NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
FILADELFIA
Kiedyś zapytano wielkiego W.C. Fieldsa, co chce mieć wyryte na nagrobku.
Powiedział: „Biorąc wszystko pod uwagę, wolałbym być w Filadelfii”.
Znam Filadelfię, bo dorastałem w Nowym Jorku
i w piątej klasie mieliśmy wycieczkę do Instytutu Franklina.
Później poznałem dziewczynę, która dorastała pod Filadelfią,
wydawała się niezła, więc się z nią ożeniłem.
To było 32 lata temu.
Od tamtej pory wracam tu, by odwiedzić rodzinę Moniki
i pospacerować tym miastem przesiąkniętym obywatelską dumą.
To Miasto Braterskiej Miłości.
Zapisano tu, że wszyscy ludzie są równi.
Ale chodzi też o coś więcej.
Ten duch wciąż tu żyje, a nawet rozkwita.
Zwłaszcza wśród szefów kuchni, których dziś poznacie.
Gdy jestem w Filadelfii, zawsze odwiedzam Reading Terminal Market.
To jeden z najlepszych targów na świecie.
Można tu znaleźć najlepsze jedzenie.
- W czym mogę pomóc? - Mogę dostać jakieś próbki?
Najpierw zwykły precel.
- Absolutnie. Uwielbiam je. - Jak wszyscy.
Zawsze kupuję zwykłe precle,
ale dziś skusiłem się na nadziewane.
- Odbierzemy je za chwilę. - Dobrze.
Myślę, że dostanę tu sporo rzeczy.
- Z kim gadać? - Najpierw z G.
Z nimi? Wiem, że chcę kanapkę Reuben.
Jaką konkretnie?
Piękna. Pracowałem w delikatesach w NY.
- Serio? - Jestem delikatesem.
- Będę bardzo krytyczny. - Tak?
Robisz to dobrze.
- Mogę spróbować tego mięsa? - Jasne.
- Kocham cię. Dzięki. - Drobiazg.
- Wiesz, co robisz. - Jasne.
Dobra. Dokąd teraz? Tędy!
- Dinic’s! - Cześć.
Kocham was. Przychodzę tu od lat. Wiesz, czego chcę.
- Pieczona wieprzowina. - Ze wszystkim.
Robi się.
Gdzie jest Tia?
Tu jestem, co słychać?
- Dużo o tobie słyszałem. - Dziękuję.
Jesteś królową placków z batata.
Zrób dla mnie coś, co myślisz, że muszę zjeść.
- Dobrze. - Miło mi poznać.
- Ciebie również. - Poznaj moją córkę, Lamirah.
Cała rodzina?
- To rodzinna firma. - Wspaniale!
- Żyjecie batatastycznie! - Tak!
O tak!
Dają tu udka z indyka. Uwielbiam je.
- Phil Rosenthal! - Cześć!
- Cześć, Phil. - Cześć.
- Jak się masz? Miło cię widzieć. - Miło was spotkać.
Chciałem zabrać Monicę i pomyślałem, że zaprosimy
jej przyjaciółki z dzieciństwa, Mary-Kate, Lindę i Celestine.
Rzadko je widujemy, ale oto one.
Podzielimy się kilkoma rzeczami.
- Masz wszystko. - To prawda. Jak się macie?
- Wszystko gra. - Świetnie.
- Mogę pomóc? - Proszę.
Mamy homara na wypadek, gdybyście go lubiły.
Odbiło wam?
- Może mi zasmakować. - Jest kurczak.
- Dzięki. - To zwykłe śniadanie Moniki.
Tak cię karmi?
Uwielbiam gotować. Odpręża mnie to.
Jak w dzieciństwie, Mon.
Miała piekarnik i lodówkę dla dzieci.
I wszystkie sprzęty Suzy Homemaker.
A niczego się nie nauczyła.
Nie wiem, czy lubicie najlepsze precle na świecie.
- Precla? - Dzięki, Phil.
A to szynka z indyka, jajko i serowy precel.
- Mój Boże! - Że co?
Spróbuję.
Nie dawali tego w szkole.
Kto pamięta, kiedy się poznałyście?
W liceum.
Wy poznałyście się w liceum, ale wy mieszkałyście
na tej samej ulicy?
- Byłyśmy sąsiadkami. - Drzwi obok?
- Dzieliłyśmy werandę. - Zgadza się.
Mamy nasze wspólne zdjęcie.
Ja miałam dwa lata, a ty może ze trzy.
Siedziałyśmy z innymi dziećmi.
Znacie się od urodzenia.
To słynne placki z batatów Tii.
- Musicie spróbować. Wszyscy o nich mówią. - Dobrze.
- Nie musicie jeść wszystkiego. - Dzięki Bogu.
- Ale rozczarujecie mnie. - Spróbuję wszystkiego.
- Mam tu batata. - Jest super.
- Pyszny. - Dziękuję, Phillip.
Jak mi idzie?
Świetnie.
- W porządku. - Było super.
- Cieszę się, że was widzę. - My też.
Dziękujemy. Było cudownie.
TARG RYBNY JEDZ RYBY, ŻYJ DŁUŻEJ
Shola Olunloyo to jeden z najlepszych szefów kuchni w Filadelfii.
To nigeryjski kucharz i pisarz kulinarny,
który pomaga ludziom wymyślać nowe pomysły w kuchni.
Więc zaproszenie do jego domu na grilla pewnie nie oznacza burgerów i hot dogów.
Oto ogród.
- Mój Boże. - Przyroda w mieście.
Cudowny. Bardzo mi się podoba.
Zjemy brunch.
- Naprawdę? - Tak.
Zacznijmy od szybkich rzeczy. To kalmary.
Są świeżutkie.
Jedną z przyczyn porażek w ich obróbce jest za niska temperatura.
Piec musi być gorący.
- O rany! - Aż bucha.
To około 370 stopni Celsjusza.
Nie przejmuj się tym, że używam rąk.
Narzędzia nie dadzą mi odpowiedniej precyzji.
Większość ludzi wstydzi się takiego gorąca.
Nie wiedzą, ile ciepła potrzeba do gotowania.
Wstydzą się?
Tak.
Jeśli chcesz gotować na ogniu, nie możesz się go bać.
Patrz, jak szybko poszło.
Bardzo szybko.
Pamiętaj, że nie spryskałem niczym kratki. Nie przyklejają się.
Wystarczyła odpowiednia temperatura.
- Spójrz na to. - O rany! Jak szybko.
I gotowe.
Teraz wystarczy
trochę oliwy.
- Nie żałujcie jej. - Tak.
Luksus bez hojności to nie luksus.
Musi być idealnie.
- Świetnie powiedziane. - Wiem.
To liście kaparów z Włoch.
Większość ludzi je kapary, ale…
- Nie wiedzą o liściach. - Są pyszne.
Nie miałem pojęcia.
Masz ochotę na kalmary, señor?
- Tak! - Dwuminutowe kalmary.
Widzisz, jakie są soczyste? Ledwo upieczone, ale upieczone.
Nie są gumowate, bo nie przeciągnęliśmy ich.
- Shola, już cię kocham. - I liść kapara.
Te liście są genialne.
Na miejscu kalmara chciałbym tak skończyć.
- Widzisz to? - Co jest grane?
Zrobię ci jajka sadzone.
- Jeszcze chwila. - Takie w sosie pomidorowym?
I to w pikantnym, prawie jak…
- Jak szakszuka. - Tak.
Wiesz, co lubię.
Widzisz, jak działa ten piec? Jest bardzo…
- Szybki. - Tak.
I do środka.
Rany. Kto nauczył cię tak gotować?
Fritz Blank, pracowałem dla niego.
Gdzie to było?
W restauracji Deux Cheminées w Filadelfii.
Był Pensylwańczykiem, Niemcem i Holendrem.
- Zobacz, jak szybko. - W 15 sekund!
O tak, mój drogi.
Miałeś w dzieciństwie piekarnik dla dzieci?
Chciałbym mieć.
Nie próbuję zrobić pizzy. To szybki, wiejski chleb.
Coś do maczania w sosie pomidorowym.
Tylko tyle.
Zjemy chleb za mniej niż…
90 sekund.
Lubię pizzę z pieca opalanego drewnem.
Dobra, proszę bardzo.
- Pane! - Po prostu tak?
- Tak, tak. - O rety.
Chcemy nabrać żółtko.
- Tak. - Proszę bardzo.
Dziękuję. Nie dołączysz do mnie?
Dołączę, Phil.
Absolutnie. Patrz. To jest najlepsze.
Trochę bałaganu, ale…
O rany!
Ze świeżą bazylią.
Jemy jak świnie, ale to jest fantastyczne.
Należy się 14,95 dolara. Miłego dnia.
Czyż to nie…
Idealne.
W międzyczasie upiekę stek.
No dobrze.
Nie wie o tym, ale wprowadziłem się do jego piwnicy.
- Jaki? - Średnio krwisty.
Świetnie.
To moja ulubiona restauracja.
- Gotowanie na ogniu to zabawa. - Jest super.
- Tak jak ty. - No to do dzieła.
I już gotowe.
Lubię obficie polewać stek oliwą z oliwek.
Dzięki temu mięso nie traci soków.
Gdy odpocznie, a ja go pokroję, będzie soczysty i pyszny.
Spójrz na to.
Dlatego kroi się je na deskach z kanałami.
Żeby zrobić tak.
Ludzie!
- Shola… - Idealnie.
Lubię Sholę.
Gotowe. Jeszcze tylko trochę soli.
- Mogę? - Śmiało.
Wygląda na to, że jest na nim moje imię.
Co za poranek!
To wszystko. Miłego dnia.
Jednym z moich przyjaciół jest przezabawny Patton Oswalt.
Jest właśnie w Filadelfii.
Boże. Chodź tu.
Zabieram go do jednej z najlepszych restauracji w mieście.
Właśnie pojawiła się w rankingu najlepszych knajp w USA New York Timesa.
To Laser Wolf
należący do zdobywcy nagrody Jamesa Bearda, Michaela Solomonova.
Jego szefem kuchni jest Andrew Henshaw.
- Co słychać? - Cześć!
Zaraz zjesz najlepszą pitę na świecie.
Proszę bardzo.
- To cztery rodzaje salatim. - To salatim.
„Salantin?”.
- Salatim. - Przez „m”.
Dobrze. Salatim.
Kapusta pekińska, sałatka z fasoli i trochę oliwek.
O tak.
Czerwona kapusta, smażony fenkuł i marynowana cebula.
Baba ghanoush, smażone grzyby i pieczony korzeń selera.
A mogę dostać koktajl z krewetek?
Przynieś mi go.
Staramy się być koszerni.
Miskę orzechów i koktajl z krewetek, proszę.
- Wybierz broń. - Dziękuję.
- Dziękuję, chłopcze. - Spójrz na to! Dziękuję!
Jak małe poduszki.
Gdybym zasnął z tym zapachem…
Powinny być takie świeczki.
Chciałbym wodę kolońską o zapachu świeżej pity.
- Nabierz trochę. - Jasne.
O to właśnie chodzi.
- Chcę spróbować. - Ja też.
Tak, o to właśnie chodzi.
Dla wielu Amerykanów potrawy izraelskie są tak egzotyczne,
że muszą być przygotowane idealnie.
Wiesz co? Nie ma czegoś takiego jak kuchnia izraelska.
To mieszanka wszystkiego z tamtego rejonu.
Racja. Czy różni się ona w zależności od regionu?
Ludzie mają inne preferencje?
Są humusowe wojny.
Wojny humusowe?
- Słowo daję. - Naprawdę?
Kłócą się, czy lepszy jest syryjski czy libański.
- Co to jest? - Nazywamy je frytkami.
- Naprawdę? Frytki. - Frytki.
W Izraelu są wpływy francuskie?
A to keczup tahini.
Składa się z amby, tahini i Heinza 57.
Proszę bardzo.
- Dlatego jest wyjątkowy. - To ich własny przepis.
Uwielbiam gadać z Pattonem o jedzeniu, bo podkładał głos pod Remy’ego z Ratatuj.
Czy przed Ratatuj
bywałeś w luksusowych restauracjach?
Nie bardzo.
Znałem kilka restauracji, ale jak tylko zacząłem jeździć w trasy
i podróżować z innymi ludźmi…
Wiesz, kto zna się na dobrych restauracjach? Zespoły rockowe.
Zaprzyjaźniłem się z chłopakami z Anthrax.
Scott Ian to największy winny snob. O winie wie wszystko.
Ten z Anthrax?
Jadłem z nim kolację, a on odesłał butelkę nebbiolo,
bo było za ciężkie do cielęciny.
I miał rację.
Potem wchodzi na scenę i…
A on po prostu wie…
Skoro mam podróżować, chcę, żeby to było dla mnie przyjemne.
- To ma być fajna przygoda. - Wiem coś o tym.
Przekonali mnie do pomysłu,
żeby każdy posiłek na mieście miał znaczenie.
- Patrz, kto przyszedł. - Co słychać?
Może pamiętacie Michaela Solomonova z odcinka o Tel Awiwie.
- Kopę lat. - Za długo.
Witaj w naszym pięknym mieście.
- Usiądź. - Mogę? Super.
- Co tu mamy, Andrew? - To okoń morski.
Pomidory, imbir, kminek, mnóstwo pyszności.
A tutaj koobideh. Jagnięcina i wołowina z grilla.
Buraki pieczone w soli, wędzone, glazurowane i grillowane.
Mamy też szaszłyki z kurczaka z gujawą, cebulą i czosnkiem.
Karmelizowana cebula i tahini.
Spójrz na Phila. Jest taki szczęśliwy.
Dziękujemy.
Dwóch moich ulubieńców jedzących najlepsze jedzenie na świecie.
To egzotyczna symfonia jedzenia, ale my wracamy do frytek.
To stanowi problem. Są pyszne, prawda?
Ja zrobię tak.
- Uwielbiam to. - Spójrz na niego!
- Że co? - Ale trik.
Tak, to mój wihajster.
Co to jest?
To może być cokolwiek.
- Naprawdę. - „Wihajster?”.
Tak. Podaj mi ten wihajster. To znaczy, podaj mi pitę.
Rozumiesz już?
Ile lat trzeba mieć, by tak mówić?
To nie ma znaczenia moim zdaniem.
Ale są rzeczy, których nie można mówić po pięćdziesiątce.
Na przykład, że coś wymiata.
To źle brzmi.
Widzę takich ludzi na Twitterze i mam ochotę nakryć się nogami.
Jeśli masz 50 lat i coś wymiata, idź do lekarza.
Kiedy wymiecie cię w łazience, idź do gastroenterologa.
Tak.
Kochamy z Monicą sztukę
i chciałem jej pokazać miejsce, w którym jeszcze nigdy nie była.
Filadelfijskie Magiczne Ogrody.
Jak mogłam o nich nie wiedzieć?
- Co z ciebie za filadelfijka? - Wiem.
- Allison, prawda? - Cześć!
- Jestem Phil. - Witajcie.
To Monica, moja magiczna żona.
Jak tu pięknie!
- Tędy? - Tak, zapraszam.
To pasuje do naszego programu. Też mamy talerze.
- Tak. Mnóstwo zastawy. - Butelki.
Rany. Zobacz, jak cudownie.
- Tak. - Ale pięknie.
To około 3000 metrów kwadratowych mozaiki.
- Tak. - Całość jest dziełem Isaiaha Zagara.
Zaczął prace w 1991 roku
i tworzył przez 30 lat, co jest niesamowite.
Zajął się w międzyczasie czymś innym, czy miał obsesję?
Je, śpi i oddycha mozaikami.
Pięknie.
- Dzieciaki to pewnie uwielbiają. - Tak.
Wyobraź sobie, co robią później.
- Wiem! - „Mamo, pożegnaj się z tym talerzem!”
„Gdzie jest moja kosmetyczka?”. „Zabetonowałem ją na podwórku”.
Chcieliśmy poznać artystę z Magicznych Ogrodów, Isaiaha Zagara.
Zapytałem go o ulubioną knajpę, a on wskazał South Philly Barbacoa.
Wczoraj widzieliśmy twoje piękne dzieło.
- Magiczne Ogrody? - Zgadza się.
Znam to miejsce.
To był nasz pierwszy raz.
Nie wierzę, że jestem stąd i nigdy tam nie byłam.
Jak wariatka.
Kiedyś była to najpilniej strzeżona tajemnica Filadelfii.
To się zmieniło.
Odcisnąłeś swój ślad na tym mieście.
Jeszcze nie.
Na razie nigdzie się nie wybieram.
A szefową kuchni w South Philly Barbacoa jest Cristina Martinez.
Cristina zaczynała od sprzedaży jedzenia w swoim małym mieszkaniu,
a teraz jest właścicielką popularnego lokalu.
Cristino, sporo o tobie czytaliśmy.
Gotowałaś w swoim mieszkaniu i sprzedawałaś jedzenie na wynos.
- Tak. - Wtedy poznałaś Isaiaha?
- Nie! Wcześniej. - Co to znaczy?
Dostarczała jedzenie robotnikom, którzy u mnie pracowali.
- Tak? - Zobaczyłem, że to wspaniała kobieta.
- I co dalej? - Straciłem ją z oczu na 10 lat.
Ponad dziesięć.
Stałem przed Magicznymi Ogrodami.
Jakaś kobieta zeskakuje z roweru,
przytula mnie, całuje i mówi, że ma się dobrze.
Nie miałem pojęcia, kto to jest.
Ale kobiety cały czas cię całują, co?
Przydałoby się częściej.
Może dzisiaj ci się poszczęści.
- Monica, co sądzisz? - Przepyszne.
Ten bulion to niebo w gębie.
Cristina poznała swojego męża, Bena Millera, w innej kuchni.
Wtedy wyszło na jaw, że jest nielegalną imigrantką.
Właścicielka z miejsca ją zwolniła, ale to doświadczenie spowodowało,
że nie tylko poszła na swoje, ale zaczęła też walkę o prawa imigrantów.
Odwagę można więc dodać do jej najbardziej oczywistych talentów.
Podobno to jest pikantne. Mam spróbować?
- Pycha. - Mam tu dożywotnie jedzenie za darmo.
- Tutaj? - Zgadza się.
- Dlatego zostaje się artystą. - I jest młodsza ode mnie.
Dożywotnio znaczy dożywotnio.
- Jak tam, Isaiah? - Wiesz, jakie to jest? Fenomenalne.
- Dobre? - Nieziemsko.
To naprawdę coś cudownego.
Jestem pod wrażeniem twojej drogi. Dla mnie uosabiasz prawdziwą Amerykę.
Dzięki tobie Ameryka jest wspaniała.
- Brawo. - Tak. Naprawdę w to wierzę.
Ciebie również to dotyczy, Isaiah.
Oboje karmicie duszę, a ja jestem dumny, że tu z wami jestem.
Nic więcej nie powiem.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
- Potrzebuję napisów. - Smacznego. Muszę iść. Wróćcie, dobrze?
- Dziękujemy. Co za skarb. - Boże.
Jest wspaniała.
Wielką przyjemnością było cię poznać.
- Jesteś inny, niż myślałem. - Co myślałeś?
Nic nie myślałem. Nie oglądałem twojego programu.
- Daj mu buziaka. - Boże!
Dziękuję.
Ale z niej urwis.
Pa, Isaiah.
Jedziemy do Wissahickon Valley Park z moim kumplem, Michaelem Solomonovem,
i robimy to.
- Co u ciebie? - Jeździsz konno?
Tak szczerze, to nie.
- Gotów? - Tak. Zaczynamy.
- To odcinek Żydów na koniu. - Tak.
- Spójrzcie. Jak się nazywa? - Bridget.
Bridget. Czy Bridget jest dla mnie?
Zgadza się.
Cześć, Bridget.
Co za słodziak.
Musimy dopasować ci kask.
Trochę ciasny.
I to rozumiem.
A teraz na grzbiet.
Lubię schody prowadzące do konia.
Niektórzy, na przykład kowboje, nie potrzebują schodków.
- Nie jesteśmy kowbojami. - Racja.
- Podskocz i przerzuć nogę. - Robi się.
Nieźle poszło.
- Gorzej z zejściem. - Tak!
Dzień dobry.
Siedzę na koniu.
Uwielbiam tego konia.
To chyba najłagodniejsze konie na świecie.
Ostrożnie.
- Dokąd? - Nie!
- Bridget! - Jest niezadowolona.
Chodź. Właśnie tak.
- Jedzie, gdzie chce. - Dokąd chcesz iść?
Wiesz, dokąd?
STEKI, PIWO, HOAGIE
Świetnie, Bridget.
Dobra robota.
To mój ulubiony koń.
Zabrała mnie do Dalessandro’s. Takiego konia ze świecą szukać.
System GPS w moim aucie nie jest tak dobry jak u Bridget.
I oto jest.
Cienko pokrojona wołowina z serem i dodatkami na długiej, miękkiej bułce.
To słynny filadelfijski cheesesteak.
- Zacznijmy od klasyki. - Wygląda nieźle.
O tak.
- Może jeszcze sosik? - Chcesz trochę?
Ależ pachnie.
Kiedy jesteś w Filadelfii, musisz to zjeść?
Oczywiście. Tak!
Bułki też są pyszne. Są lżejsze od powietrza.
Mięciutkie i pyszne.
W Filadelfii jest wiele świetnych cheesesteaków.
Tym się zajmujemy.
- Nie ma lepszych. - Każdy jest wyjątkowy na swój sposób.
Takich nie dostaniesz w mieście.
- Dobre? - Tak.
Chcesz spróbować?
O Boże.
- Jakby wymiotowała. - Kapryśna.
- Chciała spróbować. - I to zrobiła.
Ta cebula sprawi, że konie uciekną.
Będziemy wracali autostopem.
Mięso w tym cheesesteaku to stek ribeye.
Super, ribeye.
Reszta składników to cudo.
Dlatego Whiz tak dobrze smakuje.
Niełatwo to osiągnąć.
Wymiata.
- Wymiata. - Nadarzyła się odpowiednia sytuacja.
Ale jest tu więcej kanapek.
Obok nagradzanych cheesesteaków
specjalność jednego z moich ulubionych miejsc jest w jego nazwie.
To miejsce to prawdziwa instytucja.
Nazywa się John’s Roast Pork. Przychodzę tu od wielu lat.
Pomoże mi dziś mój stary przyjaciel,
Stephen Nathan, który początkowo pisał ze mną scenariusze do Raymonda.
Jako młody aktor wystąpił w filmowej wersji musicalu 1776,
którego akcja toczy się w Filadelfii z czasów rewolucji.
Wrócił tu!
Mój Boże!
- Kupiłem ci kanapkę, a może dwie. - Boże.
Wystarczy?
- Zacznę od pieczonej wieprzowiny. - Ja też.
Można je przepołowić.
Nie powinniśmy tego robić. To walka człowieka z mięsem.
Zaczynasz od brzegu.
Jem jak kolbę kukurydzy.
Jesteś bardziej zwierzęcy niż ja.
Wciąż jem. Co ze mną nie tak?
To jest pyszne.
Z każdym kęsem jest coraz smaczniejsze.
Jest jeszcze jeden przystanek na kanapkowym szlaku.
To, co w innych miejscach nazywa się sub lub hero, tu nazywają hoagie.
Joe Beddia ma już najlepszą pizzerię w mieście,
a dziś idziemy do jego ekskluzywnego lokalu Hoagie Omakase.
Dla tych, którzy nie wiedzą, omakase znaczy „wybór szefa kuchni”.
Chyba po raz pierwszy odnosi się to do kanapek.
Najpierw hoagie z pieczonymi warzywami i z serem provolone.
Cudowne.
- Nie kombinuję na siłę. - O tak!
Kiedy używam świetnego sera i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia,
wszystko inne powinno współgrać, ale na moich zasadach.
- To tuńczyk? - Tak.
O rany!
Mamy tu włoskiego tuńczyka
i wędzone sardynki z Bar Harbor w stanie Maine.
Boże!
Hoagie z tuńczykiem!
Niesamowite hoagie.
I wreszcie wędzona szynka.
Kanapko, kocham cię.
NIE WCHODZIĆ
Dziś idę do knajpy z makaronem
w 125-letnim budynku, w którym kiedyś była hurtownia mięsa.
Prowadzi ją mój przyjaciel, Marc Vetri, uznany szef kuchni i filadelfijczyk,
współwłaściciel kilku kultowych restauracji w mieście.
- Co słychać? - A u ciebie?
- Dużo zjem. - Smacznego.
Bardzo się cieszę.
To i ja bardzo się cieszę. Dobrze cię widzieć.
Spotykam też kogoś, kto jest nam bardzo bliski. To Liz Scott.
Opowiemy wam o niej za chwilę.
- Tak się żyje, kochani. Cześć. - Zgadza się.
- To Fiorella. - Jak się masz?
To zapowiedź nadchodzących atrakcji.
- Cześć. - Kalmary i fasola.
- Mniam.
- Podoba ci się to? - Oczywiście.
Carpaccio z cukinii.
- Super! - Świetny pomysł.
Chorizo na górze, trochę nasion.
- Pyszne. - Dziękuję.
Uwielbiam pierwsze dania z mnóstwem warzyw i innych rzeczy.
Chodzi naprawdę o drobiazgi.
To przypomina mi, jak się poznaliśmy.
- Właśnie. - Chcę, by ludzie wiedzieli
o największej organizacji, którą założyła twoja rodzina.
Byłeś pierwszym szefem kuchni, który do niej dołączył?
- Tak. - Chodzi o Alex’s Lemonade.
Alex zaczęła to, gdy miała niecałe cztery lata.
Miała cztery lata i walczyła z rakiem.
Postanowiła rozstawić stoisko z lemoniadą, żeby pomóc innym dzieciom.
Do swojej śmierci w wieku ośmiu lat zdążyła zebrać milion dolarów
od ludzi, którzy usłyszeli jej historię.
A potem poznaliśmy Marca w 2005 roku.
On i jego wspólnik Jeff chcieli coś zrobić.
- Pierwsze wydarzenie odbyło się lokalnie. - W Filadelfii.
Ile pieniędzy udało się zebrać na pomoc dzieciom walczącym z rakiem?
Aż 15 milionów.
- Tak? - Niesamowite.
Społeczność jest wspaniała.
To najlepsza impreza kulinarna,
dzięki ludziom takim jak Marc i jego znajomi
ludzie zbliżają się do siebie.
Takie zaangażowanie daje najlepsze efekty.
- Za Alex. - Za Alex.
Zgoda.
- Wchodzę w to. - Za Alex.
Za Alex.
Skoro mowa o efektach…
- Cześć! - Rigatoni z ragù z kiełbasą.
Kiełbaski są naszej autorskiej receptury.
Spójrzcie na to.
Zanurz w sosie.
Nabiorę więcej niż zwykle.
- Zasmakuje ci. - Wiem.
Wiedziałem, że będzie super.
- Conchiglioni z homarem. - Co?
Muszle nadziewane homarem.
Zaczyna się ekstrawagancja.
Bez przesady.
Mamy tu homara.
Marc! Nigdy czegoś takiego nie jadłem.
- Nic jeszcze nie jadłem. Dajcie trochę. - Jesteś beznadziejny.
Nie poczęstowałeś mnie.
Szef kuchni zjada twoje jedzenie. Widziałaś to kiedyś?
Więcej tu nie przyjdę.
- To Matt jest szefem kuchni. - Wiem, co to jest!
- To… - Ja nie wiem, powiedz mi.
To GOAT, najlepsza w historii, w dodatku to naprawdę koza!
Znów wygrywamy!
- Tego nie ma w menu. - Jesteśmy wyjątkowi.
Ale pamiętam, że bardzo ci smakowała.
- Owacja na stojąco. - To dla ciebie.
Utniecie jej kawałek?
Mięso samo się oddziela.
Piecze się ją w piecu opalanym drewnem. To coś niesamowitego.
- To polenta, prawda? - Tak.
- Chcę ten kawałek. - Świeże mięso z polentą.
Spójrz na to.
Marc, mógłbym cię pocałować. Spójrz na to.
- Przywiozłeś tu kozę? - Upiekliśmy ją w Vetri.
- Tak? - Nie mamy pieca opalanego drewnem.
Mamy wędzarnię.
Rany. Czy może być coś lepszego?
Musisz spróbować. Widzę, jak patrzysz.
- Odmawiam. - Załatwię to.
Musisz spróbować.
- Nie odpuszczę ci. - Daj mi spokój.
- Nie masz już miejsca? - Finito.
- Jesteś pewien? - Tak.
Boisz się kozy?
ESPRESSO, GORĄCA CZEKOLADA, LODY
Marc Vetri powiedział, że jego ulubiona pizzeria jest za rogiem,
więc pomyślałem, że wpadnę.
- Na wynos? - Tak.
- Dla kogo? - Phil Rosenthal.
Jeszcze chwila.
Nie jest gotowa.
Brian W.!
ZATRUDNIĘ POMOCNIKA
Wywołujesz?
Vincenzo.
- Jestem Phil. - Cześć, Phil.
Brian S.!
Brian S.? Michael W.? Słyszałem inne nazwisko. A ty?
- Phil R.! - Phil R., to ja!
Tak, ty.
- Sarah P.! - Sarah P.!
- Sager I.! - Sager I.!
No dalej!
Brian W.!
- Mogę tu usiąść? - Oczywiście.
Dziękuję.
- Czekacie? - Tak.
- Poczęstuj się. - Poważnie?
Tak.
- Jak się nazywasz? - Joe.
- Jestem Phil. - Miło mi.
Mnie również. Wolisz pepperoni czy kiełbasę?
- Pepperoni. - Śmiało.
- Dzięki. - To twój kumpel?
Jestem Owen.
Cześć. Chcesz kawałek?
- Jasne. - Śmiało.
Dzięki. Doceniam to.
Sprawdźmy to ciasto. Gotowi?
Ja już zacząłem.
Naprawdę dobra.
- Jak się nazywasz? - Isaiah.
- Tak.
Chodź tu.
Lubisz pizzę?
- Jasne. - Domyśliłem się.
- Ty nie dostałaś. Jak masz na imię? - Lauren.
- Jestem Jack. - Chodź tu.
Dziękuję.
- Jocelyn, lubisz kiełbasę? - Jasne. Dziękuję.
- Uwielbiam wszystkie pizze. - Chodź.
- Podoba ci się? - Tak jest.
- Jak masz na imię? - Tom.
- Cześć. Jestem Phil. - Miło mi.
- Smacznego. - Dzięki.
Smakuje ci, Phil?
Jest pyszna, Vincenzo.
- To dobrze. - Jak powiedzieliby miejscowi?
Jak mówicie na coś cudownego?
Oświećcie mnie.
Delicioso!
Dobra. Delicioso jest okej.
Filadelfia!
Dziś po starym mieście i ważnych miejscach dla historii USA
oprowadzi mnie ekspert, Gavin Shurn.
- Cześć, Gavin. - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
- Fajna koszulka. - Dzięki.
- Phillies. - Moja ulubiona drużyna.
- Czyżby? - Tak.
- Fajnie, jest w niej „Phil”. - Tak.
Już gdzieś widziałem ten budynek.
- To Independence Hall. - Racja.
Tu podpisano Deklarację Niepodległości.
- Co najbardziej lubisz w Deklaracji? - Sam początek.
- Brzmi bardzo potężnie. - To prawda.
Brzmi, jakbyśmy mieli dosyć i chcieli stworzyć własny kraj.
Wiesz, co ja najbardziej lubię?
Że dała nam pewne prawa: do życia,
bez tego nic by nie było, do wolności
i moje ulubione.
Do pogoni za szczęściem.
- Prawda? - Tak.
- Co jeszcze zobaczymy? - Dzwon Wolności.
- Chodźmy. - Dobra.
Ten dzwon sprowadza tu miliony ludzi rocznie.
Fajnie zobaczyć go osobiście.
Z tego pęknięcia płynie lekcja.
Stamtąd Gavin prowadzi mnie na grób jednego z jego największych bohaterów.
Patrz, grób Bena Franklina.
„Rok 1790, Benjamin i Deborah Franklin”.
Rany!
Ciężko sobie wyobrazić, że Ben Franklin tu był.
- Niesamowite, co? - Tak.
Jak zapłacić gimnazjaliście za wspaniałą wycieczkę po historii?
Chyba mam pomysł.
The Franklin Fountain.
Banana split dla mojego kumpla.
Classic 1904.
- Czy to właśnie pogoń za szczęściem? - Tak.
LODZIARNIA
W zeszłym roku Jeff Gordinier, którego znacie z odcinka w Montrealu,
okrzyknął Kalayę najlepszą nową restaurację w USA.
Dziś wracam tam z nim
i z jednym z redaktorów Esquire, dla którego napisał artykuł,
Kevinem Sintumuangiem.
Poznacie jedną z najwspanialszych osób na świecie.
Szefową kuchni Nok Suntaranon.
Co poczułaś, czytając, że jesteście najlepszą restauracją w USA?
Nie spodziewałam się tego.
Powiem ci szczerze, ukazanie się tego artykułu
uratowało nam życie i ocaliło restaurację.
Bardzo się cieszę, to satysfakcjonujące, że mogłem pomóc.
- To naprawdę coś. - To wiele znaczy.
- Cudownie. - Spójrzcie na to.
Cieszę się z twojego powodu, bo zaraz mózg ci eksploduje.
- To są… - Małe przekąski.
Co to takiego?
Ptasie pierożki.
Ptasie… Rzeczywiście.
Boże, czyż to nie urocze?
Cudne, prawda?
Spójrz.
Ileż wysiłku to wymaga.
Ktoś bierze te pierożki jeden po drugim
i formuje boki, żeby wyglądały jak ptasie pióra.
Potem robi szyję i mały dzióbek z kawałka czerwonej papryki.
Układa małe nasiona, które imitują oczy.
To bardzo pracochłonne.
O Boże.
Nie Bóg to zrobił, tylko ja.
To moje dzieło, nie Boga.
Zasługuję na pochwałę.
Może jesteś Bogiem.
Widziałeś coś bardziej uroczego?
- Jadłeś kiedyś takie pierożki? - Nie.
Czuję się jak w pałacu, w którym podają królewskie przysmaki.
Moi klienci na to zasługują. Zasługują na takie jedzenie w Filadelfii.
Czy warto jechać do Filadelfii? Tak.
Tak.
Gotowy?
- Jasne, powiedz nam, co jest czym. - O tak.
To Massaman curry.
Widzę tu pochrzyn.
- Tak. - Lubisz fiolet i błękit, co?
- Lubię kolory. - Ja też.
To jeden z popisowych przepisów mojej mamy.
- To trudne danie do przyrządzenia. - Pyszne.
Prawda?
Wiesz, że jesteś w wyjątkowym miejscu, kiedy zupa wygląda tak.
Macie jakieś spektakularne dania?
Niewiele.
O rety.
- To tom yum. - Tom yum.
- Żartujesz. To zupa. - Jest inna od tych, które jadłeś.
Tego zwykle nie podają.
Tak. To prawda.
Pozwól, że ci nałożę. W bulionie jest dużo ziół,
grzybów i barramundi.
Rety.
O Boże.
Czysta magia.
To niesamowita zupa.
- Mogę położyć to tutaj? - Możesz robić, co chcesz.
To curry z wołowiną.
- To nas zmiecie, co? - To prawda.
- Jadłeś to ostatnio? - Uwielbiam to danie.
Nie powstrzymywała się.
Dała czadu.
- Jest bardzo pikantne. - I złożone.
O tak.
Poczułeś już?
Muszę to zrobić, bo nie chcę, żebyście widzieli,
jak mój mózg wychodzi przez nos.
Hej, Google.
Rozmowa z Raymondem.
Oto i on. Boże!
Cześć!
Czy to możliwe, że wyglądasz jeszcze lepiej?
Tak, bo zaczynałem bardzo nisko.
Jestem w Filadelfii. Spójrz tylko!
Wiesz, co jest dobre w Filadelfii? Mięciutkie precle.
A co z cheesesteakami?
Zjadłem ich tyle, ile ważę.
To było niewiarygodne.
- Patrz, co mam! - Ale miło.
Ludzie.
To mój tata i tata Phila na planie Wszyscy kochają Raymonda.
Powiedz ludziom kilka tekstów twojego ojca.
Nie wiem, czy dam radę.
Gdy istniały automatyczne sekretarki, nauczył się odsłuchiwać naszą,
nadając odgłosy tonowe.
Odtwarzał nasze wiadomości i ich słuchał.
Potem zostawiał nam wiadomości w stylu
„Hej, Anno, twoja koleżanka Linda poszła dziś do lekarza”.
Uważał, że to zabawne.
To trochę zabawne.
Też tak uważam, w przeciwieństwie do mojej żony.
Stwierdziła, że to jak czytanie listów.
Powiedziałem tacie, że wiem, że tylko się wygłupiał.
Nic sobie nie robił z tej sytuacji.
Potem nauczył się, jak ze swojego telefonu zmienić nasze nagranie na sekretarce.
I oczywiście to zrobił.
Kiedy byliśmy poza domem i moja żona chciała odsłuchać wiadomości,
zamiast mojego głosu słyszała głos mojego ojca.
„Cześć. Dodzwoniłeś się do Raya i Anny. Zostaw wiadomość.
Jeśli chcesz mnie, Ala Romano, to czekam pod 268-20…”.
Moja żona dosłownie się popłakała.
Była wściekła.
Raymondzie, pewnie wiesz, że czekamy teraz na żart dla Maxa.
Myślałeś nad nim?
Mam nie tylko żart dla Maxa.
- To właśnie Max mi go opowiedział. - Świetnie.
Pan Greenberg budzi się na pogotowiu.
Lekarz mówi mu: „Panie Greenberg, miał pan wypadek samochodowy.
Dobre wieści są takie, że pan przeżyje. Nie mogliśmy jednak ocalić
pana przyrodzenia.
Nie udało nam się.
Nie wszystko jednak stracone. Możemy je zrekonstruować.
Dostanie pan dziewięć tysięcy dolarów w ramach odszkodowania.
Każde dwa i pół centymetra będą pana kosztowały tysiąc dolarów”.
Tak.
„Może pan wydać całe dziewięć tysięcy.
Niech pan przedyskutuje to z żoną. Nie ma pośpiechu.
Z drugiej strony może pan wydać cztery lub pięć tysięcy.
To inna opcja.
Niech pan wróci, kiedy będzie gotowy”.
Tydzień później pacjent wraca do gabinetu,
a doktor wita go serdecznie.
„Panie Greenberg, czy porozmawiał pan już z żoną?”.
Powiedział, że tak. Lekarz pyta, co postanowił.
„Kupimy do kuchni granitowe blaty”.
- To tyle. - Dziękuję, Raymond.
- To było dobre. - Na razie.
- Udało ci się. - Pa.
Moja podróż kończy się w wielkim stylu ucztą w jednej z najlepszych knajp USA.
To niesamowity Zahav Michaela Solomonova.
Wszyscy tu są. Cristina i jej mąż Ben,
Marc, Jeff, Kevin, Nok, Shola,
Joe Beddia, nawet Monica i jej rodzina.
Jej siostra Jen i jej brat Steve.
Świetni ludzie.
Cześć. Witajcie.
Toast za pięknych ludzi, których tu poznałem.
- Dzięki za zaproszenie. - Moi ulubieni szefowie kuchni.
- Zdrowie. - Wypijmy za zdrowie wszystkich.
Na zdrowie.
To Michael Solomonov, gdybyście nie wiedzieli.
- Cześć. Jak się macie? - Cześć.
Jaki zwyczajny stolik.
- Miło, co? - Możemy załatwić więcej VIP-ów?
Mój zespół jest za mało przerażony.
- Nie powinni się bać. - Fajnie, że wpadliście.
Nikt bardziej nie doceni niż inni szefowie.
To jest najlepsze.
- Monica jest surowa. - Tak, bardzo.
Dziękuję za przybycie. Bete’avon albo bon appétit.
Mamy gorącą laffę. Można ją rozrywać.
Podwińcie rękawy.
- Tak nazywał się mój pierwszy album. - Nareszcie gorąca laffa.
Jeff ma to wytatuowane na szyi. „Gorąca laffa”. Pokazał ci już?
Michael, jak mówiłeś, gdy nabierałeś hummus?
Tak naprawdę się go ściera, więc kiedy po hebrajsku zapytamy…
To znaczy „Chcesz ze mną wytrzeć hummus?”.
- Jesteś zawodowcem. - Tak.
Ścierajcie hummus.
Nok ma dwukrotnie pieczonego bakłażana.
Mamy wołowinę z tahini i hummus z tahini.
Smacznego.
Gdy otwarłam restaurację, wsparcie ze strony społeczności,
ze strony Mike’a i wszystkich innych, było niesamowite.
- Jesteśmy w końcu… - Sąsiadami.
Przychodzi o siódmej i mówi „szefie!”.
- Naprawdę? - „Mam coś dla ciebie”.
I daje nam 18 różnych potraw.
Boże. Prawdziwa społeczność.
To prawda.
Mamy tu grillowanego bakłażana z zhug, czyli jemeńską pastą chili.
- A na górze… - Prasujesz go?
Tak. Zrobimy z nim coś takiego…
Skąd masz to maleństwo?
Wiesz co? To ja zajmuję się w domu praniem.
Przypalamy trochę czosnku, imbiru i kardamonu.
Prawdziwy z ciebie showman!
Zostawcie spodnie, zajmę się nimi.
Może będę musiał.
Phil, potrzebuję twojej pomocy przy ostatnim daniu.
Tak, boi się, że wszystko idzie za dobrze, więc potrzebuje mojej pomocy.
Philip.
- Łapiesz? - Tak.
Dobra, zaczynamy.
Panie i panowie, przed wami jedno z moich ulubionych dań na świecie.
To łopatka jagnięca.
- Ugotowałeś ją? - Z melasą.
- Brawo. - I z granatem.
O mój Boże.
- Rety. - Dlatego zakochałem się w Michaelu.
To mi się podoba.
Patrzcie, tak się to robi.
Wchodzę.
Ale pycha.
- Tańczysz? - Pyszne.
Monica.
Daj spokój.
Społeczność to podstawa Filadelfii.
Dla mnie oznacza ona rodzinę.
A kim są przyjaciele, jeśli nie rodziną, którą możemy wybrać?
I czasem ujeżdżać?
Panie W.C. Fields, proszę darować sobie ten nagrobek,
bo wolę być w Filadelfii niż w wielu innych miejscach.
Jedno jest pewne, dobrze się tu najem.
Ze wszystkich odcinków,
to w Filadelfii zjadłem chyba więcej
niż w jakimkolwiek innym mieście na świecie.
Michael!
Dziękuję wam.
To wiele dla mnie znaczy.
Kocham was. Kocham to miasto.
- Tak. - Kocham je.
- K******o je kocham. - Nie przeklinaj!
Przepraszam.
To Filadelfia, tu nie udajemy.
Napisy: Tomasz Suchoń