu patlıcan barbeküsü var. Aslında Yemen'den acılı püre.
-Üstte de… -Bastırıyor musun?
Evet. Sonra da…
Bu ufak şeyi nereden buldun?
Herkesin çamaşırlarını ben yıkarım.
Biraz sarımsak, zencefil
ve kakule de yakıyoruz.
Tam bir şovmensin Michael.
Pantolonlarınızı bırakın. Ben yıkarım.
Mecbur kalabilirim.
Phil, bu son yemek için yardımına ihtiyacım var.
Evet, her şey fazla iyi gidiyor diye yardımıma ihtiyacı var.
Philip.
-Aldın mı? -Çok iyi.
Tamam, başlıyoruz.
Hanımlar ve beyler, size dünyada
en sevdiğim yemeklerden birini sunuyorum.
Bu onun ünlü kuzu küreği…
-Sen mi pişirdin? -Pekmezli…
-Bravo. -…ve narlı.
Aman tanrım.
-Vay canına. -Michael'a böyle âşık oldum.
-Onaylıyorum. -Vay canına.
Böyle yapacaksınız.
Ben dalıyorum.
Çok güzel.
-Dans mı ediyorsun? -Evet.
Monica.
-Hadi. -Vay canına.
Philadelphia'da topluluk olmak çok önemli.
Benim için bu hep aile demekti.
Burada eski ve yeni dostlar var.
Arkadaşlar da seçtiğin ailen değil mi zaten?
Bazen de bindiğin.
Yani WC Fields, mezar taşını boş ver
çünkü birçok yerde olmaktansa Philly'de olmayı tercih ederim.
Şundan eminim ki harika şeyler yiyeceğim.
Tüm bölümler içinde
sanırım bu hafta Philadelphia'da
diğer her yerden daha fazla yedim.
Michael!
Çok teşekkürler millet.
Benim için bu çok anlamlı.
Sizi seviyorum. Bu şehri seviyorum.
-Evet. -Bu şehre
-bayılıyorum ulan! -Küfretme!
Pardon.
Burası Philly. Sokak ağzı bu.
Alt yazı çevirmeni: Engin İlkiz